Θέατρο, περισσότερο θέατρο…

“Queer, Lesbian or Vampire?” – Ανοιχτή συζήτηση στο Α Small Argo full of Art

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η θεατρική συγγραφέας Νίνα Ράπη και ο σκηνοθέτης Tony Gardner μέσα από μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ τους και με το κοινό της παράστασης «Επισκέπτης» την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2019, στις 21:15, στο Small Argo full of Art, θα επιχειρήσουν μια κοινωνικο-πολιτιστική προσέγγιση στο ερώτημα «Queer, Lesbian or Vampire?» ρίχνοντας φως στα στερεότυπα και εγείροντας νέα ερωτήματα.

Η εκπροσώπηση της λεσβίας ως βαμπίρ ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με τη νουβέλα Καρμίλα του Ιρλανδού πεζογράφου Sheridan Le Fanu, στην οποία στηρίζεται και ο Επισκέπτης. Προϋπήρχαν ιστορίες του Δράκουλα αλλά ήταν πάντα ετερό. H «Καρμίλα» ενέπνευσε κυρίως τον κινηματογράφο και δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό είδος με λεσβίες βαμπίρ από τη δεκαετία του ’30 έως τώρα. Περιέχει μερικές καλλιτεχνικές ταινίες όπως ο Εθισμός του Abel Ferrara, αλλά κυρίως ανήκουν στο sexploitation σινεμά. Στο θέατρο, λίγα χρόνια μετά την Καρμίλα, παρουσιάστηκε η Lulu του Wedekind με τη λεσβία σαν την προσωποποίηση του διαβόλου. Σύμπτωση;

Τι εικόνες/πρότυπα δημιουργεί το είδος λεσβίες βαμπίρ, κοινωνικο-πολιτιστικά; Αναπαράγει τα στερεότυπα της λεσβίας αρπακτικού που αποπλανεί αθώα, στρέιτ κορίτσια; Ή/και προσφέρει ένοχες απολαύσεις σεξουαλικής έκφρασης ανάμεσα σε γυναίκες; Δίνει «άδεια» για απαγορευμένες επιθυμίες; Προσφέρει κουήαρ δυνατότητες αποδόμησης; Πώς αποδομείς τα στερεότυπα μέσα στο ίδιο το genre του lesbian vampire?

Σχετικά με την ιστορία των όρων:

Ο όρος «λεσβία» σαν αυτοπροσδιορισμός, σαν περήφανα εκφραζόμενη σεξουαλική ταυτότητα δημιουργήθηκε γύρω στη δεκαετία του εξήντα (σαν ερωτική έλξη μεταξύ γυναικών υπήρχε φυσικά ανέκαθεν).
Ο όρος «κουήαρ» (queer) επαναδιεκδικήθηκε από βρισίδι και έγινε ένας ευρύς αυτοπροσδιορισμός στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Είναι ένας όρος που δεν αναφέρεται μόνο στη σεξουαλικότητα αλλά και στις διάφορες ταυτότητες φύλου που υπάρχουν. Είναι επίσης μια αυτόνομη θεωρία, αισθητική και ακτιβισμός, όπως και ο λεσβιασμός βασικά. Δηλαδή υπάρχουν κοινά σημεία αλλά και σημαντικές διαφορές.

Η συζήτηση θα είναι στα αγγλικά με δυνατότητα διερμηνείας ανάλογα με τις ανάγκες του κοινού.

 

 

Πληροφορίες

«Queer, Lesbian or Vampire?»
Open Talk (ανοιχτή συζήτηση)

Μετά την παράσταση ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Ημερομηνία: Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2019
Έναρξη παράστασης: 21:15
Διάρκεια: 90’
Εισιτήρια: €12 και €8
Προπώληση εισιτηρίων: στο Viva.gr και το ταμείο του θεάτρου
A Small Argo full of Art, Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο, τηλ. 2105201684

Curator: Χρύσα Καψούλη
Marketing-Επικοινωνία: Άρης Σομπότης, sobotis@playwalk.gr

  • Αρχική εικόνα: Δάφνη Σκρουμπέλου, Τζο Μελίδου. Φωτογραφία: Γιάννης Βολιώτης

Πληροφορίες για τον Επισκέπτη ΕΔΩ

eirini aivaliwtou“Queer, Lesbian or Vampire?” – Ανοιχτή συζήτηση στο Α Small Argo full of Art
Περισσότερα

«Cagebirds» του David Campton σε πανελλήνια πρώτη στο θέατρο «Αλκμήνη»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Τι δεν καταλαβαίνετε; Είστε ελεύθερες! Μόλις περάσετε την πόρτα αυτή, είστε εσείς κι ο ουρανός. Γιατί κάνετε πίσω; Κοιτάξτε… Σας προσφέρω την ελευθερία σας, γιατί δεν την αρπάζετε; Να η έξοδος προς το σύμπαν! Τι περιμένετε για να βουτήξετε; Γιατί δεν προχωράτε; Σας κακοπέφτει η ελευθερία;…Φοβάστε; Ναι. Φοβάστε. Σας προσφέρεται ο κόσμος κι εσείς φοβάστε να τον πάρετε» (απόσπασμα του έργου)

Ο «πατέρας» της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ είπε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης. Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης».
Εκ πρώτης αυτό μοιάζει κατανοητό. Τι σημαίνει όμως στην ουσία του; Ποια είναι η ευθύνη που οφείλει ο άνθρωπος να αναλάβει; Κι απέναντι σε ποιον;
Αυτό το σημείο έρχεται να μας φωτίσει ένας από τους κορυφαίους στον τομέα της φιλοσοφίας Φρίντριχ Νίτσε, «Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του».
Μάλιστα… πόσο εύκολο είναι όμως -όχι μόνο να σταθεί ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του κατ’ ανάγκη- αλλά να το θελήσει κιόλας; Να το θελήσει πραγματικά;
Αυτό το κομμάτι θίγει μέσα απ’ αυτό το ιδιαίτερο έργο του ο βραβευμένος Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος David Campton, δείχνοντας καθαρά ότι το να θελήσει ο άνθρωπος την ελευθερία του δεν είναι τελικά αυτονόητο. Ούτε εύκολο. Χρειάζεται δύναμη, έμπνευση, αλήθεια και αγάπη. Απέναντι στους άλλους κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Για να σωθεί ο άνθρωπος από τη φυλακή του πρέπει να το θέλει. Να το θέλει πολύ. Όπως έχει πει και ο υπέροχος Νίκος Καζαντζάκης «Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες, αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;».

«Όλα ξεκινούν από ένα σφίξιμο στο στήθος. Ένα σφίξιμο στο στήθος μπορεί να εξελιχθεί σε οτιδήποτε. Όταν υψωθεί στο κεφάλι έχεις πονοκέφαλο. Όταν βυθιστεί στο στομάχι έχεις στομαχόπονο. Όταν φτερουγίσει στην καρδιά… μαράζι» (απόσπασμα του έργου)

Η εταιρεία θεατρικών παραγωγών A PRIORI και η ομάδα μανταΜίτσες παρουσιάζουν από 21 Ιανουαρίου 2019 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε πανελλήνια πρώτη, το CAGEBIRDS, ένα έργο του βραβευμένου Άγγλου θεατρικού συγγραφέα David Campton, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.

Υπόθεση του έργου

Έξι γυναίκες βρίσκονται σ’ ένα κλουβί δέσμιες, η καθεμία στη δική της αντίληψη περί πραγματικότητας. Η Κυρία τους, τους φέρνει μια νέα συγκάτοικο και μαζί μ’ αυτήν, την ευκαιρία να κερδίσουν την ελευθερία τους. Θα την πετάξουν ή θα πετάξουν μακριά…; Έχουν τη δύναμη να ξεφύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους; Και τι θυσίες απαιτούνται;
Οι οκτώ ηρωίδες, μέσα από παράλογες -ή ίσως όχι και τόσο- κωμικοτραγικές καταστάσεις, έρχονται αντιμέτωπες με το φόβο τους, που με τόσο κόπο πασχίζουν να κρύψουν, αλλά και την επίπτωση αυτού. Τη στέρηση της ψυχο-πνευματικής ελευθερίας.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: David Campton
Μετάφραση: Στέλλα Γεωργουλέα
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Κοστούμια/Μακιγιάζ/Σπέσιαλ εφέ: Ράνια Γιαννάκη
Ραπτική: Κατερίνα Οικονόμου
Ειδικές κατασκευές: Κατερίνα Θεοφανοπούλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Φωτογραφίες/Γραφιστική επιμέλεια/Promovideo: GRIDFOX
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

  • Οι μανταΜίτσες είναι οι: Μαριλέττα Κυριαζή, Κατερίνα Κωνσταντέλλου, Έμμυ Μαυρίκα, Μαγδαληνή Παλιούρα, Νίκη Σκιαδαρέση, Αλεξία Στολιδάκη, Έμμη Χάλαρη, Μαρία Μελίτα Ψυχογυιοπούλου

Οι μανταΜίτσες

Η ομάδα συστάθηκε πριν από πέντε χρόνια και συνεχίζει τα σταθερά καλλιτεχνικά της βήματα, δοκιμάζοντας διαφορετικά είδη θεάτρου και βιώνοντας -τόσο με την επαφή της με τα έργα όσο και με τους θεατές- το πνεύμα της δημιουργίας, της δοτικότητας και της αγάπης, απολαμβάνοντας το μαγικό ταξίδι του θεάτρου κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία.

Παραγωγή: APRIORIwww.a-priori.gr

Η Α PRIORI

Η εταιρεία παραγωγής θεατρικών παραστάσεων A PRIORI ιδρύθηκε το 2011 με στόχο την κοινωνική προσφορά μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αυτό επιτυγχάνεται με την οικονομική ενίσχυση οργανισμών (μέσω των εσόδων των παραστάσεων της) για προσφορά βοήθειας σε συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη.

Πληροφορίες

Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Έναρξη Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2019
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.30
ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Διάρκεια παράστασης
60’ (χωρίς διάλειμμα)

Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Γκάζι,

Τηλέφωνα κρατήσεων
210 3428650 & 6944152011

Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 10 €

www.theatro.gr| www.facebook.com/theatroalkmhnh/

Προπώληση εισιτηρίων
– Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
– Ηλεκτρονικά  ΕΔΩ
– Τηλεφωνικώς στο 11876 (viva)
– Στα σημεία: SEVEN, RELOAD, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ, VIVA KIOSK, YOLENIS, KREMLINO

Υπεύθυνη Επικοινωνίας της παράστασης
Άντζυ Νομικού
angienomikou@gmail.com

 

eirini aivaliwtou«Cagebirds» του David Campton σε πανελλήνια πρώτη στο θέατρο «Αλκμήνη»
Περισσότερα

Ο «Πελεκάνος» του Βασίλη Ραΐση σε σκηνοθεσία Μιχάλη Καλιότσου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τρία μονόπρακτα του Βασίλη Ραΐση συνθέτουν το πλαίσιο γνωριμίας, συμβίωσης και δημιουργίας οικογένειας ενός ξεχωριστού ζευγαριού. Μια γυναίκα και ένας άντρας που διεκδικούν τη διαφορετικότητά τους σε έναν κόσμο που τους συνθλίβει. Που φοβούνται τη δέσμευση αλλά τελικά δημιουργούν μία σχέση που γεννιέται επιπόλαια, ωριμάζει επιπόλαια και γεννούν ένα παιδί επιπόλαια. Εκείνη εμφανίζεται στο πρώτο ραντεβού ντυμένη νύφη. Εκείνος αφορίζει τον γάμο αλλά είναι έτοιμος να παντρευτεί σε λιγότερο από μέρα. Παίζει βιολί με συγκίνηση αλλά εκείνη συγκινείται βλέποντας λέαινες να κατασπαράξουν έγκυες ζέβρες. Στέκουν και οι δύο πάνω από ένα λίκνο ως γονείς και προσπαθούν να καθρεφτιστούν στο μωρό τους. Και κάπου ανάμεσα στην ιστορία τους περιμένει να μπει ένας πελεκάνος. Ένα έργο για το ακατόρθωτο του έρωτα.

Η παράσταση διαπερνά τα τρία στάδια της σχέσης του ζευγαριού – το πρώτο ραντεβού, η συμβίωση του γάμου και η προοπτική του παιδιού – και ταυτόχρονα διανύει την απόσταση από το ανάλαφρο ύφος του βωβού κινηματογράφου και της μαύρης κωμωδίας στη συναισθηματική κομεντί, τον ψυχολογικό ρεαλισμό και τους σουρεαλιστικούς διαλόγους. Ένα συνεχές σκηνικό παιχνίδι εναλλαγής διαθέσεων σε μια απέλπιδη προσπάθεια να υπάρξει επικοινωνία και ψυχική ένωση. Μία σχέση που όσο φέρνει τα δύο πρόσωπα πιο κοντά τόσο περισσότερο τα αποξενώνει μεταξύ τους. Και εκεί ακριβώς που πάει να διαρραγεί είναι που συμβαίνουν και οι πιο αυθόρμητες αντιδράσεις που καθιστούν τα πρόσωπα κωμικά και τραγικά ταυτόχρονα. Ένα παιχνίδι αντοχών όπου ο έρωτας είναι η μακέτα και οι άνθρωποι τα πιόνια.
Ο Μιχάλης Καλιότσος συ-στήνει μια χειροποίητη παράσταση με δύο ηθοποιούς (Τάσος Αντωνίου, Τώνια Αποστόλου) να συγκρούονται μεταξύ τους στα όρια του παιχνιδιού, εγκλωβισμένοι σε ένα κάδρο που αλλάζει πίνακες.

Ταυτότητα παράστασης

Κειμενο: Βασίλης Ραΐσης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Μιχάλης Καλιότσος
Σκηνικό-κοστούμια: η ομάδα
Σχεδιασμός φωτισμού: Γιάννης Ζέρβας
Φωτισμοί: Στεφανία Λάτση
Μουσική επεξεργασία: Παύλος Λάππας
Βίντεο προβολές: Βασίλης Ραϊσης
Φωτογραφιες: Πάνος Παπασωτηρίου (panosot)
Επεξεργασία αφίσας: 4productions
Διάρκεια: 1:00 ώρα

Παίζουν: Τάσος Αντωνίου, Τώνια Αποστόλου

***

Πρεμιέρα 12 Φεβρουαρίου 2019 και κάθε Τρίτη στις 20:30 η ώρα στον Πολυχώρο Διέλευσις

Διεύθυνση: Λέσβου 15, Αθήνα 112 56
Τηλέφωνο: 21 0861 3739

eirini aivaliwtouΟ «Πελεκάνος» του Βασίλη Ραΐση σε σκηνοθεσία Μιχάλη Καλιότσου
Περισσότερα

Η Μαρία Πολυδούρη «επιστρέφει» ώριμη και επαναστατημένη μέσα στη μοναδική παιδικότητά της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η «Μαρία Πολυδούρη», είναι ένα καινούργιο έργο γραμμένο με την αυθεντική φωνή της ηρωίδας. Οι ήρωες ζουν την εποχή τους, κρίνουν αμείλικτα την κοινωνία τους και εκτοξεύουν τη σκέψη τους στην αναπηρία και την ανεπάρκεια που έχει αυτή κοινωνία να συνομιλήσει με το ποιητικό τους όραμα για τον κόσμο.

 

Στο ρόλο της Μαρίας Πολυδούρη η Φωτεινή Φιλοσόφου. Στον ρόλο του Κώστα Καρυωτάκη ο Νίκος Γιάννακας.

Μιλά για την απίστευτη δύναμη της ποιήτριας να ενθουσιάζεται και παράλληλα να υποφέρει. Ν’ αγαπά και παράλληλα να απορρίπτει. Να ψηλώνει την αλήθεια της μέχρι ν’ ακουστεί. Και να ταπεινώνει το ψέμα μέχρι να το αφανίσει. Να είναι ώριμη μέσα στη μοναδική παιδικότητά της.

Να είναι επαναστατημένη ακόμη και μέσα στην επίθεση της αρρώστιας της. Να υπερβαίνει με τόλμη ό, τι η εποχή της αδυνατούσε να δεχτεί και να κατανοήσει.

Είναι μια παράσταση αφιέρωμα στη μεγάλη Ελληνίδα ποιήτρια, την κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο της γενιάς της…

 

***

 

«Μαρία Πολυδούρη»

Το έργο έχει γράψει η γνωστή ποιήτρια και φιλόλογος Βιβή Κοψιδά-Βρεττού.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Νικολαΐδης.
Μουσική επιμέλεια: Στέφανος Νικολαΐδης.
Σκηνικά-Κοστούμια: Όλγα Σχοινά.
Φωτισμοί: Στέφανος Κεραμιδάς.
Φωτογραφίες: Αθηνά Λεκκάκου
Ηχογράφηση: Studio Artracks

 

*

 

Στο ρόλο της Μαρίας Πολυδούρη η Φωτεινή Φιλοσόφου. Κώστας Καρυωτάκης ο Νίκος Γιάννακας. Αφηγητής ο Γιάννης Νικολαΐδης.

 

***

 

«Μαρία Πολυδούρη». Με τη Φωτεινή Φιλοσόφου, τον Νίκο Γιάννακα (δεξιά) και τον Γιάννη Νικολαΐδη, (αριστερά).

 

Θέατρο Αλκμήνη

Αλκμήνης 8-12
Στάση μετρό Κεραμεικός
Κάθε Τετάρτη στις 19.00 και
Πέμπτη στις 21.30
Έναρξη Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
Διάρκεια: 1.15΄
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ και 10 ευρώ φοιτητικό, ανέργων, συνταξιούχων.

 

***

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ».

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Μαρία Πολυδούρη «επιστρέφει» ώριμη και επαναστατημένη μέσα στη μοναδική παιδικότητά της
Περισσότερα

Motel Sub Rosa (στο βάθος θάλασσα) στο Faust

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα δωμάτιο κάποιου ερημικού παραθαλάσσιου μοτέλ στο υπερπέραν.
Δύο εραστές που αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν το προηγούμενο βράδυ.
Ο τελευταίος υπάλληλος του ξενοδοχείου.
Κι ένα κορίτσι – τριανταφυλλιά.
Ξυπνούν δίχως μνήμη.
Προσπαθούν να ξαναγνωριστούν από την αρχή.
Προσπαθούν να ξαναγαπηθούν χωρίς τέλος.
Ένα σουρεαλιστικό παραμύθι για την αγάπη, την αγάπη, την αγάπη με βασικά υλικά την ποίηση και το σώμα.

Η παράσταση βασίζεται σε κείμενα γραμμένα από τους:
Δήμητρα Αγγέλου, Ιβάν Βιριπάγιεφ, Ροντρίγκο Γκαρσία, Γιώργο Ευθυμίου, Ε.Ε. Κάμμινγκς, Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Αλφονσίνα Στόρνι, Μπέλα Ταρ και αποσπάσματα από τη Βίβλο.

 

 

 

Συντελεστές

σκηνοθεσία-σύλληψη: Κατερίνα Κλειτσιώτη
αφίσα : Νικήτας Κοτροκόης
φωτισμοί: Γιάννης Βολέλης
μουσική επιμέλεια: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Γιάννης Παπαδάκης
βοηθός σκηνοθέτη: Βάνα Πουλή
βοηθοί πάντων: Γιάννης Βασιλόπουλος, Άγγελος Τσαντήλας
επικοινωνία: Στέλλα Πεκιαρίδη

Παίζουν: Νατάσσα Διαμάντη, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Γιάννης Παπαδάκης, Βασίλης Χατζηδημητράκης

***

Motel Sub Rosa
(στο βάθος θάλασσα)

Για 10 παραστάσεις

Ημερομηνίες παραστάσεων:
Σάββατο & Κυριακή:
12,13 | 19, 20 | 26, 27 Ιανουαρίου 2019
2, 3 | 9, 10 Φεβρουαρίου 2019
Ώρες παραστάσεων: 18.00

Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 5 ευρώ (μειωμένο)

 

 

Πληροφορίες-Κρατήσεις

Θέατρο Faust (Καλαμιώτου 11 & Αθηναΐδος 12)
Τηλ. 210 3234095
email: info@faust.gr

 

Δείτε το τρέιλερ:

 

eirini aivaliwtouMotel Sub Rosa (στο βάθος θάλασσα) στο Faust
Περισσότερα

Θα έχεις μεγάλη ωφέλεια αν πας στο «Άβατον» για να πιεις με την Ομάδα Ludus από «Το νερό που σε καλεί»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα (*)

 

Μπορεί να έχει συμπληρώσει τα 80 αλλά δεν παύει να είναι ένα νεανικό και μοντέρνο έργο. Μιλάω για το ονειρόδραμα του Ζαν Ζιρωντού, που γράφτηκε το 1938 μέσα σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για την Ευρώπη, τότε που η επιβίωση κυριαρχούσε στα ενδιαφέροντα των ανθρώπων.

 

***

 

Ο Γιώργος Παππάς (Ιππότης Χανς), η Βάσω Μανωλίδου (Νεράιδα) και δεξιά ο Βασίλης Κανάκης (Μπέρτραμ), στην παράσταση του 1956. [Από το Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου].

Η «Νεράιδα» του Ζαν Ζιρωντού – από την οποία η Ομάδα Ludus εμπνεύστηκε «Το νερό που σε καλεί» – ανέβηκε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 1956. Το παραμυθόδραμα αυτό, του 1939, είχε μεταφράσει ο Οδυσσέας Ελύτης. Το έργο ανέβηκε σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Ανδρέας Νομικός. Συνθέτης: Αργύρης Κουνάδης. Χορογράφος: Αγάπη Ευαγγελίδη. Ο θίασος είχε σαράντα (40) ηθοποιούς… Πρωταγωνιστές: Ιππότης Χανς ο Γιώργος Παππάς και Νεράιδα η Βάσω Μανωλίδου. Έπαιξαν επίσης: Χριστόφορος Νέζερ, Αθανασία Μουστάκα, Μαρία Βούλγαρη, Βιβέτα Τσιούνη, Μάρω Κοντού, Μαρία Μουτσίου, Φλώρα Στυλιανέα, Δ. Κατσαρού, Τάκης Γαλανός, Νίκος Παρασκευάς, Άρης Βλαχόπουλος, Νίκος Βλαχόπουλος, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Έλσα Βεργή (ως Βέρθα), Πόπη Παπαδάκη, Μαρία Μοσχολιού, Άννα Μπέλλου, Αναστασία Χατζηδήμου, Βασίλης Κανάκης, Παντελής Ζερβός, Ελένη Χαλκούση, Βασίλης Παπανίκας. Νέλλη Μαρσέλλου, Λάμπρος Κωστόπουλος, Γιάννης Μαυρογένης, Κώστας Κοκκάκης, Άγγελος Γιαννούλης, Γκίκας Μπινιάρης, Νίκος Βοκάς, Γιάννης Αποστολίδης, Μιχάλης Καλογιάννης, Άκη Παναγιωτοπούλου, Ελένη Νενεδάκη, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιώργος Μούτσιος, Στέλιος Παπαδάκης, Ιάκωβος Ψαρράς, Γιώργος Γεωργίου.

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Από αριστερά: Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Μηνάς Σπανάκης.

 

Σήμερα που η σύγχρονη αντιστοιχία του πολέμου μεταφράζεται σε οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση βλέπουμε μια νεράιδα κόρη του νεραϊδόκοσμου να ερωτεύεται έναν κοινό θνητό, έναν ιππότη…

«Το νερό που σε καλεί» είναι ένα έργο εμπνευσμένο από τη «Νεράιδα» του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ζαν Ζιρωντού (1882-1944). Φυσικά πρόκειται για είναι ονειρόδραμα που απευθύνεται σε ενήλικες.

Όμως η προσέγγιση της θεατρικής ομάδας «Ludus» διατηρεί την παραμυθένια του διάσταση, αλλά ταυτόχρονα προβάλλει διαχρονικές αλήθειες για την αγάπη, το σεβασμό προς τη φύση, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία. Στόχος των συντελεστών είναι τα καθαρά μάτια των παιδιών να αναγνωρίσουν αυτές τις αξίες.

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Σταυρούλα Καρτσακλή, Μηνάς Σπανάκης.

 

«Το νερό που σε καλεί» αγγίζει και κάποιες πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, όπως και το πρωτότυπο έργο. Ωστόσο, η θεατρική ομάδα επινόησε ένα τέλος, όπου με ελεύθερη βούληση οι χαρακτήρες ορίζουν τη ζωή τους. Μ’ αυτό τον τρόπο στηρίζεται η ελπίδα των παιδιών και η πίστη τους σε κάθε αλλαγή προς την προσωπική και συλλογική ευτυχία.

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Ανεστίνα Κοκκίνου.

 

Το έργο πραγματεύεται τη σύνδεση δύο διαφορετικών κόσμων και κατ’ επέκταση τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Από τη μια πλευρά, τα αιθέρια πλάσματα του νερού κι απ’ την άλλη οι υπόλοιποι ήρωες, εκπρόσωποι των ανθρώπων.

Όλα ξεκινούν, όταν μια Νεράιδα συναντά έναν Ιππότη και ερωτεύονται. Η αγάπη τους δοκιμάζεται μέχρι να γίνει αποδεκτή. Μέσα από τα εμπόδια και τις δυσκολίες, στο τέλος υπερισχύει και η δύναμή της γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ των δύο κόσμων. Πρόκειται για ένα έργο – εγκώμιο στην αγάπη.

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Από αριστερά: Ανεστίνα Κοκκίνου, Μάνος Τσεκούρας, Σταυρούλα Καρτσακλή.

 

Πηγαίνοντας στο Θέατρο «Άβατον» (τρία λεπτά με τα πόδια από τον Σταθμό μετρό «Κεραμεικός») ήμουν σίγουρος ότι θα χάσω 3 ώρες. Δεν πήγαινα σε κάποιο από τα ιστορικά θέατρα που φιλοξενούν παραστάσεις για παιδιά. Δεν πήγαινα σε κάποιο από τα νέα θέατρα που μπήκαν στον θεατρικό χάρτη ακολουθώντας τη μόδα. Δεν πήγαινα να δω έναν θίασο με λαμπερά ονόματα. Δεν πήγαινα να δω έναν θίασο με βαριά τηλεοπτικά ονόματα. Ούτε πήγαινα να παρακολουθήσω παράσταση με ζωντανή ορχήστρα. Ούτε σε ένα θέατρο με 1.000 θέσεις. Ασφαλώς όλα τα προηγούμενα δεν είναι αρνητικά για τη σύγχρονη θεατρική πραγματικότητα. Το αντίθετο μάλιστα…

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Από αριστερά: Ανεστίνα Κοκκίνου, Μάνος Τσεκούρας, Ιωάννα Κοσσένα.

 

Όμως η επιλογή μου ήταν μια νέα σκηνή, με νέα ομάδα ηθοποιών, στην πρώτη τους εμφάνιση. Φυσικά δεν περίμενα πολυπρόσωπο θίασο. Ούτε ζωντανή ορχήστρα. Μικρή αίθουσα με 100 θέσεις. Μικρή σκηνή. Όλα μικρά. Επομένως αρνητική προδιάθεση για μια παράσταση αφιερωμένη στα παιδιά. Να το πω λαϊκά: Πίστευα ότι θα ήταν χάσιμο χρόνου…

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης.

 

Όμως από τη στιγμή που χτύπησε το τρίτο κουδούνι, όλα άλλαξαν. Με την εμφάνιση των ηθοποιών και από τις πρώτες σκηνές εξαφανίστηκαν οι ήχοι από τσιπς, ποπ κορν, ασημόχαρτα σοκολάτας και καραμελόχαρτα…

Παρόλο που δεν υπήρχε το γνωστό επικοινωνιακό πινγκ – πονγκ μεταξύ ηθοποιών και θεατών, τα παιδιά προσηλώθηκαν στην εξέλιξη του έργου και στα τεκταινόμενα στη σκηνή. Χωρίς περιττά τεχνάσματα οι ηθοποιοί κέρδισαν το ενδιαφέρον του δύσκολου και απαιτητικού νεανικού κοινού.

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Στο παλάτι…

 

Η παράσταση είχε γρήγορους ρυθμούς. Ο μικρός χώρος και το λιτό σκηνικό έδωσαν την ευκαιρία στην ομάδα να εστιάσει με δεξιοτεχνία τη δράση μόνο στα πρόσωπα έτσι ώστε να μη διασπάται η προσοχή από πολύπλοκους φωτισμούς, από εντυπωσιακές μουσικές, από φανταχτερά σκηνικά και όποια άλλα τρικ. Αυτό δεν σημαίνει ότι υστερούσαν τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική. Αντιθέτως, όλα αυτά είχαν ένα μέτρο που δεν ξέφευγε στην υπερβολή με τρόπο που να «καλύπτει» την ομορφιά του κειμένου και των ερμηνειών.

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Μάνος Τσεκούρας, Ανεστίνα Κοκκίνου.

 

Εδώ έχω να πω ότι και οι πέντε νέοι ηθοποιοί (Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης, Μάνος Τσεκούρας) έχουν εξαιρετικές φωνές και στον λόγο και στο τραγούδι. Έχουν αέρινη κίνηση, τέτοια που δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι τώρα κάνουν τα πρώτα του θεατρικά βήματα ενώ παράλληλα – κάτι δύσκολο πιστεύω – είχαν επικοινωνιακή αρμονία όταν συνυπήρχαν στη σκηνή.

Εν τέλει μπορώ να πω ότι κέρδισα αφού και έφτασα στην πηγή και ήπια «Το νερό» της Θεατρικής ομάδας Ludus.

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus: Σταυρούλα Καρτσακλή.

 

Οπωσδήποτε δεν έχασα τον χρόνο μου. Το αντίθετο θα έλεγα, αφού γνώρισα αυτά τα παιδιά που έχουν και τα προσόντα και το «θέλω» για να προχωρήσουν και να κάνουν κι άλλα σημαντικά πράγματα. Και μπορούν, και το αξίζουν…

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Από αριστερά: Ανεστίνα Κοκκίνου, Σταυρούλα Καρτσακλή.

 

Βέβαια μια έκπληξη μας περίμενε μετά το φινάλε και μετά το τρίτο χειροκρότημα. Ενώ όλοι ετοιμάζονταν για να βγουν από την αίθουσα οι πέντε ηθοποιοί επέστρεψαν σαν χείμαρρος καλώντας όλα τα παιδιά στη σκηνή για να φωτογραφηθούν είτε από τους γονείς τους, είτε με selfies. Ήταν μια ζεστή επικοινωνία που οπωσδήποτε θα μείνει στη μνήμη των παιδιών επειδή ήταν και αυθόρμητη και χωρίς χρονικούς περιορισμούς…

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Μάνος Τσεκούρας, Ανεστίνα Κοκκίνου.

 

Ποια είναι η ομάδα Ludus

 

Η χαρά του παιχνιδιού, για μικρούς και μεγάλους, υπήρξε η κινητήρια δύναμη της ομάδας γι’ αυτό και οι συντελεστές την ονόμασαν Ludus, που σημαίνει στα λατινικά «Παιχνίδι». Όπως λένε τα μέλη της ομάδας: «Φίλοι και όλοι ηθοποιοί, συναντηθήκαμε ξανά και ξανά, μοιραστήκαμε σκέψεις και ανησυχίες. Και κάπου στα μισά του ταξιδιού, σβήσαμε τα εμπόδια απ’ το χάρτη και βάλαμε πλώρη για τη δημιουργία. Έτσι κι αλλιώς, ομάδα ήμασταν πολύ πριν βαφτιστούμε. Μία ιδέα, πως ταξιδεύουμε σε τέσσερις τροχούς με ένα βανάκι, ως μπουλούκι άλλης εποχής, μας άνοιξε το δρόμο»!

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Από αριστερά: Σταυρούλα Καρτσακλή, Ιωάννα Κοσσένα.

 

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Το νερό που σε καλεί»

 

Κείμενο- σκηνοθεσία: Ομάδα Ludus
Μουσική: Σταματία Χωρεψιμά
Φωτογραφία: Αντώνης Παναγόπουλος
Αφίσα: Σοφία Μπακιρτζή

 

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ

Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Ιωάννα Κοσσένα, Μηνάς Σπανάκης, Μάνος Τσεκούρας.

 

***

Την ομάδα Ludus βοήθησε το Ίδρυμα «Το Σπίτι του Ηθοποιού» και η Αναστασία Κωνσταντάκου στα σκηνικά και τα κοστούμια.

 

***

 

«Το νερό που σε καλεί», από την Ομάδα Ludus. Στο φινάλε, από αριστερά: Μάνος Τσεκούρας, Σταυρούλα Καρτσακλή, Ανεστίνα Κοκκίνου, Μηνάς Σπανάκης, Ιωάννα Κοσσένα.

 

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κάθε Σάββατο στις 15:00 και Κυριακή στις 15.30
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-34.12.689
Ειδικές κρατήσεις (σχολεία, ομάδες κτλ): 6988-479.720
Τιμές εισιτηρίων 8 ευρώ κανονικό, 6 ευρώ και 5 ευρώ μειωμένο

 

***

 

Θέατρο Άβατον
Ευπατριδών 3, Γκάζι
Αθήνα, 11854
Σταθμός Μετρό Κεραμεικού

 

***

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ»

 

***

(*) Ο Παναγιώτης Μήλας, είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών και ΔΕΝ είναι κριτικός θεάτρου.

Παναγιώτης ΜήλαςΘα έχεις μεγάλη ωφέλεια αν πας στο «Άβατον» για να πιεις με την Ομάδα Ludus από «Το νερό που σε καλεί»
Περισσότερα

“Η Φωνή του Δράκου” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο θέατρο «Φούρνος»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μία οικογενειακή ιστορία, ένας αριθμός και η γέννηση ενός παιδιού πυροδοτούν ένα σκάνδαλο και εξεγείρουν τους κατοίκους μιας μικρής κοινότητας. Η οικογένεια στοχοποιείται και οδηγείται σταδιακά σε απομόνωση και αποκλεισμό από την κοινωνική ζωή. Τα μέλη της θα επινοήσουν το ξεχωριστό τους καταφύγιο για να προφυλαχτούν από τις φήμες, τις διαδόσεις, τις φωνές. Κάπου εκεί θα αναζητήσει την πραγματική του ταυτότητα και αρματωσιά ο έφηβος πια Κώτσος. Στις παρυφές της κοινότητας, στην περιοχή του θρύλου, στη σκιά του Δράκου.
Η παράσταση αξιοποιεί για πρώτη φορά στη σκηνή το αριστούργημα του Παπαδιαμάντη, ορμώμενη από τη σύγχρονη πραγματικότητα του ψηφιακού κόσμου των πολλαπλών οπτικών γωνιών, του κοινωνικού αυτοματισμού και των εύθραυστων ταυτοτήτων. Επιχειρεί να ενορχηστρώσει και να αντιπαραβάλλει σαν πολυφωνικό τραγούδι τις φωνές και τις στάσεις της κοινότητας, να ανιχνεύσει ετεροτοπίες της δικής μας κοινωνίας και να αφουγκραστεί τη φωνή του σύγχρονου δράκου, που πάντα βρίσκει τη ρωγμή για να ακουστεί. Και η ρωγμή αυτή λέγεται σιωπή.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία / Δραματουργία: Τάσος Καρακύκλας
Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Κάκια Χατζηγιαννίδη
Κατασκευή σκηνικού: Δημήτρης Νίκας
Σχεδιασμός φωτισμού: Πάνος Κουκουρουβλής
Φωτογραφίες / Αφίσα: Αλίνα Κέκη
Trailer: Χρήστος Θλιβέρης, Ζαφείρης Επαμεινώνδας, Μαρία Αθανασοπούλου
Οργάνωση παραγωγής / Βοηθός σκηνοθέτις: Μαρίνα Κακουλλή

Επί σκηνής: Κατερίνα Καλοχριστιανάκη, Κωσταντής Ντίσιος

Πληροφορίες

Πρεμιέρα 1η Φεβρουαρίου
και κάθε Παρασκευή στις 21:30

Θέατρο «Φούρνος»

Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολη Εξαρχείων.
Για πληροφορίες και κρατήσεις: 210-6460748
και στο viva.gr

Τιμές εισιτηρίων:
Ολόκληρο: 12€
Φοιτητικό: 10€
Ατέλειες-Ανεργίας: 5€

eirini aivaliwtou“Η Φωνή του Δράκου” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο θέατρο «Φούρνος»
Περισσότερα

«Ονομάζομαι Άγνωστη». Πρεμιέρα για την Πολύνα Γκιωνάκη και το έργο της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έρωτες, προδοσίες, εγκλήματα.
Όλα συμβαίνουν μέσα σε μία ώρα, με μουσική.
Ο Verdi, o Bizet, o Bellini, o Puccini, o Wagner, παρόντες ή φαντάσματα;
Τα ερωτήματα αναπάντητα.
Όλα ακροβατούν στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο…

***

Ταυτότητα παράστασης

ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΑΓΝΩΣΤΗ

Ερμηνεία: Πολύνα Γκιωνάκη
Αφήγηση-Πιάνο: Κρινιώ Νικολάου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Βαμβακάς
Σκηνική Επιμέλεια: Γιώργος Μαλτέζος
Φωτισμοί-Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Βαμβακάς
Κομμώσεις: Αθηνά Μουστάκα
Παραγωγή: Γιάννης Βαμβακάς
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Την κυρία Πολύνα Γκιωνάκη ντύνει η κυρία Λουκία (Atelier Loukia)

***

Πληροφορίες

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6947940079
Πρεμιέρα Παρασκευή 25 Ιανουαρίου στις 21:30
Κάθε Παρασκευή στις 21:00 και Σάββατο 19:00
μέχρι το Σάββατο 20 Απριλίου στις 19:00

***

Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8, Πετράλωνα. Τηλέφωνο: 210-34.28.650

eirini aivaliwtou«Ονομάζομαι Άγνωστη». Πρεμιέρα για την Πολύνα Γκιωνάκη και το έργο της
Περισσότερα

Η ιστορία και η ταυτότητα του Εθνικού Θεάτρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το πρόβλημα της ανυπαρξίας μόνιμου θεάτρου ήταν αντικείμενο συζητήσεων σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και η τελική λύση που δόθηκε, με την ίδρυση του Εθνικού (τότε Βασιλικού) Θεάτρου, προήλθε κυρίως από πρωτοβουλία του Γεωργίου Α’, ο οποίος συνεισέφερε και οικονομικά, ενώ παράλληλα αξιοποιήθηκαν οι προσφορές γνωστών Ελλήνων ομογενών, όπως ο Στέφανος Ράλλης, ο Μ. Κοργιαλένιος, ο Ευγένιος Ευγενίδης κ.ά. Το μεγαλοπρεπές εκλεκτικιστικό κτήριο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1891-1901, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923), ο οποίος προσπάθησε να διαχειριστεί την έντονη κλίση και το μικρό μέγεθος ενός προβληματικού οικοπέδου (το οποίο αγοράστηκε πανάκριβα από τον ιδιοκτήτη του αυλικό Νικόλαο Θων), δίνοντας με δεξιοτεχνία μια ευφάνταστη λύση που κινείται ρυθμολογικά στο πνεύμα του γερμανικού νεομπαρόκ. Το κτήριο υπέστη ποικίλες διασκευές στη διάρκεια του 20ού αιώνα, στη διάρκεια των οποίων αφαιρέθηκαν τα έξι αρχαία αγάλματα που υπήρχαν στη στέψη του. Το 1961-1963 επεκτάθηκε, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Βασίλειου Δούρου (1904-1981), μέσα στο πνεύμα του Ziller, ενώ αργότερα ξεκίνησε μια ακόμη εκτεταμένη ανακαίνισή του.

 

To πρώτο κρατικό μας θέατρο εγκαινιάστηκε το έτος 1901. Πρωτολειτούργησε ως Βασιλικό Θέατρο και το 1908 έκλεισε «επ’ αόριστον». Ιδρύθηκε με την επωνυμία Εθνικό Θέατρο το 1930 από τον Υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου. Για πολλά χρόνια λειτούργησε ως Ν.Π.Δ.Δ.
Με το Νόμο 2273/94 ιδρύθηκε το Ν.Π.Ι.Δ. με επωνυμία «Εθνικό Θέατρο», οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Στα Αγγλικά η επωνυμία του είναι Greek National Theater.
Σκοπός του είναι η μέσω της θεατρικής τέχνης προαγωγή της πνευματικής καλλιέργειας του λαού και η διαφύλαξη της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Συγκεκριμένα στους σκοπούς του περιλαμβάνονται κυρίως:

Η μελέτη, η έρευνα, η σκηνική διδασκαλία και η διάδοση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό του αρχαίου δράματος.
Η σκηνική διδασκαλία, η προώθηση και η ανάπτυξη της ελληνικής και κυρίως της νεοελληνικής δραματουργίας.
Η σκηνική παρουσίαση και η ερμηνεία κλασικών έργων.
Η έρευνα, η αναζήτηση και ο πειραματισμός σε νέες μορφές θεάτρου και σκηνικής έκφρασης.
Η πραγματοποίηση παραστάσεων για παιδιά και νέους.
Η παροχή θεατρικής εκπαίδευσης με τη δημιουργία Δραματικής Σχολής.
Η προώθηση διεθνών θεατρικών ανταλλαγών και της παγκόσμιας θεατρικής συνεργασίας, κυρίως στο χώρο της Ευρώπης και των χωρών όπου δραστηριοποιείται ο απόδημος Ελληνισμός.
Η δημιουργία προϋποθέσεων και κινήτρων για την ανάδειξη και ενθάρρυνση του θεατρικού δυναμικού της χώρας.

***

Το Εθνικό Θέατρο διοικείται από Επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο και από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του.

Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο και πέντε Συμβούλους, που διορίζονται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού.

Υπό την εποπτεία του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου λειτουργεί η Δραματική Σχολή του, που στεγάζεται στην οδό Πειραιώς

Στο Εθνικό Θέατρο λειτουργούν αυτήν την περίοδο 4 σκηνές. Στο Κτήριο Τσίλλερ, η Κεντρική Σκηνή και η Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος». Στο θέατρο Rex η Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» και η Σκηνή «Κατίνα Παξινού», όπου στεγάζεται η Πειραματική Σκηνή του.

Το θέατρο Rex διαθέτει επίσης και τη σκηνή Νέο Rex, η οποία βρίσκεται στο ισόγειο του κτηρίου και η οποία προβλέπεται να επαναλειτουργήσει την επόμενη χρονιά, ως σκηνή αφιερωμένη στην παιδική και εφηβική ηλικία.

 

 

 

Χρονολόγιο

1880
Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ λαμβάνει δωρεά 10.000 αγγλικές λίρες από τον ομογενή Ευστράτιο Ράλλη και αποφασίζει να τις χρησιμοποιήσει για την ανέγερση Εθνικής Σκηνής.

1891
Μπαίνουν τα θεμέλια του θεάτρου, επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, σε οικόπεδο του Νικόλαου Θων. Το θέατρο χτίζεται με βάση τα σχέδια του γνωστού και για άλλα δημόσια κτήρια Αυστριακού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ.

1900
Ορίζονται: Διευθυντής ο Άγγελος Βλάχος, Γενικός Γραμματέας ο Στέφανος Στεφάνου, Σκηνοθέτης ο Θωμάς Οικονόμου, Κοσμήτωρ της σκηνής ο Χριστόφορος Ταβουλάρης. Ο Α. Βλάχος παραιτείται πριν από την έναρξη των παραστάσεων -για να επιστρέψει και πάλι ως Διευθυντής από το 1906 έως το οριστικό κλείσιμο του θεάτρου το 1908. Διευθυντής αναλαμβάνει ο Νικόλαος Θων.

1901
7 Νοεμβρίου. Αρχίζει η λειτουργία της Δραματικής Σχολής με καθηγητές τους Θωμά Οικονόμου και Αριστοτέλη Κουρτίδη.
24 Νοεμβρίου. Το Βασιλικό Θέατρο ανοίγει τις πύλες του στο κοινό, με μονόλογο από το έργο του Δημήτρη Βερναρδάκη «Μαρία Δοξαπατρή» και δύο ελληνικές μονόπρακτες κωμωδίες: Δημήτρη Κορομηλά, Ο θάνατος του Περικλέους και Χαράλαμπου Άννινου, Ζητείται υπηρέτης.

1903
30 Δεκεμβρίου. Ανεβαίνει η Ορέστεια του Αισχύλου, σε πεζή μετάφραση Γ. Σωτηριάδη. Αυτή η παράσταση υπήρξε και η αφορμή να ξεσπάσει μια μακρόχρονη γλωσσική αντιπαράθεση. Φοιτητές της Φιλοσοφικής Σχολής, υποκινούμενοι από τον αρχαιολάτρη καθηγητή τους Γ. Μιστριώτη, κατέβηκαν στην Αγίου Κωνσταντίνου και προσπάθησαν να ματαιώσουν την παράσταση. Τα επεισόδια που προκλήθηκαν, γνωστά ως «Ορεστειακά», είχαν αποτέλεσμα ένα νεκρό και δέκα τραυματίες.

1908
Το Βασιλικό Θέατρο ανακοινώνει ότι διακόπτει τις παραστάσεις του επ’ αόριστον. Το θέατρο παρέμεινε κλειστό, φιλοξενώντας σποραδικά ξένους θιάσους, ως το 1932.

1930
Ιδρύεται το Εθνικό θέατρο, με νόμο που υπογράφει ο τότε Υπουργός Παιδείας Γ. Παπανδρέου στις 3 Μαΐου. Γενικός Διευθυντής ορίζεται ο Ιωάννης Γρυπάρης. Μόνιμος σκηνοθέτης του θεάτρου ο Φώτος Πολίτης.

1932
19 Μαρτίου. Εγκαινιάζεται το Εθνικό Θέατρο. Πρώτη παράσταση: Αισχύλου Αγαμέμνων και Γρηγορίου Ξενόπουλου Ο Θείος Όνειρος. Μόνιμοι συνεργάτες -μέχρι τη συνταξιοδότησή τους- ο Κλεόβουλος Κλώνης στα σκηνικά και ο Αντώνης Φωκάς στα κοστούμια.

1934
Πεθαίνει ο Φώτος Πολίτης. Τη θέση του αναλαμβάνει ο Δημήτρης Ροντήρης.

1938
11 Σεπτεμβρίου. Η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση Αρχαίου Δράματος στην Επίδαυρο: Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Δίνονται στο Εθνικό παραστάσεις από γνωστά θέατρα του εξωτερικού, με την πρωτοβουλία του Γενικού Διευθυντή Κωστή Μπαστιά.

1939
Ιδρύεται η κινητή μονάδα περιοδειών με το όνομα «Άρμα Θέσπιδος» και σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη. Πρώτη παράσταση ο Οθέλλος του Σαίξπηρ, στην Κόρινθο, στις 17 Σεπτεμβρίου.
5 Μαρτίου. Ιδρύεται η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου.
Περιοδείες της Ηλέκτρας του Σοφοκλή και του Άμλετ του Σαίξπηρ, στο Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Βερολίνο, Λονδίνο κτλ.

1941
24 Νοεμβρίου – 26 Απριλίου. Για λόγους ασφαλείας οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής μεταφέρονται από την Κεντρική Σκηνή στον κινηματογράφο Παλλάς στην οδό Βουκουρεστίου, που διαθέτει καταφύγιο για την περίπτωση αεροπορικού συναγερμού.
Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση της Μαρίας Κάλλας στη Λυρική Σκηνή, στον Βοκκάκιο του von Suppe

1943
Η τελευταία τραγική παρουσία της Ελένης Παπαδάκη στο Ηρώδειο, ενάμιση χρόνο πριν από τη δολοφονία της, στο έργο Εκάβη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού.

1944
Ιδρύεται η Εθνική Λυρική Σκηνή στο Θέατρο Ολύμπια, της οδού Ακαδημίας, με Καλλιτεχνικό Διευθυντή τον Μανώλη Καλομοίρη.

1948
Η πρώτη εμφάνιση της Μελίνας Μερκούρη στο Εθνικό Θέατρο, στο έργο του Μάρτιν Σιέρρα Το τραγούδι της Κούνιας.

1949
Η Μαρίκα Κοτοπούλη συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο ως Κλυταιμνήστρα στην Ορέστεια του Αισχύλου. Σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη.

1950
Πρώτη σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού στο Εθνικό Θέατρο με το έργο του Σαίξπηρ Όπως σας αρέσει, και του Κάρολου Κουν με το έργο του Πιραντέλλο Ερρίκος Δ΄.

1951
Ο τελευταίος ρόλος του Αιμίλιου Βεάκη στο έργο του Διονυσίου Ρώμα Τρεις κόσμοι. Ο Βεάκης πέθανε τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς.

1953
Η Κυβέλη υπογράφει μία μεγάλη επιτυχία στην καριέρα της, στο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου Το μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας.

1954
Ο Δημήτρης Ροντήρης, δεκαέξι χρόνια μετά την Ηλέκτρα, επιστρέφει στον ανοιχτό χώρο του αρχαίου θεάτρου με τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη. Θησέας ο Θάνος Κωτσόπουλος, Ιππόλυτος ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

1955
Τη θέση του Δημήτρη Ροντήρη στη διεύθυνση του θεάτρου αναλαμβάνει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος. Το Εθνικό Θέατρο καθιερώνει το θεσμό των Επιδαυρίων. Κορυφαία ερμηνεία της Κατίνας Παξινού ως Εκάβη στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Στην ίδια παράσταση πρώτη εμφάνιση της Άννας Συνοδινού στο ρόλο της Πολυξένης.
Ο Αλέξης Μινωτής σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Σοφοκλή Οιδίπους Τύραννος.

1956
Στο Εθνικό Θέατρο ιδρύεται η Δεύτερη Σκηνή, με στόχο την παρουσίαση νεοελληνικών έργων. Εναρκτήρια παράσταση με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Η Έβδομη μέρα της Δημιουργίας.
Η πρώτη παράσταση Αρχαίας Κωμωδίας στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού με το έργο του Αριστοφάνη Εκκλησιάζουσες σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Μαίρη Αρώνη και ο Χριστόφορος Νέζερ.
Η Βάσω Μανωλίδου, ο Θάνος Κωτσόπουλος και ο Γιώργος Παππάς πρωταγωνιστούν στον Φάουστ του Γκαίτε.

1957
Η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Στη μεγάλη επιτυχία συμβάλλει η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

1958
Πρώτη εμφάνιση του Μινωτή στο έργο Οιδίπους επί Κολωνώ. Η μεγάλη επιτυχία της παράστασης οδήγησε σε μεγάλες διεθνείς περιοδείες και πολλές επαναλήψεις στα επόμενα χρόνια.
Ο Θάνος Κωτσόπουλος και η Άννα Συνοδινού πρωταγωνιστούν στον Οθέλλο του Σαίξπηρ.

1960
Παγκόσμια πρεμιέρα του έργου Δύσκολος του Μενάνδρου στην Επίδαυρο. Πρώτη συνεργασία του Μίκη Θεοδωράκη με το Εθνικό Θέατρο στο έργο του Ευριπίδη Φοίνισσες.

1961
Τεράστια επιτυχία της Κατίνας Παξινού στο έργο του Φρήντριχ Ντύρρενματ Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας.

1964
Η Έλλη Λαμπέτη πρωταγωνίστρια στο Εθνικό στο έργο του Πωλ Κλωντέλ Το Ατλαζένιο Γοβάκι.

1965
Ο Δημήτρης Χορν πρωταγωνιστεί στο Εθνικό Θέατρο στο έργο του Αλφρέ ντε Μυσσέ Λορεντζάτσιο σε σκηνοθεσία Ζαν Τασσό.

1969
Η παράσταση της Ηλέκτρας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και σκηνικά-κοστούμια Παύλου Μαντούδη, προκαλεί σκάνδαλο λόγω των «βαλκανικών» της αναφορών.

1971
Ίδρυση της Νέας Σκηνής, σε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του Μ. Περάκη, από τον τότε διευθυντή Βασίλειο Φράγκο. Δημιουργία Κινητής Θεατρικής Μονάδας για περιοδείες στην ελληνική επαρχία.

1972
Ο Μάνος Κατράκης πρωταγωνιστεί στο Εθνικό Θέατρο, στο έργο του Θερβάντες Δον Κιχώτης.

1974
Διευθυντής του Θεάτρου διορίζεται για δεύτερη φορά ο Αλέξης Μινωτής.
Ματαίωση της καλοκαιρινής παραγωγής της Λυσιστράτης επειδή ο ανδρικός Χορός έπρεπε να πάρει μέρος στη γενική επιστράτευση κατά της Τουρκίας.

1978
Η τελευταία σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη στην Επίδαυρο, με το έργο του Σοφοκλή Ηλέκτρα.

1980
Έναρξη της Παιδικής Σκηνής με την παράσταση του έργου του Μώρις Μέτερλινκ Το Γαλάζιο Πουλί.
Η Βάσω Μανωλίδου ερμηνεύει τον ρόλο της Ουίνυ στις Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ.

1981
Θάνατος του Δημήτρη Ροντήρη. Στο Εθνικό θέατρο σκηνοθέτησε πάνω από σαράντα παραστάσεις.
Τα Επιδαύρια αφιερώνονται στους καταξιωμένους στυλοβάτες της αρχαίας παράδοσης.

1982
Η πρώτη σκηνοθεσία του Μίνου Βολανάκη με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, με το έργο Οιδίπους Τύραννος. Στον ρόλο του Οιδίποδα ο Νίκος Κούρκουλος.

1984
Η πρώτη σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν στο Εθνικό Θέατρο με το έργο του Αντρέι Τουργκιένιεφ Ένας μήνας στην εξοχή. Επανέναρξη των παραστάσεων της Κινητής Μονάδας με το έργο Ένας Όμηρος του Μπ. Μπήαν.

1986
Η Αλέκα Κατσέλη πρωταγωνιστεί στο έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα.
Θάνατος του Αντώνη Φωκά.

1988
Θάνατος του Κλεόβουλου Κλώνη.

1989
Η τελευταία εμφάνιση του Αλέξη Μινωτή στο Εθνικό Θέατρο στο έργο Η θυσία του Αβραάμ.
Ίδρυση της Γ’ Σκηνής, στο Γκαράζ του Εθνικού Θεάτρου, με το έργο του Πέτερ Βάις Η Δολοφονία του Μαρά.

1991
Ματαίωση των παραστάσεων του Εθνικού στην Επίδαυρο λόγω στάσης του τεχνικού προσωπικού.

1992
Τελευταία εμφάνιση του Νίκου Τζόγια στην Επίδαυρο, ως Κρέοντα στην Αντιγόνη του Σοφοκλή. Συμμετοχή των έργων Φιλοκτήτης του Σοφοκλή και Τρωάδες του Ευριπίδη στο Φεστιβάλ Συρακουσών.

1993
Εγκαίνια της Σκηνής «Μαρίκα Κοτοπούλη» στο κτήριο του Ρεξ, με το έργο του Δημήτρη Ψαθά Φον Δημητράκης.

1994
Το Εθνικό Θέατρο γίνεται Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.

1995
Με το νέο νομικό καθεστώς διευθυντής αναλαμβάνει ο Νίκος Κούρκουλος. Εγκαινιάζεται το Παιδικό Στέκι με το έργο του Μ. Περώ Ωραία Κοιμωμένη.

1996
Καλλιτεχνική και εμπορική αναγνώριση του Εθνικού στην περιοδεία στις ΗΠΑ με το έργο Ηλέκτρα του Σοφοκλή.
Ίδρυση της Πειραματικής Σκηνής, του Άδειου Χώρου και του Εργαστηρίου Ηθοποιών.

1997
Δημιουργείται ο Θίασος Περιοδειών Αρχαίου Δράματος και παρουσιάζονται τα έργα Μήδεια του Ευριπίδη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε πολλές πόλεις του εξωτερικού.

2000
Διοργανώνεται η Πρώτη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου στο Μονοδένδρι της Ηπείρου.

2006
Υπογράφεται η σύμβαση για την αποκατάσταση και τον εξοπλισμό του κτηρίου του Εθνικού Θεάτρου.

2007
Πεθαίνει ο Νίκος Κούρκουλος.

2008
Η Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου επαναλειτουργεί ύστερα από επτά χρόνια ως «Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος» με το έργο του Μπερνάρ- Μαρί Κολτές Ρομπέρτο Τσούκο

2009
Η Κεντρική Σκηνή ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό στις 14 Οκτωβρίου με την παράσταση Πουθενά του Δημήτρη Παπαϊωάννου.
Στο Κτήριο Τσίλλερ λειτουργεί εξειδικευμένο θεατρικό Βιβλιοπωλείο.

2012
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Robert Wilson σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο την Οδύσσεια του Ομήρου σε συμπαραγωγή με το Piccolo Teatro του Μιλάνου. Ακολουθεί περιοδεία στο εξωτερικό.

2014
Το «Σχολείον της Αθήνας»-Ειρήνη Παπά, επί της οδού Πειραιώς 52 περιέρχεται στο Εθνικό Θέατρο.
Διοργάνωση του πρώτου Studio συγγραφής θεατρικού έργου από το Εθνικό Θέατρο.

2015
Επαναλειτουργία της Πειραματικής Σκηνής (-1), μετά από 8 χρόνια, στο Θέατρο Rex στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού».

2016
Με πρωτοβουλία του Εθνικού Θεάτρου πραγματοποιείται η πρώτη συμπαραγωγή του Ε.Θ. με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας και τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Είναι η Αντιγόνη του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.
Διοργάνωση του Πρώτου Διεθνούς Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος στους Δελφούς σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.
Το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με το θέατρο Βαχτάγκοφ της Μόσχας ανεβάζει τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Rimas Tuminas στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και ακολουθεί περιοδεία στο εξωτερικό.
Στο χώρο του βιβλιοπωλείου, στο Κτήριο Τσίλλερ, λειτουργεί πωλητήριο με αναμνηστικά αντικείμενα εμπνευσμένα από τις παραστάσεις του.

2017
Ίδρυση του Μικρού Εθνικού, μιας ξεχωριστής σκηνής για τους μικρούς θεατές του Εθνικού Θεάτρου.

***

Η Βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεάτρου περιλαμβάνει:

Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία για το θέατρο.
Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες γενικού περιεχομένου.
Παλιά βιβλία και σπάνιες εκδόσεις.
Ξενόγλωσσες και ελληνικές σειρές λογοτεχνικών και θεατρικών περιοδικών.
Προγράμματα από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου από το 1932 ως σήμερα.
Προγράμματα από διάφορες άλλες εκδηλώσεις και συνεργασίες του Εθνικού Θεάτρου.
Ανέκδοτα ελληνικά θεατρικά έργα και ανέκδοτες μεταφράσεις θεατρικών έργων.
Ειδικούς καταλόγους και κείμενα για την ιστορία, τους συντελεστές και το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου.
Αντίγραφα των θεατρικών έργων που έχουν παιχθεί από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου.
Παρτιτούρες από τη μουσική ορισμένων έργων που παίχθηκαν στο Εθνικό Θέατρο.
Κριτικές και αποκόμματα Τύπου από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.
Ντοσιέ με φωτογραφίες – πορτρέτα ηθοποιών και βιογραφικά σημειώματα.
Βιντεοσκοπήσεις θεατρικών παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου (από το 1995 και εφεξής.)
Ειδικό αρχείο φωτογραφιών.

***

Στο Εθνικό Θέατρο υπάρχουν αρχεία παλιών ηχογραφήσεων, μουσικής, σκηνογραφικών σχεδίων, μακετών, φροντιστηριακών ειδών, κοστουμιών καθώς και ένα εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο.

Η Βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεάτρου στεγάζεται στο ισόγειο του Θεάτρου Ρεξ, οδός Φειδίου 5, 106 78 Αθήνα.

Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με το τηλ. 210 38 20 525.

Η βιβλιοθήκη λειτουργεί καθημερινά 8:00 με 16:00

***

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ – ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η υποβολή προτάσεων μπορεί να γίνεται:
1. Ηλεκτρονικά στη διεύθυνση dramadept@n-t.gr
Το θέμα του μηνύματος θα πρέπει να περιλαμβάνει τη φράση «Καλλιτεχνική πρόταση προς το Εθνικό Θέατρο» και τον τίτλο της πρότασης ή «Κατάθεση θεατρικού έργου προς το Εθνικό Θέατρο».
2. Με κούριερ ή ταχυδρομικά στη διεύθυνση:
Εθνικό Θέατρο, Φειδίου 5, 10678
Υπ’ όψιν Τμήματος Δραματολογίου
Όλες οι έγκυρα κατατεθειμένες προτάσεις λαμβάνουν αριθμό πρωτοκόλλου.

 

 

Απαιτούμενο περιεχόμενο

Οι προτάσεις θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τις εξής πληροφορίες:

Στοιχεία επικοινωνίας (όνομα, τηλέφωνο και ηλεκτρονική διεύθυνση) του ατόμου / φορέα που καταθέτει την πρόταση

Τίτλος και σύντομη περιγραφή της πρότασης και του περιεχομένου της

Το κείμενο του έργου (εφ’ όσον πρόκειται για καινούριο θεατρικό έργο ή νέα μετάφραση) σε ένα αντίγραφο (εάν η πρόταση αποσταλεί ταχυδρομικά). Σε περίπτωση που η πρόταση συνδέεται με άλλου είδους πρωτογενές υλικό (π.χ. μυθιστόρημα, ποίηση), πρέπει να συνυποβάλλεται το σχετικό υλικό, και, εφ’ όσον υπάρχει, η διασκευή του.

Το βιογραφικό του προτείνοντος και τα βιογραφικά συντελεστών (εάν η πρόταση συνδέεται με συγκεκριμένους συνεργάτες)

Σημειώσεις

Κείμενα, CD, DVD και άλλο υλικό που υποβάλλεται δεν επιστρέφεται.
Το Εθνικό Θέατρο δεσμεύεται ότι δεν θα διανείμει ή κοινοποιήσει το υλικό της πρότασης προς οιονδήποτε τρίτο.
Κάθε καλλιτέχνης μπορεί να καταθέσει μία μόνο πρόταση.
Το Εθνικό Θέατρο θα ενημερώσει για την αποδοχή ή μη της πρότασης μέσω email ή επιστολής αλλά δεν υποχρεούται σε κανενός είδους κριτική αξιολόγηση των προτάσεων.
Ερωτήσεις σχετικά με τη διαδικασία υποβολής προτάσεων θα γίνονται αποδεκτές μέσω e-mail, στη διεύθυνση dramadept@n-t.gr, ή στα τηλέφωνα του τμήματος δραματολογίου: 210 3820525, 210 5288174.

***

Το Εθνικό Θέατρο, για πρώτη φορά στην ιστορία του, δημιουργεί έναν σταθερό χώρο πώλησης αναμνηστικών αντικειμένων εμπνευσμένων από τη μακρόχρονη καλλιτεχνική του παράδοση και τις παραστάσεις του.

Στο Πωλητήριο, στον ανανεωμένο χώρο του Βιβλιοπωλείου, στο Κτήριο Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου μπορείτε να αναζητήσετε αντικείμενα εμπνευσμένα από τον κόσμο του θεάτρου και ειδικότερα από το έργο σπουδαίων καλλιτεχνών – ζωγράφων, σκηνογράφων και ενδυματολόγων – που εργάστηκαν στις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου σε σύγχρονες και πρωτότυπες εφαρμογές.

Σχέδια, εικόνες και φωτογραφίες από σημαντικές παραστάσεις δίνουν πνοή τέχνης στην καθημερινότητα μας καθώς μετατρέπονται σε χρηστικά και διακοσμητικά αντικείμενα που θα βρείτε αποκλειστικά και μόνο στο Πωλητήριο του Εθνικού Θεάτρου και σηματοδοτούν μια νέα σχέση του Θεάτρου με το κοινό του. Μια σχέση που συνεχίζεται και όταν η αυλαία πέφτει.

Και φυσικά, μην ξεχάσετε να ρίξετε μια ματιά στη μοναδική συλλογή από κοσμήματα. Υφάσματα από κοστούμια, δαντέλες, κουμπιά, τούλια και άλλα υλικά από το βεστιάριο του Εθνικού Θεάτρου γίνονται κοσμήματα σε μία μοναδική συλλογή. Μοναδικές δημιουργίες, έργα τέχνης, από τα εργαστήρια του Εθνικού Θεάτρου.

Παράλληλα συνεχίζει τη λειτουργία του στον ίδιο χώρο και το εξειδικευμένο θεατρικό Βιβλιοπωλείο του Εθνικού Θεάτρου όπου μπορείτε να βρείτε γνωστούς τίτλους θεατρικών έργων του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου, λευκώματα, δοκίμια και μελέτες για το θέατρο και την τέχνη αλλά και παλαιότερα προγράμματα των παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου.

Ωράριο Λειτουργίας
Τετάρτη έως Σάββατο 16:00 – 23:00

Κυριακή: 15:00 – 23:00 (Κυριακή παραμονή Χριστουγέννων και Κυριακή παραμονή Πρωτοχρονιάς το πωλητήριο θα είναι κλειστό)

Εθνικό Θέατρο – Κτήριο Τσίλλερ, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24 (Σταθμός μετρό: Ομόνοια) 1ος όροφος

Τηλέφωνο: 210 5288121

Εmail: shop@n-t.gr

Βιβλία και αναμνηστικά δώρα μπορείτε να βρείτε και στο παιδικό βιβλιοπωλείο στο Κτήριο Τσίλλερ (Κεντρική Σκηνή, αριστερή είσοδος) κατά τη διάρκεια των παραστάσεων για παιδιά.

Για μαζικές παραγγελίες, μπορείτε να επικοινωνείτε καθημερινά 9:00 – 17:00 με το Τμήμα Εκδόσεων/Πωλητηρίου στο 2105288165.

Είστε δημιουργός ή προμηθευτής και θα θέλατε να υποβάλετε μία νέα πρόταση προς το Πωλητήριο του Εθνικού Θεάτρου;

Στείλτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση shop@n-t.gr τα ακόλουθα στοιχεία:

Α. Αναλυτική περιγραφή των αντικειμένων και της πιθανής συσκευασίας τους.

Β. Φωτογραφίες ή ψηφιακά αρχεία με προσχέδια των προτεινόμενων αντικειμένων.

Γ. Τιμές χονδρικής (προ ΦΠΑ).

Δ. Χρόνο παραγωγής.

Ε. Σύντομο βιογραφικό του δημιουργού ή της εταιρείας και πλήρη στοιχεία επικοινωνίας (τηλέφωνο, ταχυδρομική διεύθυνση, email).

Για οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνείτε με την κ. Μαρία Καρανάνου, Υπεύθυνη Πωλητηρίου / Εκδόσεων στο mkarananou@n-t.gr.

***

Το Εθνικό Θέατρο, ο σημαντικότερος πολιτιστικός οργανισμός της χώρας μας, ένα ζωντανό πολιτιστικό κύτταρο στο κέντρο της Αθήνας, δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά όλο το χρόνο. Διαθέτει τέσσερις σκηνές στο κέντρο της Αθήνας στις οποίες φιλοξενούνται παραγωγές υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας καθώς και μια σειρά από άλλες εκδηλώσεις, οι οποίες προσελκύουν ένα ευρύ κοινό ενώ με τις περιοδείες και με τις μετακλήσεις ξένων καλλιτεχνών ανοίγει διαύλους επικοινωνίας με το κοινό της περιφέρειας και το εξωτερικό.

Στην προσπάθεια αυτή, αρωγοί και συμπαραστάτες, στέκονται οι Χορηγοί με συνεργασίες που διευρύνουν το έργο και ανοίγουν νέους ορίζοντες στον τομέα της πολιτιστικής χορηγίας επωφελούμενοι και οι ίδιοι από την ευρεία προβολή που εξασφαλίζει το κοινό όλων των ηλικιών που μετέχει στις παραστάσεις και τις δραστηριότητες του Εθνικού Θεάτρου.

Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

***

Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ιδρύθηκε το 1930 και λειτούργησε ταυτόχρονα με το Εθνικό Θέατρο. Στα 80 και πλέον χρόνια λειτουργίας της προικίζει το Ελληνικό Θέατρο με σημαντικούς ηθοποιούς και πρωταγωνιστές.

Μαθητές της Σχολής υπήρξαν ο Δημήτρης Χορν, η Μαίρη Αρώνη, η Βάσω Μανωλίδου, ο Νίκος Τζόγιας, η Μελίνα Μερκούρη, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Αλέξης Σολομός, ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Νίκος Κούρκουλος, η Άννα Συνοδινού και άλλοι. Πολλοί από αυτούς δίδαξαν στη Σχολή, της οποίας το διδακτικό επίπεδο, υπήρξε και εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλό. Στη σχολή δίδαξαν επίσης μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου: Δημήτρης Ροντήρης, Κατίνα Παξινού, Τάκης Μουζενίδης, Αγγελος Τερζάκης, Τάσος Λιγνάδης, Γιάννης Σιδέρης, Αιμίλιος Χουρμούζιος και άλλοι.

Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου
Σχολείον της Αθήνας-Ειρήνη Παπά
Γραμματεία: Δώρα Ταραμπίκου
Πειραιώς 52 Τ.Κ. 185 47 Νέο Φάληρο-Πειραιάς
Τηλέφωνα: 210 5225634 και 210 4833922
e-mail: dramaschool@n-t.gr
www.n-t.gr {ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ)

 

 

Σπουδές

Σκοπός και έργο της Σχολής είναι η εκπαίδευση και κατεύθυνση των νέων προς το επάγγελμα του ηθοποιού. Η φοίτηση διαρκεί 3 χρόνια και είναι δωρεάν. Τα μαθήματα τα οποία διδάσκονται και αποβλέπουν σε αυτό το σκοπό, ταξινομούνται σε τρεις κατηγορίες:

Υποκριτική: το μάθημα αυτό διδάσκουν οι κατ’ επάγγελμα ηθοποιοί και σκηνοθέτες. Προβλέπονται τρεις καθηγητές ανά έτος.

Θεωρητικά: θεωρητικά μαθήματα είναι τα παρακάτω: Δραματολογία, Ιστορία Θεάτρου, Στοιχεία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Ιστορία Κινηματογράφου. Αυτά διδάσκονται από αρμόδιους καθ’ ύλην καθηγητές.

Τεχνικά: τεχνικά μαθήματα είναι τα ακόλουθα: Γυμναστική – Χορός, Εκφραστική Κίνηση – Χορός, Ελληνικοί Χοροί, Οπλομαχητική, Μουσική Ορθοφωνία, Θεατρικό Τραγούδι, Σκηνογραφία – Ενδυματολογία – Διασκευή Προσώπου. Όλα τα παραπάνω διδάσκονται και στα τρία έτη.

Κανονισμός

Ο κανονισμός της Σχολής βασίζεται σε Κανονιστικό Διάταγμα της 14-12-1943 τεύχος πρώτον, φύλλο 416 της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και στο Προεδρικό Διάταγμα 336/14-9-1989 τεύχος πρώτον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.

Η Σχολή που τελεί υπό την εποπτεία και ευθύνη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, διοικείται από τον Διευθυντή της ή τον Υπεύθυνο Σπουδών και το Σύλλογο των Καθηγητών, οι οποίοι έχουν την ευθύνη για κάθε διοικητικό ή πειθαρχικό πρόβλημα που πιθανόν θα προκύψει.

Οι μετακλήσεις αναγνωρισμένων καθηγητών – εκπαιδευτών από Ακαδημίες και Πανεπιστήμια του εξωτερικού κατά το έτος 2017, οι οποίοι θα συμπεριληφθούν στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και θα διδάξουν τους σπουδαστές της Σχολής στα πεδία του Σκηνικού Λόγου, της Σκηνικής Κίνησης και της διασύνδεσής τους με την Υποκριτική, πραγματοποιούνται με την ευγενική Χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση.

***

Κτήριο Τσίλερ

Το Εθνικό Θέατρο άρχισε να κτίζεται ως Βασιλικό θέατρο το 1891 χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ προκειμένου να τα διαθέσει εκείνος όπου νόμιζε καλύτερα. Έτσι με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τελικά επιλέχθηκε ύστερα από πολύμηνη αναζήτηση οικοπέδου, αρχικά πλησίον της σημερινής πλατείας Κλαυθμώνος, σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που για την ολοκλήρωσή του όμως συνεισέφεραν επίσης οι Κοριαλένης και Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτιρίου Ερνέστος Τσίλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη βιβλιοθήκη του Αδριανού. Το κεντρικό της τμήμα είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση. Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.

Το κτήριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Το 1960-63 κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη» στη γωνία της οδού Μενάνδρου και κτίστηκε η νέα πτέρυγα (της Νέας Σκηνής). Το 1979-1982 κτίστηκε το τριώροφο υπόγειο στο πίσω οικόπεδο, το οποίο όμως παρέμεινε ημιτελές μέχρι τις μέρες μας.


Σήμερα το κτήριο είναι διατηρητέο (σύμφωνα με την υπουργική απόφαση 21980/250/27-2-52, Φ.Ε.Κ. 54/τ.β’/5-3-52) και άρτι ανακαινισμένο. Οι εργασίες, που αρχικά προβλέπονταν να ολοκληρωθούν στα τέλη του 2007, τελικά ήρθαν σε πέρας τον Οκτώβριο του 2009 και περιλαμβάνουν ανάπλαση ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου, του διάκοσμου, ένα νέο κτήριο, αναβάθμιση του εξοπλισμού της σκηνής, βελτιωμένη αίθουσα (πλατεία και εξώστες), καινούργιο θέατρο 260-300 θέσεων για τη Νέα Σκηνή και διαρρύθμιση που ενοποιεί και τα τέσσερα κτήρια.

Συνεισφορά

Το ελληνικό θέατρο αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία σοβαρά και συστηματικά για πρώτη φορά το 1932 με την επίσημη ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου και τη στελέχωσή του με τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του τόπου. Όπως αναφέρει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ο τότε σκηνοθέτης του, Φώτος Πολίτης, «κατόρθωσε να πείσει τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της σκηνής να έρθουν να βοηθήσουν στην πνευματική προσπάθεια αναγέννησης, που αποτελούσε το καταστατικό αίτημα της ίδρυσης του θεσμού. Και τον ακολούθησε σχεδόν σύσσωμο το θέατρο των ταλαντούχων. Βεάκης, Αλκαίου, Νέζερ, Μαμίας, Μινωτής, Παξινού, Παπαδάκη, Κατερίνα, Ροζάν, Κατράκης, Μανωλίδου κ.ά. Ο Βάρβογλης, ο Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο Σκαλκώτας, ο Σκουλούδης στη μουσική, ο Κλώνης, ο Κόντογλου, ο Φωκάς στα εικαστικά, ο Γρυπάρης, ο Ρώτας, ο Καρθαίος στη μετάφραση». (Τα Νέα, 21/10/1999)

Η συνολική αυτή προσπάθεια καθώς και η λειτουργία της δραματικής σχολής αποτέλεσαν γερές βάσεις για την ανάπτυξη της θεατρικής τέχνης. Η δραματική σχολή του Εθνικού έχει τροφοδοτήσει αλλά και τροφοδοτεί ακόμα τα θέατρα με μερικούς από τους αξιότερους Έλληνες ηθοποιούς.

Το Εθνικό έχει συμβάλει σημαντικά και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος ζωντανεύοντας -υπό την καθοδήγηση του Ροντήρη – τα αρχαία θέατρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου και υπογραμμίζοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός θεατρικού Φεστιβάλ αφιερωμένου στο αρχαίο δράμα. Πράγματι το 1955 το Εθνικό καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου με τις παραστάσεις Εκάβη, Οιδίπους Τύραννος και Ιππόλυτος.

Τέλος αποτελεί ένα ζωντανό θεατρικό μουσείο με βιβλιοθήκη, εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, ηχογραφήσεις, μακέτες, σκηνογραφικά σχέδια και τεράστιο βεστιάριο (20.000 κοστούμια).

Διευθυντές του θεάτρου
(από το 1932)

Ιωάννης Γρυπάρης
Γ. Βλάχος
Κ. Καρθαίος (Κλέανδρος Λάκων)
Κωστής Μπαστιάς
Ν. Γιοκαρίνης
Άγγελος Τερζάκης
Νικόλαος Λάσκαρης
Γεώργιος Θεοτοκάς (I)
Δημήτρης Ροντήρης (I)
Γεώργιος Θεοτοκάς (II)
Δημήτρης Ροντήρης (II)
Αιμίλιος Χουρμούζιος
Γεώργιος Θεοτοκάς (III)
Ηλίας Βενέζης
Αλέξης Μινωτής
Ε. Φωτιάδης
Τάσος Αθανασιάδης
Βασίλειος Φράγκος
Αλέξης Μινωτής (II)
Αλέξης Σολομός (I)
Φάνης Κακριδής (πρόεδρος Δ.Σ.)
Κ. Νίτσος
Κ. Πολιτόπουλος (I)
Ν. Τζόγιας (πρόεδρος Δ.Σ.)
Α. Σολομός (II)
Ν. Τζόγιας (πρόεδρος Δ.Σ.)
Ν. Τσάτσου
Κ. Πολιτόπουλος (αναπληρωτής διευθυντής)
Κ. Πολιτόπουλος (II)
Λ. Χρυσικοπούλου (αναπληρώτρια διευθύντρια)
Νίκος Κούρκουλος
Γιάννης Χουβαρδάς
Σωτήρης Χατζάκης
Στάθης Λιβαθινός

eirini aivaliwtouΗ ιστορία και η ταυτότητα του Εθνικού Θεάτρου
Περισσότερα

Έναν καθοδηγητή «Φάρο» σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου

«Μα, για τ’ όνομα του Θεού, για τι πράγμα μιλάς;
Ήταν απλά ένα λάθος.
Κύριέ μου, οι άνθρωποι κάνουν λάθη, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου…»
***
Οι χαρακτήρες του Conor McPherson και στα δύο έργα που παρακολουθήσαμε στην αθηναϊκή σκηνή τη θεατρική περίοδο 2018/19 (The Seafarer – Φάρος και The night alive – «Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας»), παλεύουν επιτακτικά με τους εσωτερικούς τους δαίμονες. Στο γεμάτο ζωντάνια και ενθουσιασμό «Φάρο», ένας από αυτούς θα χρειαστεί να ασχοληθεί με τον ίδιο τον διάβολο. Και, ακόμα κι αν δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε στη λυτρωτική κορύφωση, ο McPherson αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι εκτός από γεννημένος αριστοτέχνης της πλοκής, είναι και ένας οξύς αναλυτής της ιρλανδικής ζωής, της ανθρώπινης μελαγχολίας και της ανδρικής φύσης.
Αυτή τη χρονιά λοιπόν πήραμε μια καλή γεύση από τα έργα του Ιρλανδού δραματουργού που μαγεύουν τους θεατές ανά τον κόσμο.
Στο έργο «Ο Φάρος», που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας το 2006 σε σκηνοθεσία του συγγραφέα, οι ήρωες, που στέκουν ανήμποροι και ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος της ύπαρξής τους, αντιμετωπίζονται με συμπάθεια. Ανάμεσα στην ιστορία μυστηρίου, στο θρίλερ και στη μαύρη κωμωδία, ο «Φάρος», έργο γραμμένο αριστοτεχνικά, με ευφυώς διαγραμμένους χαρακτήρες και γρήγορους διαλόγους, αποτελεί μια ελεγεία για την εξιλέωση, τη συγχώρεση, τη λύτρωση.
Απλό, μεστό και αισιόδοξο, σε οδηγεί με τον τρόπο που ο φάρος οδηγεί τους ναυτικούς μέσα στην καταιγίδα.

«Ο Ναυτικός»

Μάλιστα το έργο στα αγγλικά λέγεται «Ο Ναυτικός» («The Seafarer»), αλλά ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στη μετάφραση του χάρισε τον τίτλο «Ο Φάρος» καθώς τον εμπνεύστηκε από το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου «Πυρσός λαμπρός του υπερτάτου φαροδείκτου», στο οποίο μιλάει γι’ αυτό το φως που σε οδηγεί.
«Όχι! Όχι! Δεν βρίσκεται η χαρά στην άλλη όχθη μόνον! Είναι εδώ, μεσ’ στις ψυχές μας, μέσα σε τούτες τις καρδιές, είναι παντού για όσους μπορούν να σπάσουν τα δεσμά των, αφού και μέσα μας ο ήλιος ανατέλλει και δείχνει την πορεία μας παντού όπου πηγαίνει, φως εκ φωτός αυτός, πυρσός λαμπρός του υπερτάτου φαροδείκτου, που όλοι τον παραλείπουν οι άλλοι, του φαροδείκτου, σύντροφοι, που είναι ο ουρανός!».

Στην εισαγωγή του έργου, ο συγγραφέας αναφέρεται σε ένα παλιό αγγλοσαξονικό ποίημα ανωνύμου του 8ου αιώνα, με τίτλο The Seafarer. Πρόκειται για το θέμα ενός περιπλανώμενου, καταραμένου ναυτικού, το οποίο λίγο πολύ ως μύθος είναι γνωστό. Ο Βάγκνερ τον χρησιμοποίησε στον «Ιπτάμενο Ολλανδό» του και με βάση τον ίδιο μύθο ο Σούμπερτ δημιούργησε την ωραιότατη σονάτα του Der Wanderer (Η φαντασία του οδοιπόρου).

Μια ευκαιρία

Πράγματι αυτό το έργο έχει πολύ να κάνει με την πίστη, όχι μόνο τη θρησκευτική. Την πίστη στην αγάπη, την πίστη στον άνθρωπο, την πίστη στον ήλιο που ανατέλλει. Το κυρίαρχο θέμα σχετίζεται με το γεγονός ότι όσο είσαι ζωντανός, όσο υπάρχεις, όσες αποτυχίες και αν έχεις σημειώσει σε όλους τους τομείς, δικαιούσαι αλλά και αξίζεις άλλη μία ευκαιρία. Όλοι μα όλοι οι άνθρωποι αξίζουν μια τελευταία ευκαιρία. Ο Μακ Φέρσον αφήνει τους ήρωές του να βρουν τρόπους να σταθούν με αξιοπρέπεια.
Η συμφορά τους είναι τραγικά κωμική. Ο Ρίτσαρντ, ο μεγάλος αδελφός, τυφλός, μέθυσος, με παιδικό θυμό κι ανελέητο χιούμορ, καταπιέζει με την ανημπόρια του τον αδελφό του, σαν άλλος Χαμ από «Το τέλος του Παιχνιδιού» του Μπέκετ.
Ο Σάρκυ, ο μικρότερος, αποτελεί «εγγύηση αποτυχίας». Απολυμένος από δεκάδες δουλειές, μόνιμα οργισμένος, με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για τη γυναίκα του εργοδότη του, προσπαθεί να ξαναπιάσει από κάπου το νήμα της ζωής του και να ξανασταθεί στα πόδια του.
Ο Ιβάν, αδύναμος κι επιπόλαιος, δεν έχει βρει το κουράγιο να πάει σπίτι του δύο μέρες, ζώντας με το φόβο της γυναίκας του, παρασυρμένος μόνιμα απ’ τη θαλπωρή του αλκοόλ και την παρηγοριά των φίλων.
Ο Νίκυ, με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, και με όνειρα να στήσει μια αυτοκρατορία από την εμπορία τυροκομικών προϊόντων, αφού πλέον κανένας γονιός δεν τον εμπιστεύεται για μπέιμπι σίτινγκ.
Και, τέλος, ο κύριος Λόκχαρτ, ο καταλύτης, ένας μυστηριώδης, γοητευτικός άγνωστος, κομψός κι ευγενικός, μ’ ένα σχέδιο που πρέπει να πετύχει αυτή τη σημαδιακή νύχτα, τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων.
Επαναλήψεις, διαφωνίες, φράσεις κλισέ, αποφθέγματα, ιστορίες από το παρελθόν, φανταστικές ιστορίες, αστεία, προσευχές, κωμικότητα, μουσική και πολύ αλκοόλ επιστρατεύονται προκειμένου να συνεχιστεί η νύχτα.

 

 

Μια νύχτα καταιγίδας

Πέντε άντρες, αυτή τη νύχτα, μακριά από κάθε γυναικεία παρουσία που θα μπορούσε να τους περιθάλψει και να τους σώσει, ανώριμοι, ανήλικοι, απόλυτα ανθρώπινοι, ευάλωτοι, θα γιορτάσουν, θα παίξουν, θα πιουν όσο δεν πάει άλλο και κυρίως θα δώσουν μάχη με τους δαίμονές τους.
Στο υπόγειο ενός σπιτιού, σ’ έναν παραθαλάσσιο οικισμό στα βόρεια του Δουβλίνου, ενώ έξω μαίνεται μια σφοδρή καταιγίδα, τέσσερις φίλοι κι ένας μυστηριώδης ξένος θα περάσουν τη νύχτα γιορτάζοντας με τον τρόπο που ξέρουν: παίζοντας χαρτιά και πίνοντας.
Ο Σάρκυ έχει επιστρέψει σπίτι του ύστερα από καιρό, για να φροντίζει τον Ρίτσαρντ, τον μεγαλύτερο αδελφό του, που πρόσφατα τυφλώθηκε. Στη γιορτινή βραδιά είναι μαζί τους ο Ιβάν κι ο Νίκυ, φίλοι αδελφικοί, στο ποτό και τις αποτυχίες της ζωής. Κι ένας ακόμη απρόσκλητος επισκέπτης, ο κύριος Λόκχαρτ, που κανείς δεν τον γνωρίζει, ενώ εκείνος μοιάζει να γνωρίζει πολλά. Ο αινιγματικός ξένος έχει κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει για αυτή τη νύχτα εκτός από ένα μπουκάλι ουίσκι.

Τα ερωτήματα

Πώς βγήκε από τη φυλακή ο Σάρκυ δεκαεπτά χρόνια πριν; Πώς κέρδισε ο Ιβάν τη βάρκα στα χαρτιά; Τι έγινε με τη φωτιά στο ξενοδοχείο; Πώς τυφλώθηκε ο Ρίτσαρντ; Πόσες προσπάθειες χρειάστηκαν για να πεθάνει ο Μώρις Μάκεν; Τι βάζει στο παιχνίδι ο κύριος Λόκχαρτ και ποιoς θα τον ξεπληρώσει; Ποιος παίκτης θα καταφέρει να απελευθερωθεί πρώτος από τις αμαρτίες του και να κερδίσει την παρτίδα;
Η νύχτα βαθαίνει κι η θύελλα θριαμβεύει, κάποιοι άγνωστοι έξω στο δρόμο παίζουν τα δικά τους παιχνίδια κάνοντας ζημιές αλλά οι πέντε άντρες θα παίξουν μέχρι το τέλος, ποντάροντας όλο και περισσότερα: μια πιθανότητα να ξεφύγουν απ’ το παρελθόν τους. Και μια τελευταία ευκαιρία να σώσουν την ψυχή τους.
Η δύναμη και η ψυχραιμία είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία σ’ αυτή την παρτίδα και όλοι οι χαρακτήρες προσπαθούν να ασκήσουν την εξουσία τους έναντι των άλλων με διάφορους τρόπους. Σε όλη τη διάρκεια του έργου φαίνεται να αμφισβητείται η δυναμική της οικογένειας, των οικογενειακών αξιών.
Όπως και το The Homecoming – «Η επιστροφή» (1964) του Χάρολντ Πίντερ, ο «Φάρος» μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κωμωδία απειλής», αφού όλα ξεκινούν από αθώες καταστάσεις για να αποκαλύψουν μια παράλογη και επικίνδυνη διάσταση. Το έργο χωρίζεται σε γύρους, σαν να βρίσκεσαι σε αγώνα πυγμαχίας. Στο τέλος κάθε γύρου υπάρχει κάποιος που κερδίζει και κάποιος που χάνει.

Η διαφορετικότητα των χαρακτήρων

Οι δύο αδελφοί υιοθετούν μια κλασική σχέση αφέντη – σκλάβου, ο μονίμως ηττημένος Ιβάν, κλειδωμένος εκτός σπιτιού από τη σύζυγό του, προφανώς προκάλεσε δύο θανάτους από αμέλεια σε κατάσταση μέθης και ο Νίκυ είναι ένας ανεπιθύμητος κι ενοχλητικός πρώην φίλος που έχει κλέψει το κορίτσι του Σάρκυ.
Η λύτρωση έρχεται πολύ ευφυώς μέσα από ένα αφηγηματικό τέχνασμα που ξαφνιάζει.

Ο «Φάρος» εξερευνά θέματα τόσο πραγματικά όσο και υπερφυσικά, όπως η θλίψη, η κατάχρηση ουσιών, οι διαλυμένες οικογένειες, οι ψευδαισθήσεις και τα φαντάσματα. Οι ήρωες προσπαθούν να απαλύνουν τις ένοχες και τις αποτυχίες τους μέσω ψεύτικων διεγερτικών. Ζουν με τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις τους, τις αξίες και τις ψευδαισθήσεις τους, το σκοπό τους και τους περιορισμούς τους, την ευγένεια και την εγκληματικότητά τους.
Ωστόσο το κωμικό στοιχείο εισβάλλει από την αρχή του έργου, και διεκδικεί την ισοτιμία στην ανάπτυξη της παράστασης.
Ο Σάρκυ, απερίσκεπτος, επιπόλαιος και εξαρτημένος από το αλκοόλ, έρχεται αντιμέτωπος με τα λάθη που του στερούν τη χαρούμενη γλυκύτητα της ζωής. Αντίθετα, ο τυφλός αδελφός του, ο Ρίτσαρντ, με την τρυφερή ενάρετη λάμψη που εκπέμπει, μετατρέπει το σκοτάδι της τυφλότητάς του σε εγκάρδιο φως και γίνεται ο φάρος της ψυχής του Σάρκυ. Η σχέση τους, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, διακρίνεται από μια εκρηκτική ένταση που ερμηνεύεται όμως όχι τόσο σαν ξέσπασμα οργής, αλλά σαν μια ιδιοσυγκρασιακή εξωτερίκευση της ακλόνητης αγάπης που τρέφουν ο ένας για τον άλλο.
Το καρέ των αποτυχημένων συμπληρώνουν ο Ιβάν και ο Νίκυ. Για αυτούς ο φόβος έχει το πρόσωπο μιας γυναίκας -της συζύγου και της συντρόφου αντίστοιχα. Οι φίλοι αποτελούν τη μοναδική ανάσα ελευθερίας που τους έχει απομείνει για να είναι υποφερτή η καθημερινότητα.
Η διαφορετικότητα των χαρακτήρων αποδίδεται με σκοτεινό, παιγνιώδες χιούμορ και ευαισθησία, προκαλώντας το γέλιο αλλά και τη συγκίνηση του θεατή.

Ο αινιγματικός κ. Λόκχαρτ

Ο μόνος παίκτης που διαφέρει αισθητά από τους υπόλοιπους είναι ο αινιγματικός κ. Λόκχαρτ, ο μυστηριώδης άγνωστος που η άψογη, αγγελικά απόκοσμη παρουσία του δεν αφήνει και πολλά περιθώρια διερεύνησης της προσωπικότητάς του, παρά μόνο όταν ο ίδιος αποκαλύπτεται.
«Στο θέατρο, ο άνθρωπος αντλεί μόνο ποίηση και όχι την πίκρα», λέει ο Καμύ. Εκεί βρίσκουν καταφύγιο και οι χαρακτήρες του «Φάρου», αναζητώντας έναν τρόπο να αποφύγουν αλλά και να κατανοήσουν ταυτόχρονα την κατάστασή τους.

Το έργο κορυφώνεται με την παρτίδα πόκερ που παίζεται ανάμεσα στους πέντε άνδρες, φαινομενικά ένα ακίνδυνο παιχνίδι. Το έργο δεν μας δίνει ξεκάθαρες αποδείξεις και απαντήσεις αν ο Λόκχαρτ είναι ο διάβολος και αν έχει έρθει να διεκδικήσει την ψυχή του Σάρκυ. Όλη αυτή η υπερφυσική σαγήνη όμως είναι ένας μηχανισμός που δίνει τη δυνατότητα στον συγγραφέα να αποκαλύψει το πνευματικό έλλειμμα αυτού του αρσενικού κόσμου που τροφοδοτείται με ψέματα. Ο Λόκχαρτ αποκαλύπτεται ως μια οντότητα που φέρει στοιχεία από τον σκοτεινό Μεφιστοφελή. Με το όνομα Μεφιστοφελής αναφέρεται στην τραγωδία Φάουστ του Γκαίτε ο διάβολος. Παριστάνεται όχι βεβαίως με τις γνώριμες κλασικές ειδεχθείς και αποκρουστικές μορφές του δαίμονα αλλά ενδεδυμένος κομψότατα, εύγλωττος, αρρενωπός, μαγνητικός και πολύ γοητευτικός.
Αυτό που δημιουργεί ο Αιμίλιος Χειλάκης στην παράσταση είναι προφανώς απλό, αλλά τολμηρό και αξέχαστο. Ο Λόκχαρτ του έχει πηγαίο δυναμισμό, πειθαρχία στα ερμηνευτικά του μέσα και εκκεντρική ερμηνευτική διάσταση που προσδίδει τόνους υπόγειας θλίψης.

 

 

Ερμηνείες και συντελεστές

Βεβαίως, όσον αφορά το έργο όλων των ηθοποιών, αυτό είναι πραγματικά αξιέπαινο. Ο τυφλός, αλκοολικός, φτωχός, κατεστραμμένος Ρίτσαρντ αποτελεί ένα μνημείο αυταρχικής αυτοπεποίθησης. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ανταποκρίνεται επάξια αποδίδοντας θαυμάσια την κρυμμένη γλυκιά τραγικότητα, την ενσυναίσθηση και τη διαισθητικότητα του ήρωα.
Ο Σάρκυ έχει την ακτινοβολία του πρόθυμου υπηρέτη. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος για ακόμα μια φορά εντυπωσιάζει. Η έκφραση, η εσωτερικότητα, η ευλυγισία, η ευελιξία, η εκφορά του λόγου είναι χαρακτηριστικά στοιχεία της ερμηνείας του.
Οι δυο τους συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, τόσο ώστε να μην μπορούμε εύκολα να τους φανταστούμε χωριστά.
Στον Ιβάν του Νίκου Ψαρρά ο θεατής ανακαλύπτει όχι μόνο το αστείρευτο ταλέντο του, που άλλωστε είναι γνωστό, αλλά και τις ευρηματικές μεταπλάσεις του καθώς και την ερμηνευτική του τόλμη. Μια ερμηνεία αφιερωμένη στην ενδοσκόπηση και την εξερεύνηση του άγνωστου εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.
Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, ένας λαμπρός ηθοποιός, με αξιοσημείωτη πορεία, έπλασε με ακριβά υλικά τον τραγικοκωμικό Νίκυ και έδωσε έμφαση στο πικρό πάθος που κρύβει ο χαρακτήρας.
Η μετάφραση των Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη – Αθανασίας Σμαραγδή είναι εύληπτη και βοήθησε στο να φτάσει ο απαιτητικός λόγος του McPherson, όσο το δυνατόν πιο κατανοητός στην ακοή του κοινού.
Το σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή αποπνέει μια στείρα εργένικη ομορφιά.
Τα κοστούμια της Μαρίας Κοντοδήμα έρχονται να δέσουν αρμονικά με τις προσωπικότητες όλων των ρόλων.
Η μουσική του Μίνωα Μάτσα πλαισιώνει την πλοκή υποβλητικά.
Οι φωτισμοί του Αλέκου Γιάνναρου δίνουν την κατάλληλη έμφαση στη δράση.
Οι επιλογές του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη σε σχέση με τις χρονικές διάρκειες, την ταχύτητα και τους τονισμούς, μικρά πράγματα αλλά διόλου ασήμαντα, προσφέρουν στο σπουδαίο αυτό κείμενο πρωτόγνωρο παλμό και ζωή. Η απαράμιλλη σκηνοθετική ευαισθησία του αγγίζει το πνεύμα και την καρδιά.
Πρόκειται για μια παράσταση από εκείνες που δεν βλέπει κανείς συχνά στην Αθήνα και αυτό συμβαίνει όταν ένα μεγάλο έργο πραγματώνεται επί σκηνής με τέχνη, γνώση και σεβασμό.

Αν υπάρχει ένας πραγματικός δαίμονας σε αυτό το συναρπαστικό, απολαυστικό έργο, αυτός είναι ο δαίμονας του αλκοόλ. Εν τούτοις είναι απολύτως μεθυστικό να αναλογιστεί κανείς τι πρόκειται να μας δώσει στο μέλλον ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.

***

Ο Κόνορ Μακφέρσον είναι Ιρλανδός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Θεωρείται ένας από τους πιο καταξιωμένους σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς και σκηνοθέτες στο παγκόσμιο θέατρο, τρεις φορές υποψήφιος για βραβείο Τόνι. Γεννήθηκε το 1971 στο Δουβλίνο όπου παρουσίασε τις πρώτες του θεατρικές δουλειές ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Από τότε έχει γνωρίσει καθολική αποδοχή από κοινό και κριτικούς και έργα του έχουν παιχτεί τόσο στο Γουέστ Εντ όσο και το Μπρόντγουεϊ. Εκτός από τις τρεις υποψηφιότητες για Τόνι, ο ΜακΦέρσον έχει και άλλες σημαντικές διακρίσεις όπως το βραβείο Λόρενς Ολίβιε, το βραβείο της Evening Standard για το καλύτερο θεατρικό έργο, το βραβείο της Ένωσης Κριτικών Λονδίνου.
Στον κινηματογράφο, η πρώτη ταινία που βασίστηκε σε δικό του θεατρικό το I Went Down (1997), πήρε πολύ καλές κριτικές και κέρδισε βραβεία σεναρίου από το φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν και την Ιρλανδική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η ταινία Saltwater (2000) σε δικό του επίσης σενάριο και πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας CICAE στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Ακολούθησε το The Actors (2003) με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν και Μιράντα Ρίτσαρντσον. Η Ολική έκλειψη (2009) είναι η τρίτη ταινία που υπέγραψε και το σενάριο και τη σκηνοθεσία.
Έργα του έχουν ανέβει σε όλον τον κόσμο κι έχουν τιμηθεί με πολλά βραβεία. Στην Ελλάδα έχει ανέβει «Το Φράγμα» (The Weir) από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη, το 1997. Φέτος ταυτόχρονα παρουσιάζεται και το «The night alive» – «Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» στο Θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – Αθανασία Σμαραγδή
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Κοστούμια: Μαρία Κοντοδήμα
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μανώλης Δούνιας – Έλενα Σκουλά
Θεατρικές επιχειρήσεις: Κάρολος Παυλάκης

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

Σάρκυ: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Ρίτσαρντ: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ιβάν: Νίκος Ψαρράς
Νίκυ: Προμηθέας Αλειφερόπουλος
Κύριος Λόκχαρτ: Αιμίλιος Χειλάκης

Θέατρο Αθηνών, Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου 10, Σύνταγμα

eirini aivaliwtouΈναν καθοδηγητή «Φάρο» σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Περισσότερα