Cat Is Art

Αναγόρευση του Βάλτερ Πούχνερ σε Επίτιμο Καθηγητή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών τιμά τον Βάλτερ Πούχνερ, Ομότιμο Καθηγητή του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, απονέμοντάς του τον ύψιστο τίτλο του Επίτιμου Καθηγητή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η τελετή θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 19.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών (κεντρικό κτήριο, Πανεπιστημίου 30).

Πρόγραμμα Τελετής Αναγόρευσης

 

Προσφώνηση από τον Αναπληρωτή Πρύτανη Υγείας, Κοινωνικής Πολιτικής, Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων, καθηγητή Γεώργιο Κ. Ζωγράφο.

 

Χαιρετισμός από την Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγήτρια Ελένη Μ. Καραμαλέγκου.

 

Παρουσίαση του έργου του τιμωμένου από την Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, καθηγήτρια Χρυσοθέμιδα Σταματοπούλου-Βασιλάκου.

 

Επίδοση αναμνηστικής πλακέτας στον επίτιμο καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ από τον Αναπληρωτή Πρύτανη Υγείας, Κοινωνικής Πολιτικής, Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων, καθηγητή Γεώργιο Κ. Ζωγράφο.

 

Επίδοση πρακτικών του Συνεδρίου «Θέατρο και Δημοκρατία», αφιερωμένου στον τιμώμενο, από την Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, καθηγήτρια Χρυσοθέμιδα Σταματοπούλου-Βασιλάκου.

 

Αντιφώνηση του τιμωμένου Επίτιμου Καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ.

 

***

 

 

 

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα του τιμώμενου

 

Ομότιμος Καθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Γεννήθηκε στη Βιέννη το 1947. Σπούδασε Επιστήμη του Θεάτρου (Θεατρολογία) στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών.

Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση το θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, συνεχίζει όμως να διδάσκει για 30 χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης σε μορφή εντατικών μαθημάτων. Το 1975 παντρεύεται την παιδίατρο Α. Μαλαμίτση. Διδάσκει επί δώδεκα χρόνια ιστορία θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Το 1987 εκλέγεται Πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας στο Ρέθυμνο. Παράλληλα διδάσκει ως επισκέπτης καθηγητής (Gastordinarius) στο Πανεπιστήμιο του Graz της Αυστρίας στην έδρα της Ethnologia Europaea (1985-86, 1988).

Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, στο οποίο έχει διατελέσει πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος. Έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια.

Το 1994 εκλέγεται αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών, το 1995 διδάσκει ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 2001 παρασημοφορείται για τις επιστημονικές του επιδόσεις με την ανώτατη διάκριση του «Αυστριακού Σταυρού Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη».

Το 2002 εκλέγεται Πρώτος Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, αξίωμα που κατέχει έως σήμερα. Το 1996/97, 1999/2000 και 2003/06 τελεί γενικός συντονιστής των Επιτροπών Κρίσεως του Α´, Β´, και Γ´ Διεθνούς Θεατρικού Διαγωνισμού του Ωνασείου Ιδρύματος. Έχει δημοσιεύσει 125 βιβλία, 500 μελέτες και γύρω στις 1.000 βιβλιοκρισίες και βιβλιοπαρουσιάσεις. Χώρος των ερευνητικών του ενδιαφερόντων είναι η ιστορία και θεωρία του ελληνικού, μεσογειακού και βαλκανικού θεάτρου, η συγκριτική λαογραφία, οι βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές, φιλολογικά και ιστορικά θέματα, η έκδοση κειμένων, καθώς και η θεωρία του θεάτρου και του δράματος.

 

 

eirini aivaliwtouΑναγόρευση του Βάλτερ Πούχνερ σε Επίτιμο Καθηγητή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Περισσότερα

Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων: Η Διακήρυξη των Αθηνών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του «Διαλόγου των Δημοσιογραφικών Ενώσεων – Μελών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας», οι εκπρόσωποι των δημοσιογραφικών Ενώσεων εξέδωσαν τη Διακήρυξη των Αθηνών.

Η Διακήρυξη έχει ως εξής:

Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων

Διακήρυξη των Αθηνών

Διάλογος, Προσωπική Ασφάλεια, Πολυπολιτισμικότητα

Οι εκπρόσωποι 19 δημοσιογραφικών ενώσεων της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, που συμμετέχουμε στη συνάντηση των Αθηνών από 4 έως 6 Νοεμβρίου 2018, εξετάσαμε την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι σε όλη την περιοχή, και:

Επισημαίνουμε το ευρύ φάσμα προκλήσεων το οποίο αντιμετωπίζουν όλοι δημοσιογράφοι της περιοχής και αφορά την προσωπική ασφάλεια, την ελευθερία του Τύπου και τις πολιτικές πιέσεις, που ασκούνται στα Μέσα. Οι δημοσιογράφοι προσπαθούμε μαζί με τα συνδικαλιστικά μας σωματεία για τη μεταρρύθμιση των νόμων που αφορούν τα ΜΜΕ, τη διαμόρφωση νομοθεσίας που διασφαλίζει την ανεξαρτησία της ενημέρωσης και την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών, όπως και την αυτορρύθμιση και λειτουργία συμβουλίων Τύπου και την κατοχύρωση του δημοσιογραφικού μέλλοντος με τη λειτουργία Μέσων, που εφαρμόζουν και προωθούν τη δημοσιογραφική δεοντολογία.

Παρακολουθούμε με λύπη τις αυξανόμενες πράξεις βίας, που εκδηλώνονται εναντίον των Μέσων και τις πιέσεις που ασκούν στους δημοσιογράφους αδίστακτες κυβερνήσεις, πολιτικοί και εξτρεμιστές, οι οποίοι επιθυμούν να δημιουργήσουν ένα νέο κλίμα για να επιβάλλουν την αυτολογοκρισία διευκολύνοντας τη διασπορά ψευδών ειδήσεων και τη διάδοση του μίσους στο διαδίκτυο.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι η επαγγελματική και η ανεξάρτητη ποιοτική δημοσιογραφία ασκείται μόνο όταν επικρατούν συνθήκες σεβασμού των βασικών κανόνων εργασίας, που έχουν καθοριστική σημασία στην προάσπιση του δικαιώματος της ενημέρωσης των πολιτών.

Καταδικάζουμε τις εκτεταμένες περικοπές στα δημοσιογραφικά τμήματα και καταστρατήγηση των δημοσιογραφικών δικαιωμάτων στο χώρο της εργασίας από πολλούς εργοδότες των Μέσων, οι οποίοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν την επιχειρηματική κρίση, αδιαφορούν για την αποστολή, τη δεοντολογία και τις αξίες της δημοσιογραφίας. Οι συμμετέχοντες στη συνάντηση απευθύνουν έκκληση αλληλεγγύης με τους δημοσιογράφους θύματα της οικονομικής κρίσης και επισημαίνουν το ρόλο των συνδικαλιστικών ενώσεων, οι οποίες οφείλουν όλες μαζί να αντιδράσουν στις περικοπές των θέσεων εργασίας και στην οικονομική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει την περιοχή.

Επισημαίνουμε την επαναστατική αλλαγή που συντελείται στον τομέα των ΜΜΕ και έχει ως αποτέλεσμα, να αλλάξουν η φύση της εργασίας μας, τα ιδιοκτησιακά πρότυπα των ΜΜΕ και κάθε τομέας της παραγωγής και διάδοσης των ειδήσεων. Οι νέες μορφές βασίζονται σε αλγόριθμους και δελεαστικά διαδικτυακά σάιτ, δημιουργώντας μια νέα κουλτούρα στις επικοινωνίες και νέους ορίζοντες για τις ενώσεις μας. Η αυξανόμενη συγκέντρωση ιδιοκτησίας των Μέσων οδηγεί στον περιορισμό της πολυπολιτισμικότητας και της πολυφωνίας των Μέσων.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

Οι δημοσιογράφοι της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας θα συνεργαστούμε για  να οικοδομήσουμε νέες μορφές διαλόγου  και συναδελφικής αλληλεγγύης, να οργανώσουμε μια εκστρατεία ανάκτησης της εμπιστοσύνης στη δημοσιογραφία και ενίσχυσης της δημοσιογραφίας ως κοινωνικό αγαθό. Ειδικότερα οι συμμετέχοντες στη συνάντηση καταγγέλλουμε την πολιτική του διχασμού, της χειραγώγησης και της μισαλλοδοξίας και συμφωνούμε σε ένα πρόγραμμα δράσης στους ακόλουθους τομείς:

Οικοδόμηση εμπιστοσύνης μέσω διαλόγου

Πιστεύουμε ότι ο διάλογος έχει καθοριστική σημασία για την καλλιέργεια της ενότητας και αλληλεγγύης στη δημοσιογραφία, όπως και μεταξύ των δημοσιογραφικών ενώσεων προκειμένου, να υπερασπιστούν τα επαγγελματικά και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Επισημαίνουμε ότι η Μεσόγειος και η Μαύρη Θάλασσα είναι περιοχές που σημειώνονται εντάσεις και συγκρούσεις και αντί η ενημέρωση να συμβάλλει στην κατανόηση μεταξύ των λαών, το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της προπαγάνδας και των ψευδών ειδήσεων, συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην καταπόντιση της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης.

Πιστεύουμε ότι ευθύνη των δημοσιογράφων είναι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, αξιοπρέπεια του ατόμου, ελευθερία και στον ιδιωτικό βίο. Αποτελεί ευθύνη των δημοσιογράφων και των δημοσιογραφικών ενώσεων, οι οποίοι οφείλουν να ενισχύσουν την ποιότητα της δημοσιογραφίας, βάσει των αρχών δεοντολογίας, της αλήθειας, της ακρίβειας και της λογοδοσίας,  απορρίπτοντας τη ρητορική του μίσους, τις φυλετικές διακρίσεις, το διχασμό της κοινωνίας και κάθε προτροπή που μπορεί να οδηγήσει σε ανθρωποκτονία.

Επιμένουμε στη σπουδαιότητα ανοικοδόμησης εμπιστοσύνης στη δημοσιογραφία και γι’ αυτό οι δημοσιογραφικές ενώσεις οφείλουν να δεσμευτούν προκειμένου:

  • Να αναπτύξουν κώδικες δεοντολογίας σύμφωνα με τις διεθνείς αναγνωρισμένες συμβάσεις και τις βέλτιστες πρακτικές που εφαρμόζονται. Επιπλέον να ενισχύσουν και να διαμορφώσουν ανεξάρτητα όργανα (παρατηρητήρια), για την αντιμετώπιση θεμάτων δεοντολογίας.
  • Να δημιουργήσουν σε συνεργασία με τους εκπροσώπους του επαγγέλματος και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, δομές αυτορρύθμισης σε εθνική κλίμακα.
  • Να ενισχύσουν τη δεοντολογική και επαγγελματική δημοσιογραφία στηρίζοντας τους δημοσιογράφους που παραμένουν αφοσιωμένοι στο επάγγελμα, παρά τις πολιτικές ή τις οικονομικές πιέσεις που δέχονται.

Προσωπική ασφάλεια και προστασία των δημοσιογράφων

Εκφράζουμε ιδιαίτερη ανησυχία για τις δεκάδες δημοσιογράφους και εργαζομένους στα ΜΜΕ, οι οποίοι κάλυψαν λαϊκές εξεγέρσεις και συγκρούσεις στην περιοχή, με αποτέλεσμα να απαχθούν, να φυλακιστούν, να υποστούν εκφοβισμούς ή και να δολοφονηθούν.

Καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτές τις δολοφονίες και επισημαίνουμε ότι θα επιμείνουμε στη διερεύνηση αυτών των θανάτων και οι υπεύθυνοι να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.

Όπως επίσης καταδικάζουμε την κράτηση και τη φυλάκιση δημοσιογράφων στην περιοχή και ιδιαίτερα στην Τουρκία, Παλαιστίνη και Αίγυπτο. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση όλων των δημοσιογράφων που είναι φυλακισμένοι  λόγω του επαγγέλματος.

Αναγνωρίζουμε ότι η προσωπική ασφάλεια και προστασία των δημοσιογράφων και εργαζομένων στα ΜΜΕ έχουν καθοριστική σημασία για την ελευθερία του Τύπου και τη Δημοκρατία, η συνάντηση των εκπροσώπων των δημοσιογραφικών Ενώσεων:

  • Ζητεί την ανάπτυξη ενός προγράμματος για την προσωπική ασφάλεια των δημοσιογράφων στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα για να ενημερώνονται, εκπαιδεύονται και να τους παρέχεται υλική υποστήριξη μείωσης των κινδύνων που αντιμετωπίζουν στις εμπόλεμες περιοχές.

 

  • Καταδικάζει την επιβολή περιορισμών στην ελεύθερης διέλευσης σε ορισμένα εδάφη της περιοχής, καθώς και στους αδικαιολόγητους και αυστηρούς περιορισμούς για την έκδοση βίζας και ζητούν τη δημιουργία φαστ τρακ διαδικασίας, που θα επιτρέπει στους δημοσιογράφους να περνούν τα σύνορα ανενόχλητοι για τη δουλειά τους, χωρίς παρεμβάσεις.

 

  • Καλεί όλες τις κυβερνήσεις στην περιοχή να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν τη Δημοσιογραφική Ταυτότητα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και να εγγυηθούν στους κατόχους της ταυτότητας την ελεύθερη διέλευση.

 

  • Καλεί τις χώρες της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας και όσες συνορεύουν με τις εμπόλεμες περιοχές, να τηρήσουν τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει με το Ψήφισμα 1738 των Ηνωμένων Εθνών, για την προστασία των δημοσιογράφων και των εργαζομένων στις εμπόλεμες περιοχές. Επιπλέον τα κράτη να αποδεχθούν την ευθύνη που φέρουν, για τη διερεύνηση των εγκλημάτων που συντελούνται εις βάρος των δημοσιογράφων, την προσαγωγή των υπευθύνων στη δικαιοσύνη και να χαρακτηρίσουν τις περιπτώσεις που οι δημοσιογράφοι σκοπίμως γίνονται στόχοι επιθέσεων, ως εγκλήματα πολέμου.

 

  • Καλεί όλες οι ενώσεις να συμμετάσχουν στην εκστρατεία ενημέρωσης για τη στήριξη και προώθηση της Διεθνούς Συνθήκης της ΔΟΔ για την Προσωπική Ασφάλεια και Ανεξαρτησία των Δημοσιογράφων και Εργαζομένων στα ΜΜΕ.

 

  • Καλεί τις δημοσιογραφικές Ενώσεις ή οργανώσεις να συνδράμουν τους μετανάστες δημοσιογράφους, που προσπαθούν να ζητήσουν άσυλο και ασφάλεια στην Ευρώπη.

Ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία

Οι ενώσεις της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας μέλη της ΔΟΔ, για να ανταποκριθούν στις αλλαγές που συντελούνται αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και τον επόμενο χρόνο, να συνεχίσουν την προσπάθεια δημιουργίας ισχυρών δημοσιογραφικών ενώσεων και να στηρίξουν τις αξίες της δημοσιογραφίας, των εργατικών δικαιωμάτων, της Δημοκρατίας και της ισότητας, διεκδικώντας με κάθε τρόπο την κατοχύρωση των θέσεων εργασίας μέσω Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Οι εκπρόσωποι των Ενώσεων που συμμετέχουν στη συνάντηση συμφωνούν ότι πλέον ωρίμασε ο χρόνος για την ουσιαστική μεταρρύθμιση των νόμων, που διέπουν τα ΜΜΕ στις χώρες της περιοχής και ιδιαίτερα:

  • Σύγχρονοι νόμοι θα ρυθμίσουν το δημοσιογραφικό επάγγελμα, και θα διασφαλίσουν την ελευθερία του δημοσιογραφικού έργου, του δικαιώματος πρόσβασης στις πηγές των πληροφοριών και προστασίας των δημοσιογραφικών πηγών ενώ θα καταργούνται οι ποινές φυλάκισης και κράτησης των δημοσιογράφων, το μέτρο αναστολής της κυκλοφορίας εντύπων.  Θα καθορισθούν όρια επιβολής προστίμων για τα αδικήματα που διαπράττονται δια του Τύπου και θα καταργηθεί κάθε μορφή  προληπτικής  λογοκρισίας.

 

  • Να οργανωθεί το έργο των δημοσιογραφικών συνδικαλιστικών Ενώσεων για την προστασία των δημοσιογράφων, οι οποίοι εργάζονται στους ομίλους ΜΜΕ παγκόσμιας εμβέλειας μέσω του Πλαισίου Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας.

 

  • Τη διεξαγωγή ολοκληρωμένου διαλόγου, που θα οδηγήσει στη δημιουργία δημοσιογραφικών αυτορρυθμιστικών δομών, ικανών να ανταποκριθούν στο περίπλοκο περιβάλλον των ΜΜΕ και θα προβλέπουν τη δυνατότητα υποβολής εγκλήσεων κατά των ΜΜΕ. Αυτές οι δομές πρέπει να είναι απόλυτα ανεξάρτητες οργανωτικά, οικονομικά και πολιτικά, με τη συμμετοχή εκπρόσωπων δημοσιογραφικών ενώσεων και οργανώσεων, εκδοτών και ιδιοκτητών ΜΜΕ καθώς και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.

 

  • Την εφαρμογή απόλυτα ξεκάθαρης πολιτικής για τα οικονομικά και τη διαφήμιση, επιβεβαιώνοντας την ανεξάρτητη λειτουργία των ΜΜΕ πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά, στοιχεία που διασφαλίζουν ουσιαστικά την ελευθερία του Τύπου.

 

  • Τη μεταρρύθμιση των κρατικής ιδιοκτησίας ΜΜΕ ώστε να λειτουργούν ανεξάρτητα από όποια κυβερνητική ή άλλη πολιτική επιρροή.

 

  • Να οργανωθούν εκστρατείες ενημέρωσης για την κατάργηση κάθε νομικής διάταξης που ποινικοποιεί τα αδικήματα που συντελούνται δια του Τύπου και εμποδίζουν το δημοσιογραφικό έργο.

 

  • Τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων των μόνιμα εργαζομένων και φρήλανς δημοσιογράφων

 

  • Την κατηγορηματική απόρριψη κάθε ρητορικής μίσους και δημόσια καταγγελία όλων των διακρίσεων.

Τέλος οι εκπρόσωποι των δημοσιογραφικών Ενώσεων ευχαριστούν την ΕΣΗΕΑ και την ΕΣΠΗΤ για τη συναδελφική αλληλεγγύη που επέδειξαν οργανώνοντας αυτή τη συνάντηση.

Επομένως οι Ενώσεις της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας μέλη της ΔΟΔ, συμφωνούν να ενισχύσουν το δίκτυο των εργασιών τους, με τη δημιουργία μιας περιφερειακής ομάδας της ΔΟΔ, όπως ορίζει το καταστατικό της Ομοσπονδίας. Η ομάδα θα ονομάζεται Med-Solidaire και θα λειτουργεί σύμφωνα με το Καταστατικό της ΔΟΔ, εκπροσωπώντας τις δημοσιογραφικές ενώσεις και τα μέλη τους στο πλαίσιο των εργασιακών και πολιτικών δομών της περιοχής.

 

eirini aivaliwtouΔιεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων: Η Διακήρυξη των Αθηνών
Περισσότερα

Έναν αμύθητο θησαυρό έφερε στο φως για πρώτη φορά το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Του Παναγιώτη Μήλα

Αν έχεις ένα φτωχό και αδιάφορο βιογραφικό ασφαλώς προσπαθείς με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να το κάνεις λαμπερό.

Όταν διαβάσεις σε ένα βιογραφικό:

– Ότι: Έχει βραβευτεί µε 18 βραβεία για το έργο της στην ελληνική τηλεόραση και έχει ιδρύσει την εταιρεία επικοινωνίας Brainco S.A. και την ιστοσελίδα onlytheater.gr.

– Ότι: Διετέλεσε Διευθύντρια Προγράµµατος του τηλεοπτικού σταθµού Alpha, Σύµβουλος Προγράµµατος στην ΕΡΤ και παραγωγός ντοκιµαντέρ που γυρίστηκαν σε Αµερική, Κούβα, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Κίνα, Μογγολία, Νότια Αφρική, Σρι Λάνκα, Γερµανία κ.α.

– Ότι: Υπήρξε αρχισυντάκτρια, project manager, σκηνοθέτις και εισηγήτρια πολλών τηλεοπτικών projects που σηµείωσαν µεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε δεκάδες εκποµπές στη δηµόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση από το 1982 µέχρι το 2009: Τρεις στον αέρα, Εδώ και Σήµερα, Μade in Greece, Ιστορίες γι’ Αγρίους, Μηχανή του Χρόνου, Πες το στη Σεµίνα, Άνθρωποι, Ώρα Ελλάδος, Αταίριαστοι, Εντιµότατοι Φίλοι, Κοίτα τι έκανες, Τοp Stories κ.ά.

-Ότι: Υπήρξε µέλος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών Ιταλίας Stampa Estera. Εργάστηκε στις εφηµερίδες Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εξόρµηση, Απογευµατινή, Έθνος της Κυριακής, Αδέσµευτος Τύπος, Realnews, στην ιταλική Αvanti!, στα ραδιόφωνα του ΣΚΑΪ, του Αντέννα, του Δευτέρου Προγράµµατος της ΕΡΤ, στον Realfm και σε πολλά περιοδικά.

– Ότι: Σπούδασε Πολιτικές Επιστήµες στη Σιένα και Ηλεκτρονική Δηµοσιογραφία στη Ρώµη…

…Τότε – με τόσο χλωμό βιογραφικό – έχεις ανάγκη να το βελτιώσεις και να βάλεις περισσότερο χρώμα στη δημόσια εικόνα σου.

Αλλιώς πως θα κυκλοφορήσεις στην κοινωνία με μια τόσο συνηθισμένη επαγγελματική πορεία όπως αυτή που διαβάσατε πιο πάνω;

 

***

Η Σεµίνα Διγενή γεννήθηκε στην Αθήνα.

Απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έδωσε η Σεμίνα Διγενή σχεδιάζοντας μια επικίνδυνη αποστολή. Στόχος της να ανακαλύψει και να αποκτήσει κάτι που έλειπε από το βιογραφικό της. Αυτό ήταν ένα Yellow Diamond Star Ring, 150 καρατίων.

Όταν το εντόπισε είδε πως μόνο με δύο τρόπους θα μπορούσε να φθάσει σε αυτόν το θησαυρό.

-Ο πρώτος τρόπος να κάνει ριφιφί…

-Ο δεύτερος να κάνει μια κατάδυση στα βαθιά…

Προτίμησε τον δεύτερο. «Έχτισε» λοιπόν στο γραφείο της ένα Yellow Submarine, ένα «Κίτρινο Υποβρύχιο» που όλοι θα το ζήλευαν. Ένα «Υποβρύχιο» που πλησιάζει αθόρυβα τον στόχο του. Φυσικά μέσα σ’ αυτό δεν ήταν μόνη της. Είχε συνεργάτες τις θρυλικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε στο δημοσιογραφικό της ταξίδι. Είχε όμως, και ως δυναμικό πλήρωμα, τα μέλη μιας παράξενης – υπαρκτής – ελληνικής οικογένειας, τους πρωταγωνιστές αδιέξοδων ερώτων και τους υπαίτιους τραυμάτων που δεν έκλεισαν ποτέ.

Όλοι αυτοί, τη βοήθησαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο και να μας δώσει τα παρασκήνια μιας ταραχώδους προσωπικής και δημοσιογραφικής διαδρομής, από το 1975 στις εφημερίδες κι από το 1982 στην τηλεόραση. Πρόκειται για μια ζωή και μια καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες.

 

***

Γνωρίζοντας τη Σεμίνα, από την εποχή που είμαστε μαζί στην «Εξόρμηση» (στη Χαριλάου Τρικούπη) και στο «Έθνος της Κυριακής» (στο Χαλάνδρι), ήρθε η στιγμή να χαρώ διπλά τώρα που – και πάλι μέσα από τα χειρόγραφά της – ανακάλυψα για πρώτη φορά έναν αμύθητο θησαυρό που ήταν καλά κρυμμένος στο «Κίτρινο Υποβρύχιό» της και τον απόλαυσα μόλις… αναδύθηκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

 

***

 

Στο πρώτο βιβλίο της η Σεμίνα Διγενή γράφει για όλα αυτά για τα οποία δεν μίλησε ποτέ. Αυτό είναι που αξίζει. Αυτό είναι το διαμάντι που… μετράει τα 150 καράτια. Είναι ένα απρόβλεπτο και συναρπαστικό κείμενο. Μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας.

Ένα ντοκουμέντο, το αφηγηματικό νήμα του οποίου ξετυλίγεται με το «Yellow Submarine» των Beatles. Τα τραγούδια και η μουσική όχι απλώς δίνουν τον τόνο της αφήγησης, αλλά και συμβάλλουν μ’ έναν πρωτότυπο τρόπο στην εξέλιξή της.
Το «Κίτρινο υποβρύχιο» της Σεμίνας μάς περιέχει όλους. Υπερβαίνει την αυτοβιογραφική καταγραφή και χαρτογραφεί το κλίμα και την ατμόσφαιρα της Ελλάδας από τη «χαμένη άνοιξη» της δεκαετίας του 1960 στα ευφορικά 80’s, στην ευμάρεια των 90’s, μέχρι τους δαιδάλους της καταιγιστικής εθνικής μας κρίσης.

***

Οι φωτογραφίες της Αθηνάς Λεκκάκου και του Γιώργου Πανηγυρόπουλο είναι και αυτές σημαντικό κομμάτι της κινητήριας δύναμης αυτού του υποβρυχίου.

 

***

-Φυλλομετρώντας, διαβάζοντας και μελετώντας ακόμα και την τελευταία βίδα σε αυτό το «Κίτρινο Υποβρύχιο» ασφαλώς θα δούμε το «χολιγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής φορτωμένης από έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, εμπειριών κολασμένων και ακόλαστων στιγμών», όπως λέει η Λιάνα Κανέλλη.

 

Δήμητρα Γαλάνη τονίζει πως η Σεμίνα μας βοηθάει να μην ξεχάσουμε τίποτα από όσα αγαπήσαμε, τίποτα από όσα μας έκαναν ανθρώπους. Το βιβλίο της θυμίζει «στους νεότερους πώς ήταν η ζωή, χωρίς το δηλητήριο του φόβου».

 

-«Πολλά από τα μυστικά της Σεμίνας, που δεν ξέρει κανείς, είναι στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που –όπως γράφει ο Σεφέρης– «δίνει μια δυνατή κλοτσιά σ’ όλες τις τρυφερές, ηδονοπαθείς σαχλαμάρες και στους νυσταλέους βηματισμούς», τονίζει ο Δρ. Χρήστος Κεχαγιάς.

 

-«Αισθάνεσαι ότι μέσα στις σελίδες συναντιούνται όλες οι τέχνες. Τι είναι άραγε το «Κίτρινο υποβρύχιο»; Αυτοβιογραφία, ιδιότυπο χρονικό, φανταστική λογοτεχνία, ημερολόγιο; Μέχρι το τέλος της ανάγνωσης αισθάνεσαι και ξαφνιάζεσαι διαρκώς, χαμογελάς, ξαναθυμάσαι, συγκινείσαι βαθιά, μορφώνεσαι και φωτίζεις φυσιογνωμίες, περιστατικά για τα οποία πάντα αναρωτιόσουν, λυτρώνεσαι από το μοίρασμα των βασάνων και των χαρών και του πόσο μοιάζουμε όλοι τελικά, αφού διάσημοι και μη ήρωές της έχουν ακριβώς την ίδια πολύτιμη θέση σε αυτό το ταξίδι. Το καλύτερο μέρος του αρχίζει μετά την αποχώρησή της από την τηλεόραση –ύστερα από μια πολύ μεγάλη διαδρομή– και τον προσανατολισμό της στην ψυχή της, στους αγαπημένους της, στο φως το αληθινό και στην αρμονία. Εγώ δηλώνω πως έχω ερωτευτεί το βιβλίο», δηλώνει ο Κώστας Λειβαδάς.

 

Το «Κίτρινο Υποβρύχιο» κυκλοφορεί, με 456 σελίδες, από τις «Εκδόσεις Πατάκη».

-«Μ’ ένα παραμυθένιο όχημα, που η Σεμίνα Διγενή θέλει να το λέει «Κίτρινο υποβρύχιο», αυτό όμως πότε κολυμπάει, πότε πετάει κι άλλοτε απλώς ακινητοποιείται πάνω από στέγες ανοιχτές ή ανοιχτές πληγές σε μικρές κοριτσίστικες προσωπικές ιστορίες, η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στον χώρο και (κυρίως) στον χρόνο. Το «Κίτρινο υποβρύχιο», που είναι και λίγο κιβωτός του Νώε, περιέχει μικρές χρωματιστές ψηφίδες συμπυκνωμένης ωριμότητας ποικίλης πνευματικής ιδιοκτησίας ανθρώπων που βρέθηκαν, την ίδια εποχή με τη Σεμίνα, σε κάποια γωνιά του πλανήτη Γη. Και, μαζί, την αύξουσα ωριμότητα της Ασημίνας-Μίνας-Σεμίνας, που τελικά διαπιστώνει: «Είναι ωραία στην τηλεόραση, επειδή όλα μοντάρονται. Ακόμη και τα «ζωντανά», στο χέρι σου είναι να τα φέρεις όλα σε λογαριασμό, όπως θες εσύ». Το αποτέλεσμα, μια θαυμάσια παράξενη τοιχογραφία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, αλλά και των ημερών που διανύουμε, όμορφα ντεγκρανταρισμένη «με αγάπη και χωρίς κακία». Το διάβασα με ταχύτητες σέβεντις, τότε που διαβάζαμε σχεδόν ένα βιβλίο την ημέρα»… ομολογεί η Αφροδίτη Μάνου.

 

-Τέλος ένας άνθρωπος του θεάτρου, σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, βλέπει από τη δική του σκοπιά το βιβλίο και μας λέει: «Σε ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, η γραφή της Σεμίνας διαστέλλει το όνειρο μες στην πραγματικότητα και διεκδικεί, με οδηγό το πάθος και τη λαχτάρα για ζωή, να γνωρίσει επί της ουσίας σημαντικούς ανθρώπους, που καθόρισαν την πολιτική και καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας για σαράντα και πλέον χρόνια. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και ένα πολύτιμο ημερολογιακό υλικό για σκηνοθέτες που θέλουν να συνομιλούν με την Ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος μας. Θα μπορούσε, το βιβλίο να λειτουργήσει, με μεταγραμμένη σκηνική γραφή ως θέατρο ντοκουμέντο και να αναδείξει τις αναζητήσεις και τα κεκτημένα μιας γενιάς».

***

Δεν έχουμε λοιπόν παρά να προγραμματίσουμε το επόμενο ταξίδι μας να το κάνουμε με το «Κίτρινο υποβρύχιο». Η καπετάνισσα θα μας μάθει πολλά…

Παναγιώτης ΜήλαςΈναν αμύθητο θησαυρό έφερε στο φως για πρώτη φορά το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή
Περισσότερα

Η Μαλάμω είναι η Ελλάδα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Ἦσαν ὁ Στάθης κι ὁ Λευθέρης τῆς Κρατήρας, δίδυμα ἑπτὰ ἐτῶν, κι ὁ Γιώργης κι ἡ Μαλάμω τοῦ Καρυοφύλλη, ἑπτὰ καὶ ἓξ ἐτῶν, κι ὁ Κῶτσος τοῦ Κοντονίκου, ὀκταέτης, καὶ ὁ Χαράλαμπος καὶ τὸ Τσιτσὼ τοῦ Καλλιμάνη, ἓξ καὶ πέντε ἐτῶν, ὅλα χαρούμενα, παίζοντα μέσα εἰς τὰς λόχμας, πηδῶντα τὰ μικρὰ χανδάκια, καραβίζοντα φύλλα δένδρων ἢ ξυλάρια εἰς τὸ νερὸν τοῦ ῥύακος. (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τ’ αερικό στο δέντρο)

Παρόντες ἦσαν, πλήν τῆς παπαδιᾶς, (…) κ’ ἡ θειά τό Μαλαμώ ἡ Καναλάκαινα, μεμακρυσμένη συγγενής (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Στο Χριστό στο Κάστρο)

***

Να ‘ναι η Μαλάμω του Παπαδιαμάντη, να ‘ναι η ελληνική ταινία του 1960, Μαλάμω, γνωστή και ως «Μου Πήραν την Αγάπη μου»; Να ‘ναι το παραδοσιακό «Κι αν πας Μαλάμω μ’ για νερό/ κι εγώ στη βρύση καρτερώ,/ να σου τσακίσω το σταμνί / να πας στη μάνα’ σ’ αδειανή», που ανέσυρε από τη λήθη η Δόμνα Σαμίου;
Να ‘ναι η «Μαλάμω» (1985) σε στίχους της μοναδικής Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, που πρωτοτραγούδησε θαυμάσια η Άλκηστις Πρωτοψάλτη;
Αυτό που απολαύσαμε στο θέατρο «Λαμπέτη» είναι το έπος μιας γυναίκας που αγαπήθηκε, αλλά και μισήθηκε για την αξεπέραστη ομορφιά της, την αγνότητα και το πείσμα της.

 

Jerome Kaluta, Χάρης Χιώτης. Μπάμπης Γαλιατσάτος

 

Έπος

Το έπος προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα έπω (μιλάω). Είναι λογοτεχνικό αφηγηματικό είδος του έμμετρου λόγου, του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι ο μεγάλος αριθμός στίχων με θεματολογία μυθολογική ή ιστορική, ηρωική ή διδακτική, πλούσια σε ιδεολογικά και πολιτιστικά στοιχεία. Η δε δομή του, η πλοκή και τεχνική του διανθίζεται συνήθως από πλούσια καλολογικά στοιχεία που το κάνουν ιδιαίτερα δημοφιλές και κλασικό στο χρόνο. Εκ του έπους ορίζεται ομοίως το ιδιαίτερο αυτό είδος της ποίησης ως επική ποίηση. Ιδιαίτερα επίσης χαρακτηριστικά του έπους είναι ότι απαγγέλλεται και δεν τραγουδιέται, σε αντίθεση με άλλα ποιήματα, λυρικά ή δραματικά.

Ειδυλλιακόν δράμα

Είναι πραγματικά άξιον κοινωνιολογικής, ανθρωπολογικής και καλλιτεχνικής μελέτης το ενδιαφέρον που δείχνουν πολλοί σύγχρονοι δημιουργοί μας, όπως ο Σίμος Κακάλας, ο Νίκος Καραθάνος και άλλοι, για έργα που ανήκουν στην παράδοση του δραματικού ειδυλλίου. Όμως η σκηνοθέτις Ελένη Γκασούκα και ο συγγραφέας Νίκος Χαρλαύτης προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω και δημιούργησαν εξαρχής ένα σύγχρονο έργο που βασίζεται μεν στην παράδοση αλλά μιλάει κατευθείαν στο σημερινό απαιτητικό θεατή ο οποίος κατακλύζεται από θεατρικές προτάσεις και μύριους καλλιτεχνικούς πειρασμούς.
Και αναφέρομαι στο ειδυλλιακόν δράμα διότι πρόκειται για μια παράδοση ολίγον αμφιλεγόμενη, υπό την έννοια ότι ναι μεν άφησε με όρους λαϊκής αποδοχής επιτυχίες στο διάβα της, όμως δεν μας κληροδότησε κάποια άξια λόγου πρόταση που να σχετίζεται με την πρόοδο του ελληνικού θεάτρου. Εκείνο που άφησε είναι κυρίως μια παράδοση, η οποία εμπορεύτηκε την έννοια της ελληνικότητας, σε μια εποχή που το θέμα του έθνους, των ριζών κ.λπ. κυριολεκτικά σάρωνε.
Η Γκόλφω του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, σχεδόν 40 χρόνια μετά τη συγγραφή της, σε τελείως διαφορετική μορφή, αυτή του κινηματογράφου, εξαιτίας της ηχητικής μορφής της ταινίας, που υπήρξε καθοριστική για την αποδοχή και απήχησή της στο κοινό, δημιούργησε μια σειρά από ανάλογες παραγωγές με θέματα παρμένα από την αγροτική και κυρίως τη βουκολική ζωή, τα ήθη και τα έθιμα της υπαίθρου. Λόγω των ενδυματολογικών χαρακτηριστικών, το είδος αυτών των ταινιών ονομάστηκε «φουστανέλα».
Ας γυρίσουμε όμως στην καυστική βουκολοτραγωδία του Νίκου Χαρλαύτη «Το έπος… της Μαλάμως» σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα, με τον Θανάση Αλευρά, που παρουσιάζουν τα Αθηναϊκά Θέατρα στο θέατρο Λαμπέτη.

 

Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Αργύρης Γκαγκάνης

 

«Λαϊκό θέατρο»

Η παράσταση εκφράζει ένα όνειρο φυγής από τον ταραγμένο κόσμο της βίας και της αδικίας και τον πόθο της επιστροφής στην αθωότητα, την παιδικότητα, τη γαλήνη, τη συνεργασία, τη συντροφικότητα, την αγάπη.
Αυτό που νιώθεις παρακολουθώντας την είναι ότι δημιουργείται εμπρός σου ένα είδος γνήσιου «λαϊκού θεάτρου», όπου όλη η σκηνή μετατρέπεται σε ένα θίασο βουκολικών μεταμφιέσεων.
Η Ελένη Γκασούκα συντόνισε και κούρδισε τη ρυθμικότητα των δρώμενων και διαμόρφωσε με επιδεξιότητα τα μονοπάτια επικοινωνίας με την πλατεία. Το δε κείμενο ήταν έμπλεο φαντασίας, γραμμένο με ιδιαίτερη άνεση από το συγγραφέα του. Ή μάλλον αυτό κατάφερε να δώσει, καθώς σίγουρα έκρυβε μόχθο και κάματο μεγάλο.
«Το έπος… της Μαλάμως» είναι ένα ειδύλλιο αξιοθαύμαστα φτιαγμένο από κλισέ που απελευθερώνουν τα πάθη τους στα βουνά και τα λαγκάδια, εκεί όπου υποτίθεται ότι βρίσκονται οι αμόλυντοι έρωτες, οι παρθένες κόρες, τα όμορφα παλικάρια με τα αιγοπρόβατα, οι στυγνοί και καταπιεστικοί τσέλιγκες, οι άσχημες και κακομαθημένες τσελιγκοπούλες, το χωριό με τους καθαρούς ελληνικούς βιορυθμούς του, οι φουστανέλες, τα γιορντάνια, τα γάργαρα νερά, ο ρομαντισμός, η σκληρότητα, τα κρυφά πάθη, τα καλά κρυμμένα μυστικά, η αυθαιρεσία των ισχυρών και τα έντονα συναισθήματα.

«Βουκολοτραγωδία μετ’ ασμάτων και ποικίλων ξεσπασμάτων»

Στο έργο παρακολουθούμε μια νεαρή χωριατοπούλα, γεμάτη ομορφιά και αλαζονεία, να μεταμορφώνεται μέσα από τις περιπέτειες και τα παθήματά της, να γίνεται ταπεινή και, με δάκρυα και πόνο, να αντιστέκεται στην άδικη μοίρα της.

Η Μαλάμω είναι γραμμένη σε 15σύλλαβο έμμετρο λόγο, έχει κοινά με τα θεατρικά του Μποστ, που είναι από τα αρτιότερα δείγματα πηγαίου νεοελληνικού χιούμορ, και διαθέτει το σκωπτικό χιούμορ του Σουρή. Ο ίδιος ο συγγραφέας την αποκαλεί «βουκολοτραγωδία μετ’ ασμάτων και ποικίλων ξεσπασμάτων».
Είναι μια ευφυέστατη σουρεαλιστική παρωδία βουκολικού δράματος, αστεία, σαρκαστική και παραβολική, μια σάτιρα της ελληνικής επαρχίας, του μελό όπως το μάθαμε από τον Φώσκολο, ένα ρηξικέλευθο, υπαινικτικό και υπονομευτικό κείμενο.
Αριστοφανική κωμωδία, βουκολικό δράμα, ανατρεπτικό κωμειδύλλιο, Ερωτόκριτος και Αρετούσα του 21ου αιώνα, φαντασμαγορική επιθεώρηση, όπως κι αν τη δείτε, η «Μαλάμω» μας διδάσκει Ιστορία, συμπληρώνοντας τον εικονοκλάστη Τσιφόρο στις κλασικές Σταυροφορίες του.
Όλα τα προσόντα της η Μαλάμω τα οφείλει στην έμπνευση και στη σπιρτάδα του δημιουργού της, στην αποτελεσματική δημιουργικότητα της Ελένης Γκασούκα αλλά και όλων των συντελεστών της παράστασης που αφήνουν έντονο το αποτύπωμά τους στη σκηνή και σε κάνουν να τη σκέφτεσαι πολλές ώρες αφού τελειώσει.
Η ευρηματική σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, η υποκριτική ευφυΐα του Θανάση Αλευρά και όλων των αστεριών που τον πλαισιώνουν και βεβαίως το κείμενο του Νίκου Χαρλαύτη, που αξιοποιεί όλο τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας πλάθοντάς τον σαν πηλό, δίνουν ένα αποτέλεσμα εξαιρετικού ήθους, πρωτοτυπίας και αισθητικής απόλαυσης, αναδεικνύοντας τη Μαλάμω ως την απόλυτη θεατρική ηρωίδα του χειμώνα 2018 -19.

 

Κωνσταντίνος Καϊκής, Θανάσης Αλευράς, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Πάνος Νάτσης

 

Οι ηθοποιοί

Δώδεκα υπέροχοι άντρες, από τους πιο ταλαντούχους της που διαθέτει το ελληνικό θέατρο –Κώστας Ανταλόπουλος, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Αργύρης Γκαγκάνης, Κωνσταντίνος Καϊκής, Jerome Kaluta, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Πάνος Νάτσης, Χάρης Χιώτης, Παντελής Αρουσαλίδης, Νίκος Καραγιαννίδης, Κωνσταντίνος Σακκάς– υποδύονται αριστοτεχνικά όλους τους ρόλους, γυναικείους κι αντρικούς.
Ο δε Θέμης Καραμουρατίδης έγραψε την πρωτότυπη μουσική, δίνοντάς της μια πολύ ζωντανή και κωμική χροιά.
Ομολογώ πως κατακτήθηκα από τη Μαλάμω και απόλαυσα κάθε στιγμή της. Καλοδουλεμένη και σκηνοθετημένη παράσταση με λεπτομέρειες πολύχρωμου παραδοσιακού καμβά. Κάθε κίνηση, κάθε έκφραση, κάθε χαρακτήρας μελετημένος σωστά, γεγονός που προδίδει εξαντλητική δουλειά. Ένας θίασος δεμένος, που δείχνει να διασκεδάζει επί σκηνής, με επικεφαλής τον ανεξάντλητο Θανάση Αλευρά. Τον παρακολουθώ χρόνια, όμως αυτή τη φορά πραγματικά ενθουσιάστηκα από τον τρόπο που πλάθει τον χαρακτήρα, που ερμηνεύει και ζει κυριολεκτικά ως «Μαλάμω» την κάθε στιγμή της πάνω στη σκηνή.
Γιατί η Μαλάμω είναι ιδέα, όχι πρόσωπο. Η Μαλάμω είναι η Ελλάδα, όπως η Μαλένα είναι η Ιταλία. Ένα πολυπόθητο κορίτσι στην πρώτη του τη δροσιά, ντυμένο στα γαλανόλευκα, φρέσκο, άσπιλο κι αθώο, που όλοι θέλουν ν’ αρπάξουν ένα του κομμάτι, να το ρίξουν στο κρεβάτι τους. Με τη διαφορά πως η Μαλάμω είναι παρθένα και περιμένει τον ένα και μοναδικό εραστή, αυτόν που έχει αγαπήσει, σε αντίθεση με την Ελλάδα που, ενώ θεωρεί πως είναι παρθένα, εδώ και δεκαετίες έχει υποκύψει σε όλους τους μνηστήρες της…
Ο Νίκος Χαρλαύτης είναι ένας χαρισματικός και ταλαντούχος διανοούμενος (δικηγόρος και ενδυματολόγος), που εμπνεύστηκε τη Μαλάμω από το κόμικ της Μπλανς Επιφανί και την έγραψε σε διάρκεια μεγαλύτερη των είκοσι χρόνων. Είναι ένα σπάνιο, έμμετρο κομμάτι, νεοελληνικής γραφής, που διαισθάνομαι πως με το πέρασμα του χρόνου να αποκτήσει αξία, σαν δείγμα ειδικής θεατρικής γραφής.

 

 

 

Κορίτσι – σύμβολο

Εκτός από μία βουκολική ιστορία, η Μαλάμω παραπέμπει σε πολλά. Στην ελληνική περιφέρεια με τις παθογένειές της, όπου λίγα έχουν αλλάξει στη νοοτροπία από άλλοτε, αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα, αφού πρόκειται για μια πεντάμορφη κορασίδα που όλοι θέλουν να κάνουν δική τους εκείνη τραβά τη δική της ανηφόρα. Είναι η ξεροκέφαλη καλλονή που φέρει το στίγμα της γυναίκας «ελαφρών ηθών» μόνο και μόνο γιατί είναι ξεχωριστή και τη ζηλεύουν. Είναι η ενοχική κοπέλα που επιμένει να παραμείνει παρθένα, είναι ολόκληρη η ενοχική ελληνική οικογένεια που ντρέπεται για το διαφορετικό στους κόλπους της… Είναι όλοι οι ελλειμματικοί διπλανοί μας που μιλούν διαρκώς για σεξ αλλά αισθάνονται άβολα με την απόλαυση της ηδονής. Είναι το κορίτσι – σύμβολο. Η Μαλάμω είναι μια φανταστική προσωπικότητα. Φανταστική, με όλη τη σημασία της λέξης. Είναι μια γυναίκα, που δεν υπάρχει. Είναι σαν την ηρωίδα του ομώνυμου γνωστού και πετυχημένου γαλλικού «κόμικ» Μπλανς Επιφανί του Georges Pichard. Μια χυμώδης, σέξι και απονήρευτη κοπέλα, με μια πινελιά αφέλειας, αλλά κυρίως είναι μονίμως αβοήθητη και ανυπεράσπιστη, μπροστά στις άγριες διαθέσεις όλων εκείνων, που κατά περίεργο τρόπο προσφέρονται επίμονα και φορτικά να τη βοηθήσουν… Αυτή κατορθώνει και γλιτώνει, χωρίς (ή έστω με ελάχιστες) σωματικές απώλειες. Πάντως, γλιτώνει…
Μην ξεχνάμε ότι στην Πορνογραφία του, ο Μάνος Χατζιδάκις της αφιερώνει δύο τραγούδια, σε στίχους Άρη Δαβαράκη. Το ένα με τίτλο: «Η Ελλάδα σου μοιάζει, Μπλανς Επιφανί», λέει:
«Η Ελλάδα σου μοιάζει Μπλανς Επιφανί γιατί έχει ήθος, αφέλεια, υπομονή, να τη βιάζουν τακτικά οι κατακτητές
Με επιμονή τα καταφέρνει η Ελληνίς Επιφανί να παραμένει πάντα παρθένος και γυμνή».

 

 

 

Ευχή

Από τη θέση του θεατή, έφυγα συνεπαρμένη, με μια ολότελα θετική διάθεση απέναντι στην προσπάθεια όλου του θιάσου και των συντελεστών, με την ευχή δε ότι θα συνεχίσει να υπάρχει και να ωριμάζει η καλή ψυχαγωγία στο ελληνικό θέατρο, όπως αυτή που μας πρόσφερε η Μαλάμω.

Δροσιά και συνοχή, δυναμισμός και εντάσεις, πολυτάλαντοι ηθοποιοί, ένας πολυσύνθετος πρωταγωνιστής, μια ικανότατη σκηνοθέτις, η πηγαία μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη, τα εντυπωσιακά σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, τα ευφάνταστα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη, οι επιτυχημένοι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη, η έξυπνη μελέτη της κίνησης από την Ελένη Γκασούκα και οι ευφάνταστες χορογραφίες της Χρυσάνθης Μπαδέκα συνθέτουν μια παράσταση αλλιώτικη, χαριτωμένη, ξεκαρδιστική, χορταστική, αυθεντική, ανεπιτήδευτη. Μια από τις πιο επιδραστικές και αγαπημένες παραστάσεις της χρονιάς.

***

Ετούτο το Δελτίο Τύπου, φως ίσως ρίξει «στο…περίπου»,
σε κάτι που καλείται «Βουκολοτραγωδία».
Κάτω απ΄της μυστήριας λέξης τον μανδύα,
υποβόσκει θέαμα, που δεν εντάσσεται σε είδος,
αφού εξιστορεί τα δεινά, «αγάμου – εξ επαρχίας – κορασίδος»,
μαζί και της πατρίδος.
Και τα δύο τούτα θηλυκά, πάση θυσία,
μες του έρωτα την ανταρσία,
ζητούν να κρατούν την παρθενία, εντός τους άσβεστη λυχνία.
Υπάρχει όμως διαφορά και αυτό μας αφορά!
Η μία την κρατά για να την παραδώσει, σ΄αυτόν που μόνο αγάπησε
και πάντοτε προσμένει,
ενώ η άλλη, που νομίζει πως την διατηρεί,
την έχει πολλαπλώς, από καιρό, χαμένη…

Τελικά, στη σκηνή του «Λαμπέτη» θα φανεί,
εάν το έργον «…της Μαλάμως», είναι κωμωδία,
μιούζικαλ, επιθεώρηση, ή δακρυπηγαίο δράμα,
εφ΄όσον όλα τούτα συνυπάρχουν και γίνοντ’ ένα πράμα,
καταπώς στη ζωή συμβαίνει…

Τι άραγε τους θεατές να περιμένει;

Η Μαλάμω πάντως, προς τη δόξα, κατά κει τραβά…
Μες το δικό της το χαβά, και παρόλα τα στραβά,
όπως η Ελλάς, διόλου δεν ξαποσταίνει,
μένει υπέρλαμπρη, ζηλευτή και λατρεμένη.
Εξόχως ξαναμμένη,
όλους σας αναμένει, από τις 20 Οκτώβρη,
μήπως κι επιτέλους το ’βρει…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Νίκος Χαρλαύτης
Σκηνοθεσία: Ελένη Γκασούκα
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Κίνηση: Ελένη Γκασούκα
Χορογραφίες: Χρυσάνθη Μπαδέκα
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Σουλεϊμάν

Στο ρόλο της Μαλάμως ο Θανάσης Αλευράς

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Κώστας Ανταλόπουλος, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Αργύρης Γκαγκάνης, Κωνσταντίνος Καϊκής, Jerome Kaluta, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Πάνος Νάτσης, Χάρης Χιώτης, Παντελής Αρουσαλίδης, Νίκος Καραγιαννίδης, Κωνσταντίνος Σακκάς.

Πληροφορίες

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Τετάρτη, Κυριακή: 20:00
Πέμπτη & Παρασκευή: 21:00
Σάββατο: 18:00 & 21:00

Εισιτήρια: Από 15 ευρώ, www.ticket365.gr και στο: 211 1000.365

Θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ
Τηλέφωνο : 210 6457086

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ

 

…της Μαλάμως!http://www.ticket365.gr/parastaseis/14865-tis_malamosΚείμενο: Νίκος ΧαρλαύτηςΣκηνοθεσία: Ελένη ΓκασούκαΜουσική: Θέμης ΚαραμουρατίδηςΣκηνικά: Κωνσταντίνος ΖαμάνηςΚοστούμια: Νίκος ΧαρλαύτηςΣχεδιασμός φωτισμών: Σάκης ΜπιρμπίληςΚίνηση: Ελένη ΓκασούκαΧορογραφίες: Χρυσάνθη ΜπαδέκαΒοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος ΣουλεϊμάνΣτο ρόλο της Μαλάμως ο Θανάσης ΑλευράςΠΑΙΖΟΥΝ:Κώστας Ανταλόπουλος,Μπάμπης Γαλιατσάτος,Αργύρης Γκαγκάνης,Κωνσταντίνος Καϊκής,Jerome Kaluta,Κωνσταντίνος Μαγκλάρας,Παναγιώτης Νάτσης,Χάρης Χιώτης,Παντελής Αρουσαλίδης,Νίκος Καραγιαννίδης,Κωνσταντίνος Σακκάς.

Δημοσιεύτηκε από Panos Natsis στις Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

.

eirini aivaliwtouΗ Μαλάμω είναι η Ελλάδα…
Περισσότερα

Οι Υπνοβάτες – O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Κάποτε μόνο η εκκλησία δέσποζε ως κριτής των ανθρώπων και ο καθένας γνώριζε πως είναι αμαρτωλός. Τώρα ο ένας αμαρτωλός πρέπει να κρίνει τον άλλο και οι άνθρωποι αντί να συμπάσχουν αδελφικά, είναι αναγκασμένοι να λένε στον πλησίον τους: «Αυτό που έπραξες δεν ήταν σωστό». Και εκεί που παλιά ξεχώριζαν τα άμφια του ιερέα σαν κάτι ανώτερο, εξαιτίας του κάπως υπερανθρώπινου χαρακτήρα τους, ενώ στα χαρακτηριστικά ενδύματα των διαφόρων επαγγελμάτων και ιδίως της στρατιωτικής στολής διαφαινόταν η πολιτική τους χροιά, από τη στιγμή που χάθηκε η μεγάλη αδιαλλαξία της πίστης ήταν επόμενο οι εγκόσμιες αμφιέσεις να αντικαταστήσουν την επουράνια ενδυμασία και η κοινωνία διαχωρίστηκε αναγκαστικά σε εγκόσμιες ιεραρχίες και στολές και τις οποίες ύψωσε στο Απόλυτο για να πάρουν αυτές τη θέση της πίστης. Και επειδή αυτό που χαρακτηρίζει πάντα τον Ρομαντισμό είναι η ανύψωση του εγκόσμιου στη θέση του Απόλυτου, ο κατ’ εξοχήν ρομαντισμός της εποχής μας είναι αυτός της στρατιωτικής στολής […].

***

Η μοναξιά που τους περιέβαλε, εκείνη και τον Γιόαχιμ, εισέβαλε τώρα και στο δωμάτιο που πάγωσε φτάνοντας σε μια απόλυτη και φοβερή ακινησία παρ’ όλη την υπέροχη οικειότητά του: κι όπως ήταν και οι δύο ακίνητοι, τους φάνηκε ότι ο χώρος του δωματίου διευρύνθηκε, και καθώς οι τοίχοι απομακρύνονταν ο αέρας έγινε πιο κρύος και πιο αραιός, τόσο αραιός που σχεδόν δεν μετέδιδε πια τις φωνές τους. Και παρόλο που τα πάντα ακινητοποιούνταν παγωμένα, τα έπιπλα και το πιάνο, που πάνω στη στιλπνή μαύρη του επιφάνεια εξακολουθούσε να αντικαθρεφτίζεται το φωτεινό στεφάνι του πολυελαίου, ήταν σαν να μη στέκονταν πια στη θέση που βρίσκονταν προηγουμένως, αλλά σαν να είχαν απομακρυνθεί κι ακόμη και οι χρυσές πεταλούδες και οι δράκοι πάνω στο μαύρο κινέζικο παραβάν στη γωνία είχαν ξεμακρύνει σιωπηλά σαν να τα είχαν παρασύρει κι αυτά οι τοίχοι που καθώς διαστέλλονταν, φάνταζαν τώρα σαν να ήταν σκεπασμένοι με μαύρα κρέπια.

***

O Hermann Broch (Χέρμαν Μπροχ) γεννιέται στη Βιέννη το 1886 σε μια ευκατάστατη εβραϊκή οικογένεια. Εργάζεται στο υφαντουργείο του πατέρα του, που εγκαταλείπει στα σαράντα του περίπου χρόνια, προκειμένου να αφιερωθεί στις σπουδές και το γράψιμο. Από το 1926 ως το 1930 σπουδάζει μαθηματικά, φιλοσοφία και ψυχολογία στο πανεπιστήμιο της Βιέννης αλλά τελικά τον κερδίζει η λογοτεχνία. Το 1931 εκδίδεται το πρώτο του μυθιστόρημα, Οι υπνοβάτες. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία το 1938, ο Μπροχ συλλαμβάνεται από την γκεστάπο. Αποφυλακίζεται με την παρέμβαση των φίλων του, ιδίως του Τζέιμς Τζόις και άλλων συγγραφέων. Φεύγει για το Λονδίνο, μετά τη Σκωτία για να καταλήξει στις ΗΠΑ το 1939. Εκεί δημοσιεύει τα μυθιστορήματα Βιργιλίου θάνατος και Οι αθώοι. Τις παραμονές της επίσκεψής του στην Ευρώπη, στις 30 Μαΐου 1951, πεθαίνει στο New Haven από καρδιακή προσβολή.

O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα

«…Εκτιμώ πως ο «Βιργίλιός» του και οι «Υπνοβάτες» είναι από τα πιο θαυμαστά, βαθιά, εξαιρετικά και πρωτότυπα πειράματα που δοκιμάστηκαν ποτέ στη φόρμα του μυθιστορήματος. Όταν ωστόσο εκφράζω αυτή μου την άποψη δημοσίως, αντιμετωπίζω ορυμαγδό αντιρρήσεων ακόμα και από ανθρώπους πεπαιδευμένους, οι οποίοι ενίστανται για το γεγονός ότι θαυμάζω μια λογοτεχνία αφηρημένη και σοφιστικέ που σχεδόν δεν διαβάζεται!…».

Απόσπασμα από επιστολή του Τόμας Μαν, στην προσπάθειά του να υποστηρίξει τον Χέρμαν Μπροχ για να κερδίσει το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, με το οποίο όμως δεν βραβεύθηκε ποτέ από την επιτροπή της Στοκχόλμης.

***

Ο Μίλαν Κούντερα, μελετητής του έργου του Μπροχ, γράφει για τους Yπνοβάτες:

«…Ξαναδιαβάζοντας τους «Υπνοβάτες» σκέφτομαι τον καιρό της νεότητάς μου, που τώρα μου φαίνεται ως «η εποχή του Ες». Η προσχώρηση σε μιαν αξία, η στράτευση στο όνομά της, θεωρούνταν τότε από όλους μια ηθική αναγκαιότητα. Σκέφτομαι έναν Γάλλο φίλο, ευφυή και εξαιρετικά πνευματώδη, ο οποίος είχε διακηρύξει την αγάπη του για τον Μάο και στη συνέχεια είχε εκφράσει την ίδια αγάπη για τον πάπα. Σκέφτομαι έναν σημαντικό κομμουνιστή ιδεολόγο ο οποίος κατέληξε να εγκαταλείψει τον μαρξισμό για να προσχωρήσει στο Ισλάμ. Και θα μπορούσα να αναφέρω και τόσες άλλες παρόμοιες μεταστροφές, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τον καιροσκοπισμό, ούτε με τον καριερισμό, ούτε με την ανοησία.

Στην «εποχή του Ες» τα πρόσωπα δεν μπορούν να ζουν χωρίς να μάχονται για κάποιο ιδεώδες, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν.
Όταν στην Ευρώπη κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά κράτη, οι θρησκευτικές, εθνικές και πολιτικές πεποιθήσεις έπαψαν, με τρόπο αρκετά διακριτικό, να παίζουν τον μεγάλο ρόλο που είχαν κάποτε. Η αριστερά; Η δεξιά; Ζουν μια σχέση καλής γειτονίας. Καβγαδίζουν πολιτισμένα για λίγη εξουσία αλλά σίγουρα όχι για να αλλάξουν τον κόσμο. Έτσι άρχισα να κατανοώ ότι αυτό που μας απειλεί δεν αντιπροσωπεύεται πλέον ούτε από τον πόλεμο ούτε από την επανάσταση και ότι βρισκόμαστε στην εποχή του πραγματισμού, στην οποία το μόνο νόημα που μπορεί να έχει η ζωή είναι εκείνο του κέρδους. Το κέρδος νοείται όχι ως εγωιστική και ποταπή αξία, αλλά ως η μόνη απόδειξη του ότι η εργασία έγινε καλά, του ότι ένα άτομο δεν έζησε για το τίποτα, του ότι η ζωή του είχε ένα νόημα…».

Οι «Υπνοβάτες» όμως γράφονται στη διάρκεια των ταραγμένων γερμανικών χρόνων του Μεσοπολέμου και τόσο το βιβλίο όσο και ο συγγραφέας θα περάσουν απαρατήρητοι.
Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, το 1938, ο Μπροχ συλλαμβάνεται από την γκεστάπο.

Αποφυλακίζεται με την παρέμβαση των φίλων του, ιδίως του Τζέιμς Τζόις και άλλων συγγραφέων.

Φεύγει για το Λονδίνο, για να καταλήξει στις ΗΠΑ το 1939.

Εκεί εκδίδει το μυθιστόρημα «Βιργιλίου θάνατος» και αυτό όμως θα περάσει απαρατήρητο.

Πεθαίνει το 1951 αυτοεξόριστος και σχεδόν τελείως ξεχασμένος.

Σε σημειώσεις που βρέθηκαν μετά τον θάνατό του, ο Μπροχ φαίνεται να γνωρίζει και να αποδίδει ξεκάθαρα την αξία των βιβλίων που άφηνε πίσω του, ενώ εκείνο το διάστημα ήταν εντελώς άγνωστος.

Θα χρειαστούν να περάσουν πολλά χρόνια για να θεωρηθούν «Οι Υπνοβάτες» το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα από πολλούς συγγραφείς της εποχής μας. Ο ίδιος ο Μπροχ, όμως, είναι πια νεκρός.

Σήμερα το έργο του θεωρείται από τη διεθνή κριτική ισάξιο του Κάφκα, του Τζόις και του Προυστ.

«…Τα μεγάλα έργα έχουν πάντα τον χρόνο με το μέρος τους, που σημαίνει ότι μπορούν να περιμένουν…».

  • Πίνακας: Rafal Olbinski
eirini aivaliwtouΟι Υπνοβάτες – O Χέρμαν Μπροχ και το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα
Περισσότερα

Μια αλλιώτικη σταφιδόπιτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κείμενο και φωτογραφίες του σεφ Πέτρου Κοσμαδάκη

Το λευκό κρασί ποικιλίας βηλάνα έδεσε αρμονικά με το χαμηλής οξύτητας ελαιόλαδο, τον χυμό, ξύσμα και ανθούς πορτοκαλιάς!
Οι σταφίδες κομμένες στο χέρι, τα χοντροκοπανισμένα καρύδια και τα γλυκά μπαχαρικά (κανέλα και γαρίφαλο) έρχονται με τη σειρά τους να δώσουν στην πίτα μας, ένταση και διάρκεια σε γεύση και επίγευση!
Η επιφάνεια της πίτας ραντίστηκε (πριν από το ψήσιμό της) με ταχίνι, το οποίο διαλύθηκε σε κρύο νερό και πασπαλίστηκε με αρκετό σουσάμι.
Το αποτέλεσμα: μια τραγανή κρούστα της σταφιδόπιτας!

Ένα πλούσιο ενεργειακά και χορταστικό γλυκό, καλή πηγή διαιτητικών ινών, φτιαγμένο με υλικά υψηλής ποιότητας και μεγάλης θρεπτικής αξίας!

 

eirini aivaliwtouΜια αλλιώτικη σταφιδόπιτα
Περισσότερα

«Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή». Παρουσίαση του βιβλίου στην Οικία Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο εκδοτικός οικίσκος Κουκούτσι προσκαλεί το κοινό στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Δ. Τριανταφυλλόπουλου «Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή», που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου, στις 19:30, στην Οικία Κατακουζηνού, Λεωφόρος Βασ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Πλατεία Συντάγματος.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Σταύρος Ζουμπουλάκης,
Συμεών Σταμπουλού
και Ανδρέας Τζουμέρκας.

Περιορισμένες θέσεις.
Παρακαλούμε να κρατήσετε θέση στα ακόλουθα:
6984760021, 2130350737,
ή στο email:
ekdoseiskoukoutsi@gmail.com

***

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ;
ΕΠΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ Δ. ΝΙΚΟΣ

 

 

 

Ο τίτλος και το περιεχόμενο του βιβλίου ανακαλούν δύο πασίγνωστα θεατρικά έργα: το δράμα του Eduard Albee «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» (1962) και την κωμωδία του Nikolaj Gogol «Ο Επιθεωρητής» (1835). Οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί. Ανεξάρτητα από την πλοκή, ο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος μάς συστήνει επτά αφηγήματα με κεντρικό θέμα την επίσκεψη του «κυρίου Επιθεωρητή».
Το πολύτιμο αυτό βιβλίο εστιάζει στη λειτουργία του θεσμού της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, ενώ παράλληλα διαθέτει τη νηφάλια υφή λογοτεχνικού αφηγήματος και απομνημονεύματος. Ο συγγραφέας είναι το κεντρικό πρόσωπο όλων σχεδόν των ιστοριών και ταυτόχρονα ο αμερόληπτος αφηγητής του βιώματός του. Αυτή η προσέγγιση, αλλά και αποστασιοποίηση, μετατρέπει το ημερολόγιο σε ιστορικό ντοκουμέντο, τη μαρτυρία σε δραματικό επίλογο του ζωντανού κάποτε οργανισμού της παιδείας που μετατράπηκε σε «άταφο νεκρό». Το ζήτημα είναι ευρέως πολιτικό και κοινωνικό. Η παιδεία, ως ο κατ’ εξοχήν αμυντικός μηχανισμός της χώρας, επλήγη πρώτη και μάλιστα καίρια. Αλλά «ο τρώσας και ιάσεται», θυμίζει με τον τρόπο του ο συγγραφέας. Η πληγή που θίγεται εδώ, και πρέπει να επουλωθεί με προσοχή, είναι της αξιολόγησης, εκεί που χτυπά ίσως η καρδιά του θεσμού.
Το ακριβό αυτό εγκόλπιο διδασκαλίας φανερώνει με τον τρόπο του στους διψώντες ακόμη δασκάλους τον λησμονημένο, από τη χρόνια περιφρόνηση, ρόλο τους, την πολυτιμία της παραίνεσης, της συμβουλής, ακόμη και αν προέρχεται από ένα απειλητικό «φάντασμα». Απειλητικές είναι οι σειρήνες, οι ρητορείες της απλούστευσης, της ευκολίας, της πατροκτονίας. Η γραφή, η γλώσσα του Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου -από κοιτάσματα όλων των καιρών που δεν καταδεχτήκαμε-, μοιάζει με λαμπύρισμα μακρινό που, ωστόσο, είναι κοντά μας. (Συμεών Γρ. Σταμπουλού, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

eirini aivaliwtou«Ποιος Φοβάται τον Κύριο Επιθεωρητή». Παρουσίαση του βιβλίου στην Οικία Κατακουζηνού
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Σκούρτη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Γιώργου Σκούρτη, ενός σπουδαίου λογοτέχνη και θεατρικού συγγραφέα που «πλούτισε» τα ελληνικό γράμματα και σφράγισε με την τολμηρή γραφή του και το ελεύθερο πνεύμα του το νέο Ελληνικό Θέατρο, επηρεάζοντας τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

Ο Γιώργος Σκούρτης γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1970 στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν με το έργο «Οι νταντάδες», ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, και ακολούθησαν πολλά και σημαντικά θεατρικά έργα του.

Έγραψε πολλά θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, διηγήματα, στίχους τραγουδιών, σενάρια και δεν σταμάτησε μέχρι το τέλος να είναι ενεργός και δημιουργικός.Επίσης, είχε σκηνοθετήσει όλα του τα θεατρικά έργα, στη σκηνή, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο. Έχει ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία και έχει υπογράψει μεταφράσεις του Αριστοφάνη και του Σαίξπηρ.

Με το μυθιστόρημα «Mπαρμπα-Tζωρτζ… Mια φορά ήταν ένας μόνος του» (1980) και εν συνεχεία, τα αφηγήματα «Aυτά κι άλλα πολλά» (1981) και «Ιστορίες με πολλά στρας» (1989) δημιούργησε «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο. Ο ποιητικός του κύκλος «Μετανάστες» έχει μελοποιηθεί από τον Γιάννη Μαρκόπουλο και περιγράφει με τον πιο αυθεντικό τρόπο τη μοίρα χιλιάδων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στις φάμπρικες της Δύσης. Το λόγο του φέρουν το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», κορυφαίο αντιπολεμικό τραγούδι, σε ερμηνεία Νίκου Ξυλούρη… μέχρι και ο «Ανεπανάληπτος» σε μουσική του Κώστα Καράλη και ερμηνεία του Τόλη Βοσκόπουλου, ενδεικτικό της πολυδιάστατης γκάμας του.

Είχε διατελέσει Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ στις εξής παραστάσεις:
• «Εφιάλτες» του Γιώργου Σκούρτη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζηβανού (2005)
• «Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γιώργου Σκούρτη και σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (1988)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Γιώργου Σκούρτη και σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη(1986)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Γιώργου Σκούρτη και σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου (1978)

 

∼•∼

 

Ο συγγραφέας Γιώργος Σκούρτης πέθανε, χθες, 19 Νοεμβρίου 2018, ύστερα από βαριά επιδείνωση στην υγεία του, σε ηλικία 78 ετών, .

Ο Γιώργος Σκούρτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και έζησε όλη τη ζωή του.

Είχε γράψει πολλά θεατρικά έργα, διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, σενάρια, καθώς και στίχους τραγουδιών.

Ο Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν με το θεατρικό έργο «Οι νταντάδες», ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας.

Ακολούθησαν: Οι μουσικοί, Οι εκτελεστές, Οι ηθοποιοί, Κομμάτια και θρύψαλα, Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης, Απεργία, Το θρίλερ του έρωτα, η άπαιχτη ακόμα Ιστορική τριλογία (Η δίκη του Σωκράτη, Η κωμωδία του βασιλιά Ιουγούρθα, Υπόθεση Κ.Κ.), Εφιάλτες και πολλά άλλα, γραμμένα σε μια πρωτόφαντη για το ελληνικό ρεπερτόριο σκληρή και συνάμα αποκαλυπτική γλώσσα, με πολύ χιούμορ, προσωπικές και συλλογικές τραγωδίες.

Τα έργα αυτά, μαζί με τα πεζογραφήματά του (Mπάρμπα-Tζωρτζ, Αυτά κι άλλα πολλά, Ιστορίες με πολλά στρας, Το χειρόγραφο της Ρωξάνης, Το συμπόσιο της Σελήνης, Πήδημα Θανάτου, Ο Κίλερ, Αυτός ο μπάτσος), δημιούργησαν «τομή» στο ελληνικό θεατρικό και το λογοτεχνικό πεδίο, επηρεάζοντας τους νεότερους συγγραφείς, με το καινούργιο ήθος και ύφος γραφής.

Τα θέματα του Γιώργου Σκούρτη έχουν να κάνουν με το «δίδυμο» Πολίτης-Εξουσία, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας, αλλά και την ψυχολογική εμβάθυνση στις διαπροσωπικές σχέσεις και τις υπαρξιακές αγωνίες του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου ανθρώπου.

Τα δύο -μικρά, αλλά πολυδιαβασμένα- βιβλία του Εκποίηση, και Νύχταθλο, είναι μια «εκ βαθέων» καταγραφή στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

Ο Γιώργος Σκούρτης αφήνει έναν γιο από τον γάμο του με την ποιήτρια και ηθοποιό Αγγελική Ελευθερίου, αδελφή του Μάνου Ελευθερίου.

eirini aivaliwtouΤο ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Γιώργο Σκούρτη
Περισσότερα

Ο «Ζιλ και η νύχτα» του Hugo Claus. Η συγκλονιστική απολογία του στρατάρχη Ζιλ ντε Ραι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο συγκλονιστικός μονόλογος της απολογίας του Ζιλ ντε Ραι, σε σκηνοθεσία – ερμηνεία Νίκου Χατζηπαπά, θα παρουσιάζεται για 6 ακόμα παραστάσεις στο θέατρο Σημείο έως και τις 4 Δεκεμβρίου 2018 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

Ο Ζιλ ντε Ραι, στρατάρχης της Γαλλίας, συμπολεμιστής της Ιωάννας της Λωρραίνης, το 1440 απολογείται στο δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης για τα εγκλήματά του. Το δικαστήριο αποφασίζει τη θανατική του καταδίκη με απαγχονισμό και πυρά. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία, σοδομισμό και μαύρη μαγεία. Το φαινόμενο «Ζιλ ντε Ραι», απασχολεί μέχρι και σήμερα τους μελετητές. Πώς ένας άνθρωπος θεοσεβούμενος, πιστός στον Χριστό και στην Ιωάννα της Λωρραίνης, ένθερμος πατριώτης που πολέμησε για την απελευθέρωση της Γαλλίας κι έγινε Στρατάρχης, έφτασε στο αντίθετο άκρο; Τα πρακτικά της δίκης του Ζιλ ντε Ραι έχουν σωθεί στο ακέραιό τους, όπως επίσης και τα πρακτικά της πολιτικής του δίκης.

Αθώος ή ένοχος; Η παράσταση «Ζιλ και η νύχτα» του Hugo Claus σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Νίκου Χατζηπαπά που θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα στις 9 μ.μ από 8 Οκτωβρίου έως 4 Δεκεμβρίου 2018, δεν έχει ως στόχο να κρίνει, να ενοχοποιήσει ή να απενοχοποιήσει τον Ζιλ ντε Ραι, αλλά να φωτίσει τις άγνωστες πτυχές της απολογίας ενός εκ των δέκα μεγαλύτερων κατά συρροήν δολοφόνων όλων των εποχών. Όπως αναφέρει και ο Joris – Karl Huysmans στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Là bas», ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ μπροστά στον Ζιλ ήταν ένας άτολμος αστός κι ένας ασήμαντος εκτελεστής. Ο Ζιλ ντε Ραι ονειρεύτηκε ένα ταξίδι δίχως τέλος που θα τον έσωζε. Αρκέστηκε όμως στην πρόθεση. Ακόμα και κατά τις τελευταίες ελεύθερες μέρες του συνέχιζε να αποκεφαλίζει παιδιά.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

Στο έργο «Ζιλ και η Νύχτα» συνυπάρχουν δύο πλαίσια, ένα πραγματικό και ένα φανταστικό. Το πραγματικό πλαίσιο προσδιορίζεται από την απολογία του Ζιλ ντε Ραι στην Ιερά Εξέταση το 1440. Ολόκληρο αυτό το πλαίσιο, όπου είναι και το κυρίαρχο, καλύπτοντας το 90% του έργου, βασίζεται στα πρακτικά του θρησκευτικού δικαστηρίου τα οποία διασώζονται ακέραια, έχουν εκδοθεί και μεταφερθεί από τα λατινικά στα Γαλλικά από τον Pierre Klossowski. Εκεί είναι συγκεντρωμένα μαζί με τις καταθέσεις των μαρτύρων, ένα αναλυτικό χρονολόγιο, μία μεγάλη εισαγωγή και σημειώσεις του Georges Bataille σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 1965 με τη δική του εκδοτική επιμέλεια. Και σε ένα φανταστικό πλαίσιο που αναφέρεται στις σκέψεις και σ’ έναν εσωτερικό διάλογο του Ζιλ Ντε Ραι με την Ιωάννα της Λωραίνης και τον δαίμονα Μπαρόν που στην πραγματικότητα είναι ένας τραγικός μονόλογος που πηγάζει από τα πιο μύχια και σκοτεινά τοπία της ύπαρξης του.Ο Ζιλ ντε Ραι έγκλειστος σε έναν κόσμο που βρίσκεται στο μεταίχμιο της αγιότητας και του πιο σκοτεινού και ειδεχθούς εγκλήματος, με μόνη διέξοδο τον πιο ταπεινωτικό και φρικτό θάνατο της κρεμάλας και της πυράς. Η ειλικρινής μεταμέλεια του Ζιλ ντε Ραι τον απαλλάσσει από τον αφορισμό που τον έτρεμε, αλλά τον οδηγεί στη θεαματική και λυτρωτική διαφυγή με θάνατο στην πυρά και την αγχόνη. Τα αποτρόπαια, εκλεπτυσμένα και ειδεχθή εγκλήματα του Ζιλ ντε Ραι τον κατατάσσουν σ’ έναν εκ των πλέον σκοτεινών και αποτρόπαιων κατά συρροήν δολοφόνων όλων των εποχών.

Το έργο «Ζιλ και η νύχτα» έχει πολλαπλό ενδιαφέρον. Δικαστικό, θρησκευτικό, κυρίως ψυχογραφικό. Όλοι οι μελετητές του φαινομένου Ζιλ ντε Ραι αναρωτιούνται πώς ένας άνθρωπος σαν τον Ζιλ Ντε Ραι, από αυτό που ήταν, θεοσεβούμενος, πιστός στο Χριστό και στην Ιωάννα, ένθερμος πατριώτης, που πολέμησε για την απελευθέρωση της Γαλλίας και έγινε Στρατάρχης, έφτασε στο αντίθετο απώτατο άκρο. Η ψυχογραφική ή και ψυχιατρική παράμετρος είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του έργου που μεταφράζονται και ως θεατρικό και ερμηνευτικό ενδιαφέρον. Το έργο «Ζιλ και η Νύχτα» είναι σύγχρονο και το θέμα του διαχρονικό: η αιώνια πάλη του καλού και του κακού των δημιουργικών και καταστροφικών δυνάμεων της ανθρώπινης νόησης. Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό και ακραία τολμηρό έργο, στοιχείο που χαρακτηρίζει εξάλλου το συνολικό έργο του Ούγκο Κλάους, που δεν στερείται ωστόσο το χιούμορ, τις απροσδόκητες διακυμάνσεις και ακραίες μεταπτώσεις. Η πολιτική, κοινωνική πλευρά του έργου θα ήταν σοβαρή παράλειψη να αγνοηθεί, μια πλευρά που βρίσκεται στον πυρήνα του έργου. Ο ολοκληρωτισμός, η βία, ο πόλεμος και η θυσία της πιο αγνής και παιδικής αθώας ύπαρξης, στον βωμό του χρήματος αποτελούν δομικό συστατικό στοιχείο του έργου. Ελπίζω πως αυτό που ο θεατής θα πάρει μαζί του φεύγοντας από την παράσταση είναι η λυτρωτική αγαλλίαση που μας προσφέρει το αυθεντικό έργο τέχνης.

Ταυτότητα της παράστασης

«Ζιλ και η νύχτα» του Hugo Claus
Θεατρικός μονόλογος
Κατάλληλη άνω των 18 ετών
Για 6 ακόμα παραστάσεις

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Μαρία Ευσταθιάδη
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Νίκος Χατζηπαπάς
Συμμετοχή: Πάνος Λαμπρίδης
Γλυπτό, Βίντεο: Κωστής Παπαδόπουλος
Μουσική Επιμέλεια: Ελίζα Χατζηπαπά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νέλη Αλκάδη
Φωτογραφήσεις: Γιώργος Καζατζόπουλος, Κωστής Παπαδόπουλος, Κλεοπάτρα Σάρλη
Εκτέλεση Κοστουμιών: Λίτσα Κυρίτση
Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ράνια Παπαδοπούλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Βαρδακαστάνη
Παραγωγή: Helix Theatre – Labillusions

Πληροφορίες:
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη – Ώρα 21:00 έως 4 Δεκεμβρίου

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ, 10 ευρώ: μειωμένο / Ομαδικά, 8 ευρώ: ανέργων, φοιτητικό, Άνω των 65, ΑΜΕΑ, 5 ευρώ: ατέλειες

Online αγορά εισιτηρίων:
Public: http://tickets.public.gr/event/zil-kai-i-nyxta-theatro-simeio/
Ticket Services: https://www.ticketservices.gr/event/zil-kai-i-nyxta-theatro-simeio/?lang=el

Θέατρο Σημείο – Κεντρική Σκηνή
Χαριλάου Τρικούπη 4, (Πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο), Αθήνα
Τηλ.: 2109229579 – thesemio@otenet.gr

Links παράστασης:
Η σελίδα της παράστασης στο facebook: https://www.facebook.com/zilkaiinychta/
Helix Theatre: https://www.facebook.com/helixtheater/

Το trailer της παράστασης:

 

eirini aivaliwtouΟ «Ζιλ και η νύχτα» του Hugo Claus. Η συγκλονιστική απολογία του στρατάρχη Ζιλ ντε Ραι
Περισσότερα

Χανς Κόχλαας σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ στο ολοκαίνουργιο θέατρο Art 63

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Με την εμβληματική παράσταση Χανς Κόλχαας του Τζέιμς Σόντερς άνοιξε «αυλαία» το ολοκαίνουργιο Θέατρο «Αrt 63″ της Δραματικής Σχολής Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη. Πρόκειται για μια διασκευή της διασημότερης ίσως νουβέλας του Χάινριχ φον Κλάιστ.

Η παράσταση θα παρουσιάζεται κάθε Σάββατο, στις 9 μ.μ. και κάθε Κυριακή στις 8 μ.μ.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Λίλλυ Μελεμέ, ενώ στον ομώνυμο ρόλο του Κόλχαας είναι ο Νίκος Νίκας.

Η παράσταση «Χανς Κόλχαας» του Τζέιμς Σόντερς, σε μετάφραση Γιώργου Θεοδοσιάδη, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τη Νέα Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας το 1974.

Γραμμένη το 1800, η ιστορία διαδραματίζεται την εποχή που η επανάσταση των χωρικών στη Γερμανία είχε σβήσει, αφήνοντας απόηχο αναρχίας στα γερμανικά κρατίδια.

Το έργο έχει χαρακτηριστεί μπρεχτικό. Υποδηλώνει ότι τα πρόσωπα και οι πράξεις τους είναι απόλυτα συνδεδεμένα με τις εκάστοτε κοινωνικές δομές. Υπάρχει έντονο το στοιχείο της αδικίας, της εμμονής, του πόθου για δικαιοσύνη, της σημασίας προσήλωσης στις προσωπικές αξίες…

Ένας ανήλεος αγώνας για δικαίωση. Ένας ήρωας που επιθυμούσε ήρεμη ζωή. Μια αδικία που οδήγησε στα άκρα. Ένα εξαγριωμένο από την καταπίεση πλήθος. Μια επανάσταση που ανέτρεψε δεδομένα. Ένα έργο που μοιάζει αφόρητα πως γράφτηκε σήμερα…

Είναι η ιστορία του επαναστάτη Κόλχαας, ενός φιλήσυχου εμπόρου αλόγων που έπεσε θύμα αδικίας, εκδιώχθηκε από το δικαστικό σύστημα της εποχής και αποφάσισε μόνος του να διεκδικήσει με κάθε μέσο το δίκιο του. Είναι η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου που μετατράπηκε σε ληστή και φονιά, ξεσηκώνοντας μια λυσσαλέα επανάσταση που συνεπήρε κάθε αδικημένο και κλόνισε το πολιτικό σύστημα.

Μια ιστορία με καταιγιστικούς ρυθμούς και συνταρακτικό φινάλε.

—•—

ΧΑΝΣ ΚΟΛΧΑΑΣ | του Τζέιμς Σόντερς | βασισμένο στη νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ

 

 

Ταυτότητα παράστασης

Θέατρο Art 63

3ης Σεπτεμβρίου 63

Κάθε Σάββατο στις 9 μ.μ.

Κάθε Κυριακή στις 8 μ.μ.

Διάρκεια: 1 ώρα και 45 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (γενική είσοδος, στο ταμείο) | 8 ευρώ (μειωμένο, προπώληση)

Facebook: Χώρος Τέχνης Art 63

Πληροφορίες – κρατήσεις στο: 21 0323 3537 και στο viva.gr

 

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Κίνηση: Κική Μπάκα

Μουσική / Μουσική Διδασκαλία: Μάρω Θεοδωράκη

Δραματουργική Επεξεργασία: Τόνια Τσαμούρη

Σκηνικά / Κοστούμια: Άννα Ζούλια, Σύλβια Χαρατσάρη

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Τρίκκης

 

 

Ερμηνεία

Νίκος Νίκας (Χανς Κόλχαας), Σάλλη Αλ Ταπάς, Παμπίνα Γεωργίου, Ηλέκτρα Θεολόγη, Γιώργος Καρακυριάκος, Τόνια Μαράκη, Χρήστος Ματσιαρόκος, Γιώργος Ξούλος, Δέσποινα Πέττα, Παναγιώτης Ράιος, James Rodi, Νίκη Σκιαδαρέση

Φωτογραφίες: Αρείων Στεφανίδης

Επικοινωνία – προβολή στα ΜΜΕ

Μαρία Μυστακίδου | info@art63.gr

  • info@art63.gr
eirini aivaliwtouΧανς Κόχλαας σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ στο ολοκαίνουργιο θέατρο Art 63
Περισσότερα