Ουρές

Ο Μπόρχες και οι γάτες. Απόσπασμα από το διήγημα «Ο Νότος»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Στην αίθουσα αναμονής του σταθμού, ο Ντάλμαν είδε πως είχε ακόμα μισή ώρα καιρό. Ξαφνικά θυμήθηκε πως σ’ ένα καφενείο της οδού Μπρασίλ (λίγο πιο κάτω απ’ το σπίτι του Υριγκόγιεν) ήταν ένας πελώριος γάτος, που καθόταν να τον χαϊδεύουν οι περαστικοί, σαν καταχθόνια θεότητα.

Ο γάτος ήταν εκεί· κοιμόταν. Ο Ντάλμαν παράγγειλε έναν καφέ, ανακάτεψε αργά αργά τη ζάχαρη, τον δοκίμασε και, καθώς χάιδευε απαλά το μαύρο τρίχωμα, σκέφτηκε πως αυτή η επαφή ήταν απατηλή, πως ήταν σαν να τους χώριζε ένα τζάμι, γιατί ο άνθρωπος ζει στο χρόνο, στην αλληλουχία, ενώ το μαγικό ζώο, στο παρόν, στην αιωνιότητα της στιγμής».

Χορχέ Λουίς Μπόρχες, από το διήγημα «Ο Νότος» [μτφ: Α. Κυριακίδη]

 

eirini aivaliwtouΟ Μπόρχες και οι γάτες. Απόσπασμα από το διήγημα «Ο Νότος»
Περισσότερα

Καταγγείλτε το παστούρωμα και προστατεύστε τα ζώα των νησιών από τους βασανισμούς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αν και βίαιη, βάρβαρη και ντροπιαστική για τη χώρα μας, η πρακτική του παστουρώματος συνηθίζεται ακόμη στις Κυκλάδες και σε μικρότερη έκταση σε άλλα νησιά (Ρόδο, Κρήτη, Κέρκυρα κ.α.) και στην ηπειρωτική Ελλάδα (π.χ. Λακωνία). Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει αλλάξει ελάχιστα για χιλιάδες παραγωγικά ζώα και ιπποειδή στις Κυκλάδες. Βελτίωση έχει παρατηρηθεί σε μεγάλα νησιά, όπως η Νάξος, αλλά σε μικρότερα, όπως η Κίμωλος και η Φολέγανδρος, στη συντριπτική τους πλειονότητα τα ζώα αυτά -ως και 98%, σύμφωνα με τα φιλοζωικά σωματεία- ζουν παστουρωμένα, χωρίς κατάλυμα και προφύλαξη από τις καιρικές συνθήκες, απροστάτευτα, κάποιες φορές χωρίς καθαρό και δροσερό νερό, αλλά και κατάλληλη τροφή.

Σύμφωνα με την Πανελλήνια Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία, το έγκλημα αυτό γίνεται με τη σιωπή και συνενοχή των τοπικών κοινωνιών αλλά και την αδιαφορία και αδράνεια κτηνιατρικών υπηρεσιών, αστυνομικών αρχών και δημοτικών λειτουργών. Από τη μέχρι τώρα εμπειρία της, η ΠΦΠΟ έχει διαπιστώσει ότι στην πλειονότητά τους οι αστυνομικοί διστάζουν να πράξουν τα προβλεπόμενα από τον νόμο ώστε να μην έρθουν αντιμέτωποι με τις τοπικές κοινωνίες, ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι θεωρούν φυσιολογική αυτή την ιδιαίτερα εκτεταμένη και συχνή κακοποίηση των ζώων και δεν ανταποκρίνονται στις καταγγελίες, απεναντίας αποθαρρύνουν τους καταγγέλλοντες. Και, όπως είναι αναμενόμενο, υπάρχει αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, επειδή η πρακτική αυτή κληρονομήθηκε από προηγούμενες γενιές και θεωρείται κανονική, αλλά και επειδή βολεύει τους ιδιοκτήτες των ζώων ώστε να απαλλάσσονται από την επιτήρησή τους.

 

 

«Ας δέσει ο οποιοσδήποτε για μία μόνο μέρα και όχι για όλη του τη ζωή τα πόδια του μεταξύ τους, ή το κεφάλι του με τα πόδια, να μην μπορεί να αντιδράσει, να κινηθεί, να αναζητήσει τροφή, νερό, να προστατευθεί, για να καταλάβει και συναισθανθεί τη μαρτυρική ζωή αυτών των πλασμάτων και πόσο απάνθρωπο είναι αυτό που τους κάνουν», επισημαίνουν η ΠΦΠΟ και άλλες φιλοζωικές οργανώσεις.

Οι ίδιες δέχονται ότι «η αλλαγή νοοτροπίας και κουλτούρας θα χρειαστεί χρόνο, καθώς η πρακτική του παστουρώματος εφαρμόζεται πολλά χρόνια σε κάποια μέρη της Ελλάδας και, ειδικά στις Κυκλάδες, θεωρείται παράδοση. Είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε πρόταση για ενέργειες και δράσεις που θα οδηγήσουν στην εξάλειψη της πρακτικής αυτής», τονίζουν.

Το παστούρωμα (ή μπαστούρωμα ή περδούκλωμα ή περδούκλι) είναι το δέσιμο των ποδιών ενός οικόσιτου ζώου μεταξύ τους. Συνήθως ένα μπροστινό και ένα πίσω της ίδιας πλευράς ή τα πόδια ανά δύο δεμένα (αποκαλείται διπλή παστούρα). Ακόμα πιο βάρβαρη πρακτική είναι το δέσιμο των ποδιών του ζώου με το κεφάλι, κάτι που γίνεται με τα βοοειδή. Το παστούρωμα αποτελεί βαρύτατη μορφή κακοποίησης καθώς τα ζώα δένονται από πολύ μικρές ηλικίες (σ.σ. οι κτηνοτρόφοι δένουν τα πόδια των ζώων εκτροφής αμέσως μετά τον απογαλακτισμό τους) και περνούν όλη τους τη ζωή έχοντας μεγάλες δυσκολίες στην παραμικρή τους κίνηση. Το τεράστιο αυτό… βασανιστήριο ζώων που έχει κινητοποιήσει όλους τους αρμόδιους φιλοζωικούς συλλόγους και ακόμα και τις Εισαγγελικές Αρχές που έχουν υποθέσεις που… τρέχουν, συναντάται κυρίως σε νησιά. Υπάρχουν βίντεο που έχουν αναρτήσει φιλόζωοι που είναι ευαίσθητοι με παρόμοιοι θέματα, όπως και άπειρες καταγγελίες.

Υπάρχουν και περιπτώσεις ζώων που έχουν σπάσει τα πόδια τους στην προσπάθεια να περπατήσουν καλύτερα ή να τρέξουν ή να πηδήξουν όπως έχει συμβεί με κατσίκια. Τα ζώα φυσικά και έχουν μεγάλο θέμα κίνησης με όλο αυτό και δεν μπορούν ούτε να ξαπλώσουν ούτε να χαλαρώσουν ή να ηρεμήσουν. Από το παστούρωμα μπορούν να προκληθούν και πολλοί άλλοι χρόνιοι τραυματισμοί και να επιφέρουν ακόμα και θάνατο. Ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή υπάρχουν κυνικοί, άκαρδοι και απάνθρωποι ιδιοκτήτες που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να περιφράξουν σωστά τον χώρο που έχουν τα ζώα τους ή δεν τα επιτηρούν ή δεν έχουν καν τον σωστό χώρο. Υπάρχει ακόμα και η δικαιολογία ότι μπορεί να προκληθούν ατυχήματα με πεζούς ή οχήματα ή και τα ίδια τα ζώα εάν βγουν στον δρόμο ή βρεθούν αλλού.

Όμως αυτό που ισχύει από πλευράς Νόμου είναι το εξής: οι ιδιοκτήτες των ζώων είναι υποχρεωμένοι βάσει του Ν. 4039/12 και Ν. 4235/14 αλλά και της ηθικής να παρέχουν στα ζώα τους σωστές συνθήκες διαβίωσης. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα έπρεπε να διατηρούν ζώα. Επίσης, με κάποια εξαίρεση τη Λακωνία εκτός από κάποια νησιά δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα η σκληρή μέθοδος του παστουρώματος.

Ακόμα και για ένα μικρό διάστημα το δέσιμο σε έναν φράχτη ή κάπου για το ζώο μπορεί να είναι αποδεκτό αλλά όχι το παστούρωμα και για όλη τη ζωή ενός προβάτου, αλόγου ή άλλου ζώου. Η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία με φωτογραφίες και υλικό που είχε στείλει στις αρμόδιες Αρχές και την Εισαγγελία αλλά και στον Τύπο είχε καταγγείλει το θέμα, αναφέροντας ότι σε περίπτωση που οι ιδιοκτήτες δεν συμμορφωθούν με τις συστάσεις των αρμόδιων αρχών, δεν λύσουν τα ζώα τους και δεν τα φέρουν σε συνθήκες ευζωίας, ζητούν τις αυτεπάγγελτες ενέργειες του κοινού για την ποινική δίωξη των ιδιοκτητών, σύμφωνα με το άρθρο 16 του Ν. 4039/12.

Διαβάστε τη νέα εγκύκλιο του νόμου που απαγορεύει το παστούρωμα (Πηγή: Ippothesis)

Ύστερα από όλα αυτά αντιλαμβάνεστε το πόσο μαρτυρική είναι η ζωή αυτών των ζώων. Λέμε λοιπόν… τέλος στο παστούρωμα και ένα μεγάλο όχι στον βασανισμό των ζώων. Στην Ελλάδα του 2018 δεν νοείται οι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων να φέρονται έτσι στα ζώα.

 

 

  • Παρακολουθήστε τα βίντεο της καμπάνιας:

 

 

 

eirini aivaliwtouΚαταγγείλτε το παστούρωμα και προστατεύστε τα ζώα των νησιών από τους βασανισμούς
Περισσότερα

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά η θανάτωση 40 αδέσποτων της πόλης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Σάββατο 25 Αυγούστου 2018, από το Μεταξοχώρι Αγιάς ο τραγουδοποιός Θανάσης Παπακωνσταντίνου έστειλε την παρακάτω επιστολή στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας με αφορμή τη θανάτωση 40 αδέσποτων στην Αγιά.

***

«Φέτος, ύστερα από περίπου δύο χρόνια αγρανάπαυση, είχα, σε συνεργασία με τον Σωκράτη Μάλαμα, ένα επίπονο αλλά και ωραίο συναυλιακό καλοκαίρι. Προχθές λοιπόν, επέστρεφα μ από σαράντα μέρες στο σπίτι μου και έπιασα τον εαυτό μου να λαχταρά, τόσο τα αγαπημένα πρόσωπα, όσο και τον όμορφο τόπο της Αγιάς, που επέλεξα να ζω τα τελευταία χρόνια.

Δυστυχώς όμως, έμαθα για τη βάναυση θανάτωση των αδέσποτων της πόλης και τη θέση της λαχτάρας πήρε η θλίψη κι η οργή. Αυτή η ενέργεια – είτε προέρχεται από διαταραγμένους ψυχικά, είτε από σκληρούς και ανελέητους ανθρώπους – αποτελεί μια ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά, που δεν θα σβήσει τόσο εύκολα, όπως μπορεί να υποθέτουν μερικοί.

 

Όλοι εκείνοι οι συνάνθρωποι, που αντιλαμβάνονται ότι δεν είμαστε το μοναδικό ον που έχει δικαίωμα στη ζωή, πως ό,τι υπάρχει γύρω μας είναι φτιαγμένο από τα ίδια πρωταρχικά υλικά που οδήγησαν – με άλλους συνδυασμούς – και στο ανθρώπινο είδος, που χρησιμοποιούν τη γνώση και τη συνείδηση για να κατανοήσουν την ύπαρξη κι όχι για να σκορπίσουν τον πόνο και το θάνατο, θα βγάλουν την Αγιά από την καρδιά τους και τις επιθυμίες τους.

Είναι μεγάλη ανάγκη, όποιος γνωρίζει κάτι για το έγκλημα της θανάτωσης των ζώων να μιλήσει, να ξεπλύνει την ντροπή που διαχέεται – άδικα – σ’ όλους τους κατοίκους της περιοχής. Να μη διστάσει, νομίζοντας πως είναι καταδότης. Αντίθετα, θα είναι ένας άξιος άνθρωπος, που μπορεί να εξιλεώσει μια ολόκληρη πόλη.
Αν οι φταίχτες μείνουν ατιμώρητοι, ελπίζω να συναντήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους τις τύψεις, να τις έχουν παρέα για το υπόλοιπο του βίου τους».

  • Το κείμενο και η φωτογραφία είναι από τη σελίδα του καλλιτέχνη στο F/B
Παναγιώτης ΜήλαςΘανάσης Παπακωνσταντίνου: Ντροπιαστική κηλίδα για την Αγιά η θανάτωση 40 αδέσποτων της πόλης
Περισσότερα

Ο Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση… Η ρήση αυτή βρίσκει πλήρη εφαρμογή στο έργο του Kenne Grégoire. Ο Ολλανδός ζωγράφος γνωρίζει πολύ καλά την αξία των χρωμάτων την οποία μεταφέρει στους πίνακές του, ανοίγοντας την «παλέτα» του σε μία πανδαισία εκφράσεων, εικόνων και αποχρώσεων. Ανεξάντλητα τα εκφραστικά όρια του χρωστήρα του, αποτυπώνουν τα παιχνίδια των προσώπων και του φωτός, το μυστικισμό της ομορφιάς και της παρακμής.

Στο ζωγραφικό έργο του Kenne Grégoire μπορεί να βρούμε νεκρές φύσεις, αλλά και κτήρια, τοπία, ζώα (με έμφαση στις αγαπημένες του γάτες) και θεατρικές σκηνές από την Commedia dell’Arte. Υπάρχει ομορφιά, αλλά και θλίψη, φθορά και φθορά. Η ζωγραφική είναι ο απόλυτα αναποτελεσματικός τρόπος να συλλάβει τις ιδέες και τα συναισθήματά του. Αυτό ακριβώς κάνει την τέχνη του Kenne Grégoire τόσο ενδιαφέρουσα.

Ο Kenne Gregoire (Teteringen, 1951) προέρχεται από οικογένεια καλλιτεχνών, είναι γιος του γλύπτη Paul Grégoire και νεότερος αδελφός της ζωγράφου Hélène Grégoire και του γλύπτη Pépé Grégoire. Σπούδασε στο Άμστερνταμ στο Rijksacademie voor Beeldende Kunsten. Στην ακαδημία, ο Otto B. de Kat από το Haarlem ήταν ο σπουδαιότερος δάσκαλος του Kenne. Ο Otto B. de Kat δίδαξε στον Kenne τις τεχνικές πίσω από τη σύνθεση και τη χρήση του χρώματος. Παρόλο που ο Kenne Gregoire χρησιμοποιεί κυρίως τεχνικές του 17ου αιώνα, προσεγγίζει το έργο του σε ένα μη παραδοσιακό θέμα όπου τα θέματα των έργων του παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Η μεγαλύτερη πρόκλησή του είναι να ζωγραφίσει μια ψευδαίσθηση όπου τα αντικείμενα στον καμβά είναι τρισδιάστατα. Όπως ένα συρτάρι, ένα ντουλάπι ή ένα τραπέζι με διάφορα αντικείμενα όπου το καθένα αντιπροσωπεύει μια μνήμη. Ο θεατής παρασύρεται και το μάτι παραπλανάται, οι προοπτικές διαταράσσονται. Η πρόθεσή του είναι να αφήσει στο θεατή τον υπαινιγμό ότι βλέπει έναν ψεύτικο κόσμο που προέρχεται από τη φαντασία του καλλιτέχνη.

Οι αντιθέσεις στη ζωγραφική του απεικονίζονται με θεατρικά ντυμένους ανθρώπους που εκφράζουν τη μοναξιά, την αμφιβολία και την επιθυμία. Είτε πρόκειται για μια ζωντανή μουσική είτε για μια σκηνή από την Commedia dell’Arte, σε όλες τις συνθέσεις του μπορεί κανείς να βρει αποσύνθεση και ωριμότητα. Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι να δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα…

 

eirini aivaliwtouΟ Ολλανδός ζωγράφος Kenne Grégoire και οι γάτες…
Περισσότερα

«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι φίλοι μας, τα τετράποδα αιλουροειδή, εδώ και αιώνες εξάπτουν την περιέργειά μας: κακολογούνται από τους δεισιδαίμονες, λατρεύονταν από τους Αρχαίους Αιγύπτιους, ποιήματα τους έγραφαν –και συνεχίζουν να τους γράφουν– οι ποιητές, έγιναν βιβλία. Τώρα, είναι το θέμα μιας έκθεσης εικονικής πραγματικότητας!

 

 

 

Μπορείτε να την επισκεφθείτε χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείτε. Το Universal Museum of Art, ένα μουσείο εικονικής πραγματικότητας με έδρα το Παρίσι, συνεργάστηκε με το RMN (Réunion des Musées Nationaux-Grand Palais) για να ετοιμάσουν την έκθεση «Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης».

Ένα χρονικό της παρουσίας της γάτας στην ιστορία της τέχνης, μια αφήγηση του συμβολισμού τους όπως αυτός εξελίχθηκε ανάλογα με τις αλλαγές των συναισθημάτων μας απέναντί τους.

Σε πολλά έργα εμφανίζονται σε πρώτο πλάνο, σε άλλα περνούν στο «παρασκήνιο». Είναι όμως το σημείο στο οποίο εστιάζει η εικονική έκθεση: τις απαντούμε σε ποικιλία έργων, από την αφίσα του Steinlen για το καμπαρέ του Rodolphe Salis έως ιερές απεικονίσεις τους από την Αρχαία Αίγυπτο.

 

 

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα ευφυή αιλουροειδή, που εξημερώθηκαν για να συντροφεύσουν τον άνθρωπο στην ιστορία της ζωής, εξακολουθούν να κερδίζουν το θαυμασμό και την αγάπη εκείνων, που αναγνωρίζουν τις γάτες ως πλάσματα σοφά και ανεξάρτητα, η διακριτική παρουσία των οποίων λειτουργεί συχνά κατευναστικά μέσα στο χώρο.

Αυτή η «σοφία» της γάτας, σε συνδυασμό με την ικανότητά της να είναι παρούσα και ταυτοχρόνως απούσα, ενέπνευσε και εμπνέει τους καλλιτέχνες αιώνες τώρα, σε βαθμό που εκείνοι δεν θα μπορούσαν παρά να αφιερώσουν μέρος των έργων τους στα συμπαθή τετράποδα.

 

***

 

ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΕΔΩ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ

 

***

 

eirini aivaliwtou«Οι γάτες στην ιστορία της τέχνης». Με ένα «κλικ» εδώ θα απολαύσετε την έκθεση στο Museum of Art
Περισσότερα

Τα γατιά μου, Ντίνος Χριστιανόπουλος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αντί να σας πω λίγα λόγια για τα ποιήματά μου, σκέφτηκα να σας μιλήσω για τα γατιά μου. Νομίζω ότι δεν θα είναι και άσκημα, στο κάτω κάτω ανάλογα με τις αγάπες μας καταλαβαίνει κανείς και το τι είμαστε. Και χώρια που, μιλώντας για ποιήματα, γλιστράμε σε κουλτουριάρικες αναλύσεις και θεωρίες, ενώ μιλώντας για γατιά, θέλοντας και μη, δεν ξεφεύγουμε απ’ την ίδια τη ζωή. Καλύτερα λοιπόν ιστορίες από τη ζωή παρά αναλύσεις για την τέχνη.

Εμείς στο σπίτι μας αγαπούσαμε ανέκαθεν τα γατιά. Οι γονείς μου ήρθαν το 1924 ανταλλάξιμοι από την Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα μου έφερε μαζί της και την αγαπημένη της σκυλίτσα, τη Λιλίκα. Η Λιλίκα έζησε κάμποσα χρόνια, ως το 1931 που γεννήθηκα. Τότε ένα αυτοκίνητο την πάτησε μπροστά στα μάτια της μητέρας μου. Η μητέρα μου υπέφερε πολύ απ’ αυτό το ατύχημα· από τότε δε θέλησε να πάρει άλλο σκυλί, και το έριξε στα γατιά. Έτσι λοιπόν, από το 1931 και μετά, στην οικογένειά μας η μία γάτα διαδεχόταν την άλλη. Μέσα σ’ ένα κλίμα αγάπης και στοργής προς τα γατιά μεγάλωσα κι εγώ, και μάλιστα με πολλή χαρά κοιμόμουνα αγκαλιά μαζί με τα μικρά γατάκια, ενώ στο κρεβάτι των γονιών μου, και μάλιστα στα πόδια τους, συνήθιζε να κοιμάται η μεγάλη γάτα. Αυτή τη συνήθεια την κρατώ ως σήμερα: το μικρό στην αγκαλιά, η μεγάλη στα πόδια μου.

Ως τη γερμανική κατοχή τα γατιά μας πήγαιναν καλά. Αλλά το 1942 που έπεσε μεγάλη πείνα και κοντέψαμε να πεθάνουμε όλοι μας, φυσικά τα πρώτα που πέθαναν ήταν τα ζωντανά μας, πρώτα τα καναρίνια μας και μετά οι δύο γάτες μας. Όσο σκληρή και να ήταν η εποχή, είχαμε ακόμη αρκετή τρυφερότητα για να θρηνήσουμε αυτές τις απώλειες. Θυμούμαι μάλιστα ότι στο σπίτι που μέναμε, στην οδό Φλωρίνης, ο πατέρας μου έθαψε τα γατιά και τα καναρίνια στο υπόγειό μας. Το 1944, και πριν ακόμη φύγουν οι Γερμανοί, πήραμε πάλι μια γάτα, που οι απόγονοί της έζησαν μαζί μας πάνω από είκοσι χρόνια. Το 1963, όταν έγινε η διάνοιξη της οδού Αγίου Δημητρίου, το σπίτι μας βγήκε επάνω στον δρόμο και ο νοικοκύρης μας το έδωσε με αντιπαροχή. Τότε αναγκαστήκαμε να φύγουμε, και μάλιστα αρκετά μακριά, στην Κάτω Τούμπα, όπου είχαμε συγχωριανές της μητέρας μου και μας ήθελαν να είμαστε όλοι κοντά. Και πήγαμε, αλλά δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, αφήσαμε τα γατιά μας στο παλιό σπίτι, κάτι που μου κόστισε πολύ.

Στην Κάτω Τούμπα μείναμε δέκα χρόνια σε μια ειδυλλιακή μονοκατοικία, ή μάλλον σε ένα κουκλόσπιτο, με κηπάκι που ήταν από την πίσω μεριά. Εκεί βρήκαμε μια νέα γατούλα, την Τζούλη. Αυτή έζησε δεκαεξίμισι χρόνια και την πήραμε μαζί μας στο απέναντι ωραίο δίπατο, όπου μετακομίσαμε, όταν το κουκλόσπιτο έπεσε κι αυτό με τη σειρά του θύμα της αντιπαροχής. Η Τζούλη δεν έφευγε απ’ την αγκαλιά της μητέρας μου και της έκανε συντροφιά όταν εγώ έλειπα στη δουλειά. Τη γατούλα αυτή την αγαπούσαμε πάρα πολύ, γιατί ήταν τυφλή, και γι’ αυτό νιώθαμε μεγάλη τρυφερότητα γι’ αυτήν. Η Τζούλη πέθανε λίγο καιρό πριν να πεθάνει η μάνα μου και την πήρα και την έθαψα στο κτήμα του Καλού. Το κτήμα του Καλού είναι ένα τεράστιο κτήμα, σχεδόν εγκαταλειμμένο, ανάμεσα Αν και Κάτω Τούμπα. Εκεί ανακάλυψα σε μια γωνιά ένα μέρος πολύ κατάλληλο για να τη θάψω, έσκαψα σε σκληρό χώμα που από πάνω είχε πολλά ξερόκλαδα, και έτσι κανείς δεν μπορούσε να ανακαλύψει το μέρος. Από τότε εκεί έθαβα όλα τα γατιά μου, όταν πέθαιναν, και μέσα στα είκοσι επτά χρόνια που μείναμε συνολικά στην Τούμπα έθαψα επτά γατιά. Αυτό ήταν το νεκροταφείο των γατιών μου, που το αγάπησα όσο και τα σπίτια που έζησα.

Λίγο μετά την Τζούλη πέθανε και η μητέρα μου, τον Νοέμβριο του 1981. Τη θάψαμε στη Μαλακοπή, που είναι το ωραιότερο και συμπαθητικότερο νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Ήταν ένα ωραίο απόγευμα, χειμωνιάτικο αλλά φωτεινό και ευχάριστο, και μαζευτήκαμε όλοι οι φίλοι, μια και δεν υπήρχαν συγγενείς, για την κηδεία. Εκεί που περιμέναμε στο νεκροστάσιο, κι εγώ ήμουν πολύ θλιμμένος και βουρκωμένος, ξαφνικά εμφανίζεται μια ωραία γατούλα, από τις πολλές που περιέτρεχαν το νεκροταφείο, και έρχεται και στέκεται δίπλα μου σοβαρή σοβαρή. Όταν ξεκίνησε η μικρή πομπή από το νεκροστάσιο για να πάμε στο εκκλησάκι για τη νεκρώσιμη ακολουθία, η γατούλα με συνόδευε από δίπλα μου, χωρίς ούτε να χαϊδολογιέται ούτε να νιαουρίζει. Διανύσαμε μαζί καμιά διακοσαριά μέτρα και, μόλις φτάσαμε στα σκαλοπάτια της εκκλησίας, με εγκατέλειψε και εξαφανίστηκε. Αναρωτιόμουν πώς εμφανίστηκε αυτή η γάτα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή και πώς προχωρούσε σιγά σιγά στον ρυθμό της μικρής πομπής για να με συνοδεύσει. Μου φάνηκε ότι είχε ‘ρθεί για να με παρηγορήσει, γιατί κανείς συγγενής δεν υπήρχε για να με συνοδεύσει, και ήτανε ίσως η μόνη ύπαρξη που θα μπορούσε να μου κάνει συντροφιά εκείνη την ώρα. Επίσης έκανα και τη σκέψη μήπως η ωραία αυτή γατούλα είχε εμφανιστεί για να αποχαιρετήσει τη μητέρα μου σαν εκπρόσωπος όλων των γατιών της Θεσσαλονίκης, τα οποία με αυτό τον τρόπο αναγνώριζαν τα πενήντα χρόνια της αγάπης και της στοργής που τους είχε δείξει η μητέρα μου. Όταν έφυγε η γάτα, πρόσεξα ότι ακόμη και το ηλιοβασίλεμα εκείνο το σούρουπο ήταν πολύ φαντασμαγορικό και εξαίσιο, και επιπλέον πολύ κοντά στο νεκροταφείο ακούγονταν κάτι ωραιότατα ρεμπέτικα. Λοιπόν, η συντροφιά της γατούλας, το ωραίο ηλιοβασίλεμα και τα ωραία ρεμπέτικα μου ‘δωσαν τόση χαρά και τόση αισιοδοξία που ξέχασα το βούρκωμά μου και άρχισα και σκέφτομαι πως δεν μπορεί όλα να σταματούνε εδώ· οπωσδήποτε κάτι υπάρχει, η ζωή συνεχίζεται και από την άλλη πλευρά του λόφου.

Μετά τον θάνατο της μητέρας μου, και πάλι δεν μου έλειψαν οι γάτες. Σε λίγο καιρό ήρθε και με πλησίασε μια ξένη γάτα από έξω, τρίφτηκε στα πόδια μου, χαϊδεύτηκε, γίναμε φίλοι, και έμεινε στο σπίτι μας. Αυτή ήταν η Τσογλανίτσα. Η Τσογλανίτσα ήταν χαριτωμένη, μου έκανε πολλή παρέα, με αγαπούσε και την αγαπούσα, ζήσαμε μαζί κάμποσα χρόνια και μου γέννησε τρία γατάκια, αρσενικά και τα τρία, που τους έδωσα βιβλικά ονόματα: ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Ιεχονίας. Ένα χρόνο μετά η γατούλα πέθανε από μια ακατάσχετη αιμορραγία στην κοιλιά της. Τυραννίστηκε μια ολόκληρη νύχτα και το πρωί τη βρήκα πεθαμένη. Την έκλαψα πολύ και πήγα και την έθαψα μαζί με το άλλο γατάκι. Γι’ αυτήν έγραψε ένα διήγημα ο Περικλής Σφυρίδης.

Έμειναν τα τρία γατιά, που παίζαν στο σπίτι και μου έδιναν πολλή χαρά. Ο Ανανίας, που για πλάκα τον φώναζα και Αυνανία, ήταν ένα ωραίο και πανέξυπνο γατάκι. Του άρεζε να κάθεται στο γραφείο μου και να μου ανακατώνει με τα νυχάκια του τα χαρτιά. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το χαρώ πολύ, γιατί ένα απόγευμα κάποια παλιόπαιδα της γειτονιάς, για να το ξαφνιάσουν και να το κάνουν να τρομάξει, το έσπρωξαν σε έναν λάκκο με σβησμένο ασβέστη και το γατί έπεσε μέσα. Έτρεξα και το έβγαλα αμέσως, αλλά είχε υποστεί φοβερά εγκαύματα. Ό,τι και να έκανα, ό,τι αλοιφές και να του έβαλα, μέσα σε μια βδομάδα πέθανε. Το δεύτερο γατί, ο Αζαρίας, ήταν το αντίθετο, ένα πολύ κουτό πλάσμα και πολύ του δρόμου, τριγυρνούσε από το πρωί ως το βράδυ έξω και δεν πολυερχόταν στο σπίτι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν το αγαπούσα. Ο Αζαρίας είχε κι αυτός κακό τέλος. Ένα απόγευμα που περιφερόταν στη γειτονιά εμφανίστηκαν δύο αληταράδες με δύο μαντρόσκυλα, το γατί τρόμαξε και ανέβηκε επάνω σε ένα δεντράκι του δήμου για να σωθεί, αλλά αυτοί είχαν πολύ κακές διαθέσεις. Αμόλυσαν τα σκυλιά κάτω από το δέντρο και οι ίδιοι κουνούσαν το δέντρο, για να τρομάξει το γατί, να κατεβεί και να το αρπάξουν οι σκύλοι. Κατατρομαγμένος έτρεξα για να το σώσω, αλλά ήταν αργά. Το γατί στην απελπισία του έδωσε ένα τεράστιο σάλτο από την κορφή του δέντρου για να φύγει τρέχοντας και να γλιτώσει, αλλά δυστυχώς το ένα από τα δύο σκυλιά το πρόλαβε και του έμπηξε τα δόντια στην κοιλιά και του ‘βγαλε τα άντερα απ’ έξω. Ήταν τραγικό. Οι δύο νεαροί με τα σκυλιά έφυγαν θριαμβολογώντας, λες και είχαν κάνει κανένα ανδραγάθημα. Εγώ πήρα το φουκαριάρικο το ζώο με χυμένα τα άντερα, το πήγα στο σπίτι, αλλά δεν υπήρχε σωτηρία. Και το ότι άντεξε σ’ αυτή την κατάσταση μια ολόκληρη εβδομάδα ήταν πολύ. Ο τρίτος, ο Ιεχονίας, έζησε σε βαθιά γεράματα. Στο τέλος της ζωής του άρχισε να χάνει το φως του. Ήδη ήταν από το ένα μάτι εντελώς τυφλός και από το άλλο μάτι έβλεπε παρά πολύ λίγο. Εγώ χαϊδευτικά τον φώναζα Γκαβό και ένιωθα γι’ αυτόν μεγάλη τρυφερότητα, όπως και για το παλιό μας γατάκι, την Τζούλη, που ήταν από μικρή τυφλή.

  • Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα» τον Σεπτέμβριο του 1999.
eirini aivaliwtouΤα γατιά μου, Ντίνος Χριστιανόπουλος
Περισσότερα

Η Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Θεωρείται ότι οι γάτες αποστρέφονται το νερό. Υπάρχουν όμως μερικές που σπάνε τα στερεότυπα. Όπως αυτή που σας παρουσιάζουμε παρακάτω. Μια γάτα που αγαπά την ύπαιθρο, αισθάνεται σαν στο σπίτι της σε άγριο περιβάλλον, εξερευνά τη φύση -συμπεριλαμβανομένων των λιμνών και των ποταμών. Είναι μια γάτα που ανήκει στη φυλή της Βεγγάλης και ονομάζεται Suki. Οι δημοφιλείς σελίδες της στο Instagram και στο Facebook είναι γεμάτες από πανέμορφα πλάνα της. Η κηδεμόνας της, φωτογράφος Martina Gutfreund, την έχει απαθανατίσει στην καναδική περιφέρεια, σε ερήμους, παραλίες, βουνά, καταρράκτες, γέφυρες, βράχους και δάση, μονοπάτια, φαράγγια κι επικίνδυνους γκρεμούς. Πότε με πουλόβερ, πότε με αδιάβροχο, σε χιόνια, με βροχές, ανάμεσα σε λουλούδια της άνοιξης ή σε φθινοπωρινά τοπία. Οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν τις ομορφιές του Καναδά αλλά και την απεριόριστη ομορφιά της Suki.

 

Η Suki, με τα χαρακτηριστικά σημάδια της «άγριας γάτας» της Βεγγάλης, είναι σαφώς μια φωτογενής σύντροφος και ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση, στο πλευρό της φωτογράφου Martina Gutfreund. Είναι ήρεμη και ετοιμοπόλεμη, ανεξάρτητα αν ταξιδεύει στον ειδικό σάκο με φινιστρίνι για γάτες, σε τζιπ, σε τροχόσπιτο, σε βάρκα ή αν απολαμβάνει τη θέα μιας λίμνης πάνω σε ένα βράχο. Η γη ή το νερό, δεν έχουν καμία διαφορά για τη Suki. Το περιπετειώδες αιλουροειδές μάλιστα αισθάνεται βασίλισσα του κόσμου όταν στέκεται στην πλώρη ενός σκάφους.

 

Η Suki είναι εκπαιδευμένη στο λουρί, αγαπά τις βόλτες με το αυτοκίνητο, μένει σε κάμπινγκ και ασκείται με το κανό, αγαπά το νερό και την πεζοπορία και κάνει σχεδόν όλα όσα μπορεί να κάνει κι ένας σκύλος. Με τον τρόπο της αποδεικνύει πως οι γάτες είναι ικανές για πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε αν τους δοθεί η ευκαιρία.

***

Οι γάτες της Βεγγάλης έχουν μια γοητευτικά άγρια εμφάνιση, όπως μεγάλα στρογγυλά σημεία σαν της λεοπάρδαλης και άσπρη κοιλιά. Η φυλή διαθέτει επίσης χαρακτηριστικά μάσκας και έχει σημάδια και στα μπροστινά της πόδια.
Η γάτα της Βεγγάλης έχει συνήθως καφέ στίγματα ή στίγματα που μοιάζουν με νιφάδες χιονιού, αν και υπάρχουν και άλλα χρώματα στιγμάτων. Ύστερα από τρεις γενιές από την αρχική διασταύρωση, η φυλή απέκτησε μια ήπια ιδιοσυγκρασία οικόσιτης γάτα. Η γάτα εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1983 και τα πρώτα γατάκια εκτός από τα πολύ ωραία στίγματα είχαν κληρονομήσει και τα προτερήματα και ελαττώματα της λεοπάρδαλης και ήταν αρκετά νευρικά. Έπειτα από τέσσερις και παραπάνω διασταυρώσεις, απέκτησαν την ηρεμία της οικόσιτης γάτας μαζί με το λαμπερό τρίχωμα της λεοπάρδαλης. Βέβαια παραμένουν μεγάλες γάτες, από 5 έως και 10 κιλά, ενίοτε και περισσότερο. Πολλές φορές οι απόγονοί τους, αρσενικά ή θηλυκά, είναι στείρα και είναι δυσκολότερη η αναπαραγωγή.
Η γάτα Βεγγάλης είναι μια μοναδική φυλή διάστικτης οικόσιτης γάτας, που προήλθε από διασταυρώσεις της οικιακής γάτας με τη γάτα Αβησσυνίας, την αμερικανική κοντότριχη, τη Βιρμανίας, την Αιγυπτιακή Μάου και την ασιατική λεοπάρδαλη. Πρόκειται για την πρώτη γάτα υβριδικής διασταύρωσης.

Η οικόσιτη Βεγγάλης έχει κληρονομήσει το εξωτικό και εντυπωσιακό «άγριο» διάστικτο σχέδιο της ασιατικής λεοπάρδαλης, που απαντάται σε πολλά άγρια αιλουροειδή στην κεντρική Ασία. Αυτή η όμορφη φυλή είναι πολύ τρυφερή και φιλική, διατηρώντας παράλληλα τη μοναδικότητα των άγριων προγόνων της.
Η φυλή οφείλει την ύπαρξή της κυρίως στην Jean Sudgen, η οποία διασταύρωσε μια μαύρη κοντότριχη οικόσιτη γάτα με μια θηλυκή ασιατική λεοπάρδαλη το 1963. Αργότερα, το 1975, η Jean Sungen απέκτησε οκτώ υβρίδια θηλυκού γένους από το γενετιστή Dr. Willard Centerwell, ο οποίος συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα εκτροφής όπου ασιατικές λεοπαρδάλεις διασταυρωνόταν με οικόσιτες γάτες ως μέρος μιας μελέτης σχετικά με την λευχαιμία των αιλουροειδών. Αυτή ήταν η αρχή της συναρπαστικής και εξωτικής φυλής της γάτας Βεγγάλης. Τελικά, το 1984, αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γάτας η οικόσιτη γάτα Βεγγάλης με τη μορφή που έχει σήμερα.

 

 

Η κατοικίδια γάτα Βεγγάλης πρέπει να απέχει τουλάχιστον τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη. Σε πολλές χώρες απαγορεύεται η κατοχή γατών που απέχουν λιγότερο από τέσσερις γενεές από την ασιατική λεοπάρδαλη, λόγω μεγάλου ποσοστού «άγριου αίματος».Πρόκειται για μια μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους κοντότριχη εξωτική φυλή. Οι γάτες Βεγγάλης διαφοροποιούνται όσον αφορά το μέγεθος, με τις αρσενικές να ζυγίζουν περίπου επτά με δέκα κιλά, και τις θηλυκές να είναι λίγο μικρότερες, στα πέντε με έξι κιλά. Είναι πολύ μυώδεις γάτες, με μακρύ κορμό, που τις κάνει να φαίνονται μεγαλύτερες από ό,τι πραγματικά είναι. Επίσης είναι πολύ στιβαρές και έχουν όψη πολύ γερής και ανθεκτικής γάτας.

Πρόκειται για τη μοναδική φυλή οικόσιτης γάτας που δεν έχει τρίχωμα, αλλά πέλος, που είναι απρόσμενα απαλό στην αφή. Οι περισσότερες εμφανίζουν ή είναι φορείς ενός γονιδίου που κάνει την τρίχα να φαίνεται χρυσή, κι αυτό τους δίνει μια ξεχωριστή αίγλη.
Το κεφάλι συμπληρώνει την άγρια όψη τους, με το πρόσωπο να έχει έκφραση μη εξημερωμένης γάτας, τα αυτιά να είναι μικρά και στρογγυλεμένα, τα σημάδια στο μέτωπο και τα ζυγωματικά να είναι έντονα και οι βάσεις των μουστακιών να είναι προτεταμένες.

Στις περισσότερες χώρες γίνονται αποδεκτοί έξι χρωματισμοί των γατών Βεγγάλης: Black Spotted, Black Marbled, Seal Sepia/Mink Marbled, Seal Sepia/Mink Spotted, Snow Spotted με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια, και Snow Marble με γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια. Υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε αυτούς τους χρωματισμούς, παρ’ όλα αυτά ο πιο δημοφιλής είναι ο Black Spotted, καθώς ομοιάζει περισσότερο με αυτόν της ασιατικής λεοπάρδαλης. Συνήθως τα μάτια στις γάτες αυτού του χρωματισμού είναι πράσινα ή χρυσά, ενώ στις ποικιλίες με χρωματισμό Snow συναντάμε μπλε ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάτια.

 

 

Οι γάτες Βεγγάλης μπορεί να είναι πολύ έξυπνες και ζωηρές. Πρόκειται για πολύ δραστήριες γάτες, πάντα έτοιμες για παιχνίδι. Επίσης είναι πολύ ομιλητικές, ευφυείς, τρυφερές, κι ανθρωποκεντρικές γάτες, που αποζητούν την ανθρώπινη επαφή και αποδοχή. Οι ιδιοκτήτες γατών Βεγγάλης αναφέρουν ότι η συμπεριφορά τους μοιάζει πολύ με αυτή των σκύλων, καθώς τους ακολουθούν από δωμάτιο σε δωμάτιο και τους επιφυλάσσουν ένα θερμό καλωσόρισμα κάθε φορά που επιστρέφουν στο σπίτι.

 

 

Ένα επίσης πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των γατών αυτής της φυλής είναι ότι λατρεύουν το νερό. Μπορούν να παίζουν για ώρες με μια βρύση που στάζει, και γοητεύουν μεγάλους και μικρούς με την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους όποτε βρίσκονται κοντά, ή μέσα στο νερό.
Συμβιώνουν πολύ καλά με παιδιά και άλλα ζώα. Αυτές οι όμορφες, επιβλητικές γάτες θα φωτίσουν κάθε σπίτι με την παρουσία τους και θα γίνουν πιστοί κι αφοσιωμένοι σύντροφοι για μια ζωή.

 

 

 

eirini aivaliwtouΗ Suki, που ταξιδεύει πάντα στην πρώτη θέση…
Περισσότερα

Συμβουλές ενός γάτου, Νίκος Τσιφόρος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πρόκειται για έναν γάτο κοινό, γέρο, και με εμφάνιση συνοικιακού μπακάλη. Δεν έχει τίποτα το εξωτικό, τίποτα από Σιάμ ή Περσία στο παθητικό του. Τα μουστάκια του αρχίζουνε να παίρνουνε το δρόμο των γηρατειών. Οσμίζεται ακόμη τα μικρά, τρυφερά ποντίκια, αλλά είναι ζήτημα αν μπορεί πια να παίζει μαζί τους.
Τις νύχτες, επάνω στα πυρωμένα κεραμίδια, μαζεύει ολόκληρον ένα λόχο από νεαρούς, άπειρους γάτους, και τους κάνει ένα είδος φροντιστηρίου. Έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της πείρας. Ξέρει πολλά.

Γιάννης Σταύρου, Πεπρωμένο, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

– Παιδιά μου, τους λέει, ένας κοινός γάτος όπως εμείς δεν έχει και μεγάλες πιθανότητες ν’ αναδειχθεί στη ζωή. Θα τρέφεται πάντα με τ’ αποφάγια των ανθρώπων, και μόνο αν είναι πολύ τυχερός θα πετύχει κάποια γεροντοκόρη που να τον ταΐζει μπομπόνια. Κι αυτό θα διαρκέσει όσο η γούνα του είναι γυαλιστερή και ωραία. Να είστε βέβαιοι ότι μόλις αρχίσει να μαδάει, θα χάσει όλες τις εύνοιες, που θα δοθούν σε κάποιον άλλο γάτο.
– Μάλιστα, συμφωνούν ειρωνικά οι νεαροί.
– Παιδιά μου, τα καλά φαγητά τα τρώνε συνήθως οι άνθρωποι. Ψάρι άλφα ποιότητος δεν πρόκειται να γευθείτε ποτέ, εκτός κι αν αποφασίσετε να το κλέψετε. Η κλοπή, παιδιά μου, δεν είναι αμάρτημα. Αμάρτημα είναι η ανακάλυψη του κλέφτη. Αυτό που σας λέω, είναι μια σπαρτιατική συμβουλή. Αν καταφέρνετε να ’σαστε τόσο καπάτσοι, ώστε να κλέβετε χωρίς να σας παίρνουνε μυρωδιά, να είστε βέβαιοι ότι θα περάσετε μια ζωή χαρισάμενη, τιμώμενοι και φθονούμενοι από όλους τους άλλους γάτους του κύκλου σας. Να κλέβετε, παιδιά μου, αλλά πολύ ελαφριά, πολύ έξυπνα, και όχι ψιλόψαρα. Όχι μαρίδες και γόπες. Όποιος κλέβει τέτοια είδη, κακοχαρακτηρίζεται και χάνει την καλή του φήμη. Μπαρμπούνια, λιθρίνια, τσιπούρες. Αυτά είναι που θα σας ανεβάσουν στην εκτίμηση του κοινού.

 

Ήταν μια ορεκτική συμβουλή που άρεσε σ’ όλους.
– Με τις γατούλες, παιδιά μου, να είσαστε τρυφεροί και περιποιητικοί, όχι όμως να σας παίρνουν και τον αέρα. Αυτό που κάνετε και διαλαλείτε τους έρωτές σας με ηχηρά νιαουρίσματα, είναι μια καλή πολιτική. Όποιος έχει πολλούς έρωτες, κατακρίνεται από την κοινή γνώμη μόνο και μόνο γιατί η κοινή γνώμη τον ζηλεύει. Κατά βάθος, η κοινή γνώμη πολύ θα επιθυμούσε να ’χει κι αυτή έρωτες. Επειδή όμως δεν τα καταφέρνει, το ρίχνει στην ηθικολογία, λέξη με την οποία έχει βαφτίσει την κακοήθειά της.
Έκανε μια μικρή παύση γεμάτη σκέψεις.
– Μπορείτε να χαρίζετε μικροπράματα στις γατούλες. Κάτι πρέπει να τρώνε κι αυτές από τα κλεμμένα. Αν το ξέρουνε ότι είναι κλεμμένα, δεν είναι ανάγκη να τους το λέτε κιόλας. Οι γατούλες δεν ενδιαφέρονται από πού τα έχεις, αλλά αν έχεις. Και μακριά από γούνες. Αν αρχίσετε να τους παίρνετε γούνες, δε θ’ αργήσει η ημέρα που θα αποπειραθούν να μαδήσουν και τη δική σας…
Ήταν ένα γάτος κοινός, γέρος, και γεμάτος πείρα απ’ τη ζωή.

Νίκος Τσιφόρος – Ο πρώτος Τσιφόρος των εκδόσεων Ερμής

***

Νίκος Τσιφόρος. «Η πινακοθήλη των ηλιθίων» ήταν το πρώτο του έργο. Παραμένει πάντα επίκαιρο.

Νίκος Τσιφόρος (1909-1970). Ο Νίκος Τσιφόρος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του. Άσκησε τη δικηγορία για μικρό χρονικό διάστημα, σύντομα όμως στράφηκε στο χώρο των γραμμάτων. Πρωτοεμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής με το θεατρικό έργο «Η πινακοθήκη των ηλιθίων» και ακολούθησαν πολλές θεατρικές επιτυχίες του, τις περισσότερες από τις οποίες έγραψε σε συνεργασία με τον Πωλ Βασιλειάδη. Ενδεικτικοί τίτλοι έργων του, είναι: «Η κυρία του κυρίου», «Γάντι και σαρδέλα», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Οι γαμπροί της Ευτυχίας», «Το έξυπνο πουλί», «Ο Κλέαρχος η Μαρίνα κι ο κοντός». Πολλά έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο με εξίσου μεγάλη επιτυχία, ενώ ο ίδιος ο Τσιφόρος ασχολήθηκε με την κινηματογραφική σκηνοθεσία και το σενάριο. Παράλληλα έγραψε πολλά ευθυμογραφήματα («Τα παιδιά της πιάτσας», «Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα», «Τζιμ κακής ποιότητος», «Άνθρωποι και ανθρωπάκια», «Τα ρεμάλια ήρωες», «Εμείς και οι Φράγκοι», «Μίλων Φιρίκης», κ.ά.) καταδεικνύοντας τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Επίσης, συνέθεσε χιουμοριστικές μεν, παιδαγωγικές δε, συνόψεις της Ελληνικής Μυθολογίας, της ιστορίας των Σταυροφοριών και της ιστορίας της Αγγλίας.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

eirini aivaliwtouΣυμβουλές ενός γάτου, Νίκος Τσιφόρος
Περισσότερα

Οι γάτες του Banksy

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Banksy είναι γνωστός Βρετανός καλλιτέχνης του γκραφίτι, πολιτικός ακτιβιστής και σκηνοθέτης ταινιών, ανεπιβεβαίωτης ακόμα ταυτότητας. Τα έργα του είναι συνήθως σατιρικά, σχολιάζοντας ζητήματα πολιτικής και κουλτούρας, με επιγράμματα που συνδυάζουν το μαύρο χιούμορ με γκραφίτι, τα οποία εκτελούνται με μια ιδιαίτερη τεχνική στένσιλ. Τα πολιτικού και κοινωνικού σχολιασμού έργα του έχουν εμφανισθεί σε δρόμους, τοίχους και γέφυρες πόλεων σε όλο τον κόσμο. H δουλειά του Banksy ξεκίνησε από την Bristol underground σκηνή και περιελάμβανε συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών και μουσικών. Ειδικοί έχουν σημειώσει ότι το στυλ του είναι παρόμοιο με του Blek le Rat, ωστόσο ο ίδιος ισχυρίζεται πως έχει εμπνευστεί από τον «3D», έναν καλλιτέχνη, που στη συνέχεια έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του αγγλικού μουσικού συγκροτήματος Massive Attack.

Λίβερπουλ

Ο Banksy αρνείται την πώληση φωτογραφιών ή αναπαραγωγών των έργων του, αν και δημοπράτες τέχνης έχουν αποπειραθεί να πουλήσουν μερικά από τα γκραφίτι αφήνοντας το πρόβλημα της αφαίρεσής τους από την αρχική τοποθεσία στον πλειοδότη της δημοπρασίας. Η πρώτη ταινία του Banksy «Exit through the Gift Shop» έκανε την εμφάνισή της το 2010 στο φεστιβάλ κινηματογράφου Σαντάνς, ενώ στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί ως «Η Τέχνη στο δρόμο». Τον Ιανουάριο 2011 προτάθηκε για το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ και το 2014 βραβεύτηκε ως πρόσωπο της χρονιάς στα Webby Awards.

 

Μπουένος Άιρες

To όνομα καθώς και η ταυτότητα του Banksy παραμένουν άγνωστα, ωστόσο έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2008 από την εφημερίδα Mail on Sunday αποκάλυψε, πως πρόκειται για τον Robin Gunningham, έναν παλιό μαθητή του δημόσιου, καθολικού σχολείου Bristol. Η υπόθεση αυτή ενισχύθηκε το 2016 σύμφωνα με μια μελέτη με θέμα τις τοποθεσίες, που έχουν εντοπισθεί έργα του Banksy και διαπιστώνεται πως η συχνότητα εμφάνισης των έργων του συσχετίζεται με τις γνωστές κινήσεις του Gunningham.

Υπάρχουν, επίσης, εικασίες, που υποστηρίζουν ότι ο Banksy είναι γυναίκα ή μια ομάδα επτά καλλιτεχνών. Toν Οκτώβριο 2014 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Banksy συνελήφθη και η ταυτότητά του αποκαλύφθηκε προκαλώντας σύγχυση στον κόσμο του Διαδικτύου. Παράλληλα, έχει δεχθεί οξεία κριτική κατηγορούμενος πολλαπλές φορές για βανδαλισμό και αντιγραφή άλλων καλλιτεχνών.

Βαρκελώνη

Νέα Υόρκη

 

Ο street art παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης Banksy έχει κάνει γκράφιτι και στη Γάζα, όπως φαίνεται στην κορυφαία φωτογραφία. Ένα από τα γκράφιτι που άφησε στα χαλάσματα είναι ένα γατάκι με ροζ φιόγκο. Με τη δημιουργία του αυτή θέλησε να κριτικάρει την αδιαφορία του κόσμου για τη Γάζα.

Γάτες έχει ζωγραφίσει επίσης στο Λίβερπουλ, τη Νέα Υόρκη, τη Βαρκελώνη, το Μπουένος Άιρες κι αλλού.

 

eirini aivaliwtouΟι γάτες του Banksy
Περισσότερα

Το μικρό ασπρόμαυρο γατάκι και η ιστορία του / Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα μικρό ασπρόμαυρο γατάκι ξεκίνησε τα πρώτα του δειλά και μικρά βήματα στη ζωή στον κήπο του σπιτιού μου. Ήταν τόσο μικρό το σώμα του, τόσο αδύνατα τα ποδαράκια του, περπατούσε αργά και επιθυμούσε να μην κουράζεται.
Δίπλα του, η μαμά του, η γάτα εκείνη που το γέννησε και του έδωσε την πρώτη του τροφή, το γάλα του. Πάντοτε ερχόταν δίπλα του και το ενθάρρυνε, πάντοτε αγωνιούσε για το αν το είναι καλά και νιαούριζε δυνατά όταν δεν μπορούσε να το βρει. Να ήταν εκείνο το μητρικό ένστικτο που μέσα της θα είχε πει πως κάτι δεν πάει καλά;
Με τα αδύνατα ποδαράκια του, έτρεχε όποτε το φώναζε, με τη δύναμη που υπήρχε μέσα του, έτρωγε όσο περισσότερο μπορούσε και μετά κουλουριαζόταν για να αποκοιμηθεί.
Φαινόταν αδύναμο και ασθενικό. Δεν ήθελα να το παραδεχτώ, γιατί το αγάπησα και η καρδιά μου δεν ήθελε να παραδεχτεί πως φαινόταν πως δεν είναι καλά. Όσο και αν το μυαλό μου και το ήξερε.
Το έβλεπα έτσι μικρό με το κεφαλάκι του να σηκώνεται και τα αυτιά του να τεντώνονται, προσπαθώντας κάθε φορά να διακρίνει από πού ακουγόταν η φωνή μου. Το έβλεπα να πιέζει τον εαυτό του ώστε να φάει περισσότερο, το έβλεπα να τρέχει με χαρά κοντά στη μαμά του και να της ζουλάει το σώμα ώστε να παίξει μαζί της.
Πόσο γλυκό ήτανε! Ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι που φαινόταν αδύναμο και ζητούσε διαρκώς τη μαμά του. Ένα πλασματάκι του οποίου τα μάτια άνοιγαν με δυσκολία, λες και σκοτάδι τα είχε σκεπάσει.
Εκείνη η γλυκιά στιγμή που κουλουριαζόταν στην αγκαλιά της μαμάς του, μου έδειξε πόσο δυνατή είναι τελικά η μητρική αγάπη, πόσο τελικά ίδια και άτρωτη φαντάζει η αγάπη της μάνας που θέλει να προστατεύσει το παιδί της.
Εκείνο το μικρό πλασματάκι μου έδειξε πως η μεγάλη αγάπη μπορεί να βγει και να ξεχειλίσει από ένα μικρό και αδύναμο πλάσμα.
Μέχρι εκείνη την ημέρα που το είδα ακίνητο για αρκετή ώρα και τη μαμά δίπλα του να το φωνάζει να έρθει κοντά της. Μόνο μου εκείνο πια δε θα μπορούσε να σηκωθεί ξανά…

* Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι Δημοσιογράφος. Είναι αρθρογράφος σε πολλά sites (Κλόουν, Λόγιος Ερμής, Babyads, Antivirus) και επίσης είναι συνεργάτης και αρθρογράφος στο E Psychology, που είναι το πιο έγκυρο site Ψυχολογίας στην Ελλάδα. Γνωρίζει Αγγλικά, Γαλλικά και έχει πιστοποίηση γνώσεων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η αγάπη της για τον αθλητισμό την οδήγησε στο να ασχοληθεί 11 χρόνια με το Taekwondo και να αποκτήσει μαύρη ζώνη. Η Φιλοσοφία και η Ψυχολογία είναι τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της και θα προσπαθεί πάντα μέσα από την πένα για τη διερεύνηση της αλήθειας ως ένας σκεπτόμενος και ελεύθερος άνθρωπος.

  • Πηγή: Fractal

 

  • Πίνακας: Catherine Pain
eirini aivaliwtouΤο μικρό ασπρόμαυρο γατάκι και η ιστορία του / Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη
Περισσότερα