Ουρές

Τρία τυφλά γατάκια…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Blue είναι ο μεγάλος αδελφός και οι Meadow και Little Willow οι δύο μικρές αδελφές του. Είναι μια οικογένεια τριών γάτων με μια ιδιαιτερότητα, που υιοθετήθηκε τελικά από την οικογένεια της Catherine Magno.

Η ιστορία αρχίζει τα Χριστούγεννα του 2014 όταν τα γατάκια βρέθηκαν σε εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο Ντουμπάι. Είχαν ήδη χάσει την όρασή τους λόγω μιας ασθένειας από την οποία ο προηγούμενος ιδιοκτήτης τους δεν είχε φροντίσει να θεραπευτούν.

Τα αδελφάκια αναζητούσαν σπίτι και ο Blue σχεδόν υιοθετήθηκε από γείτονα του προηγούμενου ιδιοκτήτη τους. Δεν μπορούσε όμως να ζήσει χωρίς τις αδελφές του κι έκλαιγε όλη τη νύχτα ψάχνοντάς τες. Έτσι τον επέστρεψαν στο σπίτι που φιλοξενούνταν και τα άλλα γατάκια μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν η Catherine Magno αποφάσισε να βουτήξει στα βαθιά και να αναλάβει τη φροντίδα τους.

«Δεν είχα καμία εμπειρία καθώς είχα υιοθετήσει το πρώτο μου γατάκι μόλις λίγους μήνες πριν», περιέγραψε η ίδια στο Bored Panda. «Αλλά η ιστορία τους με άγγιξε πολύ και δεν μπορούσα να αντέξω τη σκέψη πως θα τα έβαζαν σε ένα κλουβί σε κάποιο κτηνιατρείο για πάντα ή πως θα τους συνέβαινε κάτι ακόμα χειρότερο».

Όπως είναι λογικό η Catherine ανησυχούσε για τις «ειδικές ανάγκες» των νέων φίλων της. «Πίστευα πως θα είναι πολύ δύσκολο αλλά και πως θα χρειαζόταν να κάνω πολλές προσαρμογές κι εγώ από την πλευρά μου. Δεν ήταν όμως έτσι», εξηγεί. «Το μόνο που έκανα ήταν να αφήσω κάθε πράγμα στη θέση του αλλά και τα γατάκια προσαρμόζονταν αμέσως. Έμαθαν γρήγορα να κινούνται στο διαμέρισμά μου και ήξεραν πού βρισκόταν το κάθε έπιπλο και το κάθε αντικείμενο. Με τη σωστή κοινωνικοποίηση τα πηγαίνουν εξίσου καλά με τις άλλες γάτες όπως οποιαδήποτε άλλη γάτα που έχει την όρασή της», προσθέτει. Όπως λέει, ήθελε να δείξει πως και τα τυφλά γατιά είναι ίδια με τα υπόλοιπα.

«Τα τυφλά γατάκια βλέπουν με την καρδιά τους», σημείωσε.

eirini aivaliwtouΤρία τυφλά γατάκια…
Περισσότερα

Εκστρατεία «Τέλος στα κλουβιά» – Όταν η εκτροφή ζώων γίνεται εφιάλτης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η εκτροφή ζώων σε κλουβιά είναι απάνθρωπη, μη αναγκαία και δεν έχει καμία θέση στην Ευρώπη. Γίνετε μέλος του κινήματος για την απαγόρευση των κλουβιών σήμερα.

Ακόμα κι ένα παιδί θα μπορούσε να καταλάβει ότι αυτή η μεταχείριση είναι βάναυση: πρόκειται για ενσυναίσθητα όντα, ικανά να νιώθουν πόνο και χαρά. Η εκτροφή σε κλουβιά προκαλεί στα ζώα έντονο πόνο, καθώς περιορίζει σοβαρά τις κινήσεις τους και αποτρέπει να εκτελέσουν σχεδόν κάθε φυσιολογική συμπεριφορά τους.

Εκατοντάδες εκατομμύρια παραγωγικά ζώα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση ζουν έναν εφιάλτη. Xοιρομητέρες αναγκάζονται να θηλάσουν τα μικρά τους σε κλουβιά· κουνέλια και ορτύκια περνούν όλη τους τη ζωή σε γυμνά κλουβιά· μοσχαράκια πολύ μικρής ηλικίας περιορίζονται σε ατομικά κλουβιά· πολλές κότες εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμα και σήμερα μέσα σε κλουβιά, ενώ πάπιες και χήνες κλείνονται σε κλουβιά και σιτίζονται δια της βίας με σκοπό την παραγωγή φουαγκρά.

Μαζί μπορούμε να απαλλάξουμε την Ευρώπη από αυτά τα κλουβιά. Γίνετε μέλος και υπογράψτε την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (αίτηση) ζητώντας από την Ευρώπη να απαγορεύσει τη χρήση κλουβιών στην κτηνοτροφία. Αν ο αριθμός μας ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο, μπορεί να υπάρξει ένα μέλλον χωρίς κλουβιά.

Στόχος της Εκστρατείας «Τέλος στα κλουβιά» της Compassion in World Farming είναι να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 1.000.000 έγκυρες υπογραφές μέσω της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ECI) για να καταργηθεί η χρήση των κλουβιών στην εκτροφή των παραγωγικών ζώων στην Ε.Ε.

Μέχρι αυτή τη στιγμή, πολλοί πολίτες της Ε.Ε έχουν υπογράψει. Βοηθήστε μας να βγάλουμε τα ζώα από τα κλουβιά! Υπογράψτε την αίτηση:
ΕΔΩ

Προωθήστε στους φίλους και φίλες σας να την υποστηρίξουν.

 

Χοιρομητέρες σε κλουβιά

 

Έχετε απορίες σχετικά με την εκστρατεία; Θέλετε να συλλέξετε υπογραφές σε κάποια εκδήλωσή σας; Επικοινωνήστε με μήνυμα σε αυτή τη σελίδα είτε με email στη διεύθυνση ECIGR@ciwf.org .

***

Το ανθρώπινο είδος έχει προκαλέσει ανά τους αιώνες τεράστιες καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον, γεγονός που τα τελευταία μόλις χρόνια φαίνεται να απασχολεί μια περιορισμένη μερίδα πολιτών, που μάχονται για τον περιορισμό τους. Για πολλούς, η καταστροφή που προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα οδηγεί σε φαινόμενα όπως η κλιματική αλλαγή, το λιώσιμο των πάγων και η καταστροφή των τροπικών δασών. Αυτό όμως που παραγνωρίζεται είναι η προβληματική αντιμετώπιση του ζωικού βασιλείου.

Η παρεμβατικότητα του ανθρώπου στη φύση μας γυρνά πίσω κατά δεκάδες χιλιάδες χρόνια, αφού οι πρόγονοί μας, από την εποχή του λίθου κιόλας, ήταν ήδη υπεύθυνοι για μια σειρά οικολογικών καταστροφών. Όταν οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στην Ωκεανία, περίπου 45.000 χρόνια πριν, οδήγησαν γρήγορα στην εξαφάνιση το 90% των μεγάλων ζώων που κατοικούσαν την ήπειρο. Αυτή ήταν η πρώτη σημαντική επίδραση που είχε ο Homo sapiens στο οικοσύστημα του πλανήτη και φυσικά δεν θα ήταν η τελευταία.

Περίπου 15.000 χρόνια πριν, το ανθρώπινο γένος θα έφτανε και στην Αμερική, συμβάλλοντας στην εξαφάνιση περίπου του 75% των μεγάλων θηλαστικών της. Πολλά άλλα είδη θα εξαφανίζονταν ταυτόχρονα και από την Αφρική, από την Ευρασία και από πληθώρα νησιών γύρω από τις ακτές τους. Συνολικά, μάλιστα, ο Homo sapiens οδήγησε στην εξαφάνιση περίπου το 50% όλων των μεγάλων χερσαίων θηλαστικών του πλανήτη, πριν καν προλάβει να καλλιεργήσει το πρώτο κομμάτι γης, να δημιουργήσει εργαλεία ή να ανακαλύψει τη γραφή.

Το επόμενο σημαντικό ορόσημο στη σχέση των ανθρώπων και των ζώων ήταν η γεωργική επανάσταση, η διαδικασία κατά την οποία δηλαδή ο άνθρωπος μετατράπηκε από νομαδικός κυνηγός σε γεωργό που κατοικεί σε μόνιμους οικισμούς. Η νέα αυτή συνθήκη περιλάμβανε την εμφάνιση των οικόσιτων ζώων. Αρχικά, η εξέλιξη αυτή φαίνεται να ήταν μικρής σημασίας, καθώς οι άνθρωποι κατάφεραν τότε να εξημερώσουν λιγότερα από 20 είδη θηλαστικών και πτηνών, σε σύγκριση με τα αμέτρητα είδη που παρέμεναν «άγρια». Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων, τα οικόσιτα ζώα έγιναν ο κανόνας. Σήμερα, περισσότερα από το 90% των μεγάλων ζώων του πλανήτη είναι εξημερωμένα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κοτόπουλο. Πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, το κοτόπουλο ήταν ένα σπάνιο πτηνό που εντοπιζόταν αποκλειστικά σε περιοχές της Νότιας Ασίας και σε περιορισμένο αριθμό. Σήμερα, δισεκατομμύρια κοτόπουλα υπάρχουν και εκτρέφονται σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, εκτός της Ανταρκτικής. Το εξημερωμένο κοτόπουλο είναι ίσως το πιο διαδεδομένο πτηνό στην ιστορία του πλανήτη, μαζί με τις αγελάδες και τους χοίρους, ο αριθμός τω οποίων είναι επίσης τεράστιος.

Τα εξημερωμένα είδη όπως τα κοτόπουλα πλήρωσαν όμως την εξημέρωσή τους με δεινά άνευ προηγουμένου, εξαιτίας φυσικά των ανθρώπων. Κι αυτό καθώς η αγροτική επανάσταση δημιούργησε εντελώς νέα είδη βασανισμού για τα ζώα, που επιδεινώθηκαν μάλιστα με το πέρασμα των γενεών.

Με μια πρώτη ματιά, τα εξημερωμένα ζώα μπορεί να φαίνονται πιο τυχερά από τους άγριους συγγενείς και τους προγόνους τους. Τα άγρια βουβάλια, για παράδειγμα, περνούν το χρόνο τους αναζητώντας φαγητό, νερό και καταφύγιο, ενώ απειλούνται συνεχώς από λιοντάρια, παράσιτα, πλημμύρες και ξηρασίες. Τα οικόσιτα βοοειδή, αντίθετα, απολαμβάνουν φροντίδα και προστασία από τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι παρέχουν στις αγελάδες και τα μοσχάρια τροφή, νερό και στέγη, αντιμετωπίζουν τις ασθένειές τους και τα προστατεύουν από αρπακτικά και φυσικές καταστροφές. Αργά ή γρήγορα όμως, αυτά οδηγούνται στο σφαγείο.

Αυτό που καθιστά την εκτεταμένη ύπαρξη εξημερωμένων αγροτικών ζώων ιδιαίτερα προβληματική, δεν είναι μόνο ο τρόπος με τον οποίο πεθαίνουν, αλλά κυρίως το πώς αυτά ζουν. Δύο ανταγωνιστικοί παράγοντες έχουν διαμορφώσει τις συνθήκες διαβίωσης των αγροτικών ζώων: αφενός, οι άνθρωποι επιθυμούν το κρέας, το γάλα, τα αβγά, το δέρμα και τη μυϊκή δύναμη των ζώων. Από την άλλη, οι άνθρωποι πρέπει να εξασφαλίσουν τη μακροπρόθεσμη επιβίωση και αναπαραγωγή των ζώων εκτροφής. Θεωρητικά, αυτό θα έπρεπε να προστατεύει τα ζώα από την ακραία μεταχείριση και τη σκληρότητα απέναντί τους.

Εάν ένας αγρότης αρμέξει μια αγελάδα χωρίς να της παρέχει την απαραίτητη τροφή και νερό, η παραγωγή γάλακτος θα εξασθενίσει και η ίδια η αγελάδα θα πεθάνει γρήγορα. Δυστυχώς όμως, οι άνθρωποι μπορούν να προκαλέσουν τεράστια ταλαιπωρία στα ζώα με άλλους τρόπους, ακόμη και όταν φροντίζουν για την εξασφάλιση της επιβίωσης και της αναπαραγωγής τους.

Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι τα εξημερωμένα ζώα έχουν κληρονομήσει από τους άγριους προγόνους τους πολλές φυσικές, συναισθηματικές και κοινωνικές, ανάγκες που θεωρούνται περιττές στα σύγχρονα αγροκτήματα. Οι γεωργοί αγνοούν συνήθως αυτές τις ανάγκες χωρίς να ανησυχούν για τις συνέπειες των πράξεών τους. Έτσι, κλειδώνουν τα ζώα σε μικροσκοπικά κλουβιά, ακρωτηριάζουν τα κέρατα και τις ουρές τους, απομακρύνουν τις μητέρες από τα μικρά τους και εκτρέφουν επιλεκτικά υβρίδια. Τα ζώα υποφέρουν πολύ, όμως επιβιώνουν και πολλαπλασιάζονται.

Είναι αλήθεια ότι όλα τα ένστικτα και οι έμφυτες τάσεις εξελίχθηκαν για να ικανοποιήσουν τις εξελικτικές πιέσεις της επιβίωσης και της αναπαραγωγής. Όταν αυτές εξαφανίζονται, ωστόσο, τα ένστικτα που είχαν διαμορφωθεί δεν εξαφανίζονται κι αυτά αμέσως. Ακόμη και αν δεν είναι πλέον χρήσιμα για την επιβίωση και την αναπαραγωγή, συνεχίζουν να διαμορφώνουν τις υποκειμενικές εμπειρίες του ζώου. Οι φυσικές, συναισθηματικές και κοινωνικές ανάγκες των σημερινών αγελάδων, σκύλων και ανθρώπων δεν αντικατοπτρίζουν τις τρέχουσες συνθήκες, αλλά τις εξελικτικές πιέσεις που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί τους πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Για παράδειγμα, οι σύγχρονοι άνθρωποι αγαπούν τα γλυκά, λόγω του ότι όταν οι πρόγονοί μας από την εποχή του λίθου έβρισκαν γλυκά, ώριμα φρούτα, το πιο λογικό που είχαν να κάνουν ήταν να τα καταναλώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε να μη χαλάσουν.

Ακριβώς η ίδια εξελικτική λογική διαμορφώνει τη ζωή των αγελάδων και των μόσχων στις βιομηχανοποιημένες φάρμες. Τα αρχαία άγρια βοοειδή ήταν κοινωνικά ζώα. Προκειμένου να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν, έπρεπε να επικοινωνούν, να συνεργάζονται και να ανταγωνίζονται αποτελεσματικά. Όπως όλα τα κοινωνικά θηλαστικά, τα άγρια βοοειδή απέκτησαν τις απαραίτητες κοινωνικές δεξιότητες μέσω του παιχνιδιού. Τα κουτάβια, τα γατάκια, τα μοσχάρια και τα παιδιά αγαπούν όλα να παίζουν, γιατί η εξέλιξη τους δημιούργησε αυτή την παρόρμηση. Στην άγρια φύση, έπρεπε να παίζουν. Εάν δεν το έκαναν, δεν θα μάθαιναν τις κοινωνικές δεξιότητες ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την αναπαραγωγή τους.

Εάν ένα γατάκι ή μοσχάρι γεννιόταν με κάποια σπάνια μετάλλαξη που τους καθιστούσε αδιάφορο το να παίζουν, ήταν απίθανο να επιβιώσουν ή να αναπαραχθούν, ενώ ούτε οι πρόγονοί τους θα υπήρχαν αν δεν είχαν αποκτήσει αυτές τις δεξιότητες. Ομοίως, η εξέλιξη που έχει εγγραφεί σε κουτάβια, γατάκια, μοσχάρια και παιδιά είναι μια έντονη επιθυμία δέσμευσης με τις μητέρες τους. Μια πιθανή μετάλλαξη που θα αποδυνάμωνε τον δεσμό μητέρας-βρέφους θα ήταν μια «θανατική ποινή» για αυτά.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν οι αγρότες παίρνουν ένα νεαρό μοσχάρι, το χωρίζουν από τη μητέρα του, το κλειδώνουν σε ένα μικρό κλουβί, το εμβολιάζουν, του παρέχουν φαγητό και νερό και, όταν είναι αρκετά μεγάλο, το γονιμοποιούν τεχνητά; Αντικειμενικά, αυτός ο μόσχος δεν χρειάζεται πλέον ούτε μητρική δέσμευση, ούτε άλλα ζώα δίπλα του για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Όλες οι ανάγκες του φροντίζονται από τους ανθρώπους. Αλλά από μια υποκειμενική προοπτική, ο μόσχος αυτός εξακολουθεί να αισθάνεται μια έντονη επιθυμία να βρίσκεται με τη μητέρα του και να παίξει με άλλα μοσχάρια. Αν αυτές οι προτροπές δεν εκπληρωθούν, το ζώο υποφέρει.

Αυτό είναι το βασικό μάθημα της εξελικτικής ψυχολογίας, μια ανάγκη που διαμορφώθηκε χιλιάδες γενιές πριν να εξακολουθήσει να γίνεται αισθητή, ακόμα κι αν δεν είναι πλέον απαραίτητη για την επιβίωση και την αναπαραγωγή. Η αγροτική επανάσταση έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να εξασφαλίσει την επιβίωση και την αναπαραγωγή των κατοικίδιων ζώων, αγνοώντας τις υποκειμενικές ανάγκες τους. Ως εκ τούτου, τα οικόσιτα ζώα είναι συλλογικά τα πιο τυχερά ζώα στον κόσμο και ταυτόχρονα τα πιο δυστυχισμένα ζώα που υπήρξαν ποτέ.

Η κατάσταση έχει μόνο επιδεινωθεί τους τελευταίους αιώνες, κατά τη διάρκεια των οποίων η παραδοσιακή κτηνοτροφία έδωσε τη θέση της στη βιομηχανική. Σε παραδοσιακές κοινωνίες όπως η αρχαία Αίγυπτος, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή η μεσαιωνική Κίνα, οι πολίτες διέθεταν πολύ περιορισμένη γνώση πάνω στην επιστήμη της βιοχημείας, της γενετικής, της ζωολογίας και της επιδημιολογίας. Κατά συνέπεια, οι δυνάμεις τους στη χειραγώγηση των ζώων ήταν περιορισμένες. Στα μεσαιωνικά χωριά, τα κοτόπουλα έτρεχαν ελεύθερα ανάμεσα στα σπίτια και έχτιζαν φωλιές στον κοντινό αχυρώνα. Εάν ένας φιλόδοξος αγρότης προσπαθούσε να κλειδώσει 1.000 κοτόπουλα μέσα σε ένα συνωστισμένο κοτέτσι, πιθανώς θα προκαλούσε μια θανατηφόρα επιδημία γρίπης των πτηνών.

Όμως η σύγχρονη επιστήμη αποκρυπτογράφησε τα μυστικά των πτηνών, των ιών και των αντιβιοτικών, και οι άνθρωποι πλέον μπορούν να εξαναγκάζουν τα ζώα σε ακραίες συνθήκες διαβίωσης. Με τη βοήθεια των εμβολιασμών, των φαρμάκων, των ορμονών, των φυτοφαρμάκων, των κεντρικών συστημάτων κλιματισμού και των αυτόματων τροφοδοτών, είναι πλέον δυνατή η συσσώρευση δεκάδων χιλιάδων κοτόπουλων σε μικροσκοπικούς χώρους και η παραγωγή κρέατος και αυγών με πρωτοφανή απόδοση.

Η τύχη των ζώων σε τέτοιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχει γίνει ένα από τα πιο σημαντικά ηθικά ζητήματα της εποχής μας. Σήμερα, τα περισσότερα μεγάλα ζώα ζουν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις και όχι ελεύθερα στη φύση. Το 2009, στην Ευρώπη υπήρχαν 1.6 δισεκατομμύρια άγρια πτηνά. Την ίδια χρονιά, η ευρωπαϊκή βιομηχανία κρέατος και αβγών εκμεταλλευόταν 1.9 δισεκατομμύρια κοτόπουλα. Συνολικά, τα οικόσιτα ζώα του κόσμου ζυγίζουν περίπου 700 εκατομμύρια τόνους, σε σύγκριση με τους 300 εκατομμύρια τόνους που αντιστοιχούν στον άνθρωπο και τους λιγότερους από 100 εκατομμύρια τόνους που αντιστοιχούν στα μεγάλα, άγρια ζώα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μοίρα των ζώων σε κτηνοτροφικές μονάδες δεν είναι ένα παράπλευρο ηθικό ζήτημα. Πρόκειται για την πλειοψηφία των πλασμάτων της Γης: δεκάδες δισεκατομμύρια ζώα, καθένα με έναν πολύπλοκο κόσμο αισθήσεων και συναισθημάτων, που ζουν όμως και πεθαίνουν σε μια αέναη γραμμή παραγωγής. Πριν από σαράντα χρόνια, ο φιλόσοφος Peter Singer δημοσίευσε το βιβλίο «Απελευθέρωση των ζώων», το οποίο επιχείρησε να διαφωτίσει τους ανθρώπους πάνω σε αυτό το ζήτημα. Ο ίδιος ισχυριζόταν τότε ότι η βιομηχανική κτηνοτροφία είναι υπεύθυνη για περισσότερο πόνο και δυστυχία απ’ ό,τι όλοι οι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η επιστημονική μελέτη των ζώων έχει παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτή την τραγωδία εις βάρος τους. Η επιστημονική κοινότητα έχει χρησιμοποιήσει τις αυξανόμενες γνώσεις της για τα ζώα, κυρίως για να τα χειραγωγήσει πιο αποτελεσματικά στην υπηρεσία του ανθρώπου. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα έχει αποδείξει ταυτόχρονα ότι τα ζώα είναι όντα που διαθέτουν αισθήματα, περίπλοκες κοινωνικές σχέσεις και περίπλοκα ψυχολογικά πρότυπα. Μπορεί να μην είναι τόσο έξυπνα όσο ο άνθρωπος, αλλά σίγουρα αναγνωρίζουν τον πόνο, το φόβο και τη μοναξιά. Επίσης υποφέρουν, αλλά και νιώθουν ευτυχία.

Είναι καιρός να λάβουμε υπόψη μας αυτά τα επιστημονικά ευρήματα, διότι, καθώς η ανθρώπινη δύναμη παρέμβασης συνεχίζει να αυξάνεται, μεγαλώνει και η ικανότητά μας να βλάπτουμε ή να ωφελούμε τα άλλα ζώα. Για 4 δισ. χρόνια, η ζωή στη Γη διέπεται από τη φυσική επιλογή. Τώρα επηρεάζεται όλο και περισσότερο από τον ανθρώπινο «έξυπνο» σχεδιασμό. Η βιοτεχνολογία, η νανοτεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη σύντομα θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να αναμορφώσουν τα έμβια όντα με ριζοσπαστικούς νέους τρόπους, που θα επαναπροσδιορίσουν το ίδιο το νόημα της ζωής. Όταν η ανθρωπότητα φτάσει στο σχεδιασμό αυτού του θαυμαστού νέου κόσμου, θα πρέπει να λάβει υπόψη της την ευημερία όλων των όντων και όχι μόνο των ανθρώπινων.

eirini aivaliwtouΕκστρατεία «Τέλος στα κλουβιά» – Όταν η εκτροφή ζώων γίνεται εφιάλτης
Περισσότερα

Όλα όσα αφορούν τη συμβίωση με μια τυφλή γάτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αν επιθυμείτε να υιοθετήσετε μια γατούλα που είναι τυφλή, να είστε σίγουροι ότι δεν θα το μετανιώσετε ποτέ. Τα ζωάκια που έχουν κάποιο πρόβλημα, όπως τα τυφλά, τα κωφά, τα τρίποδα και ανάπηρα, δείχνουν απίστευτη αγάπη και ευγνωμοσύνη σε αυτόν που θα τους προσφέρει μια γωνιά στο σπίτι του.

Δυστυχώς αυτά τα ζώα είναι και τα τελευταία που υιοθετούνται σε ένα καταφύγιο, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν θα τα καταφέρουν μαζί τους. Τεράστιο λάθος. Οι γατούλες αλλά και όλα τα άλλα ζωάκια εγκλιματίζονται σε οποιοδήποτε χώρο, κινούνται με άνεση και δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Επίσης όσον αφορά τις γάτες, αυτές κάνουν κανονικά στην άμμο την ανάγκη τους, όπως και οι υπόλοιπες γάτες και γενικά ζουν μια κανονική ζωή.

Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που λόγω πάθησης κάποιες οικόσιτες γατούλες χάνουν την όρασή τους. Εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το αντιμετωπίσουμε και να τις βοηθήσουμε να συνηθίσουν τα νέα δεδομένα στη ζωή τους. Και να τις κάνουμε να νιώσουν μοναδικές.

Η συγγραφέας Gwen Cooper έγραψε ένα υπέροχο βιβλίο, το «Homer’s Odyssey», το οποίο έγινε best seller. Στο βιβλίο διηγείται την προσωπική της εμπειρία με μια τυφλή γάτα που υιοθέτησε.

Η γατούλα αυτή, ο γατούλης για να είμαστε σαφέστεροι, εγκαταλείφθηκε σε ένα διαμέρισμα της Νέας Υόρκης όπου ζούσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2000, όταν έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι. Το διαμέρισμα αυτό ήταν πολύ κοντά στους δίδυμους πύργους. Παγιδεύτηκε σε κάποιον χώρο και δεν τον αναζήτησε κανείς. Αλλά κατάφερε και επιβίωσε. Αυτός που τον βρήκε τον πήγε σε ένα κτηνιατρείο για να τον περιθάλψει.

Η Cooper έμαθε την ιστορία του γάτου και τον υιοθέτησε δίχως δεύτερη σκέψη. Τον ονόμασε Homer. Στο βιβλίο της περιγράφει την απίστευτη σχέση που έχει μαζί του και πώς η αγάπη δεν είναι κάτι που βλέπεις με τα μάτια.

Το βιβλίο έλαβε τις καλύτερες κριτικές και γρήγορα μπήκε στις λίστες των ευπώλητων. Οι αναγνώστες το λάτρεψαν. Ο Homer έγινε η έμπνευση όλων. Τόσο το βιβλίο όσο και η φιλοζωική οργάνωση Blind Rescue & Sanctuary βοήθησαν και βοηθούν στο να καταλάβει ο κόσμος πόσο κανονικές είναι οι τυφλές γάτες.

Αν λοιπόν έχετε μια γατούλα που έχασε ή χάνει την όρασή της ή αν θέλετε να υιοθετήσετε μια τυφλή, σας έχουμε μερικές συμβουλές ώστε να ζήσετε μια υπέροχη ζωή μαζί της.

  • Βοηθήστε τη να προσανατολιστεί στο σπίτι με τις άλλες αισθήσεις της.
    Τα ζώα που δεν βλέπουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο, χρησιμοποιούν περισσότερο τις άλλες τους αισθήσεις για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ακοή, όσφρηση, γεύση και αφή είναι πιο έντονες για να αναπληρώσουν το κενό της όρασης. Οπότε εσείς μπορείτε να μάθετε πράγματα στη γατούλα σας με βάση αυτές τις αισθήσεις.
  • Μπορείτε να μετακινείτε τα έπιπλά σας όταν υπάρχει τυφλή γάτα στο σπίτι.

Κάποιοι συμβουλεύουν αυτούς που ζουν με τυφλό ζώο να μη μετακινούν και αλλάζουν τις θέσεις των επίπλων τους. Σύμφωνα με την οργάνωση Blind Cat Rescue & Sanctuary αυτό δεν ισχύει. Οι τυφλές γάτες μπορούν να καταλάβουν την αλλαγή και να κινούνται όπως πριν. Αυτά όμως που καλό θα είναι να έχετε σε συγκεκριμένη θέση είναι η αμμολεκάνη τους και τα μπολάκια του νερού και φαγητού τους.

  • Τα παιχνίδια που κάνουν θόρυβο είναι τα καλύτερα για τις τυφλές γάτες.

Μπορεί να μη βλέπουν, όμως παίζουν κανονικά όπως και οι άλλες γάτες. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια που οξύνουν την ακοή και την όσφρησή τους. Είναι τα παιχνίδια που κάνουν θόρυβο και κάποια άλλα που έχουν μια μυρωδιά.

  • Κάντε τη γάτα σας να καταλάβει ότι έρχεστε στο σπίτι.

Όταν έρχεστε από έξω στο σπίτι, δώστε στη γατούλα σας να καταλάβει ότι επιστρέψατε με το να τη χαϊδέψετε και να της μιλήσετε γλυκά. Μην μπείτε μέσα, περάσετε δίπλα της και την αγνοήσετε.

  • Να είστε συμπονετικοί και να έχετε υπομονή.

Αν η γάτα σας χάνει την όρασή της, θα πρέπει να ξέρετε ότι υπάρχει ένας χρόνος προσαρμογής στη νέα της ζωή. Θα πρέπει λοιπόν να έχετε υπομονή και να ασχολείστε μαζί της. Να της συμπαρασταθείτε και να τη βοηθήσετε. Μπορεί στην αρχή να γίνει λίγο επιθετική και δύσκολη, όμως είναι απολύτως λογικό. Μπείτε για λίγο στη θέση της. Τέλος θα πρέπει να της μιλάτε όταν είναι να φύγετε από το σπίτι και όταν επιστρέφετε, για να το μάθει και να νιώσει ότι είστε δίπλα της.

  • Προσοχή όταν τη βγάζετε έξω.

Ποτέ δεν αφήνουμε τυφλή γατούλα σε βεράντα, αυλή ή κήπο μόνη της χωρίς τη δική μας επιτήρηση. Οι τυφλές γάτες προσανατολίζονται μια χαρά αν χρειαστεί να μείνουν έξω όμως εσείς θα πρέπει να πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί ώστε να είστε ήσυχοι ότι δεν θα συμβεί κάποιο κακό.

***

 

 

Οι ιατρικές αιτίες για την απώλεια της όρασης στις ενήλικες ή τις ηλικιωμένες γάτες είναι συχνότερες από τις γενετικές. Αυτές περιλαμβάνουν τραύματα, νευρολογικά προβλήματα και υψηλή αρτηριακή πίεση.

Οι γάτες αντισταθμίζουν την εξασθένιση της όρασης, βασιζόμενες περισσότερο στις υπόλοιπες αισθήσεις τους και ιδιαίτερα στην όσφρηση.

 

 

 

 

Πώς μπορώ να καταλάβω εάν η γάτα μου χάνει την όρασή της;

Εάν η ηλικιωμένη γάτα σας χάνει την όρασή της, πιθανότατα να συμβεί αυτό σταδιακά και να μην παρατηρήσετε τίποτα μέχρι η απώλεια να είναι ολική. Αυτό δεν είναι δικό σας λάθος – οι γάτες μπορούν να αντισταθμίσουν τη μειωμένη όρασή τους βασιζόμενες στις άλλες αισθήσεις τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αίσθηση της όσφρησης, γι’ αυτό θα τρέξουν κοντά σας όταν σερβίρετε τα γεύματά τους, ακόμα κι αν δεν μπορούν να δουν σωστά.

Εάν νομίζετε ότι η γάτα σας τυφλώνεται ή είναι ήδη τυφλή, προσέξτε για μερικές προειδοποιητικές ενδείξεις. Το πιο προφανές είναι πως οι γάτες που τυφλώνονται χτυπούν πάνω σε πράγματα, ειδικά αν δεν είναι συνήθως εκεί. Μπορεί να τρομοκρατηθούν από ξαφνικές κινήσεις στην πλευρά που δεν βλέπουν, ακόμα κι αν είναι απλώς ένα διασκεδαστικό παιχνίδι για τη διασκέδασή τους.

Οι γάτες που τυφλώνονται ξαφνικά και όχι σταδιακά, μπορεί να αποπροσανατολιστούν και να αγχωθούν. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να παρατηρήσετε κάποιες ανωμαλίες στα μάτια τους – κάτι που είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα ίσως.

Αν ανησυχείτε ότι η γάτα σας θα τυφλωθεί ή έχετε ερωτήσεις σχετικά με την όρασή της, είναι καλύτερο να επισκεφθείτε τον κτηνίατρο. Ευτυχώς, ορισμένες καταστάσεις που προκαλούν απώλεια όρασης στις γάτες μπορούν να αντιμετωπιστούν πολύ αποτελεσματικά και να αποτραπούν περαιτέρω απώλειες. Ωστόσο, πάντα να έχετε κατά νου ότι η ξαφνική απώλεια όρασης χρήζει άμεσης εξέτασης από κτηνίατρο – αν συμβεί αυτό, βεβαιωθείτε ότι η γάτα σας θα πάει στον κτηνίατρο όσο το δυνατόν συντομότερα.

Οι τυφλές γάτες φέρονται σαν να μην έχουν πρόβλημα και μπορούν να κάνουν όλα όσα κάνουν οι γάτες που βλέπουν. Ανεβαίνουν σε δέντρα, σκαρφαλώνουν σε ψηλά σημεία ή εντοπίζονται σε μέρη που ούτε καν θα μπορούσε κανείς να καταλάβει πως τα κατάφεραν.

Αν παρατηρήσετε μια τυφλή γάτα, θα δείτε ότι τα καταφέρνει τόσο καλά σε όλα, επειδή τα μουστάκια της τη βοηθούν. Τα μουστάκια της λειτουργούν σαν αισθητήρες αντικειμένων και έτσι μπορεί και συμπεριφέρεται φυσιολογικά χωρίς να σκοντάφτει πάνω τους, γι’ αυτό και μπορείτε άνετα αν έχετε μια τυφλή γάτα, να μετακινείτε τα έπιπλα σας. Θα προσαρμοστεί πολύ γρήγορα. Το μόνο που έχετε να κάνετε σε αυτή την περίπτωση είναι να την τοποθετήσετε σε ένα σημείο που γνωρίζει καλά, π.χ. κάποιο αγαπημένο της μαξιλάρι, ή μια πολυθρόνα που αγαπάει.

Για ποιους λόγους μπορεί να τυφλωθεί μια γάτα

Είναι πάρα πολλοί οι λόγοι για τους οποίους μια γάτα μπορεί να τυφλωθεί. Αν η δική σας το έπαθε σε μία νύχτα τότε τρέξτε επειγόντως στον κτηνίατρο. Μπορεί να είναι από διαβήτη, από υπερθυρεοειδισμό ή από χίλιους δύο άλλους λόγους, όπως για παράδειγμα παράσιτα στο έντερο ή από διάφορες ασθένειες που έχουν όταν είναι μωρά.

Η γάτα σας μπορεί να αρχίσει να χάνει την όρασή της για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της γήρανσης. Οι κληρονομικές αιτίες της τύφλωσης της γάτας είναι λιγότερο συχνές από ό,τι στους σκύλους, αλλά τείνουν να εμφανίζονται περισσότερο στις καθαρόαιμες γάτες. Για παράδειγμα, αν είστε αρκετά τυχεροί για να έχετε μια όμορφη, μεταξένια γάτα της Αβησσυνίας, είναι πιθανό να δείτε τύφλωση που προκαλείται από την προοδευτική ατροφία του αμφιβληστροειδούς (αν και υπάρχει γενετική εξέταση για αυτό).

Ο Kazou

Ο Kazou, ένας γάτος στη Γερμανία, βρέθηκε όταν ήταν ακόμα μωρό, και τα μάτια του ήταν ήδη κατεστραμμένα από μια γρίπη. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να σωθούν και έπρεπε να αφαιρεθούν χειρουργικά.

Αυτό όμως δεν τον απέτρεψε -το αντίθετο μάλιστα! Ο Kazou είναι πολύ περίεργος και ατρόμητος. Κυνηγάει αγριομέλισσες και απολαμβάνει να κάθεται στον κήπο με την κοιλιά του στραμμένη στον ήλιο. Όσοι γνωρίζουν τον Kazou ενθουσιάζονται και συγκινούνται από τη συμπεριφορά του.

eirini aivaliwtouΌλα όσα αφορούν τη συμβίωση με μια τυφλή γάτα
Περισσότερα

Η Σοφία Φιλιππίδου γράφει για την Ελενίτσα. Η μπύρα του Σαββάτου 16 / «Το χώμα ήταν απαλό»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ξέρω πως δεν αγαπήσατε τη μαύρη μας τη γάτα ούτε της βάζατε λάικ στις φωτογραφίες της. Θα είστε μάλλον προληπτικοί καταλαβαίνω… όμως αυτή η μπύρα είναι αφιερωμένη σ’ αυτήν. Τη μαύρη μας τη γάτα την είδα έναν κρύο χειμώνα στην είσοδο της πολυκατοικίας μας. Ήταν το πιο αδύνατο και φοβισμένο γατάκι που είδα στη ζωή μου. Βγήκε από την κρυψώνα του, «πέταξε» τα κίτρινα μάτια του σαν ελατήρια έξω από τις κόγχες και με «άρπαξε»! Έτσι ο Κ.Φ. άρχισε να την ταΐζει και μετά από δυο χρόνια την εξημέρωσε και την ανέβασε σπίτι… Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς γιορτάσαμε τα γενέθλιά της με ένα κεράκι και με τον αριθμό είκοσι κομμένο με ψαλίδι σε ένα χαρτόνι. Στη φωτογραφία των γενεθλίων της τα μάτια της, που κοιτούσαν τη φλόγα του κεριού είχαν την πρέπουσα μελαγχολία. Η Ελενίτσα που δεν ερχόταν ποτέ στην αγκαλιά μου τον τελευταίο καιρό άρχισε να ανεβαίνει στο κρεβάτι μου. Αγαπούσε να κάθεται στο στέρνο μου και να με κοιτάει στα μάτια… Στις 31 Δεκεμβρίου άρχισε να χάνει την ισορροπία της και να πέφτει. Επειδή δεν είχε δύναμη να πηδάει, έστρωσα την κουβέρτα της γιαγιάς μου -φτιαγμένη στο τσιγκελάκι- για να σκαλώνουν τα νύχια της και να σκαρφαλώνει. Τα ξημερώματα του νέου χρόνου ξάπλωσε δίπλα μου και μας πήρε ο ύπνος. Το πρωί με ξύπνησε ένας θόρυβος – η Ελενίτσα έπεσε στα σανίδια! Τη σήκωσα και την έβαλα πάνω στο σεντόνι στη μεριά του τοίχου –μου «είπε» ευχαριστώ με ένα μωρουδίστικο νιάου- τη σκέπασα με το μαύρο σάλι της μαμάς μου, έβαλα την αριστερή μου παλάμη επάνω στην κοιλίτσα της και ένιωσα την καρδιά της εδώ και κει να χτυπάει ακόμη. Έτσι μας ξαναπήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησα ήταν κοκαλωμένη. Προσπάθησα να κλείσω τα ματάκια της… Αυτό ήταν. Σηκώθηκα, έβγαλα από το μπαούλο ένα καλοκαιρινό άσπρο φανελάκι και τη σκέπασα. Μετά σκέφτηκα αν πρέπει να ξυπνήσω τον Κ.Φ. Επικράτησε η ψυχραιμία. Έτσι κι αλλιώς εκείνος ήξερε… είχε ετοιμαστεί από καιρό, αγόρασε και σκεπάρνι και είχε βρει και πού θα τη θάψουμε… Ξάπλωσα πάλι δίπλα της και σκέφτηκα τη μέρα που πήγα στη Θεσσαλονίκη να ξενυχτήσουμε την πεθαμένη μου μητέρα. Ήταν στο σαλόνι μας με τα κεριά της και τους άσπρους κρίνους της, όλα στην εντέλεια, και εγώ ξάπλωσα με το μαύρο μου παλτό δίπλα στον καναπέ και κοιμήθηκα λιγάκι… έτσι έκανα και με την Ελενίτσα κοιμήθηκα δίπλα της με συνείδηση πως την «ξαγρυπνάω» και αργότερα στις 3 μ.μ. χτυπήσαμε το κουδούνι των παιδιών στο απέναντι νεοκλασικό αρχοντικό, με την αυλή… Ξυπνήσανε με προθυμία -ήταν από ολονύχτιο πάρτι – διαλέξαμε ένα σημείο κάτω από τρία κυπαρίσσια. Το χώμα ήταν απαλό και σκάψαμε εύκολα. Βάλαμε τέσσερα παλιά τουβλάκια από το παρτέρι πάνω στο χώμα -εγώ έκανα και το σταυρό μου. Έτσι έφυγε η Ελενίτσα μας. Ο Κ.Φ. έκλαψε πολύ!

eirini aivaliwtouΗ Σοφία Φιλιππίδου γράφει για την Ελενίτσα. Η μπύρα του Σαββάτου 16 / «Το χώμα ήταν απαλό»
Περισσότερα

Λούις Γουέιν, ο άνθρωπος που ζωγράφιζε τις γάτες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πριν ακόμα γίνουν οι γάτες πρωταγωνίστριες σε viral βιντεάκια, ο ζωγράφος, εικονογράφος και σκιτσογράφος Λούις Γουέιν αφιέρωσε το έργο του σε αυτές. Όμως, πίσω από τα ζωηρά χρώματα και τα ψυχεδελικά σχήματα κρύβεται μία τραγική ιστορία και μία μάχη με την ψυχασθένεια.
Ο Γουέιν Λούις γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1860, πρωτότοκος γιος ενός εμπόρου υφασμάτων και μιας Γαλλίδας. Στα είκοσί του χρόνια, ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά και ο Γουέιν έμεινε να φροντίζει τη μητέρα και τις πέντε αδερφές του. Παράλληλα, σπούδαζε στη Σχολή Καλών Τεχνών West London School of Art και από νωρίς αποφάσισε να αφοσιωθεί στην τέχνη.
Όταν ήταν είκοσι τριών ετών, παντρεύτηκε την κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερή του Έμιλι Ρίτσαρντσον. Η σύζυγός του, ωστόσο, νόσησε από καρκίνο του μαστού και πέθανε τρία χρόνια μετά τον γάμο τους. Το ενδιαφέρον του Λούις Γουέιν για τις γάτες αναπτύχθηκε κατά την αρρώστια της γυναίκας του: ζωγράφιζε σκίτσα από τα γατάκια της γειτονιάς, για να της φτιάχνει το κέφι.
Ο θάνατος της Ρίτσαρντσον τάραξε τον ψυχισμό του ζωγράφου. Αφοσιώθηκε πλήρως στις ζωγραφιές και τα σκίτσα γατών. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Βρετανοί δεν είχαν τα γνωστά αιλουροειδή σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά το έργο του Γουέιν εξανθρώπισε και έκανε πιο αγαπητές τις γάτες στο κοινό.
Ακολούθησε μία παραγωγική περίοδος: τα σκίτσα με τις ανθρωπόμορφες γάτες του έθιγαν θέματα της εδουάρδειας περιόδου με αστείο τρόπο. Υπολογίζεται πως τη δεκαετία του 1900 δημιουργούσε ετησίως εξακόσια σκίτσα, ενώ σε όλη του τη ζωή εικονογράφησε πάνω από δύο χιλιάδες βιβλία.

Η τραγωδία, όμως, έμελλε να χτυπήσει ξανά. Ήδη η μικρότερη αδερφή του είχε εγκλειστεί από το 1901 σε φρενοκομείο. Έξι χρόνια μετά, πέθανε η μητέρα του και η οικογένεια Γουέιν βυθίστηκε στα οικονομικά προβλήματα – κύρια αιτία των οποίων ήταν ο ίδιος ο Λούις.
Το έργο του ήταν αναγνωρισμένο και γνώρισε επιτυχία και στις ΗΠΑ, οπού δούλεψε και για το ‘New York Journal – Αmerican’. Αυτή θα ήταν και η τελευταία του κανονική δουλειά: τα έξοδα της ζωής στη Νέα Υόρκη ήταν δυσβάσταχτα, και ο εικονογράφος ξόδεψε την περιουσία του επενδύοντας σε ένα νέο είδος λάμπας πετρελαίου.
Πιθανότατα, είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται τα συμπτώματα της ψυχικής του ασθένειας. Λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας του, μετακόμισε με τις τέσσερις ανύπανδρες αδερφές του. Σιγά σιγά, άρχισε η ψυχική του κατάρρευση: η συμπεριφορά του έγινε βίαιη και ασταθής, και οι αδερφές του ζήτησαν την εισαγωγή του σε ψυχιατρείο το 1924.
Έγκλειστος στο ψυχιατρείο μέχρι και το τέλος της ζωής του το 1939. Σε όλη αυτήν την περίοδο, συνέχισε αδιάκοπα να ζωγραφίζει τα αγαπημένα του αιλουροειδή.

 

 

 

Ο τύπος της ασθένειας του Γουέιν

Η πορεία της ασθένειάς του είναι φανερή στα έργα του και έχει γίνει αντικείμενο μελέτης των σύγχρονων ψυχιάτρων. Ενώ στην αρχή της καριέρας του η απεικόνιση των γατών είναι πιο ρεαλιστική, από ένα σημείο και μετά το στυλ του μεταλλάσσεται.
Εξωπραγματικά στοιχεία και επαναλαμβανόμενα πολύχρωμα μοτίβα δημιουργούν την αίσθηση ότι ο καλλιτέχνης είχε μία παραμορφωμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Γουέιν ίσως δεν έπασχε από σχιζοφρένεια, αλλά από σύνδρομο του Άσπεργκερ.
Ο διάσημος συγγραφέας Χ. Τζ. Γουέλς είχε πει για τον Λούις Γουέιν (τον οποίο γνώριζε προσωπικά): «Έκανε τη μορφή της γάτας δική του. Εφηύρε το στυλ της γάτας, μία γατο-κοινωνία, έναν ολόκληρο γατόκοσμο».

3. Πηγή: Λούις Γουέιν: Η τραγική ιστορία του σχιζοφρενούς εικονογράφου που αγαπούσε τις γάτες | iefimerida.gr

 


Ρεαλιστική ζωγραφιά γάτας από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του Γουέιν

 

***

 

Ο Βρετανός ζωγράφος Λούι Γουέιν (Louis Wain, 1860-1939) υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής προς το τέλος της βικτωριανής εποχής και στις αρχές του 20ου αιώνα εξαιτίας των σκίτσων και των ζωγραφιών του που απεικόνιζαν ανθρωπόμορφες γάτες και γατάκια με μεγάλα μάτια και τρυφερές εκφράσεις. Πολλές από τις συνθέσεις του παρωδούσαν ή σατίριζαν συνειδητά τα κοινωνικά και πολιτικά ήθη της εποχής του.

 

 

Όμως, από μια χρονική στιγμή και μετά το στυλ της ζωγραφικής του άρχισε να αλλάζει: Τα χρώματα έγιναν περισσότερο έντονα, πολύχρωμα λουλούδια και πολύπλοκα αφηρημένα μοτίβα έκαναν την εμφάνισή τους, οι μορφές μεταλλάχθηκαν, αλλοιώθηκαν και απέκτησαν, θα λέγαμε, μια απόκοσμη «ψυχεδελική» -κάποιες φορές τρομακτική- ομορφιά.

Ο Λούι Γουέιν γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1860, γόνος ενός εμπόρου υφασμάτων και μιας Γαλλίδας νοικοκυράς. Στα είκοσι του χρόνια, όταν ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά, αναγκάστηκε να εργαστεί για να μπορέσει να στηρίξει οικονομικά τη χήρα μητέρα του και τις πέντε μικρότερες αδελφές του. Παρακολουθούσε παράλληλα μαθήματα σε σχολή καλών τεχνών (West London School of Art), στην οποία και δίδαξε για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα πριν αποφασίσει τελικά να εργαστεί αποκλειστικά ως ελεύθερος καλλιτέχνης.

Στα 23 του χρόνια παντρεύτηκε την κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερή του γκουβερνάντα των αδελφών του -ένα σκάνδαλο για τα ήθη της εποχής. Λίγο μετά το γάμο η γυναίκα του αρρώστησε βαριά από καρκίνο, και ο Γουέιν για να διασκεδάσει την οδύνη και τη θλίψη της άρχισε να σκαρώνει αστεία σκίτσα έχοντας ως πρότυπο ένα μικρό αδέσποτο γατάκι που το ζευγάρι είχε περιμαζέψει από τους δρόμους. Όπως ο ίδιος έλεγε αργότερα, ο Πήτερ, ο γάτος, υπήρξε η πηγή και η αιτία της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας.

Μετά το θάνατο της γυναίκας του το 1886, δημοσίευσε σε λαϊκό περιοδικό την πρώτη σειρά των ζωγραφιών του με τίτλο «Τα Χριστούγεννα των μικρών γατιών». Τα έργα του αμέσως άρεσαν στον κόσμο, έγιναν ευχετήριες κάρτες και ημερολόγια, δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά, και επιλέχτηκαν για να εικονογραφήσουν 200 και πλέον παιδικά βιβλία.[1] Παραχώρησε επίσης πολλά έργα του προκειμένου να ενισχυθούν οικονομικά φιλοζωικές εταιρείες στις οποίες υπήρξε μέλος, καθώς και οργανώσεις που αγωνίζονταν ήδη από την εποχή εκείνη ενάντια στην απαράδεκτη πρακτική της ζωοτομίας και στα «επιστημονικά» πειράματα με ζωντανά ζώα.

 

 

Το 1907 πέθανε η μητέρα του με την οποία ο Γουέιν συνέχιζε να συγκατοικεί, όπως και οι τέσσερις ανύπαντρες αδελφές του. (Η πέμπτη, η μικρότερη είχε παρουσιάσει πρόωρα ψυχικές διαταραχές και είχε εγκλειστεί από το 1901 σε φρενοκομείο.) Ο θάνατος της μητέρας του και τα οικονομικά προβλήματα που από το 1910 και μετά άρχισαν συνεχώς να τον βαραίνουν συνετέλεσαν στη σταδιακή ψυχική του κατάρρευση. Το 1924 οι αδελφές του, μην μπορώντας να ανεχθούν άλλο την ασταθή και ενίοτε ίσως βίαιη συμπεριφορά του, ζήτησαν την εισαγωγή του στο ψυχιατρείο. Ο Γουέιν διαγνώστηκε ως σχιζοφρενής και εγκλείστηκε αρχικά σε ένα υποβαθμισμένο άσυλο, σε ένα «άσυλο για φτωχούς». Ένα χρόνο αργότερα με παρέμβαση πολλών προσωπικοτήτων των γραμμάτων και της τέχνης, όπως ο μυθιστοριογράφος Χέρμπερτ Τζωρτζ Γουέλς (H.G. Wells), και τη μεσολάβηση του ίδιου του πρωθυπουργού της χώρας μεταφέρθηκε στο Bethlem Royal Hospital (στο περίφημο «Μπέτλαμ») και αργότερα στο ψυχιατρείο του Napsbury (Νάπσμπερυ), ο ευρύχωρος κήπος του οποίου -προς μεγάλη ευχαρίστηση του Γουέιν- φιλοξενούσε μια μεγάλη αποικία γατιών!

 

 

Ο Γουέιν παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1939. Καθ’ όλη τη διάρκεια της αρρώστιας του και σχεδόν μέχρι το θάνατό του δεν σταμάτησε ποτέ να ζωγραφίζει τα αγαπημένα του αιλουροειδή. Όμως, από μια χρονική στιγμή και μετά οι μορφές στους πίνακες του αποκτούν όπως ήδη προαναφέρθηκε, στοιχεία εξωπραγματικά, τείνουν προς την αφαίρεση και προς το τέλος σχεδόν διαλύονται μέσα σε επαναλαμβανόμενα πολύχρωμα μοτίβα.

Σε πολλά βιβλία ψυχολογίας και ψυχοπαθολογίας δημοσιεύεται ακόμη και σήμερα μια σειρά έργων τού Γουέιν (αυτήν που παραθέτουμε στην αρχή της σελίδας μας), ταξινομημένων υποτίθεται χρονολογικά, ως απόδειξη της σταδιακής ψυχικής του κατάρρευσης. Στα βιβλία αυτά η μετάλλαξη της ζωγραφικής του προς ένα περισσότερο αφηρημένο στυλ (μερικά έργα του θυμίζουν ινδονησιακές μάσκες) δεν γίνεται αντιληπτή ως καλλιτεχνικός πειραματισμός, αλλά χρησιμοποιείται μόνο ως παράδειγμα τού πως η τρέλα (η σχιζοφρένεια) παραμορφώνει την αντίληψη της πραγματικότητας και τη δημιουργική ικανότητα.

 

 

Η επίμαχη σειρά («Το καλειδοσκόπιο των γάτων») δημιουργήθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του 1930 από τον ασυλιακό ψυχίατρο Walter Maclay (Γουόλτερ Μακλέι), ο οποίος υποστήριζε ότι η σχιζοφρένεια οδηγεί αναπόφευκτα στην αποδιοργάνωση της αντίληψης και της δημιουργικής έκφρασης, και κατέταξε τις ζωγραφιές του Γουέιν με τρόπο που να αποδεικνύουν -όπως πίστευε- τη θεωρία του αυτή. Σήμερα γνωρίζουμε ότι όλα τα παραπάνω είναι αυθαίρετες κατασκευές: Ο Γουέιν δεν χρονολογούσε ποτέ τα έργα του και επιπλέον, όπως σημειώνει ο βιογράφος του Ρόντνι Ντέιλ (Rodney Dale), παράλληλα με τις «ψυχεδελικές» ζωγραφιές του συνέχισε μέχρι και λίγο πριν από τον θάνατό του να σχεδιάζει ή ζωγραφίζει και με το κλασικό του στυλ, αυτό που τον έκανε γνωστό και δημοφιλή από την αρχή της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας.[2] [3]

Αναγνωρίζοντας τα παραπάνω ο Ιρλανδός καθηγητής ψυχιατρικής και ειδικός σε θέματα αυτισμού Μάικλ Φιτζέραλντ (Michael Fitzgerald) υποστήριξε δεκαετίες μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη (λες και -ακόμη και αν αποδεχτούμε ότι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις δεν στερούνται γενικά εγκυρότητας- θα μπορούσε να θεωρηθεί έγκυρη οποιαδήποτε διάγνωση που δεν βασίζεται σε «ζωντανή» κλινική εξέταση) ότι αυτός, ο Γουέιν, στην πραγματικότητα δεν έπασχε από σχιζοφρένεια αλλά από το σύνδρομο Άσπεργκερ.[4]

(Χρήστος Μπελόπουλος – ΨυχοΑντιMαχίες)

 

 

Σημειώσεις

1. «Crazy cats and the tale of a tortured artist», Independent, 13 August 2000.

2. Rodney Dale, Louis Wain – The Man Who Drew Cats, Michael O’Mara Books, 1991.

3. Άλλωστε, όπως δείχνει η ιστορία και πολλών καλλιτεχνών της «ακατέργαστης τέχνης», η ψυχωτική εμπειρία δεν φαίνεται να οδηγεί μοιραία στην έκπτωση ή αποδιοργάνωση των δημιουργικών ικανοτήτων. Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι μάλλον τις πυροδοτεί: Séraphine de Senlis, Jaime Fernandes, Carlo Zinelli, Henriette Zéphir, Eugen Gabritschevsky, Marcel Storr, Aloïse Corbaz … για να αναφέρουμε ενδεικτικά και μόνο κάποια ονόματα.

4. Ο Μάικλ Φιτζέραλντ είναι αυτός που θεωρεί ότι σχεδόν όλοι οι μεγάλοι διανοητές του πλανήτη από τον Σωκράτη, τον Δαρβίνο και τον Αϊνστάιν μέχρι τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, τον Λούις Κάρολ, τον Ουίλιαμ Γέιτς και τον Άντι Ουόρχολ έπασχαν από σύνδρομο Άσπεργκερ ή κάποιας άλλης μορφής αυτισμό!

 

«Wain’s Kaleidoscope cats» – Μια σειρά έργων του Louis Wain που κατασκεύασε ο ψυχίατρος Walter Maclay, ταξινομημένων υποτίθεται κατά χρονολογική σειρά ώστε να δείχνουν, όπως ο ίδιος πίστευε, τη σταδιακή ψυχική αποδιοργάνωση του καλλιτέχνη

eirini aivaliwtouΛούις Γουέιν, ο άνθρωπος που ζωγράφιζε τις γάτες
Περισσότερα

Βοηθήστε τις αδέσποτες γάτες από τις σκληρές καιρικές συνθήκες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Διανύουμε μέρες με τσουχτερό κρύο, βροχές και χιόνια, φαινόμενα τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των αδέσποτων σκύλων και γάτων στη χώρα μας. Κι αφού ο χειμώνας έχει μπει πλέον για τα καλά, και οι μικροί μας οικόσιτοι φίλοι που έχουν ένα ζεστό σπιτάκι απολαμβάνουν φαγητό, χάδια και παιχνίδια. Τι συμβαίνει όμως με τις αδέσποτες γάτες που έρχονται αντιμέτωπες με το σκληρό κρύο; Ας ρίξουμε μία ματιά στους κινδύνους που διατρέχουν, αλλά και στο πώς μπορούμε να τις βοηθήσουμε.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε το ποια θερμοκρασία είναι χαμηλή για μία γάτα καθώς αυτό εξαρτάται από το πάχος και την πυκνότητα της γούνας της, το ποσοστό λίπους στο σώμα της, την κατάσταση της υγείας της, την ηλικία της και άλλους παράγοντες. Σε γενικές γραμμές, όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από από τους 7 βαθμούς C, οι γάτες νιώθουν έντονα το κρύο και χρειάζονται περισσότερη τροφή για να καλύψουν τις ενεργειακές τους ανάγκες. Σε ακόμη χαμηλότερες θερμοκρασίες κινδυνεύουν με υποθερμία και κρυοπαγήματα. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη όταν μία γάτα βραχεί, καθώς δυσκολεύεται περισσότερο να διατηρήσει τη θερμοκρασία της σε φυσιολογικά επίπεδα.

Για να προστατευθούν από το έντονο κρύο, αρκετές γάτες – και ιδιαίτερα τα μικρότερα σε μέγεθος γατάκια – βρίσκουν καταφύγιο κάτω από το καπό ή πάνω από τις ρόδες των αυτοκινήτων, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ή ακόμη και να χάσουν τη ζωή τους μόλις ξεκινήσει ή μηχανή.

Ένας ακόμη κίνδυνος για τις γάτες κατά τους χειμερινούς μήνες είναι το αντιψυκτικό (αιθυλενική γλυκόλη) που διαρρέει ορισμένες φορές από τα αυτοκίνητα. Πρόκειται για μία ουσία, με ιδιαίτερα ελκυστική για τα ζώα γεύση, η οποία προκαλεί έμετο, ταχύπνοια, υποθερμία, επιληπτικές κρίσεις έως και οξεία νεφρική ανεπάρκεια στο ζώο. Η έγκαιρη μεταφορά στον κτηνίατρο κρίνεται αναγκαία.

Συχνά θα έχετε παρατηρήσει τη γάτα σας να ξαπλώνει κοντά στο παράθυρο και να απολαμβάνει τον ήλιο. Όπως όλα τα ζώα ενστικτωδώς διαλέγουν σε ποιο σημείο του σπιτιού θα καθίσουν, ανάλογα με την εποχή του χρόνου.

Οι γάτες, όταν δυσανασχετούν διαμαρτύρονται βγάζοντας ήχους, που δεν μοιάζουν ακριβώς με το συνηθισμένο νιαούρισμα. Σκεφτείτε όταν συμβεί αυτό μήπως – μεταξύ άλλων – το σπίτι είναι κρύο και δεν βρίσκει κάποιο ζεστό μέρος για να ζεσταθεί.

Η θέση του σώματός της μπορεί να μας πει πολλά. Όταν τη δείτε κουλουριασμένη, με το κεφάλι της σχεδόν πάνω στα πίσω πόδια και την ουρά τότε σίγουρα κρυώνει. Οι γάτες κρυώνουν σε θερμοκρασίες κάτω από τους 15 βαθμούς Κελσίου.

Εάν το σπίτι σας για οποιοδήποτε λόγο έχει χαμηλές θερμοκρασίες δώστε στη γάτα σας μία μικρή κουβέρτα να χωθεί μέσα. Μπορείτε φυσικά να την πάρετε στην αγκαλιά σας, αν και μάλλον θα πάρει μόνη της την πρωτοβουλία.

***

Πώς μπορούμε λοιπόν να βοηθήσουμε τις γάτες όταν οι καιρικές συνθήκες είναι σκληρές;

  • Φροντίζουμε να τους παρέχουμε περισσότερη τροφή απ’ ό,τι συνήθως, για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες τους. Προτιμούμε ξηρά τροφή και όχι κονσέρβα, που μπορεί σε χαμηλές θερμοκρασίες να παγώσει. Επίσης φροντίζουμε να έχουν άφθονο φρέσκο νερό το οποίο αλλάζουμε τακτικά, κατά προτίμηση σε πλαστικό και όχι μεταλλικό μπολ, το οποίο επίσης μπορεί να παγώσει.
  • Εφόσον διαθέτουμε χώρο, κατασκευάζουμε αυτοσχέδια σπιτάκια με ξύλινες σανίδες, ή αν δεν πιάνουν τα χέρια μας, καταφεύγουμε στην αγορά κάποιου έτοιμου από πλαστικό (σκυλόσπιτο). Οποιαδήποτε μεταλλική κατασκευή δεν είναι κατάλληλη, γιατί το μέταλλο ευνοεί τη διάχυση της όποιας θερμότητας από το εσωτερικό προς το περιβάλλον. Τα σπιτάκια πρέπει να τα τοποθετήσουμε σε προστατευμένα από τον αέρα, το χιόνι και τη βροχή σημεία, καλύπτοντας ελαφρώς με πλαστικό την πόρτα, για ακόμη περισσότερη ζεστασιά! Αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε στο εσωτερικό κουβέρτες ή άλλα υφάσματα που συγκρατούν την υγρασία και προτιμούμε άχυρο ή πριονίδι.
  • Αφήνουμε κάποια ανοιχτή δίοδο ή πόρτα, σε αποθήκες και άλλου είδους βοηθητικούς, στεγασμένους χώρους που τυχόν διαθέτουμε.
  • Επίσης μπορούμε να φιλοξενήσουμε τη γατούλα της γειτονιάς στο σπίτι μας!
  • Προσοχή στη μηχανή του αυτοκινήτου. Πάντα, προτού βάλουμε μπρος τη μηχανή του αυτοκινήτου, χτυπάμε ελαφρώς το καπό και κοιτάζουμε τις ρόδες. Οι γάτες είτε θα φύγουν αμέσως, ή – αν έχουν εγκλωβιστεί – θα αρχίσουν να νιαουρίζουν.

***

Αντικαθιστούμε την αιθυλενική γλυκόλη από αντιψυκτικό στο αυτοκίνητό μας με προϊόντα που περιέχουν προπυλενική γλυκόλη, ουσία περισσότερο ασφαλή για τις γάτες.

  • Πίνακας: Winter Cats by Ditz
eirini aivaliwtouΒοηθήστε τις αδέσποτες γάτες από τις σκληρές καιρικές συνθήκες
Περισσότερα

Προστατέψτε τα οικόσιτα αλλά και τα αδέσποτα ζώα από το κρύο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Χειμώνας. Οι μέρες που ακολουθούν ενδέχεται να είναι πολύ παγωμένες! Σε μεγάλο μέρος της χώρας ήδη επικρατούν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και σε αρκετές περιοχές υπάρχει πάγος και χιόνι. Γι’ αυτό θα πρέπει να διατηρείτε τα κατοικίδια ζώα σας ασφαλή και ζεστά και να βοηθήσετε αδέσποτα ζώα αν χρειαστεί.

Ακολουθούν μερικές πολύ χρήσιμες συμβουλές, για να βοηθήσουμε τα αδέσποτα κατά τους χειμερινούς μήνες με λίγα και φθηνά υλικά.

  • Έλεγχος: Σε περίπτωση σκύλου, ελέγξετε αρχικά σε κτηνίατρο κατά πόσο έχει μικροτσίπ (δεν χρεώνεται).
  • Παροχή στέγης: Κανείς δεν μπορεί να σας αναγκάσει να φιλοξενήσετε ένα αδέσποτο στο σπίτι σας μέχρι να υιοθετηθεί -χρονικό διάστημα το οποίο κανείς δεν μπορεί να σας υπολογίσει- ωστόσο για το ζώο θα ήταν η καλύτερη προσωρινή λύση. Αν ένα ζώο είναι αδέσποτο, αυτό δεν το κάνει πιο δυνατό στο κρύο και στη βροχή, αντιθέτως αυτό το θέτει απέναντι σε περισσότερους κινδύνους. Ίσως να μπορείτε να το βάλετε για λίγο καιρό στην αυλή σας. Αν πάλι όχι, βρείτε μερικές παλέτες ή ένα ξύλινο κιβώτιο και δημιουργήστε ένα χώρο ασφάλειας για το ζώο. Κάντε ένα σπιτάκι στο χώρο που συχνάζει και τοποθετήστε μέσα σε αυτό μια παλιά κουβέρτα ή ρούχα που πλέον δεν χρειάζεστε. Αν αποφασίσετε να τοποθετήσετε μέσα στο αυτοσχέδιο σπιτάκι ρούχα/κουβέρτες, σε περίπτωση βροχής πρέπει να είστε σε θέση να μαζεύετε τα βρεγμένα και να βάζετε στεγνά, αλλιώς θα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα αν βραχούν, αφού το ζώο θα κρυώσει. Αν λοιπόν δεν μπορείτε να το επισκέπτεστε τόσο συχνά, καλύτερα να μην τοποθετήσετε μέσα ρούχα/κουβέρτες.
  • Τροφή και νερό: Το σημαντικότερο για ένα αδέσποτο είναι η τροφή και το νερό του. Ιδανικότερο είναι να έχει καθημερινές επισκέψεις ή κάθε δύο μέρες, κατά τις οποίες να του βάζετε καθαρή τροφή και νερό. Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως είναι πολύ δύσκολες οι εποχές για ολόκληρη τη χώρα, πρέπει να σημειώσουμε όμως ότι μια μέτριας ποιότητας ξηρή τροφή δεν στοιχίζει περισσότερο από 20-25 ευρώ τα 20 κιλά. Ακόμη και ό,τι περίσσεψε από το τραπέζι ενός σπιτικού είναι καλύτερο από το τίποτα. Ένα σκυλί που έχει επαρκή τροφή και νερό είναι πιο ανθεκτικό στο κρύο και στις ασθένειες. Επίσης, αν μπορείτε να παρέχετε σε ένα αδέσποτο αυτά τα βασικά, το προστατεύετε από τον κίνδυνο να το κτυπήσουν αυτοκίνητα ή να δηλητηριαστεί, αφού δεν θα υπάρχει η ανάγκη ανεύρεσης τροφής.
  • Η φροντίδα ενός αδέσποτου δεν είναι εύκολη υπόθεση και χρειάζεται αφοσίωση, όμως ακόμα και δέκα λεπτά από τη μέρα σας μπορεί να είναι αρκετά για να σώσετε μια ζωή, αν όχι και περισσότερες. Δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί μόνος του να σώσει όλα τα αδέσποτα, αλλά μπορεί εσείς να σώσετε εκείνο το ένα για το οποίο θα είστε ο κόσμος όλος και η σωτηρία του αυτές τις δύσκολες κρύες μέρες του χειμώνα!…

* Εικόνα: Snow Beard. Border Terrier dog painting by Paul Doyle

eirini aivaliwtouΠροστατέψτε τα οικόσιτα αλλά και τα αδέσποτα ζώα από το κρύο
Περισσότερα

Maurice Rollinat – Ἡ συνείδηση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ἡ Συνείδηση βλέπει μέσα μας

Ὅπως ἡ γάτα μέσα στὰ σκοτάδια.

Ὅλους! Τοὺς σκοτεινοὺς καὶ τοὺς διάσημους,

Τὸν βλάσφημο καὶ τὸν καλόγερο τὸν γονυπετή.

Μάταια τ’ ἀπόκρυφά μας κρύβουμε

Ἀπὸ τὶς παγερὲς καὶ πένθιμες ματιές της!

Ἡ Συνείδηση βλέπει μέσα μας

Ὅπως ἡ γάτα μέσα στὰ σκοτάδια.

Ἐνόσω τὸ Πνεῦμα δὲν ἔχει διαλυθεῖ,

Καὶ πάλλεται τὸ αἷμα στὰ μηνίγγια,

Τὶς Ἄλγεβρές μας ἀποκρυπτογραφεῖ,

Καὶ στὰ βάθη τῶν στροβίλων μᾶς βουτᾷ

Ἡ Συνείδηση μέσα μας βλέπει!

***

Maurice Rollinat (1846 – 1903)

(Μτφ. Ἑλένη Κόλλια)

  • Πίνακας: Rosemary Margaret Daunis
eirini aivaliwtouMaurice Rollinat – Ἡ συνείδηση
Περισσότερα

Οι γάτες των ταχυδρομείων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Οι γάτες διορίστηκαν αρχικά από τα Βρετανικά Ταχυδρομεία για να πιάνουν τα τρωκτικά τον Σεπτέμβριο του 1868, αν και αναμφισβήτητα υπήρχαν γάτες στα ταχυδρομεία και πριν. Τρεις γάτες εργάστηκαν στο Γραφείο του Λονδίνου, με μισθό ενός shilling την εβδομάδα. Τους δόθηκε διορία 6 μηνών από τον Γραμματέα του Ταχυδρομείου για να μειώσουν το πρόβλημα των ποντικών ή θα διέκοπταν τη συνεργασία.

Ευτυχώς, οι γάτες έκαναν «το καθήκον τους πολύ αποτελεσματικά» και το 1873 έλαβαν αύξηση. Η επίσημη χρησιμοποίηση των γατών εξαπλώθηκε σύντομα και σε άλλα ταχυδρομεία, με το κόστος συντήρησής τους να ποικίλλει.

Ογδόντα χρόνια αργότερα, το 1952, υπήρξε δημόσια αγανάκτηση για το γεγονός ότι οι γάτες των Ταχυδρομείων δεν είχαν λάβει αύξηση από το 1873! Την επόμενη χρονιά τέθηκε το ερώτημα στη Βουλή των Κοινοτήτων.

 

Επιστολή που ζητά αύξηση των δαπανών για τη γάτα του ταχυδρομείου, 1912. (POST 121/206)

 

Η πιο δημοφιλής γάτα των Ταχυδρομείων ονομάστηκε Tibs the Post Office και γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1950. Έζησε στη λέσχη αναψυχής του κεντρικού καταστήματος των ταχυδρομείων, στο υπόγειο του κτηρίου. Παρά τα αυξημένα της καθήκοντα κατά τη διάρκεια των δεκατεσσάρων χρόνων υπηρεσίας της, βρήκε χρόνο να εμφανιστεί σε ένα πάρτι «γάτων και κινηματογραφικών αστέρων» και το πορτρέτο της έχει συμπεριληφθεί στο Cockney Cats του 1953. Η Tibs εργάστηκε επιμελώς μέχρι το τέλος της, το Νοέμβριο του 1964.

 

Τα πρακτικά σχετικά με την πληρωμή των ταχυδρομικών γατών, Μάρτιος 1953.

 

Η τελευταία γάτα της Post Office, Blackie, πέθανε τον Ιούνιο του 1984, από τότε δεν υπήρξαν άλλες γάτες που να απασχολήθηκαν στην έδρα του Post Office.

 

Η νεκρολογία της Tibs, της γάτας του ταχυδρομείου, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Post Office.

 

  • Αρχική εικόνα: Ασπρόμαυρη φωτογραφία της Tibs, της επίσημης γάτας του κεντρικού ταχυδρομείου του Λονδίνου
eirini aivaliwtouΟι γάτες των ταχυδρομείων
Περισσότερα

Ζυράννα Ζατέλη: Όνειρο με γάτες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2000 (Αθήνα)

Ήμουν πάνω σε μια σιδερένια «βουερή» (όχι θορυβώδη) γέφυρα μαζί με κάτι άλλους. Στ’ αριστερά μου μια παράξενη σιδερένια σκάλα –σχεδόν στον αέρα–, που δυο μικρά πανέμορφα γατιά προσπαθούσαν να την κατέβουν και να φτάσουν κάτω, στο γρασίδι ας πούμε. Τα λυπόμουν, τα λάτρευα, ήταν πολύ μικρά για να τα καταφέρουν μ’ εκείνα τα πλατειά σκαλοπάτια και την μεγάλη απόσταση που είχαν μεταξύ τους. Ήθελα να πάω να τα πιάσω και να τα κατεβάσω η ίδια, μα η κορυφή της σκάλας ήταν αρκετά μακρυά από την γέφυρα όπου στεκόμουν και φοβήθηκα τον ίλιγγο. Τα γατάκια ωστόσο κάτι κατάφερναν και μόνα τους. Στο μεταξύ ένας νόστιμος άντρας, μπορεί και αρχιτέκτονας, με φλέρταρε με πολύ γούστο κι είχα κάθε διάθεση να ενδώσω, αλλά ήταν εκεί γύρω και η σύζυγος, μια σοβαρή διοπτροφόρος, που μου έστελνε προειδοποιητικά βλέμματα. Ζυράννα, πρόσεξε, μη ρίξεις δίχτυ εδώ, δεν κάνει… είπα στον εαυτό μου. Επίσης κοίταζα δυο δεκάρες στο έδαφος. Και ξαφνικά χύμηξε ένα σκοτάδι και θυμήθηκα ένα ποίημα που έλεγε για τις γάτες κάτι τέτοιο: «Και πώς χωρίς τα μάτια σας θα βρούμε άκρη στο σκοτάδι;…». Ένα πολύ ωραίο ποίημα, εκεί το θυμόμουν τέλεια, εδώ σκοντάφτω.

Από το βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Τετράδια ονείρων».

eirini aivaliwtouΖυράννα Ζατέλη: Όνειρο με γάτες
Περισσότερα