Θέατρο, περισσότερο θέατρο…

Διεθνής προβολή του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

H Ομοσπονδία Συνδέσμων Γραφείων Ταξιδιών και Τουρισμού (FedHATTA), συγχαίρει το Φεστιβάλ Aθηνών και Επιδαύρου που για πρώτη φορά ανακοίνωσε το πρόγραμμά του για την Επίδαυρο τόσο νωρίς (22/10/2018), βοηθώντας με αυτό τον τρόπο στον έγκαιρο προγραμματισμό των τουριστικών πακέτων και στην ενημέρωση των ταξιδιωτών.

Η FedHATTA έχει ήδη αναρτήσει το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2019 στην ιστοσελίδα της (http://grecorama.com/en/the-2019-epidaurus-festival-programme-is-announced/), το έχει προωθήσει σε πολλά ηλεκτρονικά μέσα τουρισμού και το έχει κοινοποιήσει στους αντίστοιχους συνδέσμους ξένων χωρών (χώρες Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΗΠΑ, Ινδία, Κύπρος, Ισραήλ).

Στο πλαίσιο της ενίσχυσης του πολιτιστικού τουρισμού, η Ομοσπονδία και το Φεστιβάλ, ενώνουν τις δυνάμεις τους για την προώθηση των παραστάσεων αρχαίου δράματος, αλλά και σύγχρονου ρεπερτορίου, στα δύο εμβληματικά αρχαία θέατρα της Αργολίδας (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου).

Το διεθνές φεστιβάλ αρχαίου δράματος που διεξάγεται στην περιοχή κάθε καλοκαίρι μπορεί να διανθίσει την ταξιδιωτική εμπειρία με τρόπο μοναδικό και ιδιαίτερο, δίνοντας ταυτόχρονα στη χώρα μας τη δυνατότητα να αναδείξει τον πολιτιστικό της προφίλ.

Υπενθυμίζεται ότι το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2019 είναι ήδη αναρτημένο και στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στα ελληνικά και στα αγγλικά, ενώ συνοδεύεται και από δύο ξενόγλωσσα πληροφοριακά βίντεο.

Βασική φωτογραφία: Εύη Φυλακτού

 

Βίντεο για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου:

 

 

Βίντεο για το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου:

 

eirini aivaliwtouΔιεθνής προβολή του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2019
Περισσότερα

Ανοιχτή επιστολή της Άντζελας Μπρούσκου προς ΕΜΚΕΘΙ και κάθε ενδιαφερόμενο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Από τη σκηνοθέτιδα Άντζελα Μπρούσκου λάβαμε την ακόλουθη επιστολή προς το ΕΜΚΕΘΙ και κάθε ενδιαφερόμενο. Τη δημοσιεύουμε αυτούσια:

***

«ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ προς ΕΜΚΕΘΙ (Ένωση Μη Κερδοσκοπικών Θιάσων), την Επιτροπή αξιολόγησης και κάθε ενδιαφερόμενο

Αγαπητές Κυρίες και Κύριοι,

Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία αυτής της πλατφόρμας, που χρόνια έλειπε (δεν γνωρίζω γιατί) από τον χώρο μας και συγκεκριμένα τον χώρο του Θεάτρου. Παρ’ όλα αυτά μου γεννήθηκαν πολλά ερωτήματα που θα ήθελα να εκφράσω δημόσια.

Μου γεννήθηκε καταρχάς η απορία πώς ένας κρατικός φορέας όπως το Εθνικό Θέατρο διεκδικεί αυτή την πρωτοβουλία με δύο παραστάσεις του. Τη μερίδα του λέοντος.

Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια ποτέ δεν ανησύχησα για το αν θα πάει το Εθνικό Θέατρο στο εξωτερικό. Το αντίθετο. Ανησυχία είχα για εμάς. Το ελεύθερο και εναλλακτικό θέατρο, όπως ονομάζεται. Το Εθνικό Θέατρο είναι από μόνο του ένας φορέας που διατηρεί γραφείο Διεθνών Σχέσεων και ταξιδεύει με παραστάσεις του όπως και η Πειραματική του Σκηνή τώρα. Συχνά δε οι διευθυντές των κρατικών θεάτρων εκτός από το εσωτερικό, σκηνοθετούν μέσα στο πλαίσιο τέτοιων ανταλλαγών, ανάλογες του εξωτερικού.

Θα πίστευα λοιπόν, ότι θα έπρεπε να είναι εκτός συναγωνισμού, ένας τέτοιος φορέας και μάλιστα ότι θα ήταν αρωγός για τις ομάδες του ελεύθερου Θεάτρου, που πολλές δεν μπόρεσαν για οικονομικούς λόγους να υποστηρίξουν την παρουσία τους στην πλατφόρμα και σε όλες τις πλατφόρμες, είτε λόγω χώρου είτε λόγω υπερτιτλισμού. Πόσο σωστό θα ήταν να το αναλάμβανε αυτό το έργο το Εθνικό μας Θέατρο σε συνεργασία με το ΥΠΠΟΑ αντί να είναι ανταγωνιστικό!

Τόσα χρόνια από αυτή την ανισότητα υπέφεραν οι νέες ομάδες.

Τελικά η περίφημη «εσωστρέφεια» με το εξωτερικό είναι κυρίως και οικονομικής φύσης εκτός και από τη μέχρι τούδε αδιαφορία θα έλεγα για την παραγωγή του ελληνικού Θεάτρου «σε όλο του το φάσμα…».

Θα πρότεινα στο Υπουργείο Πολιτισμού να ενισχύσει οικονομικά αυτή την πρωτοβουλία, που θα έπρεπε αυτονόητα να είχε συμπεριλάβει στις Δράσεις του, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

(Θα θυμίσω το Σύστημα Αθήνα). Οπότε πώς θα λυθεί αυτό το σοβαρό ζήτημα; Ομάδες που επιλέγονται να αποκλείονται λόγω «φτώχειας»;

Δηλαδή αν δεν έχει κάποιος λεφτά για ταξί δεν πάει στο πάρτι;

Πηγαίνουμε σ’ ένα ταξικό θέατρο;

Το άλλο μου ερώτημα χωρίς να θέλω να κρίνω καμιά επιλογή καλλιτεχνικά αλλά μόνο θεσμικά, είναι ότι διάβασα και για παράσταση όπως του Θεάτρου Τέχνης να έχει επιλεγεί πριν παιχτεί. Εδώ πρέπει να μπει τότε και άλλη μια υποκατηγορία, που να ορίζει ότι ο συγκεκριμένος οργανισμός είναι πέρα αξιολόγησης και είναι δεδομένη και αποδεκτή η εκ των έσω αίτησή του. Οπότε λίγοι οι τυχεροί!

Τώρα όσον αφορά τα μέλη του ΕΜΚΕΘΙ, δηλαδή τους θιάσους αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών, πιστεύω ότι από τη στιγμή που γίνεται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, θα έπρεπε να γίνεται μια πιο σωστή ενημέρωση, τουλάχιστον στους επιχορηγούμενους θιάσους, ώστε να έχουν τον απαιτούμενο χρόνο να προετοιμαστούν. Εκτός κι αν η εξαγωγή παραστάσεων αφορά μέλη ενός σωματείου συγκεκριμένων εταιρειών.

Δυστυχώς δεν γνωρίζουν όλοι τον ιστότοπο του ΕΜΚΕΘΙ και χρήσιμο θα ήταν με αφορμή την πλατφόρμα, να γίνει μια πιο ευρεία ενημέρωση που θα προσελκύσει και νέα μέλη.

Όσον αφορά τη δική μου περίπτωση αγαπητές φίλες και φίλοι, δεν πρόλαβα να γίνω μέλος αλλά γνώριζα την ύπαρξη του ΕΜΚΕΘΙ.

Η παράστασή μας «Έντα Γκάμπλερ», που προσέλκυσε τόσο κοινό στο Μπάγκειον και ξαναπαίχτηκε πάλι μέχρι το Νοέμβριο και όρισε το Μπάγκειον σαν χώρο πολιτισμού (και έγινε μετά το αδιαχώρητο) πέρασε προφανώς απαρατήρητη από την επιτροπή αξιολόγησης. Ίσως γατί κανένα από τα μέλη της Επιτροπής δεν ήρθε καν να τη δει!

‘Η και ίσως γιατί δεν είναι στο «φάσμα της θεατρικής πραγματικότητας στην Ελλάδα». Χαίρομαι που μετά από τόσα χρόνια θεάτρου και έχοντας κάνει ένα μεγάλο κοινό που μας ακολουθεί, να μπορώ ακόμα να είμαι αόρατη για μία Επιτροπή!

(Όπως πληροφορήθηκα επίσημα, η επιτροπή είδε και παραστάσεις εκτός μελών!).

Και εδώ θα κάνω και μια παρένθεση και για το Φεστιβάλ Αθηνών. Πόσοι διευθυντές ξένων φεστιβάλ έρχονται να δουν τις παραστάσεις; Και ποιες;

Και τι γνωρίζουμε για αυτή τη διαδικασία; Γιατί δήλωσε ο διευθυντής του Φεστιβάλ ότι θα καλούν εκπροσώπους ξένων Φεστιβάλ να βλέπουν παραστάσεις;

Πού είναι το περίφημο δίκτυο; Αυτό που βλέπω πάλι είναι η αίγλη ξένων σκηνοθετών και μεγάλων παραγωγών μόνο που σχετίζονται με εισιτήρια.

Και θα μιλήσω και για την παράστασή μας «Άγγελος Εξολοθρευτής» το καλοκαίρι του 2018 στο Φεστιβάλ, που ύστερα από 4 sold out, τελειώσαμε να τρώμε εορταστικά σουβλάκια χωρίς κανένα feedback ή την παρουσία κάποιου εκπρόσωπου. Εντάξει την κάναμε τη δουλειά μας, πάμε για άλλα!

Εδώ συναντιέται πάλι το ελληνικό θέατρο με τον μύθο του Σίσυφου.

Και τελικά αναρωτιέμαι μήπως αυτή η υποτιθέμενη εσωστρέφεια που φρενάρει τον Πολιτισμό τόσα χρόνια, είναι οι εκάστοτε φορείς και λόγοι που εμείς δεν γνωρίζουμε;

Εύχομαι ολόψυχα κάθε βήμα για τον Πολιτισμό εις το μέλλον να είναι ένα δίκαιο βήμα βελτίωσης και εξέλιξης για όλους.

Και θα ήθελα να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η Τέχνη δεν έχει «μέλη».

Έχει ανθρώπους που χρειάζονται οικονομική στήριξη, σεβασμό και στέγη.

Με εκτίμηση

ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ
DIRECTOR»

  • Φωτογραφία: Νικολέττα Γιαννούλη. Από την παράσταση Έντα Γκάμπλερ (Μπάγκειον) σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου. Εικονίζονται οι Παρθενόπη Μπουζούρη (Έντα Γκάμπλερ) και Ανδρέας Κωνσταντίνου (Γέργκεν Τέσμαν).

***

  • Σχετικά με την πλατφόρμα διαβάστε εδώ:

ΕΜΚΕΘΙ / «Θεατρικά Σταυροδρόμια 2018»

eirini aivaliwtouΑνοιχτή επιστολή της Άντζελας Μπρούσκου προς ΕΜΚΕΘΙ και κάθε ενδιαφερόμενο
Περισσότερα

«Ο καιρός των χρυσανθέμων». Η αύρα της Σύρου με υπογραφή των Μάνου Ελευθερίου και Κίρκης Καραλή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα (*)

 

Χειμώνας 1896, Ερμούπολη, κρίση, θέατρο.
Χειμώνας 2018, Αθήνα, κρίση, θέατρο.

Παράλληλοι δρόμοι, παράλληλες εποχές. Η σύνδεση δύσκολη αλλά η πρόκληση τεράστια. Από τη μια χρονιά στην άλλη μας φέρνει το χειρόγραφο του Μάνου Ελευθερίου. Από τη μια εποχή στην άλλη τόλμησαν να μας φέρουν η Κίρκη Καραλή και η Αλίνα Κοτσοβούλου.

 

 

Ο Στέλιος Γούτης, η Αλίνα Κοτσοβούλου, ο Κώστας Κάππας, η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου και η Ειρήνη Κονίδου.

 

Το εγχείρημα μπορούμε και αξίζει να το παρακολουθήσουμε στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα. Πρόκειται για μια σπάνια συνάντηση όπου η κορυφαία Ελληνίδα ηθοποιός εκείνων των χρόνων, η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου, συναντά τον συγγραφέα, αλλά και τον Σαίξπηρ στα παρασκήνια του Θεάτρου «Απόλλων» της Σύρου όπου διαδραματίζεται η υπόθεση του έργου.
Και μόνο το γεγονός ότι η θεατρική διασκευή του έργου έγινε με τις ευχές του συγγραφέα, αυτό είναι ο καλύτερος ευνοϊκός άνεμος γι αυτό το ταξίδι στον χρόνο.

 

Στην πρώτη σειρά ο Κώστας Κάππας, η Αλίνα Κοτσοβούλου και η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου. Στη δεύτερη σειρά ο Δημήτρης Μαύρος. Στην τρίτη σειρά η Ολυμπία Σκορδίλη και ο Στέλιος Γούτης. Στην τέταρτη σειρά ο Γιώργος Ψάλτου και η Ειρήνη Κονίδου.

 

***

 

«Ο καιρός των χρυσανθέμων» του Μάνου Ελευθερίου «φωτίζει λίγο περισσότερο την υπαρκτή πρωταγωνίστρια της εποχής, Ευαγγελία Παρασκευοπούλου, τον ίδιο τον συγγραφέα, αλλά και τον Σαίξπηρ αυτοπροσώπως, που μπαίνει στα παρασκήνια μιας παράστασης, όπου διαδραματίζονται διαχρονικές σκηνές της θεατρικής καθημερινότητας.

»Η ιστορία ξεκινά το χειμώνα του 1896 στην Ερμούπολη της Σύρου, που βαδίζει προς τη δύση της ένδοξης ιστορίας της. Τότε καταφθάνει ο θίασος της Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου για μια παράσταση στο Θέατρο Απόλλων.

»Ο θίασος θα γευματίσει στο μέγαρο των Πινά, μιας παλαιάς οικογένειας που έχει χάσει πια την αίγλη και τα πλούτη της. Ξεπεσμένοι αριστοκράτες και ηθοποιοί μπλέκονται σε ένα σκηνικό θαυμάτων, όπου μυστικά βγαίνουν στο φως, θεατρικά λόγια απευθύνονται σα βέλη, άριες ακούγονται για πρώτη φορά από το γραμμόφωνο και η αγάπη θριαμβεύει, μεταφέροντάς μας σε μια εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί.

»Χιούμορ και συγκίνηση, κωμωδία και δράμα, διαρκώς αλληλοκαλύπτονται, φέρνοντας στο προσκήνιο τις τραγικές φιγούρες των ηρώων, μα κυρίως, των ίδιων των ηθοποιών».

 

***

 

Ο σκηνικός χώρος (Σέργιος Κο) και η κίνηση (Κωνσταντίνος Παπανικολάου) σε βάζουν από την έναρξη στο κλίμα της εποχής και σε κάνουν να ξεχνάς την περιοχή που είσαι – απέναντι από το Πολυτεχνείο – και το κλίμα που επικρατεί ενίοτε εκεί…

-Στη συνέχεια έρχεται ο συγγραφέας (Κώστας Κάππας) και κυριολεκτικά μας ρίχνει στα βαθιά, στα χειρόγραφα του Μάνου Ελευθερίου και στο μεγάλο ταξίδι που πραγματοποιείται όταν είναι «Ο καιρός των χρυσανθέμων».

-Τα κοστούμια (Μαργαρίτα Κωνσταντινίδου) και τα τραγούδια της παράστασης (μουσική και στίχοι από την Αλίνα Κοτσοβούλου) δεν αφήνουν περιθώρια για χρονικά παραπατήματα: Είμαστε στην Ερμούπολη της μαγικής Σύρου και στο υπέρλαμπρο θέατρο «Απόλλων».

 

Στη σκηνή του «Άλφα.Ιδέα», από αριστερά: Γιώργος Ψάλτου, Ολυμπία Σκορδίλη, Στέλιος Γούτης, Αλίνα Κοτσοβούλου,  Κώστας Κάππας, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Δημήτρης Μαύρος.

 

Από εκεί και πέρα τον λόγο παίρνει το πλήρωμα του σκάφους και η καπετάνιος.

Ολυμπία Σκορδίλη και ο Γιώργος Ψάλτου, με συνεχή παρουσία στη σκηνή, αποτελούν τα απαραίτητα στηρίγματα για απαιτητικές παραστάσεις όπως αυτή.

-Με τον ενθουσιασμό τους, μας παρασύρουν με τρόπο μαγικό από εποχή σε εποχή, ο Δημήτρης Μαύρος και η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου (η οποία εκτός των άλλων τραγουδά και εξαίσια).

Στέλιος Γούτης και η Ειρήνη Κονίδου, με την εμπειρία τους χαρίζουν το κάτι παραπάνω σε αυτό το ανέβασμα.

Κώστας Κάππας, από την πρώτη σκηνή, ως συγγραφέας, αλλά και στη συνέχεια όταν του ανατίθεται άλλος ρόλος, ξέρει να διαχειρίζεται τα πάντα με άριστο τρόπο.

Αλίνα Κοτσοβούλου και με τη θεατρική διασκευή που έκανε αλλά και με την ερμηνεία της, φιλοτέχνησε ιδανικά το πορτρέτο της Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου. Είναι μεγάλο κέρδος – και δώρο – για τον θεατή να την παρακολουθήσει.

Κίρκη Καραλή κρατάει – για άλλη μια φορά – σταθερά το τιμόνι της παράστασης. Είναι καταπληκτική καπετάνιος παρόλο που «Ο καιρός των χρυσανθέμων» δεν ήταν μια εύκολη αποστολή. Όμως τα χέρια της Καραλή ξέρουν να κουμαντάρουν με επιτυχία κάθε επικίνδυνη αποστολή.

 

***

 

Δημήτρης Μαύρος και Κώστας Κάππας στον …χορό των χρυσανθέμων.

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

«Ο καιρός των χρυσανθέμων»
του Μάνου Ελευθερίου

Θεατρική Διασκευή: Αλίνα Κοτσοβούλου – Κίρκη Καραλή
Σκηνοθεσία: Κίρκη Καραλή

*

Παίζουν: Κώστας Κάππας, Αλίνα Κοτσοβούλου, Δημήτρης Μαύρος, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Ολυμπία Σκορδίλη, Γιώργος Ψάλτου. Μαζί τους ο Στέλιος Γούτης και η Ειρήνη Κονίδου.

*

Όρθιοι στο βάθος: Κώστας Κάππας και Αλίνα Κοτσοβούλου. Αριστερά: Στέλιος Γούτης, Ολυμπία Σκορδίλη και Γιώργος Ψάλτου. Δεξια: Δημήτρης Μαύρος, Ειρήνη Κονίδου και  Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου.

Art direction / Σκηνικός χώρος: Σέργιος Κο
Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Ενδυματολογία: Μαργαρίτα Κωνσταντινίδου
Βεστιάριο: Εθνικό Θέατρο
Σχεδιασμός φωτισμών: Άλεξ Αλεξάνδρου
Ηχητικό περιβάλλον: Αλέξανδρος Κόνιαρης
Μουσική και στίχοι τραγουδιών παράστασης: Αλίνα Κοτσοβούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Clive Sargent
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Οργάνωση παραγωγής: Λευτέρης Πλασκοβίτης

 

***

 

Θέατρο Άλφα.Ιδέα

28ης Οκτωβρίου 37
Απέναντι από το Πολυτεχνείο
Αθήνα 104 32
Μετρό σταθμός «Ομόνοια»
Ταμείο θεάτρου: 210-523.87.42
Κάθε Δευτέρα και Παρασκευή στις 18:00
Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό 15 ευρώ
Προπώληση: Άνεργοι – Φοιτητές – ΑΜΕΑ 12 ευρώ
Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 

***

 

ΕΔΩ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ»

 

***

 

Προβολή – Επικοινωνία παράστασης: Brainco S.A (υπεύθυνη project Σταυρούλα Κεντιέ)
Με την υποστήριξη της ΕΥΔΑΠ και υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής.

***

(*) Ο Παναγιώτης Μήλας είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών, μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου και ΔΕΝ είναι κριτικός θεάτρου.

Παναγιώτης Μήλας«Ο καιρός των χρυσανθέμων». Η αύρα της Σύρου με υπογραφή των Μάνου Ελευθερίου και Κίρκης Καραλή
Περισσότερα

Απαραίτητη η εξαγωγή θεάτρου και πολιτισμού χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς στεγανά…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η Ελλάδα, μια μικρή χώρα με μακρά και ένδοξη ιστορία, με τέχνη που χάραξε ανεξίτηλο το σημάδι της στο σώμα της ανθρωπότητας, με σύγχρονο πολιτισμό που σε μερικές εκφάνσεις του είναι από τους πλέον πρωτοποριακούς στον κόσμο, οφείλει να πρωταγωνιστεί και στην εξαγωγή του.

Η νέου τύπου οικονομία στις μέρες μας μπορεί να διευκολύνει την εξαγωγή του πολιτισμού, του ταλέντου, της δημιουργικότητας.

Η σύγχρονη ελληνική δημιουργία στο σύνολό της, όπως και η ελληνική θεατρική παραγωγή πρέπει να εξαχθεί στην Ευρώπη και τον κόσμο, ώστε να εκτεθεί, ώστε να δοκιμαστεί κι έτσι να περιοριστεί το τρέχον καθεστώς καλλιτεχνικών έργων που παράγονται για «εσωτερική κατανάλωση».

Ειδικά στον χώρο του θεάτρου, με δεδομένη τη δυσκολία πρόσβασης των ελληνικών θεατρικών σχημάτων στην παγκόσμια σκηνή, την οικονομική δυσχέρεια και την περιορισμένη κινητικότητα μεμονωμένων καλλιτεχνών ή θιάσων εκτός συνόρων, υπάρχει ανάγκη χάραξης μιας εθνικής στρατηγικής για τις εξαγωγές, την οποία θα πρέπει στηρίξει όλη η χώρα κι όλοι οι φορείς.

Είναι απαραίτητο να εξεταστούν οι τρόποι με τους οποίους το Υπουργείο Πολιτισμού θα μπορούσε να παρέμβει δραστικά ώστε να γίνει γνωστό και εκτός επικράτειας το υψηλών ποιοτικών χαρακτηριστικών θέατρο που παράγουν πολλοί άξιοι καλλιτέχνες στη χώρα μας. Και βεβαίως να ενταχθούν και οι Έλληνες δημιουργοί του θεάτρου στο δίκτυο και στον διάλογο των Ευρωπαίων, καταρχάς, συναδέλφων τους.

Όταν περιορίζεται η ροή της τέχνης σε έναν τόπο και δεν απλώνεται κι εκτός συνόρων του, απειλείται η κοινωνική συνοχή, η πρόοδος, η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας, απειλείται εν τέλει η ίδια η ταυτότητά μας. Και τα πολιτιστικά προϊόντα μας είναι όλα εμπορεύσιμα και άρα εξαγώγιμα. Έχουμε ταλέντα, έχουμε φωνές, έχουμε δημιουργούς. Αλλά οι πιο άξιοι απ’ αυτούς βασικά αγωνίζονται μόνοι τους.

Πρόσφατα μάθαμε για τα «Θεατρικά Σταυροδρόμια», μια πλατφόρμα παρουσίασης ελληνικών παραστάσεων σε ξένους προσκεκλημένους – εκπροσώπους θεατρικών φεστιβάλ και θεατρικών οργανισμών του εξωτερικού που οργανώνεται για πρώτη φορά από την Ένωση Μη Κερδοσκοπικών Θιάσων (Ε.Μ.ΚΕ.ΘΙ.), υπό την αιγίδα και με την υποστήριξη του (Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού) ΥΠΠΟΑ.

Αναντίρρητα, πρόκειται για μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα προσπάθεια καθώς, για πρώτη φορά, δίνεται η οργανωμένη δυνατότητα σε θιάσους-εργαστήρια της θεατρικής τέχνης να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και ταυτοχρόνως, να δεχθούν μια θετική ανατροφοδότηση για αυτήν. Ευοίωνο κι ελπιδοφόρο το βήμα.

Αυτό που περισσότερο θα ενδιέφερε όμως είναι η θεσμοθέτηση της συγκεκριμένης διαδικασίας. Γιατί, όπως είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε: «Πρέπει να σπάσει αυτό το φράγμα που μας χωρίζει από το εξωτερικό».

Στο ευρύ φάσμα της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής πραγματικότητας όμως υπάρχουν κι άλλοι πυρήνες ηθοποιών και καλλιτεχνών που εργάζονται άοκνα και συστηματικά δεκαετίες τώρα υπό μορφή εργαστηρίων. Στόχος τους η διεύρυνση των υποκριτικών μεθόδων και πρακτικών για την κατάκτηση ενός κοινού κώδικα απέναντι στις απαιτήσεις της σύγχρονης θεατρικής αναζήτησης. Πρόκειται για ομάδες και θιάσους που λειτουργούν καθαρά ερευνητικά και πειραματικά με την ευρύτερη έννοια του όρου και έχουν ανεβάσει την τέχνη τους σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Ομάδες με αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια, που είχαν την ψυχή να τολμήσουν σε δύσκολες εποχές και συνεχίζουν να τολμούν με μελέτη, σοβαρότητα και επιμονή. Που έχουν ανεβάσει δεκάδες παραστάσεις συνδέοντας το θέατρο με την ακραία πραγματικότητα η οποία βιώνεται καθημερινά, τόσο από τους καλλιτέχνες όσο και από το κοινό.

Εν μέσω της τρέχουσας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα και επειδή οι καιροί ου μενετοί, η πολιτεία και οι εμπλεκόμενοι φορείς οφείλουν να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στη δημιουργία ενός (πολιτιστικού) οικοσυστήματος για την προώθηση της ιδέας και της πρακτικής της εξαγωγής του ελληνικού θεάτρου στο εξωτερικό χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς στεγανά.

eirini aivaliwtouΑπαραίτητη η εξαγωγή θεάτρου και πολιτισμού χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς στεγανά…
Περισσότερα

«Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» – Αφιέρωμα στα 110 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένα πολιτιστικό γεγονός αφιερωμένο στο έργο και τις ημέρες του Γιάννη Ρίτσου με αφορμή τα 110 χρόνια από τη γέννησή του, πραγματοποιείται από τις 12 Ιανουαρίου 2019, κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Αργώ, εμπνευσμένο από την ηθοποιό Νάνα Παπαδάκη. Δώδεκα σημαντικές ποιητικές φωνές, με τιμώμενη προσκεκλημένη τη συγγραφέα και κόρη του ποιητή, Έρη Ρίτσου, συνοδεύουν την επιτυχημένη παράσταση «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού», που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά.

Αναλυτικά οι συζητήσεις που πλαισιώνουν την παράσταση «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού»
13 /1: Τίτος Πατρίκιος – Κώστας Γ. Παπαγεωργίου – Γιάννης Αντιόχου 20/ 1: Αλέξιος Μάινας – Λένα Καλλέργη – Μαρία Κουλούρη 27 /1: Γιώργος Χρονάς – Σταύρος Σταυρόπουλος – Κατερίνα Χανδρινού 3/2 : Μανόλης Πολέντας – Σταμάτης Πολενάκης – Επίσημη προσκεκλημένη: Έρη Ρίτσου

Θέατρο Αργώ
(Β’ Σκηνή- A Small Argo full of Art)
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
Σάββατο 12 Ιανουαρίου έως Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019

Video trailer:

 

 

Το 2019 συμπληρώνονται 110 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου μας ποιητή. Με αυτή την αφορμή ο ποιητικός μονόλογος «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» σε σκηνοθεσία κι ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη, που παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Φεστιβάλ των Αισχυλείων και ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αργώ, ενώνεται με σημαντικές ποιητικές φωνές σε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στο έργο του Γιάννη Ρίτσου.
Έλληνες ποιητές και ποιήτριες εστιάζουν σε πτυχές του έργου του και παρουσιάζουν στο κοινό προσεγγίσεις της ποίησής του στο πλαίσιο ενός ιδιαίτερου πολιτιστικού γεγονότος. Επίσημη προσκεκλημένη του «Αφιερώματος στο έργο του Γιάννη Ρίτσου» η λογοτέχνις και κόρη του ποιητή, Έρη Ρίτσου. Για το έργο του θα μιλήσουν οι (αλφαβητικά): Γιάννης Αντιόχου, Λένα Καλλέργη, Μαρία Κουλούρη, Αλέξιος Μάινας, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Τίτος Πατρίκιος, Σταμάτης Πολενάκης, Μανόλης Πολέντας, Σταύρος Σταυρόπουλος, Κατερίνα Χανδρινού και Γιώργος Χρονάς.

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά το 1909. Το έργο του καλύπτει την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα. Ποίηση, πεζογραφία, μεταφράσεις, θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, χρονογραφήματα, ανθολογίες, μελέτες, εικαστικό έργο, αλλά και θεατρική εμπειρία στα προπολεμικά και κατοχικά χρόνια, συνθέτουν μια ανεξάντλητη καλλιτεχνική υπόσταση με πολύπτυχο έργο. Το «Αφιέρωμα στο έργο του Γιάννη Ρίτσου» αποτίει τον ελάχιστο φόρο τιμής στον σπουδαίο ποιητή και συνδυάζει την προσωπική ματιά των προσκεκλημένων ποιητών και ποιητριών με τον σπάνια παιγμένο αριστουργηματικό μονόλογο «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» από την «Τέταρτη Διάσταση», σύνθεση υψηλής σύλληψης και κορυφαίο έργο του.

Το «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» αναφέρεται στον κύκλο των Ατρειδών και συγκεκριμένα στη μυθική Ηλέκτρα. Η δύναμη της γραφής του Ρίτσου εκτινάσσει τον μύθο σ’ έναν χώρο σύζευξης πραγματικότητας και ονείρου, στοχασμού, αναζητήσεων και υπαρξιακής αγωνίας, καθώς ο μύθος συναντά τη σύγχρονη ιστορία. Yπόθεση του έργου και λίγα λόγια για την παράσταση: Το περασμένο μεγαλείο και η δόξα του οίκου των Ατρειδών μέσα απ’ τα μάτια της κόρης Ηλέκτρας, η οποία εξομολογείται στην παλιά τροφό της ενδόμυχες σκέψεις για όσα προηγήθηκαν και σημάδεψαν την προσωπικότητα, τις επιλογές της, καθώς και την ιστορία μιας χώρας. Η βαθιά γνώση που προκύπτει από τη συναναστροφή με τη φθορά και την απογύμνωση σε μια παράσταση, η οποία επικεντρώνεται στον λόγο και, με πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις και λιτή σκηνική όψη, φωτίζει τη σημασία του στις μέρες μας.

110 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου
Αφιέρωμα στο έργο και τις ημέρες του Γιάννη Ρίτσου
Σάββατο 12/1 έως Κυριακή 3/2/2019, στο Θέατρο Αργώ

Κάθε Σάββατο στις 21.00: «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου

Και κάθε Κυριακή: «Κάτω απ΄ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου στις 19.50 και στις 21.00 ακολουθούν οι ομιλίες Ελλήνων ποιητών και ποιητριών:

13 /1: Τίτος Πατρίκιος – Κώστας Γ. Παπαγεωργίου – Γιάννης Αντιόχου 20/ 1: Αλέξιος Μάινας – Λένα Καλλέργη – Μαρία Κουλούρη 27 /1: Γιώργος Χρονάς – Σταύρος Σταυρόπουλος – Κατερίνα Χανδρινού 3/2 : Μανόλης Πολέντας – Σταμάτης Πολενάκης – Επίσημη προσκεκλημένη: Έρη Ρίτσου
Το «Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο» από το περιοδικό «Οδός Πανός» διατίθεται στο θέατρο.
«Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Νάνα Παπαδάκη / Καλλιτεχνική επιμέλεια – Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Ζορμπάς / Σκηνικά – Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου / Μουσική σύνθεση: Βασίλης Τζαβάρας / Βοηθός σκηνοθέτη: Σπύρος Μπέτσης / Φωτογραφίες (με την ευγενική άδεια του Φεστιβάλ «Αισχύλεια»): Κατερίνα Τζιγκοτζίδου, Γιάννης Κουσκούτης Curator (Α Small Argo full of Art): Χρύσα Καψούλη – Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Πληροφορίες

Παραστάσεις από 12/1/2019 έως 3/2/2019
Σάββατο, ώρα έναρξης παράστασης: 21.00
Κυριακή, ώρα έναρξης παράστασης: 19.50 & ώρα έναρξης ομιλιών: 21.00
Εισιτήρια: €10,€5 (μειωμένο/άνεργοι/ατέλειες)
Προπώληση: €8 viva.gr
Τηλ. κρατήσεων: 2105201684
Θέατρο Αργώ (Β’ Σκηνή- A Small Argo full of Art)
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
https://argotheater.gr/

eirini aivaliwtou«Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» – Αφιέρωμα στα 110 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου
Περισσότερα

Το Χορεύοντας στο Σκοτάδι (Dancer in the Dark) του Λαρς Φον Τρίερ στο θέατρο VAULT

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Πολυχώρος VAULT παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το αριστούργημα του Λαρς Φον Τρίερ, «Χορεύοντας στο Σκοτάδι» σε διασκευή Πάτρικ Ελσουέρθ, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, μουσική Μάνου Αντωνιάδη και στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Το συγκινητικό μιούζικαλ του Λαρς Φον Τρίερ, στη σκηνή του VAULT από έναν εννιαμελή θίασο. Από τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, κάθε Δευτέρα στις 20:00 και Τρίτη στις 21:15, έως την Τρίτη 28 Μαΐου 2019.

 

Το Χορεύοντας στο Σκοτάδι (Dancer in the Dark) παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Lars Von Trier, με τους Björk (βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στις Κάνες, στα European Film Awards, στα Bodil Awards, υποψήφια στις Χρυσές Σφαίρες και στα Oscar), Catherine Deneuve, David Morse, Cara Seymour, Peter Stormare κ.α
Μία από τις πιο σπαρακτικές ταινίες όλων των εποχών και από τις σημαντικότερες, όχι μόνο του εμπνευσμένου στοχαστή – δημιουργού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά. Ο Λαρς Φον Τρίερ, ένας οραματιστής, απρόβλεπτος, παρορμητικός, δογματικός και πρωτοπόρος καλλιτέχνης στο ζενίθ της καριέρας του, έφτιαξε μια ταινία που σε κερδίζει ανεπιφύλακτα σε όλους τους τομείς. Στο Box Office παγκοσμίως, συγκέντρωσε $40 εκατομμύρια. Τα βραβεία ήταν αναμενόμενα.
Χρυσός Φοίνικας και Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Κανών (2000), Καλύτερη Ευρωπαική Ταινία της Χρονιάς και Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (2000) στα European Film Awards, Καλύτερη Ευρωπαική Ταινία της Χρονιάς (2001) στα Goya Awards, Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία της χρονιάς στα Bodil Awards (Danish film awards) 2001, Best Foreign Film (2001) στα Independent Spirit Awards
Υποψήφια Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας & Μουσικής στα Golden Globe Awards (2001), για Όσκαρ Μουσικής και Τραγουδιού 2001, για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα César Awar

  • Η Σέλμα, μια Τσέχα μετανάστρια και ανύπαντρη μητέρα στην επαρχία της πολιτείας Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ του 1967, έχει ένα οδυνηρό μυστικό. Πάσχει από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια, χάνει σταδιακά την όρασή της. Δουλεύει ασταμάτητα και μαζεύει χρήματα, προκειμένου ο γιος της να χειρουργηθεί για να μην έχει τη δική της τύχη. Η μόνη της διαφυγή από τη σκληρή της πραγματικότητα, είναι τα αμερικάνικα μιούζικαλ. Ακόμη και στη ζωή της μετατρέπει, με τη φαντασία της, τους ήχους που ακούει σε μουσική, μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την ίδια, όμοια με εκείνα που παρακολουθεί. Όταν όμως ένας απελπισμένος γείτονας κλέβει τις οικονονίες της, το δράμα της ζωής της μετατρέπεται σε τραγωδία που κλιμακώνεται σε ένα τραγικό φινάλε.

 

 

Συντελεστές

Συγγραφέας: Λαρς Φον Τρίερ
Διασκευή: Πάτρικ Ελσουέρθ
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδια παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης
Στίχοι Τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Κινησιολογία – Χορογραφίες: Έλιο Φοίβος Μπέικο
Σκηνικά: Δημήτρης Καρατζιάς – Μάνος Αντωνιάδης
Κατασκευαστής σκηνικών: Κώστας Μπακάλης
Κοστούμια γυναικών: Μάριος Βουτσινάς
Κατασκευή γυναικείων κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ
Κοστούμια ανδρών: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιέλενα Γκάγκιτς
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Επικοινωνία παράστασης: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: VAULT

 

 

Διανομή

Σέλμα: Δήμητρα Κολλά
Τζην: Αντώνης Σταμόπουλος
Κάθυ: Βιργινία Ταμπαροπούλου
Μπιλ / Κατήγορος / Φύλακας: Στέλιος Καλαϊτζής
Λίντα / Δικαστής / Αναπληρώτρια Διευθύντρια Φυλακών: Ράσμι Σούκουλη
Τζεφ / Φύλακας: Θοδωρής Αντωνιάδης
Σαμουήλ/ Επικεφαλής των ενόρκων: Πωλ Ζαχαριάδης
Νόρμαν / Συνήγορος / Φύλακας: Σωτήρης Μεντζέλος
Μπρέντα / Γιατρός / Ντολόρες: Ορνέλα Λούτη

– Ο θίασος ευχαριστεί τον κύριο Τσακιρακάκη Γεώργιο για την παραχώρηση του Μηχανουργείου Τσακιρακάκης Ο.Ε., όπου έγινε η φωτογράφιση της παράστασης

Πληροφορίες

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Από τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, έως την Τρίτη 28 Μαίου.
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Δευτέρα 20:00 – Τρίτη : 21:15
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′ (με διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Προπώληση: 13 ευρώ
Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 12 ευρώ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)
Email: vaultvotanikos@gmail.com
FB Page: http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

eirini aivaliwtouΤο Χορεύοντας στο Σκοτάδι (Dancer in the Dark) του Λαρς Φον Τρίερ στο θέατρο VAULT
Περισσότερα

Παράταση του επιτυχημένου «Άγριου Σπόρου» με τον Στάθη Σταμουλακάτο, στο «Επί Κολωνώ»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Παρατείνεται μέχρι την Κυριακή 31 Μαρτίου 2019, η πετυχημένη παράσταση της Ομάδας Νάμα, Άγριος Σπόρος του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Σταύρου την περίοδο αυτή ερμηνεύει ο Στάθης Σταμουλακάτος.

Κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ στο παρακμιακό πλαίσιο ενός ελληνικού επαρχιακού τοπίου. Ένα τοπίο όπου η ανυπακοή σε διατάξεις και νόμους αποτελεί καθημερινή άσκηση επιβίωσης, όπου οι τυχόν κατηγορούμενοι δεν κατανοούν ποτέ με ακρίβεια τους λόγους για τους οποίους κατηγορούνται και όπου οι προκαταλήψεις, όπως όλων μας άλλωστε, μετατρέπουν μισές αλήθειες σε ακράδαντα κατηγορητήρια.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Με την αυτοσχέδια καντίνα που έστησε ο Σταύρος σε μια απόμερη παραλία προσπαθεί να φέρνει βόλτα τα χρέη που τον έχουν ζώσει πουλώντας σουβλάκια τα καλοκαίρια στους λιγοστούς τουρίστες. Όμως η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού Γερμανού θα φέρει φέτος τα πάνω κάτω. Οι σε βάρος του υποψίες απ’ τους Γερμανούς που κατέφθασαν στην περιοχή διχάζουν στην αρχή το χωριό, αλλά όλοι σιγά σιγά θα θυμηθούν ότι η καντίνα είναι αυθαίρετη, το φυσικό τοπίο παραβιάζεται, η γεννήτρια δημιουργεί ηχορύπανση, το χοιροστάσιό του, που βρωμάει, δεν έχει και άδεια και… πάει λέγοντας. Άσε που αυτός είναι κι ο σφάχτης της περιοχής. Οι υποψίες που με τα συμφραζόμενα και τις προκαταλήψεις έγιναν βεβαιότητες θα μείνουν μετέωρες όταν οι έρευνες θα στραφούν αλλού. Τίποτα όμως δεν θα είναι όπως πριν. Μόνον η ακλόνητη πεποίθηση του Σταύρου, που θα παλεύει αενάως με νύχια και με δόντια, πως οι άλλοι ευθύνονται για όλα.

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: https://www.viva.gr/tickets/theater/epi-kolono/agrios-sporos/

Συντελεστές

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Κείμενο: Γιάννης Τσίρος
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά, Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & Επιμέλεια ήχου: Στέλιος Γιαννουλάκης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Στουπάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Περίκλεια Χονδροπούλου
Κωνσταντίνος Κεσσίδης
Δημόσιες σχέσεις, Βοηθός παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Διανομή
Σταύρος: Στάθης Σταμουλακάτος
Χαρούλα: Χριστίνα Μαριάνου
Αστυνομικός: Ηλίας Βαλάσης

Facebook Page Θέατρο Επί Κολωνώ: https://www.facebook.com/epikolono.gr/

***

«…στο θέατρο Επί Κολωνώ που ιερουργεί η Ελένη Σκότη με τον Γιώργο Χατζηνικολάου γενικό διευθυντή και εικαστικό καλλιτέχνη ανέβηκε ένα μικρό αριστούργημα. Πρόκειται για το έξοχο κείμενο του Γιάννη Τσίρου «Άγριος σπόρος», όπου ο συγγραφέας καταγράφει με τρόπο αφοπλιστικά καίριο ό,τι θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει οδυσσειακό πνεύμα, την αιώνια περιπλάνηση, τις μεταμορφώσεις, τις προσποιήσεις, τις αποδράσεις, και τις καταφυγές ενός λαού θύτη και θύματος, κυνηγού και κυνηγημένου, κυνικού και ευαίσθητου, προδομένου και προδότη, μάρτυρα και καταδότη.[…]
Η Σκότη μέσα στο λιτό και συνάμα λειτουργικό σκηνικό του Χατζηνικολάου, φωτισμένη από τον Αντώνη Παναγιωτόπουλο και τη μουσική του Στέλιου Γιαννουλάκη, δίδαξε ό,τι μόνο αυτή ξέρει να διδάσκει σήμερα στο θέατρό μας: θέατρο συμπεριφοράς, ό,τι δόξασε η σχολή του Actor’s Studio. Τι ρυθμός, τι παύσεις, τι υπόγειο χιούμορ, τι αδρότητα χαρακτήρων και τι επικοινωνιακός οίστρος. Ο Τάκης Σπυριδάκης ενσαρκώνει (κυριολεκτικά) ένα αναγνωρίσιμο ελληνικό υβρίδιο υποκριτικό διαμάντι ανθολογίας. Η Ντάνη Γιαννακοπούλου λάμπει με αξιοθαύμαστη καθαρότητα μέσων και θα λάμψει προσεχώς με ό,τι καταπιαστεί.
Ο Ηλίας Βαλάσης είναι λιτός και αδρός σ’ έναν ρόλο ευαίσθητης συναισθηματικής ισορροπίας…»
ΤΑ ΝΕΑ, 18/1/2016 του Κ. Γεωργουσόπουλου

***

Τελευταία παράσταση: Κυριακή 31 Μαρτίου 2019
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τετάρτη στις 6:15 μ.μ.
Σάββατο 9:15 μ.μ., Κυριακή 6:00 μ.μ.
Προστίθεται η παρακάτω παράσταση λόγω εορτών:
Τρίτη 25/12 στις 8:30 μ.μ.
Τη Δευτέρα 24/12 και τη Δευτέρα 31/12 η παράσταση δεν θα πραγματοποιηθεί
Τιμές εισιτηρίων:
Δευτέρα & Τρίτη: Κανονικό: 15,00€
Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€
Σάββατο/Κυριακή/αργίες: Κανονικό: 17,00€
Φοιτητικό & Ανέργων: 14,00€
Άνω των 65: 15,00€
Διάρκεια: 100’
Χώρος: Επί Κολωνώ – Κεντρική Σκηνή
Διεύθυνση: Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94
Τηλέφωνο: 210 5138067, Site: www.epikolono.gr
Στάση Μετρό: Μεταξουργείο

***

Κράτηση θέσεων & Πώληση εισιτηρίων:
στο ταμείο του Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός
Τηλ. 210 5138067, email: xkolono@otenet.gr, site: www.epikolono.gr
Στάση Μετρό Μεταξουργείο

eirini aivaliwtouΠαράταση του επιτυχημένου «Άγριου Σπόρου» με τον Στάθη Σταμουλακάτο, στο «Επί Κολωνώ»
Περισσότερα

Στα «Καπνοτόπια» η Γιούλα Μπούνταλη με οκτώ αναμνήσεις και ένα μονόλογο της Σιμόν Βέιλ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Δεν ξέρω πια ποια είμαι. Δεν ξέρω πια ποια ήμουν. Δεν ξέρω τι να σου ζητήσω. Και δεν ξέρω τι να κάνω αυτό που θα μου δώσεις». Αυτά λέει η performer στην πρώτη εικόνα από τα Καπνοτόπια. Οκτώ αναμνήσεις και ένας μονόλογος της Σιμόν Βέιλ μέσα από «τη μαύρη σπηλιά του κόσμου», απαντούν και επιδεινώνουν τα ερωτήματα. Μια προσωπογραφία στο όριο – εκεί όπου παρελθόν, φιλοσοφία, τρέλα, πόνος και πόθος παραμένουν σε ηλεκτρισμένο και σφιχτό εναγκαλισμό.

  • Μια πειραματική performance από τους Γιούλα Μπούνταλη και Σύλλα Τζουμέρκα, πλημμυρισμένη από την ονειρική μουσική των Devika και Γιώργου Ανυφαντή.

Πληροφορίες

Τρεις πρώτες παραστάσεις στις 16, 17 και 18 Δεκεμβρίου, στις 21.00, στον Προσωρινό.
Επανάληψη: Ιανουάριος, Φεβρουάριος 2019.
Εισιτήρια: 10 ευρώ γενική είσοδος

Θέατρο Προσωρινός / Δεινοκράτους 103, πίσω από το Ναυτικο Νοσοκομείο / τηλ. κρατήσεων 210-7216629

ΘΕΑΤΡΟ Π Ρ Ο Σ Ω Ρ Ι Ν Ο Σ

O Προσωρινός ιδρύθηκε το 2010 από τη Γιούλα Μπούνταλη στη θέση ενός ισόγειου χώρου γραφείων στην οδό Δεινοκράτους 103, πίσω από το Ναυτικό Νοσοκομείο. Η πρώτη παράσταση που παρουσίασε ήταν η περφόρμανς της Γιούλας Μπούνταλη, Καυκασιανός Φοίνικας, σε σκηνοθεσία Γιώργου Συμεωνίδη το 2011. Από τότε μέχρι σήμερα, υπήρξε χώρος υποδοχής και παρουσίασης θεατρικών παραστάσεων, και χώρος σεμιναρίων και προβών για το σινεμά και το θέατρο. Ανάμεσα στις παραστάσεις που έχουν παρουσιαστεί στον Προσωρινό, είναι το Κορίτσι-Μπαταρία σε σκηνοθεσία Ευριπίδη Λασκαρίδη με την Όλια Λαζαρίδου, το Lapsus της Καίης Τσιτσέλη σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα με την Αμαλία Μουτούση, το Julius σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή με την Αγλαΐα Παππά, το Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας του Σελίν σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή με τον Γιάννη Χαριτοδιπλωμένο, το Ντουίνο-Αθήνατου Ρίλκε σε σκηνοθεσία Βίκου Ναχμία με τις Αμαλία Μουτούση, Όλια Λαζαρίδου και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, και Ο Ουρανός Κατακόκκινος και Σ’ Εσας που μ’ Ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή με την Λυδία Κονιόρδου. Με την performance Καπνοτόπια που σχεδίασαν η Γιούλα Μπούνταλη και ο Σύλλας Τζουμέρκας, ο ριζικά ανανεωμένος Προσωρινός, περνάει στη Β΄ φάση της λειτουργίας του.

ΓΙΟΥΛΑ Μ Π Ο Υ Ν Τ Α Λ Η

Η Γιούλα Μπούνταλη γεννήθηκε στην Αθήνα. Γράφει, παίζει και σκηνοθετεί για το σινεμά και το θέατρο. Το 2010 ίδρυσε την εταιρεία θεάτρου Διασπορά και τον θεατρικό χώρο Προσωρινό, όπου παρουσίασε την πρώτη της performance, τον Καυκασιανό Φοίνικα, σε κείμενο δικό της και σκηνοθεσία του Γιώργου Συμεωνίδη. Έκτοτε, έγραψε κείμενα, έπαιξε και σκηνοθέτησε ή συνσκηνοθέτησε όλες τις παραστάσεις της Διασποράς: Ντιμπέιτ (Bios, συνσκηνοθ. Σύλλας Τζουμέρκας), Χορός Ξανά (Bios), Αργοπορημένη – το Τραγούδι ενός Καουμπόι της Σάρα Ρουλ (Skrow), Ruined της Λυν Νότατζ (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, συνσκηνοθ. Ντένις Ρέιντ), Απ’ τα Ψηλά στα Χαμηλά – Ένας Δολοφόνος στο Τόκιο (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, συνσκηνοθ. Σύλλας Τζουμέρκας) κ.α. Ως ηθοποιός, συμμετείχε στις παραστάσεις Τhe Oh Fuck Moment των Χάνα Τζέιν Γουόκερ και Ίαν Θορπ σε σκηνοθεσία Γαβριέλλας Τριανταφύλλη (Bios), Ηρακλής Μαινόμενος του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου) κ.α. Ως δραματουργός, συνεργάστηκε με τον Νίκο Καραθάνο στην Γκόλφω του Σπυρίδωνος Περεσιάδη στο Εθνικό Θέατρο. Στο σινεμά, συνυπέγραψε τα σενάρια των ταινιών του Σύλλα Τζουμέρκα Χώρα Προέλευσης, Η Έκρηξη και Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών, και I WIll Cross Tomorrow της Σεπιντέ Φαρσί. Ως ηθοποιός, συμμετείχε στις ταινίες Χώρα Προέλευσης και Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών, Babeldom του Πολ Μπους, Η δουλειά της του Νίκου Λαμπό, και Μαζί ή Τίποτε του Φατίχ Ακίν.

ΣΥΛΛΑΣ Τ Ζ Ο Υ Μ Ε Ρ Κ Α Σ

Ο Σύλλας Τζουμέρκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Γράφει, παίζει και σκηνοθετεί για το σινεμά και το θέατρο. Οι ταινίες του Χώρα Προέλευσης και Η Έκρηξη, έκαναν την παγκόσμια πρεμιέρα τους στα φεστιβάλ Βενετίας και Λοκάρνο αντίστοιχα, διενεμήθησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες και σε πλατφόρμες streaming σε πάνω από 30 χώρες σε όλο τον κόσμο, και συμμετείχαν σε πολλά διεθνή φεστιβάλ (London BFI, Ρότερνταμ, Κάρλοβι Βάρι, Σαράγεβο, Σάο Πάολο, Τζεοντζού, Σιάτλ, Χονγκ-Κονγκ, Αmerican Film Institute,New Horizons κ.α.). Συνυπέγραψε τα σενάρια των ταινιών Suntan του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και All This Victory του Αχμάντ Γκιουσέιν, και έπαιξε στις ταινίες Wasted Youth, Suntan και Monday του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά της Ελίνας Ψύκου. Συμμετείχε σε παραστάσεις των Blitz και των Erasers. Συνσκηνοθέτησε με τη Γιούλα Μπούνταλη τις παραστάσεις Ντιμπέιτ (Βios), Aποχαιρετισμός στον Προδότη από Ένα Μικροαστικό Σπίτι στον Σταθμό Λαρίσης (X-Apartments, Fast Forward Festival, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), και Απ’ τα Ψηλά στα Χαμηλά – Ένας Δολοφόνος στο Τόκιο (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών). Η καινούργια του ταινία, Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών, θα κυκλοφορήσει σε φεστιβάλ και αίθουσες, μέσα στο 2019.

***

ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ | ΔΙΑΣΠΟΡΑ

Κ Α Π Ν Ο Τ Ο Π Ι Α
[ ΔΟΚΙΜΗ 1 ]

Κυριακή 16, Δευτέρα 17 και Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018 στις 21.00

Σύλληψη-σκηνοθεσία-διαμόρφωση σκηνικού χώρου:
Γιούλα Μπούνταλη και Σύλλας Τζουμέρκας

Μουσική: Devika + Γιώργος Ανυφαντής |. φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Ηθοποιός: Γιούλα Μπούνταλη

Μια παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Διασπορά
με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

eirini aivaliwtouΣτα «Καπνοτόπια» η Γιούλα Μπούνταλη με οκτώ αναμνήσεις και ένα μονόλογο της Σιμόν Βέιλ
Περισσότερα

«Ο Μικρός Έγιολφ» του Ερρίκου Ίψεν και το «βραβείο καλύτερης προτεινόμενης σκηνοθεσίας και δραματουργίας»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Ο «ΜΙΚΡΟΣ ΕΓΙΟΛΦ» είναι ένα πλήρες αριστούργημα και μορφικά αντιπροσωπεύει την ώριμη στιγμή του Ίψεν. Είναι ένα δοκίμιο στις έννοιες της ενοχής και του ελέους, του κοινωνικού προορισμού και του καθήκοντος. Κάτω από τις συγκρατημένες πράξεις των ηρώων του κυλούν αβυσσαλέα πάθη: όπως σ’ ένα παγωμένο ποτάμι, κάτω από την επισφαλή κρούστα του κρύβονται χειμαρρώδεις υδάτινοι όγκοι…

Ένα παιδί πνίγεται στη θάλασσα. Μια ιστορία για την ανθρώπινη ευθύνη. Μια ιστορία για την ανθρώπινη αδιαφορία. Ένα παραμύθι γεμάτο ένοχα μυστικά και ανομολόγητους πόθους. Ένα παραμύθι τόσο αληθινό όσο και η ίδια η ζωή μας.
Ο Μικρός Έγιολφ υπήρξε ίσως ο μεγαλύτερος θρίαμβος του Ερρίκου Ίψεν (1828-1906) όσο ζούσε. Το πρωί της κυκλοφορίας του, στις 11 Δεκεμβρίου του 1894, ουρές αναγνωστών περίμεναν μες στην ομίχλη και το κρύο έξω από τον εκδοτικό οίκο να τον αγοράσουν, καθώς είχαν ήδη διαρρεύσει αποσπάσματά του σε εφημερίδα της Χριστιανίας (παλιά ονομασία του Όσλο). Ο πρόσφατα επαναπατρισθείς -ύστερα από 27 χρόνια στην Ιταλία- συμπατριώτης τους, ο διάσημος Νορβηγός συγγραφέας, θεωρούνταν ήδη ο μέγας ανανεωτής του ευρωπαϊκού θεάτρου. Και όσον αφορά το συγκεκριμένο έργο, οι κριτικοί μιλούσαν ήδη σαν να επρόκειτο για το αριστούργημά του.

Ο εννιάχρονος Έγιολφ είναι ένα πανέξυπνο παιδί που έμεινε παράλυτο εξαιτίας των γονιών του και μεγαλώνει σ’ ένα σπίτι όπου υπάρχει μεγάλη ένταση λόγω της ρήξης ανάμεσα στα μέλη της. Ο πατέρας του Άλφρεντ, ένας αποτυχημένος φιλόσοφος που ποτέ δεν ολοκλήρωσε ένα έργο ζωής, ένα βιβλίο για την «ανθρώπινη ευθύνη», αφοσιώνεται στο μικρό αγόρι και κάνει σκοπό της ζωής του να τον αναγάγει σε διάνοια. Η μητέρα του, η Ρίτα, αφοσιωμένη και τυφλά ερωτευμένη με τον άντρα της, απορρίπτει τον γιο και ίσως κρυφά να ελπίζει τον θάνατό του. Ο Έγιολφ, αντιδρώντας και μη θέλοντας να συνεχίσει να ζει μες στην ασφυκτική κατάσταση του σπιτιού, επιλέγει ν’ ακολουθήσει μια «ποντικοκυρά», ένα πρόσωπο λίγο βγαλμένο από τα παραμύθια, η οποία τον πνίγει σαν ποντίκι στη θάλασσα.

«Ο Μικρός Έγιολφ» του Ερρίκου Ίψεν – To βραβείο στη Ραφίκα Σαουίς

Να σημειωθεί πως μία από τις σημαντικότερες διεθνείς θεατρικές διακρίσεις, το βραβείο Ίψεν, κατέκτησε το 2017 η Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτις Ραφίκα Σαουίς. Πρόκειται για το «βραβείο καλύτερης προτεινόμενης σκηνοθεσίας και δραματουργίας» (διεθνής υποτροφία Ibsen Scholarship), που απονεμήθηκε στην πρόταση με τίτλο «Europeana» που κατάθεσε η Ραφίκα Σαουίς.

Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017 στη γενέθλια πόλη του Ίψεν, το Σκίεν της Νορβηγίας.

Πυρήνας της βραβευμένης πρότασης είναι το έργο του Nορβηγού δραματουργού, Ερρίκου Ίψεν – το όνομα του οποίου φέρει και το βραβείο – ο «Μικρός Έγιολφ», στο οποίο τίθεται υπό αμφισβήτηση η ανθρώπινη ευθύνη.
Στο αστικό αυτό δράμα οι γονείς ενός παιδιού αρνούνται να δεχτούν την πραγματικότητα: ότι ο γιος τους έμεινε παράλυτος.
Αυτή η παραδοξότητα αντλείται από την ενοχή τους, επειδή το παιδί έπαψε να είναι αρτιμελές από δική τους αμέλεια.
Μία κατάσταση που θέτει ερωτήματα όπως: Πώς ορίζεται σήμερα η ταυτότητα; Είμαι αποδεκτός, όπως είμαι; Ποιος υπερασπίζεται τα δικαιώματά μου;

Στο «Europeana» η Rafika Chawishe μεταφέρει τον σκηνικό χώρο του «Μικρού Έγιολφ» στα ελληνικά νησιά την περίοδο της προσφυγικής κρίσης.
Στο επίκεντρο βρίσκονται τα ασυνόδευτα παιδιά που διέσχισαν εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα εμπόλεμων και αφιλόξενων περιοχών και εντέλει αποβιβάστηκαν μέσα από σαθρά πλεούμενα στις ακτές των νησιών του Αιγαίου.

Οι αφηγήσεις 150 εξ αυτών που συνέλεξε η Ραφίκα Σάουις αποτελούν πολύτιμο υλικό γύρω από το οποίο πλέκεται η βραβευμένη πλέον παράσταση.

Στην πρόταση της Ραφίκας Σαουίς οι οδύσσειες αυτών των μικρών ηρώων καταγεγραμμένες σε 150 ηχογραφημένες μαρτυρίες εφάπτονται με το αστικό δράμα του Ίψεν που αφορά μια παιδική τραγωδία, συνθέτοντας εν τέλει ένα δοκίμιο σχετικά με τις έννοιες της ενοχής και του ελέους, του κοινωνικού προορισμού και του καθήκοντος.
Ειδικότερα, το «Eurοpeana» ερευνά την ανθρώπινη ευθύνη μετά την απώλεια από την πλευρά των ανθρωπιστικών πρακτικών θέτοντας το ερώτημα «τι είναι πραγματικά ο ακτιβισμός» και «ποια είναι τελικά τα όρια μεταξύ φιλανθρωπίας και ανθρωπισμού;».

Στο σκεπτικό της βράβευσης η κριτική επιτροπή υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι η Ελλάδα «βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μιας κρίσιμης μάχης στην άμυνα των αρχών της ελευθερίας, της ανοιχτής κοινωνίας και της ανθρωπότητας. Είναι αξιοσημείωτο ότι πρόκειται για τις αξίες στις οποίες βασίζεται το οικοδόμημα της ενωμένης Ευρώπη». Και διερευνά ερωτήσεις με τις οποίες όλοι βρίσκονται αντιμέτωποι όπως: Ποιες είναι οι αρχές της ελευθερίας και της ανθρώπινης ευθύνης;

  • Τα βραβεία Ίψεν είναι δυο και θεωρούνται από τα πιο σημαντικά βραβεία στη παγκόσμια θεατρική σκηνή.
  • Το πρώτο βραβείο Ίψεν απονέμεται τιμητικά κάθε χρόνο σε μια διεθνή ομάδα. Το Ibsen Scolarship-Ibsen Awards είναι ένα διαγωνιστικό βραβείο και απονέμεται κάθε δύο χρόνια.

Η Ραφίκα Σαουίς είναι ηθοποιός, περφόρμερ και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα και η καταγωγή της έλκεται από τη Συρία, την Ελλάδα και την Αγγλία.

Σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδος, στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (τμήμα Φιλολογίας) και στη Βασιλική Ακαδημία Θεάτρου στο Λονδίνο.
Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, Φεστιβάλ Αθηνών, Abbey Festival, Μπιενάλε Αθηνών, Βασιλική Ακαδημία Θεάτρου/Λονδίνο, John Gielgud Theatre.

Ως σκηνοθέτης ασχολείται με το πολιτικό και το θέατρο ντοκουμέντο.
Το 2015 δημιούργησε με μία ομάδα καλλιτεχνών την κολεκτίβα Zlap με την οποία έχουν συνεργαστεί πολλοί καλλιτέχνες από τον εικαστικό και θεατρικό χώρο. Με τα έργα τους τη Σπουδή Ι και ΙΙ του έργου Ατρείδες, Τετράδια κρίσης εστίασαν στο προσφυγικό ζήτημα, εξετάζοντας την αμφισημία των ανθρωπιστικών πρακτικών της Δύσης. Τη δουλειά τους φιλοξένησαν το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, η Μπιενάλε Αθηνών και το Mixer Festival που πραγματοποιείται στο Βελιγράδι.

Η Ραφίκα Σαουίς έχει παρουσιάσει έργο της στο Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας, στο Φεστιβάλ του Ίψεν στο πλαίσιο της πλατφόρμας «Monsters of Reality – The Mimesis Machine».

***

Στο «Μικρό Έγιολφ», μια βαθιά ψυχολογική σπουδή, ένα αντρόγυνο πρέπει ν’ αντιμετωπίσει τον απρόσμενο θάνατο του μοναδικού παιδιού του. Όλα τ’ απωθημένα κ’ οι αμφιβολίες που φώλιαζαν για χρόνια κρυμμένες στην καρδιά τους, έρχονται στο φως και ζητάνε εκδικητικά το μερτικό τους απ’ τη ζωή.

ΡΙΤΑ: Πού να στρέψουμε το βλέμμα μας, Άλφρεντ;.. ΑΛΜΕΡΣ (Ρίχνει το βλέμμα πάνω της): Ψηλά. ΡΙΤΑ (Γνέφει συμφωνώντας): Ναι,.. ψηλά. ΑΛΜΕΡΣ: Ψηλά… Στις βουνοκορφές. Στ’ άστρα. Στην απέραντη σιωπή.

***

Ο Μικρός Έγιολφ (1894), έργο της ώριμης δραματουργίας του Νορβηγού συγγραφέα καθώς και τα έργα Ο αρχιμάστορας Σόλνες (1892), Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν (1896) και Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί (1899), συνιστούν μία άτυπη «τετραλογία των νεκρών». Ο Ίψεν στην τελευταία αυτή δραματουργική του περίοδο -έχοντας επιστρέψει στη Νορβηγία πια- εστιάζει το ενδιαφέρον του κυρίως στην υπαρξιακή αγωνία και το συνεπαγόμενο αυτής αδιέξοδο του ανθρώπου αφήνοντας σε «δεύτερη μοίρα» το κοινωνικό στοιχείο που χαρακτηρίζει όλα τα προηγούμενα έργα του. Επίκεντρο του έργου είναι ένα ισοσκελές τρίγωνο ηρώων.

Ο μικρός Έγιολφ του Ίψεν σπαρταράει. Οι χαρακτήρες δεν επιδέχονται εύκολους χαρακτηρισμούς καθώς, όταν η ισορροπία τους, η ισορροπία των ρόλων τους, ανατρέπεται, ακροβατούν ευάλωτοι, συγκινητικοί κι εκτεθειμένοι απέναντι στο λόγο που εκφέρουν και στο λόγο πάνω στον οποίο έχουν συγκροτήσει και συγκροτούν τις επιλογές τους. Ο λόγος ως καθρέφτης τους, ο ένας ως καθρέφτης για τον άλλον και όλοι καθρέφτες για μας. Μια εξωτερική ανατροπή τους αναγκάζει να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους, να ορίσουν την κατεύθυνση και την ποιότητα του συναισθήματός τους. Το συναίσθημα είναι η αγάπη.
Η ανάγκη τους να αγαπήσουν απόλυτα -με τον ιδιαίτερο τρόπο που ορίζει ο καθένας το δικό του απόλυτα- εκτίθεται από τα γεγονότα που έρχονται ν’ αποκαλύψουν το διαχρονικό ανθρώπινο όριο απέναντι σ’ αυτό το απόλυτο. Εδώ ο Ίψεν αποδίδει εξαιρετικά ανάγλυφα τη σύγκρουσή μας με αυτό το όριο, με τη μορφή του φόβου της απώλειας, με τη μορφή της προσκόλλησης σε μια εικόνα άπιαστου ιδανικού, με τις ενοχές, με την άρνηση του χρόνου που περνάει και μεταβάλλει τα πάντα, με το δέος απέναντι σ’ αυτήν την αλλαγή, με τις αντιφατικές ανάγκες.

Οι εύθραυστες ισορροπίες του συναισθηματικού δικτύου της οικογένειας σε μια διαρκή αναθεώρηση που προκαλείται από ανατροπές, ανασφάλειες, ενοχές και από τη διαχρονική αναζήτηση του ανθρώπου για το απόλυτο συναίσθημα. Αυτό το τρομακτικά άγνωστο που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια των ανθρωπίνων σχέσεων και που αποκαλύπτεται τόσο απρόβλεπτα μέσα από συγκρούσεις και αδιέξοδα των ηρώων, αποδίδεται με τη μαεστρία του μεγάλου Νορβηγού δραματουργού στο έργο της καλλιτεχνικής του ωριμότητας, «Ο Μικρός Έγιολφ».

 

Ibsen by Gustav Borgen

 

Ο Χένρικ Ίψεν (Henrik Ibsen, 20 Μαρτίου 1828 – 23 Μαΐου 1906) ήταν Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, ένας από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας. Δεύτερο παιδί μιας εύπορης οικογένειας εγκαταστημένης στο λιμάνι Skien, ο Ίψεν έζησε, μετά την πτώχευση της πατρικής επιχείρησης και τη μετακίνηση της οικογένειάς του στο γειτονικό Vernstpop, δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια.
Ο Χένρικ Ίψεν γεννήθηκε στη μικρή πόλη Skien, με γονείς τους Knud Ibsen και την Marichen Altenburg. «Οι γονείς μου και από τις δύο πλευρές ήταν μέλη των πιο διάσημων οικογενειών της Skien» γράφει ο ίδιος σε ένα γράμμα του προς τον κριτικό Georg Brandes το 1882. Η μητέρα της Marichen και ο πατριός του Knud ήταν αδέλφια, και οι γονείς του Χένρικ είχαν μεγαλώσει μαζί και πρακτικά ανατραφεί σαν αδέλφια. Η Μarichen Altenburg θεωρούνταν καλή νύφη, ήταν κόρη ενός από τους πλουσιότερους εμπόρους της Skien. Ο πατέρας του Χένρικ προερχόταν από μια μακριά γραμμή καπετάνιων, αλλά ο ίδιος αποφάσισε να γίνει έμπορος. Ο γάμος του με την Marichen ήταν ένα «υπέροχο οικογενειακό προξενιό». Όταν ο Ίψεν ήταν επτά ετών, η τύχη του πατέρα του άλλαξε προς το χειρότερο, η οικογένεια έχασε την περιουσία της και αναγκάστηκε να μετακομίσει μόνιμα σε ένα μικρό εξοχικό σπίτι στο Ventop, έξω από την πόλη. Η χρεοκοπία του έκανε τον Knud Ibsen έναν δύσκολο και πικραμένο άντρα, ο οποίος στράφηκε στον αλκοολισμό, και η Marichen στράφηκε στην εκκλησία. Η οικογένεια Ίψεν τελικά μετακόμισε σε ένα σπίτι στην πόλη Snipetorp, που ανήκε στον ετεροθαλή αδελφό του Knud, τον πλούσιο τραπεζίτη και ιδιοκτήτη πλοίων Christopher Blom Paus. Η χρεοκοπία και η ταξική πτώση της οικογένειας έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο μετέπειτα έργο του Ίψεν. Οι χαρακτήρες στα έργα του συχνά καθρεφτίζουν τους γονείς του, και τα θέματά του συχνά ασχολούνται με θέματα οικονομικών δυσκολιών, καθώς και ηθικές συγκρούσεις που προέρχονται από σκοτεινά μυστικά κρυφά από την κοινωνία.

Στην ηλικία των δεκαπέντε, ο Ίψεν αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο. Μετακόμισε στη μικρή πόλη Grimstad για να γίνει βοηθός φαρμακοποιού. Προκειμένου να ξεφύγει από την ανιαρή ζωή του Grimstad αρχίζει να διαβάζει και να γράφει. Το 1846, όταν ο Ερρίκος ήταν σε ηλικία 18 χρονών, απέκτησε ένα νόθο παιδί με μια υπηρέτρια, το οποίο αργότερα αναγνώρισε χωρίς όμως ποτέ να γνωρίσει. Η ιστορία του νόθου γιου του πιθανολογείται πως ήταν και η αιτία που διέκοψε κάθε σχέση με την οικογένειά του. Ο Ερρίκος Ίψεν δεν συνάντησε ποτέ ξανά τον πατέρα του, ενώ είδε τη μητέρα του μόνο μια φορά ξανά πριν πεθάνει. Διατηρούσε αλληλογραφία μόνο με μία από τις αδελφές του.

Το 1850, ο Ίψεν μετακόμισε στη Χριστιανία (αργότερα μετονομάστηκε σε Όσλο) με σκοπό να μπει στο πανεπιστήμιο. Σύντομα εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο, όταν κόπηκε στις εισαγωγικές εξετάσεις, αποτυγχάνοντας στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών. Την ίδια περίοδο αρχίζει να γράφει σε εφημερίδες και έρχεται σε επαφή με τον μικρό λογοτεχνικό κύκλο της Νορβηγίας της εποχής.

Σύντομα μετακομίζει στο Μπέργκεν όπου περνά τα επόμενα χρόνια δουλεύοντας στο Det norske Theater, όπου είχε αυξημένες αρμοδιότητες και συμμετείχε στην παραγωγή 145 έργων ως συγγραφέας, σκηνοθέτης, δραματολόγος και παραγωγός. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεσμεύονταν από το θέατρο βάσει συμβολαίου, να γράφει ένα έργο το χρόνο για να ανεβαίνει στο συγκεκριμένο θέατρο. Το 1858 επιστρέφει στη Χριστιανία και γίνεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου της Χριστιανίας, ενώ ασχολείται και με τη ζωγραφική. Την ίδια χρονιά νυμφεύεται την Suzannah Thoresen, η οποία θα γίνει και μητέρα του γιου του Sigurd (1859). Η σύζυγός του θα τον στηρίξει συναισθηματικά και θα τον ενισχύσει στη σταδιοδρομία του, πείθοντάς τον να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη θεατρική τέχνη. Το ζευγάρι έζησε υπό δύσκολες οικονομικές καταστάσεις και σταδιακά ο Ίψεν έγινε πολύ απογοητευμένος από τη ζωή στη Νορβηγία. Το 1864, εγκαταλείπει τη Χριστιανία και πηγαίνει στο Σορέντο της Ιταλίας. Αρχικά φεύγει για ένα χρόνο, αλλά τελικά κάνει 27 χρόνια να επιστρέψει στην πατρίδα του, εργαζόμενος κυρίως στη Νότιο Ιταλία και τη Γερμανία. Εκεί, ο Ίψεν καταξιώνεται πλέον σαν καλλιτέχνης και τελικά γυρίζει στην πατρίδα του το 1895, όπου και συγγράφει τα δύο τελευταία του έργα. Τότε, μπόρεσε να ορθοποδήσει οικονομικά, αγοράζοντας ένα πολύ ακριβό σπίτι απέναντι από τα ανάκτορα του Όσλο, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο και δέχεται καθημερινά πολλούς επισκέπτες. Ο Ίψεν είχε μια αμφιλεγόμενη σχέση με τον πλούτο, κάτι που αποδεικνύεται και από τη διακόσμηση αυτού του σπιτιού, η οποία διατηρείται στο ακέραιο έως σήμερα. Συνήθιζε επίσης να κάνει καθημερινούς περιπάτους, αλλά δεν επιδίωκε την επαφή με το κοινό (ήταν εσωστρεφής) και τον ενδιέφερε η μελέτη των ανθρωπίνων αντιδράσεων και συμπεριφορών. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις αλλά και συχνή αλληλογραφία με αρκετές νεαρές κοπέλες, χωρίς ποτέ να αποδειχθεί κάποιο ίχνος απιστίας του σε αυτές. Έπινε σχεδόν σε καθημερινή βάση την μπίρα του στο γνωστό στέκι της πόλης του Όσλο «Grand Cafe», του πολυτελούς ξενοδοχείου «Grand Hotel». Τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από σοβαρά προβλήματα υγείας, αφού είχε υποστεί αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια και ήταν πια ανήμπορος να δημιουργήσει.

Τον Ίψεν χαρακτηρίζει η έντονη διάθεση να θίξει ευαίσθητα θέματα της εποχής του, όπως τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το κόστος που συνεπάγεται η προσπάθεια διατήρησης του πλούτου και του κοινωνικού status, καθώς και ζητήματα ηθικής τάξης.

***

 

Σκηνικό Lille Eyolf by A. Golovin, 1907

 

Ανάλυση του Βασίλη Ρίτσου

Ο Μικρός Έυολφ (Lille Eyolf – 1894): Ο Μικρός Έυολφ γράφτηκε το 1894 κι είναι το τέταρτο απ’ τα έξη ψυχολογικά δράματα του Ίψεν που είναι και τελευταία της όλης παραγωγής του. Το λάιτ
μοτίβ του έργου δεν είναι καθόλου νέο. Είναι το ίδιο με της Κυράς της Θάλασσας και της Έντα Γκάμπλερ, με τη διαφορά πως ο ποιητής το επεξεργάζεται τώρα με φωτεινότερη διάθεση και το τελειώνει γελαστά. Η ιδέα του εγκλιματισμού είναι και του Μικρού Έυολφ η διέπουσα γραμμή, η ιδέα που τη γεννάει η ανάγκη της προσγείωσης τ’ ανθρώπου στη ζωή όπως τη διαμορφώνουν οι
αλύγιστοι βιολογικοί και κοινωνικοί νόμοι κι όχι όπως την επιθυμούν και την ονειρεύονται τα χωριστά άτομα, η δέα που την επιβάλλει η επιτακτική ανάγκη της συνδιαλλαγής του ιδανικού με την πραγματικότητα.

Σε παλιότερα χρόνια, όταν ο Ίψεν περνούσε για συμβολιστής, συμβολιστής με τη δογματική σημασία του όρου, ο Μικρός Έυολφ είχε παρεξηγηθεί.

Οι κριτικοί ζητούσαν σ’ αυτόν ανύπαρκτες προθέσεις και του δίναν προεκτάσεις κι ερμηνείες παράδοξες. Ο κόμης Προζόρ έξαφνα έβλεπε στο πρόσωπο της Ποντικομαμής ένα καθολικό σύμβολο, ενώ καθώς θα δούμε πιο κάτω, η περίεργη αυτή γυναίκα που σύμφωνα με μια παράδοση του γερμανικού μεσαίωνα γλίτωνε με τη βοήθεια του μικρού σκύλου της και της μουσικής τα σπίτια του κόσμου απ’ ό,τι «τραγάνιζε και ροκάνιζε, σκαρφάλωνε και χαρχάλευε» στα πατώματα και στα πατάρια, δεν είναι πρόσωπο φανταστικό, ούτε παράσταση συμβολική.
Υποστηρίζοντας την έμμονη πια αντίληψη πως το θέατρο του Ίψεν είναι θέατρο ρεαλιστικό και πως η υποβλητικότητα κι ο συμβολισμός του βγαίνει απ’ την πυκνότητα του ποιητικού βιώματος του Νορβηγού δραματουργού κι απ’ την ικανότητα που έχει να γενικεύει το μερικό και συμπτωματικό, θ’ αρχίσουμε την ανάλυση.
Ελπίδα μάταιη. Ο Άλμερς γυρίζει απ’ το βουνό αλλιώτικος, βέβαια, μα όχι όπως η Ρίτα περίμενε. Πάνω στη μόνωση του βουνού ο άντρας της έκανε καινούργιους προσανατολισμούς, πήρε νέες
αποφάσεις. Αληθινό χρέος του δεν έπρεπε να είναι η συγγραφή ενός βιβλίου για την ανθρώπινη ευθύνη, καθώς πίστευε άλλοτε. Έπρεπε να είναι μια έμπραχτη δράση που θα φανέρωνε πόσο βαθιά συναισθάνεται στη ζωή αυτή την ευθύνη του. Έπρεπε να είναι η προσπάθειά του να γίνει αληθινός πατέρας για τον μικρόν Έυολφ, μιας ανεχτής κι ανώδυνης ζωής και να ξυπνήσει μέσα του το αίσθημα της ευτυχίας.
Η Ρίτα τότε επαναστατεί. Καθώς είδαμε δεν ήταν πλασμένη για να είναι μητέρα. Τα νέα καθήκοντα του άντρα της δεν ήσαν απλά μια «αυτοκαταδίκη» του, καθώς έλεγε ο ίδιος, επειδή του επιβάλλαν να θυσιάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Ήσαν και της ίδιας η καταδίκη. Τον ήξερε καλά τον άντρα της. Τώρα το χάσμα που τους χώριζε θα μεγάλωνε ακόμα περισσότερο. Ο Άλμερς κι η Άστα θα φροντίζαν για τον Έυολφ, ναι κι η Άστα που σ’ αυτήν χρωστούσε το παιδί της τ’ όνομά του. Μικρόν Έυολφ αποκαλούσε ο Άλμερς χαϊδευτικά την αδερφή του, σαν ήσαν παιδιά, μετριάζοντας έτσι τη λύπη του που δε γεννήθηκε αγόρι καθώς περίμενε. Πάλι οι δυο τους θα μοιράζονταν τα βάρη του νέου τούτου χρέους κι αυτή θα έμενε στο περιθώριο, αυτή που τα ήθελε όλα δικά της και στο ακέραιο.
Αν η Ρίτα δεν ήταν ιψενική ηρωίδα, αν ήταν φιγούρα του γαλλικού θεάτρου ξαφνικά, το πρόβλημά της θα ήταν απλό. Θα εύρισκε μιαν εύκολη διέξοδο, πέφτοντας στον λαιμό του πρώτου που θα τύχαινε μπροστά της, ας πούμε του μηχανικού Μπόργκχαϊμ που μπαινόβγαινε στο σπίτι τους κι ήταν φανερά ερωτευμένος με την κουνιάδα της την Άστα. Ο νέος αυτός, ο γεμάτος αισιοδοξία κι εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ήξερε πολύ καλά τι θέλει απ’ τη ζωή και θα ήταν ίσως ένας ιδανικός εραστής. Το ότι θα τον έπαιρνε της Άστα, αυτό δε θα την τρόμαζε. Κι η Άστα της έπαιρνε ένα σημαντικό μέρος απ’ την αγάπη και την αφοσίωση του άντρα της και του παιδιού της. Όμως η Ρίτα είναι στο βάθος τίμια, καθώς η Γκάμπλερ που προτιμάει να σκοτωθεί παρά να συμπληρώσει το περίφημο «τρίγωνο».
Το ότι κάνει σκέψεις φριχτές για μια μητέρα σαν αυτή, τάχα πως θα ήταν καλύτερα αν ο μικρός Έυολφ δεν είχε έρθει καθόλου στον κόσμο, το ότι πάνω στον αγώνα της να εξασφαλίσει ακέραιη την αγάπη του άντρα της λέει λόγια τολμηρά, αυτό δε σημαίνει πως είναι κιόλας έτοιμη για τον ξεπεσμό. Έξω απ’ την περηφάνια της, κρύβει μέσα της ένα σωρό καλά αισθήματα και για τον Άλμερς και για το παιδί της. Κι απόδειξη ο ανείπωτος πόνος που της δίνει ο ξαφνικός κι ανέλπιστος χαμός του μικρού Έυολφ που πνίγηκε στο φιόρδ καθώς παρακολουθούσε απ’ την αποβάθρα την Ποντικομαμή να μακραίνει με το παράξενο σκυλάκι της στ’ ανοιχτά. Την είχε ακουστά και μόλις μιαν ώρα πρωτύτερα την είδε για πρώτη φορά και του έκανε τόσο βαθιά αίσθηση που την παρακολούθησε κρυφά όταν έφευγε, σκλαβωμένος απ’ τα’ ανεξήγητο για την παιδική ψυχή του μυστήριο της αλλόκοτης φυσιογνωμίας της ακριβώς καθώς την ακολουθούσαν και τα ποντίκια σκλαβωμένα απ’ τη σαγήνη της μουσικής και του μικρού της Μόππελ.
Βέβαια το πένθος της Ρίτα και του Άλμερς για τον μικρό Έυολφ που έγινε άφαντος μέσα στα βάθη του νερού, το μεγαλώνει τώρα η τύψη τους. Από λάθος δικό τους το τόσο έξυπνο και συμπαθητικό εκείνο παιδάκι δεν ήταν σε θέση, σαν όλα τα’ άλλα απιδιά, να κολυμπάει. Η εγκληματική απερισκεψία τους μαζί με τόσες άλλες παιδικές χαρές του στέρησε και τα’ απαραίτητα μέσα για της ζωής του την άμυνα.
Όμως το πένθος αυτό θα γίνει αφορμή για έναν ξαναγεννημό. Ο πόνος είναι το μεγάλο σχολείο της ζωής. Ο άβουλος σύζυγος που χάνοντας τώρα και του νέου χρέους του τον σκοπό, τον μικρό Έυολφ, ζητάει να φύγει με την αδερφή του, επειδή η Ρίτα που τον τρόμαζε έναν καιρό με τον πληθωρισμό της, τώρα του φαίνεται περισσότερο ξένη, αν όχι και μισητή, μια και φαντάζεται πως ποτέ της δεν αγάπησε το παιδί τους, θα ωφεληθεί πολλά απ’ τον πόνο του. Το ίδιο κι η Ρίτα θα βγει ξελαγαρισμένη απ’ τη δοκιμασία της καθώς το σίδερο απ’ τη φωτιά.
Η δοκιμασία όμως του Άλμερς είναι ακόμα σκληρότερη. Δεν τραυματίζεται μόνο σαν πατέρας. Πλάι στον πόνο του για τον χαμό του παιδιού του, έρχεται και μια άλλη οδυνηρή έκπληξη να τον λυγίσει: Η αποκάλυψη πως η Άστα, η αδερφή του που για χάρη της παντρεύτηκε κι έγινε δυστυχισμένος, η τρυφερή γυναίκα που ξέρει ν’ αφοσιώνεται δεν είναι αδερφή του. Η μητέρα της που ήρθε σε δεύτερο γάμο με τον πατέρα του, την είχε κάνει μ’ έναν ξένο. Και ξαφνικά, του περνάει η τρελή ιδέα πως αφού δεν είναι πραγματικά αδερφή του, μπορεί να φτιάξει μαζί της τη νέα ζωή του, μακριά απ’ τη γυναίκα του και το μέρος όπου πλανιέται ο ίσκιος του αδικοχαμένου παιδιού τους.
Σίγουρα η Άστα τον ένιωθε περισσότερο απ’ τη γυναίκα του. Σίγουρα απ’ τα παιδικά τους χρόνια υπήρχε μια αφανέρωτη κλίση ανάμεσά τους που ξεπερνούσε την αδερφική αγάπη, ένας
καμουφλαρισμένος ερωτισμός που τώρα πια ούτε ο φυσικός, ούτε ο ηθικός νόμος τον εμπόδιζε να ξεδιπλωθεί. Μα η Άστα δε διστάζει να κάνει εκείνο που της υπαγορεύει η συνείδησή της κι όχι εκείνο που η καρδιά της θα προτιμούσε. Αν πριν απέκρουε τον νεαρό μηχανικό Μπόργκχαϊμ για να μπορεί να βρίσκεται πάντα κοντά στον αδερφό της και στον μικρό σακάτη, γιατί χρειάζονταν κι οι δυο τους την αγάπη και την τρυφερότητά της, τώρα θα τον ακολουθήσει στις μακρινές περιοδείες της πρόσχαρης και γόνιμης ζωής του. Ο Άλφρεντ πρέπει να μείνει κοντά στη γυναίκα του. Αυτό είναι το χρέος του.
Αν η ζωή του μικρού Έυολφ τους χώριζε έναν καιρό, ο θάνατός του μπορεί να τους ενώσει τώρα. Ίσως μονάχοι τους βρουν τη σωτηρία τους. Αυτή θα φύγει μακριά τους. Κοντά στον Μπόργκχαϊμ, τον νέον αυτόν άνθρωπο τον γεμάτο υγεία κι αισιοδοξία που πιστεύει πως μόνο τη χαρά του μπορεί κανείς να μοιράζεται με τον άνθρωπο που αγαπάει κι όχι τη λύπη του, η Άστα θα βρει τον τρόπο να ξοδέψει τον πλούσιο θησαυρό της ψυχής της.
Ο Μπόργκχαϊμ που τέλειωσε τη δημόσια αποστολή που είχε στην περιφέρεια των Άλμερς και τώρα πηγαίνει αλλού ν’ ανοίξει καινούργιους δρόμους στις ερημιές των βουνών, έχει ανάγκη από έναν σύντροφο πιστό κι αφοσιωμένο για να τον ξεκουράζει μετά απ’ το βάρος της δουλειάς του. Κι η Άστα τα’ αποφασίζει να γίνει η σύντροφος της ζωής του πρόσχαρου αυτού παλικαριού που είναι φανερό το μυστικό της αισιοδοξίας και της πίστης του: πως δε ζητάει απ’ τη ζωή περισσότερα απ’ όσα μπορεί να κερδίσει.
Οι δύο σύζυγοι μένουν τώρα μόνοι. Πώς θα βαστάξουν τον βαρύ σταυρό της ζωής τους; Αν αγαπιόντουσαν αληθινά, το πράγμα θα ήταν πιο εύκολο. Μα καθώς είπαμε κι η αγάπη υπόκειται στον νόμο της αλλαγής κι η φλόγα της πρώτης αγάπης τους δεν έσβησε. Αν δεν πνιγόταν ο Έυολφ η Ρίτα ίσως να εύρισκε κάποιο νόημα στο νέο καθήκον που έταξε ο άντρας της στη ζωή του: να εμπνεύσει στο τραυματισμένο πριγκιπόπουλό τους το αίσθημα της ευτυχίας. Μα ο Έυολφ έχει χαθεί στα βάθη της θάλασσας και τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια του προβάλλουν αδιάκοπα την αγωνία τους στην ταραγμένη φαντασία της Ρίτα και του Άλφρεντ. Έτσι λοιπόν θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους; Αν ανοίγαν το σπίτι τους και δέχονταν κόσμο, αν αρχίζαν καινούργια ζωή, αυτό θα τους ξεγελούσε ίσως, μα τι είδους ζωή θα ήταν στο βάθος;
Η Ρίτα που υποφέρει απ’ την αρρώστια της Έντα Γκάμπλερ, έχει παρά το θερμό και παράφορο ταμπεραμέντο της περισσότερη θέληση κι εμπιστοσύνη στη ζωή. Δε θ’ αυτοκτονήσει. Ούτε θα σύρει τη συντριμμένη ζωή της κοιτάζοντας στα βάθη των υγρών αβύσσων τα ορθάνοιχτα μάτια του πεθαμένου παιδιού της, άγρυπνη υπόμνηση των τύψεων που πρέπει να έχει. Αν η ερωτική αγάπη υπόκειται στον νόμο της αλλαγής, υπάρχει μια άλλη αγάπη που δεν περνάει. Η αγάπη του πλησίον.
Και να το χρέος που επιβάλλει στον εαυτό της. Δίνοντας ειλικρινά το χέρι της στον άντρα της, να συνεχίσουν μαζί τη ζωή τους, αφιερώνοντας αυτή τα «χρυσά βουνά» της και τη γυναικεία
τρυφερότητά της κι εκείνος τη δραστηριότητά του, για να χαρίσουν στα ξένα παιδιά, στα παιδιά των θαλασσινών και των ψαράδων της περιοχής τους, την ευτυχία που δεν μπορέσαν να δώσουν στο δικό τους παιδί.
Αυτός είναι ο ψυχολογικός καμβάς κι η υπόθεση του Μικρού Έυολφ, ενός δράματος με happy end, μα τόσο συγκλονιστικά ανθρώπινο κι επιβλητικό. Ο Ίψεν, ο αλύγιστος ιδεαλιστής, αυτός που δεν
ανέχτηκε ποτέ κανέναν συμβιβασμό, κάνει για πρώτη φορά μιαν ομολογία ή καλύτερα μια πράξη συνδιαλλαγής. Ο νέος ακόμα Αδάμ του Σέλλιγκ, το θεοποιημένο άτομο του Κίρκεγκορντ, ο
Υπεράνθρωπος του Νίτσε που πίστευε κι αυτός έναν καιρό στην ανάγκη τους, πρέπει να είναι στο βάθος τέρας που το αποκρούει η ίδια η ζωή. Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, πιο δυνατός όταν μπορεί να ζει μόνος, ωστόσο η μόνωση αυτή είναι αντικοινωνική, αντιστρατεύεται στης ίδιας της ζωής το νόημα που συμπληρώνεται με την ομαδική κατανόηση και συνεργασία.
Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει απ’ τον Μικρό Έυολφ. Παράδοξο συμπέρασμα, βέβαια, για τον ποιητή που έβαλε μέσα στου Μπραντ το μυαλό τη γρανιτένια σκέψη πως ο άνθρωπος που δε θυσιάζει και τη ζωή του την ίδια για το ιδανικό και την πίστη του, δεν έδωσε τίποτα σ’ αυτό, έστω κι αν για χάρη του απαρνήθηκε μητέρα, γυναίκα, παιδιά και κάθε ατομική του ευτυχία. Παράδοξο κι όμως διαφωτιστικό, γιατί είναι ο πνευματικός καρπός της μεγάλης ωριμότητας του Ίψεν, είναι μια συγκλονιστική εξομολόγηση γεμάτη αυτογνωσία, καταστάλαγμα μιας πλούσιας μα πικρόχυμης ζωικής πείρας.
Τα μυστικά του Μικρού Έυολφ είναι πολύ φανερά. Κι όμως υπάρχει η παλιά αντίληψη για τον δήθεν συμβολισμό της Ποντικομαμής που πρέπει να μας απασχολήσει λίγο. Η «Ποντικομαμή» σύμφωνα με τη γλώσσα του πρωτότυπου θα ταίριαζε περισσότερο να λεγόταν «Ποντικοκυρά» ή «Ποντικοδιώχτρα». Όμως λέγεται έτσι, όχι για να συσχετιστεί η ιδιότητα της μαμής με το επάγγελμά της, καθώς νόμισε κάποιος κριτικός, μα επειδή εκτός απ’ τη λέξη «Ποντικομαμή» καμιά άλλη δεν είναι σε χρήση στη γλώσσα μας με πρώτο το ίδιο συνθετικό και δεύτερο τον άνθρωπο.
Μ’ άλλα λόγια, πήρε τα’ όνομά της για ν’ απηχεί λαϊκά, καθώς στο πρωτότυπο, ακριβώς για ν’ αποκλειστεί κάθε υπόνοια συμβολικής προέκτασης.
Η περίφημη λοιπόν Ποντικομαμή είναι μια γυναίκα που διώχνει τα ποντίκια απ’ τα σπίτια με τη βοήθεια της μουσικής κι ενός σκύλου από ειδική ράτσα (τα griffons οι Γερμανοί τα λένε γι’ αυτή τους την ιδιότητα Rattler ή Rattenfanger, δηλαδή ποντικοπιάστες), ένα είδος ξορκίστρας. Τέτοιες ξορκίστρες που να διώχνουν ποντίκια δεν υπάρχουν στον τόπο μας. Υπάρχουν αντίθετα άλλες αντί για πλάσματα του Θεού, διώχνουν ανύπαρκτα πλάσματα της λαϊκής δεισιδαιμονίας, όπως αερικά, καλικατζαρέους, ξωτικά και τα παρόμοια. Όμως στον γερμανικό μεσαίωνα τα πρόσωπα αυτά ήσαν γνωστά κι η λαϊκή πίστη στη μαγική τους ιδιότητα ήταν ανάλογη με κείνη που έχουν σήμερα οι κάτοικοι της Αιγύπτου στους ξορκιστάδες που διώχνουν απ’ τα σπίτια της υπαίθρου τα φίδια. Γνωστή είναι η παράδοση για τον «Ποντικοδιώχτη του Χάμελν» που την εκμεταλλευτήκαν ποιητικά ο Γκαίτε, ο Σίμροκ κι άλλοι και που έγινε και μελόδραμα απ’ τον Νέσσλερ.
Τ’ ότι μια τέτοια γυναίκα πρέπει να κάνει βαθιάν αίσθηση σ’ ένα μικρό παιδί που την πρωτοβλέπει και τ’ ότι η προσωπικότητά της παίρνει μέσα στη φαντασία του υπερφυσικές διαστάσεις, αυτό είναι πολύ φυσικό. Ο ίδιος ο Ίψεν στα παιδικά του χρόνια στο Σκέιν είχε κάποτε συναντήσει μια τέτοια ξορκίστρα που του έκανε τόσην εντύπωση ώστε να θυμηθεί στα γερατειά του και να την απαθανατίσει. Η επίδραση λοιπόν που άσκησε η Ποντικομαμή πάνω στον μικρό Έυολφ έχει αφορμές καθαρά ψυχολογικές. Τ’ ότι η παιδική του περιέργεια τον έσπρωξε να την ακολουθήσει κρυφά για να δει πώς κάνει με το μικρό της Μόππελ τα μάγια της, είναι τόσο φυσική όσο κι η περιέργεια των πιτσιρίκων που ακολουθούν από γειτονιά σε γειτονιά τους μασκαράδες ή το γαϊτανάκι της απόκριες, τόσο που καμιά φορά να χάνουν τελείως τον προσανατολισμό τους με το σπίτι τους. Αυτός μόνο ο επηρεασμός δικαιολογεί τον χαμό του μικρού Έυολφ που καθώς παρακολουθεί απ’ την προκυμαία την ξορκίστρα να μακραίνει με τη βάρκα, κυριεύεται από ίλιγγο και πέφτει μέσα στο φιορδ και πνίγεται.
Αν τώρα η παράξενη αυτή γυναίκα που παγανιάζει ποντίκια, έναν καιρό παγάνιαζε ανθρώπους, καθώς λέει, ή μάλλον έναν άνθρωπο, τον άνθρωπο, τον άνθρωπο π’ αγάπησε, αυτό δεν πρέπει να προσδίδει καμιά συμβολική σημασία στην προσωπικότητά της. Σίγουρα, όταν ήταν νέα, πριν ο χρόνος και ποιος ξέρει τι εναντιότητες της ζωής την κάνουν ξορκίστρα, ένα τέτοιο ανισόρροπο και μαραζωμένο γύναιο, είχε κι αυτή τον καλό της που τώρα αναπαύεται στους βυθούς της θάλασσας.
Ώστε ο παραλληλισμός της Ποντικομαμής με τη Γέρδα του Μπραντ ή μ’ άλλες μορφές του ιψενικού θεάτρου που καθώς η Έντα Γκάμπλερ κάνουν συνειδητά το κακό, κυριευμένες από μια ψυχοπάθεια ή από ένα αίσθημα εκδίκησης είναι τουλάχιστον άτοπος. Η Ποντικομαμή δεν είναι possedee με την έννοια του Μάλβικ της Αγριόπαπιας, ούτε αντιπροσωπεύει τον Πειρασμό ή τον αντίστοιχο δαίμονα της σκανδιναβικής μυθολογίας Λόκκι, δεν ενσαρκώνει δηλαδή το «πνεύμα της καταστροφής». Αν εξόν απ’ τα ποντίκια της παράσυρε και τον μικρόν Έυολφ στον βυθό της θάλασσας, στην πράξη της αυτή δεν υπάρχει καμιά πρόθεση. Ο Άλεμρς, αλήθεια, το συλλογίζεται σε μια στιγμή, τάχα γιατί να κάνει κακό στο παιδί του που ποτέ δεν την πείραξε, ούτε την πετροβόλησε σαν τ’ άλλα παιδιά. Όμως ο συλλογισμός του αυτός δικαιολογείται περισσότερο απ’ την πατρική συντριβή του παρά απ’ τα γεγονότα τα ίδια.
Όσον αφορά την τεχνική του έργου, εδώ εφαρμόζει ο Ίψεν τον νόμο των τριών ενοτήτων πυκνώνοντας τη δράση σ’ ένα μικρό, σχεδόν ελάχιστο χρονικό διάστημα. Γεγονός όμως είναι πως ο ποιητής δεν πέτυχε την ιδανικότερη κατανομή του υλικού του. Το δραματικό ενδιαφέρον μοιράζεται άνισα στις τρεις πράξεις του Μικρού Έυολφ κι οι «υφέσεις» που προετοιμάζουν συνήθως το δραματικό κορύφωμα διαρκούν περισσότερο του δέοντος.
Θέλοντας να δικαιολογήσεις κανείς την αδυναμία τούτη, θα μπορούσε να επικαλεστεί το γεγονός πως ο Μικρός Έυολφ έχει ουσιαστικά δύο ξεχωριστά θέματα, πρώτο τις σχέσεις Άλμερς και Ρίτα και δεύτερο τις σχέσεις Άλμερς και Άστα με συνεχτικό κρίκο τους τον μικρόν Έυολφ. Μα ο «συμφυρμός» αυτός (απ’ το λατινικό contaminatio) για έναν συγγραφέα της πείρας και της τεχνικής του Ίψεν μάλλον να τονώσει θα έπρεπε παρά να ελαττώσει το ενδιαφέρον του έργου. Ώστε απομένει η εκδοχή πως ο Ίψεν βιάστηκε πολύ μετά απ’ τον Αρχιτέκτονα Σόλνες να δώσει το καινούργιο έργο του και πως δεν έλαβε τον καιρό να δουλέψει προσεχτικότερα το θέμα του.
Κι όμως ούτε αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ο Ίψεν χρειάστηκε δύο χρόνια για τον Μικρό Έυολφ, όσα δηλαδή χρειάστηκε παλιότερα για να δώσει δύο δράματα μαζί, τους Βρικόλακες και τον Εχθρό του Λαού. Πρέπει λοιπόν να δεχτεί κανείς πως ο ποιητής είχε αρχίσει να κουράζεται. Η τρίτη πράξη του Μικρού Έυολφ το φανερώνει καθαρά. Μετά απ’ το δραματικό κορύφωμα της δεύτερης, μετά απ’ τον σπαραχτικό εκείνο χωρισμό των δύο αδερφών που αποκαλύφθηκε ξαφνικά πως ήσαν πραγματικά αδέρφια, η τρίτη πράξη που εξαντλείται στην αναζήτηση μιας λύσης, ενός νέου προσανατολισμού που θα κάνει δυνατή τη μελλοντική συμβίωση των Άλμερς σημειώνει μια χτυπητή ύφεση.
Κι αυτή ωστόσο η σχετικά με τις δύο άλλες αδύναμη τρίτη πράξη του έργου παρουσιάζει μιαν εξομολογητική λεπτομέρεια βαρυσήμαντη: τη γνωριμία του ήρωα με τον θάνατο κατά τη μοιραία
κείνη παραπλάνηση πάνω στα βουνά. Είναι τάχα τυχαίο το γεγονός πως ο Ίψεν κάνει με τον Μικρό Έυολφ μια πράξη συνδιαλλαγής ακριβώς την εποχή της μεγάλης ωριμότητάς του και πιο ειδικά την εποχή που αισθάνεται πια καθώς ο Άλφρεντ Άλμερς τον θάνατο σαν έναν μοιραίο συνταξιδιώτη και δανειστή του όπου και να είναι θα παρουσιαστεί για να ζητήσει την εξόφληση του χρέους του;
Μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο. Μια φορά, οι ιδέες κι η εξομολογητική διάθεση του Μικρού Έυολφ δεν επηρεάσαν καθόλου την ψυχολογική υφή του. Παραμένει δράμα ψυχολογικό, αν όχι απ’ τα πιο τεχνικά του Ίψεν, πάντως απ’ τα πιο ενδιαφέροντα. Η μεγάλη άλλωστε αξία του Νορβηγού δραματουργού έγκειται στη δύναμη που έχει ν’ αντικειμενοποιεί το υποκειμενικό και να γενικεύει το μερικό.
Μιλώντας κάποτε ο Ίψεν με τον κόμη Προζόρ για τον Μικρό Έυολφ του είχε πει: Καλά θα κάνουν ν’ ασχολούνται λιγότερο μ’ ό,τι σκέφτομαι. Ο καθένας μας ενεργεί ή γράφει υπό την επήρεια μιας ιδέας. Πέτυχα να φτιάξω ένα καλό έργο και ζωντανούς ανθρώπους; Αυτό είναι το ζήτημα. Κι η απάντηση στην ερώτησή του πρέπει να είναι καταφατική. Η δοκιμασία του χρόνου ούτε την αισθητική αξία του Μικρού Έυολφ μείωσε, ούτε και την κεντρική ιδέα του ξεθώριασε. Η ιδέα της αγάπης που ξεπερνώντας την ατομική ικανοποίηση τείνει να γίνει κίνητρο μιας γενικότερης δράσης, μιας δράσης που αποβλέπει στην ευτυχία γενικά των ανθρώπων, είναι απ’ τις ιδέες που δε θα γεράσουν ποτέ.

* Αρχική φωτογραφία: Lille Eyolf – Theatre in Skien

eirini aivaliwtou«Ο Μικρός Έγιολφ» του Ερρίκου Ίψεν και το «βραβείο καλύτερης προτεινόμενης σκηνοθεσίας και δραματουργίας»
Περισσότερα

Η «Ψιλικατζού» ανοίγει τα φτερά της, τρέχει και αποκαλύπτει τα μυστικά της ζωής στο θέατρο Vault

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα (*)

Το πρώτο πρακτορείο ειδήσεων σε κάθε γειτονιά ήταν – και είναι – το ψιλικατζίδικο. Εκεί κυκλοφορούν όλα τα νέα της γειτονιάς. Τα πικρά και τα γλυκά, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα περίεργα και τα συνηθισμένα. Εκεί μαθαίνουμε για τον Γιώργο και τον Αλέκο, για τη Λένα και την Κωνσταντίνα.

Όλα μεταδίδονται σε μια άλλα διάσταση που πάντα απέχει από την πραγματική. Όλα μεγεθύνονται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Στη γειτονιά μου, στον Νέο Κόσμο, πηγαίναμε στο Ψιλικατζίδικο των αδελφών Χαλκιά (Κλαδά 2 και Ιγγλέση γωνία) για ένα μολύβι Faber και ξεχνούσαμε να γυρίσουμε επειδή ακούγαμε τις ιστορίες της κυρίας Αριάδνης και της κυρίας Λευκής που ήταν νοσοκόμες σε υπαίθρια στρατιωτικά νοσοκομεία στην περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου του ’40. Μαθαίναμε και για τα ανδραγαθήματα του αδελφού τους Αργύρη που ήταν έφεδρος αξιωματικός…

Εκεί, στις αδελφές Χαλκιά, άκουσα για πρώτη φορά ότι η Πιπίτσα δεν κατάφερε να αποκτήσει παιδί… Ήταν μια ιστορία που χωρίς να καταλαβαίνω τότε πολλά με είχε συγκινήσει.

Η πολυκατοικία που χτίστηκε εκεί δεν διέγραψε ούτε λέξη από αυτές τις ιστορίες…

 

***

 

Το έργο – κόσμημα του Μάριου Βουτσινά.

 

Κουβαρίστρες, βελονάκια,
ψιλολόγια ένα σωρό…

 

***

Παρόμοιες ιστορίες στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν παιδί διηγήθηκαν η Μαρίνα, η Βερόνικα, η Κάλια, η Νάντια, η Παυλίνα, η Ρέα, η Άννα, η Γιάννα, η Δέσποινα, η Ελένη, η Μαρία, η Αμαλία, η Καίτη, η Παγώνα, η Αλίκη και ο Αλέκος. Τις διηγήσεις αυτές τις διάβασα στο βιβλίο «Νέες διαδρομές μητρότητας. Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή» (Εκδόσεις Παπαζήση, 2013). Πρόκειται για το εξαιρετικό ερευνητικό έργο της κυρίας Ζαΐρας Παπαληγούρα, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας στο τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας παρουσίασε την επιστημονική της άποψη παράλληλα με προσωπικές αφηγήσεις – μαρτυρίες γονέων που αντιμετώπισαν προβλήματα υπογεννητικότητας. Το βιβλίο αυτό έχει μια δημοσιογραφική και θεατρική υπόσταση και αναλύει με τρόπο απόλυτα κατανοητό το πρόβλημα δίνοντας με αγάπη για τη ζωή τις λύσεις σε όλα τα σχετικά προβλήματα.

 

***

 

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα εβδομαδιαία περιοδικά δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις ιστορίες της ψιλικατζούς.

 

Αυτό το βιβλίο ήρθε στο νου μου όταν στην Σκηνή «Χρύσα Σπηλιώτη» του Πολυχώρου Vault έσβησαν τα φώτα, έσβησαν οι οθόνες των κινητών και άπλετο φως ξεχύθηκε από τις ιστορίες που μας διηγήθηκαν δύο αδελφές, η Λένα και η Άννα από το ψιλικατζίδικό τους στη Νίκαια.

Ιστορίες καθημερινές, ιστορίες με γέλιο και δάκρυ, ιστορίες με αγώνες και αγωνίες. Η «Ψιλικατζού» (Λένα Ουζουνίδου) με την αδελφή της (Άννα Ψαρρά) ανοίγουν το μαγαζάκι τους και εκθέτουν στα ράφια, στα ραφάκια, στον πάγκο και στα ψυγεία του όλες τις λεπτομέρειες από την πολύχρονη προσπάθεια της μεγάλης αδελφής να γίνει μητέρα. Εδώ παρακολουθούμε το αντίθετο από αυτό που συνήθως συμβαίνει σε κάθε ψιλικατζίδικο. Εδώ δεν είναι η «Ψιλικατζού» αυτή που εξομολογεί τον κάθε πελάτη και ακούει τα προβλήματα και τα παράπονά του. Εδώ αυτή που εξομολογείται, αυτή που κάνει κατάθεση ψυχής είναι η ίδια η «Ψιλικατζού».

 

***

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου

 

Ένα βιβλίο, με δύο όψεις. Η πρώτη είναι αυτή του e-ημερολογίου της «ψιλικατζούς». Η δεύτερη αυτή των προσπαθειών της να τεκνοποιήσει. Ένας αριστοτεχνικός συνδυασμός, χαράς – λύπης, εύθυμου – σοβαρού. Ένα βιβλίο χωρισμένο σε δύο κόσμους, βασισμένο σε δύο ημερολόγια. Από τη μια το διαδικτυακό της ημερολόγιο, βασισμένο σε ένα blog που έκανε πάταγο και από την άλλη το προσωπικό της.

Μια κοπέλα που γράφει μέσα από ένα ψιλικατζίδικο για την καθημερινότητά της. Ιστορίες από τη Νίκαια, παράξενοι πελάτες, μια Αθήνα που δεν τη βλέπουμε στις ειδήσεις, μια Ελλάδα που αναγνωρίζουμε κάπως σφιγμένοι επειδή συνήθως προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει. Έτσι, με μπόλικες δόσεις χιούμορ μαθαίνουμε για τους τύπους των πελατών, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό στη γειτονιά της, τα καμώματα των μικρών μαθητών, για την περίοδο που έβαφε νύφες, τα παιδικά της χρόνια.

Παράλληλα μια προσπάθεια δέκα χρόνων να κάνει παιδί. Τα κέντρα γονιμότητας, οι εμβρυολόγοι, οι γυναικολόγοι, οι αίθουσες αναμονής, οι εξωσωματικές και οι ιατρικές εξετάσεις, το ταξίδι από μήνα σε μήνα από τη μια υπόσχεση στην άλλη, τα άγχη, οι αγωνίες, οι ελπίδες, οι απογοητεύεις.

 

***

 

Η Άννα Ψαρρά δείχνει πώς ένας τριτοτέταρτος ρόλος μπορεί να γίνει πρωταγωνιστικός…

 

Ας γνωρίσουμε και τη συγγραφέα

 

Η Κωνσταντίνα Δελημήτρου γεννήθηκε το 1973 στον Πειραιά και έκανε το ντεμπούτο της στον συγγραφικό χώρο από το πουθενά. Ή μάλλον μέσα από ένα ψιλικατζίδικο και το θρυλικό της blog «Ψιλικατζού», που έγινε ομώνυμο βιβλίο (Εκδόσεις Intro Books, 2007) και αμέσως best seller. Το βιβλίο περιελάμβανε ιστορίες από το ψιλικατζίδικο που δημοσίευε καθημερινά στο blog αλλά και την – αδημοσίευτη ως τότε – δεκαετή προσπάθειά της να κάνει παιδί.

Ακολούθησε το βιβλίο «Υπόκοσμοι» (Λιβάνης, 2011) και η συμμετοχή της στο συλλογικό έργο «11 λέξεις» (Καλέντης 2013) ύστερα από διάκριση σε λογοτεχνικό διαγωνισμό. Το τελευταίο της βιβλίο «ex – έλληνες» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Διάπλαση».

Η συγγραφέας πλέον εργάζεται και ζει μόνιμα με την οικογένειά της στη Λεμεσό της Κύπρου.

 

***

 

Μαντιλάκια, τσιμπιδάκια,
πραματιές πολλώ λογιώ…

 

***

Η εικαστική άποψη του Μάριου Βουτσινά μας εισάγει άμεσα στο θέμα από τη στιγμή που ανεβαίνουμε τις σκάλες πηγαίνοντας προς την Κάτω Σκηνή του Vault. Μια κατασκευή – κομψοτέχνημα εφάμιλλη πίνακα ζωγραφικής. Μια δημιουργία που σε ταξιδεύει σε χρόνους όπου η αλήθεια ήταν η πρώτη ύλη στις ανθρώπινες σχέσεις.

Πάνω στο ίδιο μοτίβο και το σκηνικό (Δημήτρης Καρατζιάς, Μάνος Αντωνιάδης), το οποίο έχει μια άμεση δυναμική και σαν μαγνήτης κλέβει (με ό,τι αυτό σημαίνει) την προσοχή του θεατή.

Την παράσταση «ντύνουν» με τρόπο απόλυτα επιτυχή οι στίχοι και οι νότες του τραγουδιού που υπογράφει ο Μάνος Αντωνιάδης.

 

 

Κι όμως: Υπάρχει «κοκκινοσκουφίτσα» ντυμένη στα πράσινα…

 

 

Όμως και το κοστούμι της Ψιλικατζούς έχει μια ιδιαιτερότητα. Το σχεδίασε ο Μάριος Βουτσινάς ο οποίος μας παρουσίασε μια «κοκκινοσκουφίτσα» ντυμένη με ένα καταπράσινο λαμπερό φόρεμα. Δεν χρησιμοποίησα κατά λάθος τη λέξη «κοκκινοσκουφίτσα». Αυτό πράγματι συμβαίνει αφού η «Ψιλικατζού» περπατάει ατρόμητη μέσα ατο πυκνό δάσος των προβλημάτων της. Δεν τη φοβίζουν οι λύκοι. Είναι πολλοί. Δεν είναι ένας. Οι λύκοι την απειλούν για μια ολόκληρη δεκαετία, όμως το πράσινο φόρεμα λειτουργεί όπως το κόκκινο πανί του ταυρομάχου.

Η «Ψιλικατζού» για να νικήσει τον κακό λύκο δεν χρησιμοποίησε τις μπαντερίλες που χώνει σαδιστικά ο ταυρομάχος στον ταύρο. Η «Ψιλικατζού» δίνει τον αγώνα της μόνο με το μυαλό της και με τα «θέλω» της. Αυτό το πέτυχε απόλυτα με το κείμενό της η συγγραφέας Κωνσταντίνα Δελημήτρου και με την αριστοτεχνική διασκευή του ο Δημήτρης Καρατζιάς. Και οι δύο μας ταξίδεψαν σε δύσκολα μονοπάτια. Μας βοήθησαν να περάσουμε αυτόν τον μακρύ λαβύρινθο και με γέλιο, και με δάκρυ, και με προβληματισμό, και με πίστη… Μας οδήγησαν στο ξέφωτο με τρόπο που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

*

Όπως δεν θα ξεχάσουμε και τη μικρή αδελφή της ψιλικατζούς, την Άννα Ψαρρά, που έδωσε πρωταγωνιστική υπόσταση στον ρόλο της και πέτυχε να σταθεί ισάξια δίπλα στην ακαταμάχητη αδελφή της. Οι σιωπές της ήταν άξιες παρατήρησης. Απέδειξε με την ερμηνεία της ότι ο ρόλος της δεν ήταν ούτε μικρός, ούτε δεύτερος.

Την αδελφή που σάρωνε τα πάντα και που, σε κάποια άλλη χώρα θα σάρωνε και τα βραβεία ερμηνείας, ερμηνεύει μια σπάνια ηθοποιός. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και εδώ μια που έγινε η αρχή το 2016 με το «Βραβείο Μερκούρη»… Η Λένα Ουζουνίδου, η φοβερή «Ψιλικατζού», χάρισε τη φωνή, το σθένος και τον δυναμισμό της στην ηρωίδα της Δελημήτρου. Κυριολεκτικά πετούσε πάνω στη σκηνή και με κάθε της φράση αποδείκνυε πως ακόμη και ο τετραγωνισμός του κύκλου μπορεί να επιτευχθεί. Με ακατάβλητο πάθος η Ουζουνίδου έπαιζε σαν να ήταν ο πρώτος ρόλος της θεατρικής της πορείας.

 

 

 

 

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως ο Δημήτρης Καρατζιάς είχε ένα εύκολο έργο. Το αντίθετο θα έλεγα. Ο σκηνοθέτης είχε να τιθασεύσει τρεις γυναίκες: Την πάμπλουτη σε υλικό συγγραφέα, την πληθωρική – σαρωτική «Ψιλικατζού» και την ήρεμη αλλά απρόβλεπτη μικρή αδελφή.

Τελικά πέτυχε απόλυτα τον στόχο του και αυτό πιστεύω ότι το είχε καταφέρει από τη στιγμή που διάλεξε να ανεβάσει αυτό το έργο. Ο Καρατζιάς – εκτός των άλλων – έχει κάτι σπάνιο: Ανακαλύπτει ακόμη και τους πιο καλά κρυμμένους θησαυρούς, τους ανασύρει και μας τους παρουσιάζει στον – εντυπωσιακά ανανεωμένο φέτος – Πολυχώρο του Vault.

 

***

Η «Ψιλικατζού» με την πολύχρωμη και εντυπωσιακή αφίσα της, μας υποδέχεται στην είσοδο του Vault.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«Η Ψιλικατζού»
Της Κωνσταντίνας Δελημήτρου

Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδι παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης

Κοστούμια – Installation «Ψιλικά –Τσιγάρα»: Μάριος Βουτσινάς

Βοηθός: Αναστασία Δάλμα

Κατασκευή Κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ

Σκηνικά: Δημήτρης Καρατζιάς, Μάνος Αντωνιάδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Παραγωγή: VAULT

*

Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Άννα Ψαρρά

*

Vault Theatre Plus
Μελενίκου 26, Βοτανικός
Αθήνα 104 47
Μετρό σταθμός «Κεραμεικός»
Τηλέφωνα: 213-035.64.72 και 6949534889

***

ΕΔΩ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ»

 

***

Το έργο θα παίζεται έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30

 

***

(*) Ο Παναγιώτης Μήλας είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών, μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου και ΔΕΝ είναι κριτικός Θεάτρου.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ «Ψιλικατζού» ανοίγει τα φτερά της, τρέχει και αποκαλύπτει τα μυστικά της ζωής στο θέατρο Vault
Περισσότερα