Cat Is Art

«Αμπιγιέρ» – Δείτε το trailer και τις νέες φωτογραφίες μιας εξαίσιας παράστασης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ο Αμπιγιέρ» του Ronald Harwood, ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας. Στο ρόλο του Σερ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς και του Αμπιγιέρ ο Μάνος Βακούσης. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν η Άννυ Λούλου, η Ευγενία Αποστόλου, ο Νίκος Καλομό και ο Δημήτρης Μαργαρίτης.

Στον «Αμπιγιέρ» (1981) ο Ronald Harwood σκιαγραφεί την ιδιόμορφη συναισθηματική σχέση του Σερ, ενός σαιξπηρικού ηθοποιού που τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του είναι πια παρελθόν, και του Νόρμαν, του αφοσιωμένου αμπιγιέρ του, δημιουργώντας έτσι ένα από τα ουσιαστικότερα έργα για τη ζωή στο θέατρο και για τους ανθρώπους του θεάτρου.

Ο Harwood εμπνεύστηκε το έργο από τη δική του εμπειρία ως αμπιγιέρ του σπουδαίου Άγγλου ηθοποιού Ντόναλντ Γούλφιτ. Ο «Αμπιγιέρ» είναι ένα έργο που ισορροπεί θαυμαστά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Είναι μια ιστορία για τη φιλία, την αφοσίωση, τις φιλοδοξίες και τα προδομένα όνειρα των ανθρώπων. Αποτελεί μια σάτιρα του θεατρικού κόσμου όπου οι θεατές καλούνται να κρυφοκοιτάξουν μέσα από την κλειδαρότρυπα των παρασκηνίων του θεάτρου και γίνονται μάρτυρες των κωμικοτραγικών καταστάσεων που εξελίσσονται στα καμαρίνια και στις κουίντες την ώρα της παράστασης.

Το έργο διαδραματίζεται στη δίνη του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, σε ένα ετοιμόρροπο θέατρο της αγγλικής επαρχίας. Λίγο πριν από την 227η παράσταση του «Βασιλιά Ληρ», ο Σερ (Αλέξανδρος Μυλωνάς) καταρρέει και κυριεύεται από τις ανασφάλειές του. Ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο μπορεί να βασιστεί, είναι ο αμπιγιέρ του, ο Νόρμαν (Μάνος Βακούσης), που προσπαθεί να τον εμψυχώσει και να του τονώσει την αυτοπεποίθηση ώστε να μη ματαιωθεί η παράσταση. Ταυτόχρονα η Λαίδη (Άννυ Λούλου) και η διευθύντρια σκηνής Ματζ (Ευγενία Αποστόλου) πασχίζουν να πείσουν τον Σερ ότι ίσως έχει έρθει η ώρα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Και όλα αυτά ενώ το κοινό στην πλατεία του θεάτρου περιμένει και οι σειρήνες δεν αφήνουν κανέναν να ξεχάσει ότι ο κίνδυνος των αεροπορικών βομβαρδισμών τους απειλεί ανά πάσα στιγμή.

Το έργο έγινε κινηματογραφική ταινία το 1983 σε σκηνοθεσία Peter Yates με τον Albert Finney και τον Tom Courtenay, ενώ το 2015 το  BBC πρόβαλε και την τηλεοπτική μεταφορά της σε σκηνοθεσία Richard Eyre με τον Ian McKellen στο ρόλο του Αμπιγιέρ, τον Anthony Hopkins στο ρόλο του Σερ και την Emily Watson στο ρόλο της Λαίδης. Ο ίδιος ο Harwood κέρδισε το Όσκαρ Σεναρίου για τον «Πιανίστα» του Roman Polanski, ενώ ήταν επίσης υποψήφιος για τον «Αμπιγιέρ» και «Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα».

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Εύα Γεωργουσοπούλου

Σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Χανδρά

Φωτογραφίες-trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας

Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη-Έλενα Γρίβα

Παραγωγή: Kart Productions

Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης,  Άννυ Λούλου, Ευγενία Αποστόλου, Νίκος Καλαμό, Δημήτρης Μαργαρίτης

 

Πληροφορίες

Β’ Σκηνή  του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας

Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη

Κρατήσεις: 2114117878 (νέο τηλέφωνο επικοινωνίας)

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Πρόγραμμα παραστάσεων κατά τη διάρκεια των Εορτών

Δευτέρα 25 Δεκεμβρίου στις 18.00

Δευτέρα 1 Ιανουαρίου στις 18.00

Τρίτη 2 Ιανουαρίου στις 18.00

Από 7 Ιανουαρίου το πρόγραμμα των παραστάσεων συνεχίζεται κανονικά

Δευτέρα 21.00

Τρίτη 21.00

Κυριακή 17.00

 

Διάρκεια:

1.45 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 15 ευρώ

Μειωμένο: 10 ευρώ

Ατέλειες: 5 ευρώ

Trailer:

Προπώληση:

Viva.gr, 11876, Seven Spots, Reload, Media Markt, Ευριπίδης, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα.gr, Viva Kiosk Σύνταγμα

H παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Επικοινωνία-προβολή στα ΜΜΕ

Ανζελίκα Καψαμπέλη – Έλενα Γρίβα

 

 

 

eirini aivaliwtou«Αμπιγιέρ» – Δείτε το trailer και τις νέες φωτογραφίες μιας εξαίσιας παράστασης
Περισσότερα

Εγώ σκότωσα τον Τζον Κένεντυ…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Στέλιου Κούλογλου (*)

Πριν από 7 χρόνια, κατάλαβα ότι ήμουν σε μια μαύρη λίστα της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2010, μαζί με δύο συνεργάτες μου, πήγαμε στο Αμερικανικό Προξενείο στην Αθήνα για να ανανεώσουμε τη δημοσιογραφική μας βίζα. Τη χρησιμοποιούσαμε όλη τη δεκαετία του 2000 ταξιδεύοντας στις ΗΠΑ για τις ανάγκες της εβδομαδιαίας εκπομπής «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα». Η εκπομπή παρουσίαζε μεγάλα ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ από όλες τις χώρες του κόσμου και είχε βραβευθεί 4 φορές ως η καλύτερη ενημερωτική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης.

Οι δύο συνεργάτες μου πήραν αμέσως τη δημοσιογραφική βίζα. Εμένα μου είπαν να περιμένω. Στα επτά χρόνια που πέρασαν από τότε, παρά τα διαβήματα διεθνών οργανώσεων για την ελευθερία του Τύπου, όπως οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, δεν έπαιρνα καμία απάντηση. Σε δύσκολη θέση να δώσουν μια εξήγηση, οι Αμερικανοί πρεσβευτές στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες, που γνώριζαν το έργο μου ως δημοσιογράφου και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ, πρότειναν να αιτηθώ μια απλή τουριστική βίζα. Η απάντηση ήταν η ίδια: απορρίπτεται.
Είχα ελπίσει ότι η εκλογή μου στο Ευρωκοινοβούλιο θα άλλαζε τα πράγματα. Το καλοκαίρι του 2017 κλήθηκα να μιλήσω, ως ευρωβουλευτής, στο People’s Summit στο Σικάγο. Ζήτησα ξανά βίζα, καμία απάντηση. Αλλά τον Δεκέμβριο φέτος ήμουν μέλος της επίσημης αντιπροσωπείας του Ευρωκοινοβουλίου που θα ταξίδευε στις ΗΠΑ για επαφές με Αμερικανούς συναδέλφους και επισήμους. Αυτή τη φορά η αμερικανική κυβέρνηση έπρεπε να δώσει μια εξήγηση: ύστερα από 7 χρόνια με ενημέρωσε ότι η αίτηση βίζας είχε απορριφθεί, παραπέμποντας σε ένα άρθρο περί τρομοκρατίας. Έτσι έμαθα ότι είμαι ύποπτος, από το να πραγματοποιήσω μια αεροπειρατία, ή το λιγότερο, ότι υποστηρίζω τρομοκρατικές οργανώσεις.
Φυσικά δεν έχω καμία σχέση με όλα αυτά. Έχω κάνει δεκάδες εκπομπές εναντίον της τρομοκρατίας. Το ντοκιμαντέρ μου «Η αληθινή ιστορία της 17ης Νοέμβρη», ένα από τα ντοκιμαντέρ με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Ελλάδα, είναι αφιερωμένο στις οικογένειες των θυμάτων της ελληνικής τρομοκρατικής οργάνωσης. Η τελευταία μου ταινία («Πεθαίνοντας στο Γέλιο») αναφέρεται ακριβώς στον πραγματικό κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας, για τον οποίο διοργάνωσα μια ημερίδα και στο Ευρωκοινοβούλιο, στη μνήμη της ομάδας σύνταξης του Charlie Hebdo, που δολοφόνησαν βάρβαρα οι τζιχαντιστές.
Αυτό που συνέβη είναι ότι η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα διαμαρτυρόταν συνεχώς στην ελληνική κυβέρνηση, για τις εκπομπές και τα ντοκιμαντέρ μου που παρουσιάζονταν στη δημόσια τηλεόραση. Αυτό που έπρεπε να περιμένω, είναι ότι δεν τους άρεσε καθόλου το ντοκιμαντέρ του 2004, που είχε θέμα την εισβολή στο Ιράκ και τίτλο «24+1 ψέματα για να πουλήσετε έναν πόλεμο». Αντιδράσεις προκάλεσε μια ακόμη ταινία μου, η «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου», που απέσπασε 2 διεθνή βραβεία και προβλήθηκε σε κινηματογράφους στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες. Σε μια συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της δημοσίας τηλεόρασης το 2008, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά, συζητήθηκαν «τα προβλήματα τα οποία είχε δημιουργήσει η εκπομπή στον (πρωθυπουργό) κ. Σημίτη όταν διαπραγματευόταν σοβαρά θέματα στις ΗΠΑ». Ένα μήνα αργότερα με απέλυσαν από τη δημόσια τηλεόραση (επανήλθα το 2010, όταν ζήτησα και τη βίζα).
Αισθάνομαι δικαιωμένος από την κριτική που ασκούσαν τα ντοκιμαντέρ μου στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η εισβολή στο Ιράκ είναι πλέον, κατά γενική ομολογία, η ιδρυτική πράξη του Ισλαμικού Κράτους. Ο Edward Peck, ένας εξαιρετικός Αμερικανός διπλωμάτης, μου διηγήθηκε τι συνέβη όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρέηγκαν ανέθεσε σε μια επιτροπή, στην οποία συμμετείχε ο Peck, να βγάλουν έναν ορισμό για τη τρομοκρατία: η επιτροπή δεν κατέληξε πουθενά, καθώς οποιαδήποτε προσπάθεια προσδιορισμού τρομοκρατικών ενεργειών θύμιζε κάποια πράξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των υπηρεσιών της στο παρελθόν!
Όχι, δεν σκότωσα εγώ τον Τζον Κένεντυ, και απαιτώ κάποιες απαντήσεις. Μήπως θα έπρεπε, εμείς οι Ευρωπαίοι να εμποδίζουμε τους Αμερικανούς γερουσιαστές να έρχονται στην Ευρώπη βασιζόμενοι στις πολιτικές τους πεποιθήσεις; Με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποκλείει έναν εκλεγμένο βουλευτή από την επίσημη αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Kαι με ποια στοιχεία; Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να ζητήσει τις απαραίτητες εξηγήσεις και η αμερικανική κυβέρνηση οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις.

(*) Άρθρο του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιου Κούλογλου, για την άρνηση της αμερικανικής κυβέρνησης να του χορηγήσει βίζα για τις ΗΠΑ.

Παναγιώτης ΜήλαςΕγώ σκότωσα τον Τζον Κένεντυ…
Περισσότερα

Άπειρες ευχές για το 2018 από τον Μάριο Βουτσινά στο Atelier του αλλά και στον Πολυχώρο Vault

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις παιδιών που άντεξαν την πίεση του πατρικού επωνύμου και που έχτισαν με απόλυτη επιτυχία το δικό τους, είναι αυτή του Μάριου Βουτσινά.
Έχει τόσο πολύ αποδεσμευτεί από τον «εναγκαλισμό» του διάσημου (με την αυθεντική έννοια του όρου) πατέρα του που όταν ακούς: Μάριος Βουτσινάς σπάνια τον συνδέεις με τον πολυαγαπημένο και αξέχαστο Ανδρέα Βουτσινά.

 

 

Ο Μάριος χάραξε τη δική του πορεία. Ο Μάριος πέταξε και πετάει με τα δικά του φτερά. Αυτόν τον καιρό έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τη δουλειά του σε δύο χώρους: Ο πρώτος είναι το atelier του και ο δεύτερος ο Πολυχώρος Vault.

-Στο atelier του ο Μάριος Βουτσινάς (την Πέμπτη 21 και την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2017) θα παρουσιάσει τα γούρια για το 2018. Γούρια που περικλείουν άπειρες ευχές καθώς στηρίζονται στο «πλάγιο» οκτώ, στο «άπειρο» δηλαδή, έτσι όπως το συναντούμε στην αριθμητική. Το άπειρο είναι η αφηρημένη έννοια που περιγράφει κάτι που δεν έχει κανένα όριο και έχει σημασία σε μια σειρά από επιστήμες, κυρίως τα μαθηματικά και τη φυσική. Η λέξη άπειρο προέρχεται από το στερητικό πρόθεμα «α-» και τη λέξη «πέρας» που σημαίνει τέλος. Αναφέρεται σε διαφορετικές έννοιες που συνήθως συνδέονται με την έννοια του «χωρίς τέλος» που προκύπτουν στη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τη θεολογία.

-Στον Πολυχώρο Vault, ο Μάριος Βουτσινάς έχει κάνει τα σκηνικά και τα κοστούμια στη θεατρική παράσταση «Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού – η Διάφανη», σε σκηνοθεσία του Περικλή Μοσχολιδάκη.

Ακροβατεί ανάμεσα στο κόσμημα και στο αντικείμενο

«Ενσκύπτοντας με πάθος τόσο στο κόσμημα, όσο και στο αντικείμενο ο Μάριος Βουτσινάς, εξακολουθεί ως σήμερα να ακροβατεί με επιμονή και γνώση ανάμεσα στους δύο αυτούς δημιουργικούς κόσμους, διατηρώντας ποιητικές ισορροπίες που σε καμία περίπτωση δεν είναι προκαθορισμένες.
Διατηρώντας εκλεκτικές αναμνήσεις των κινημάτων της Art Nouveau και της Art Deco και ακόμη, αγαπημένων ξένων καλλιτεχνών όπως οι Alphonse Mucha, René Lalique, Fulco di Verdura και Jean Schlumberger ή προσφιλών του εκπροσώπων της ελληνικής γενιάς του ’30, προτείνει μοναδικά ως προς την τελετουργία της γραμμής και της ύλης τους κοσμήματα που συνθέτουν ένα ξεχωριστό σύμπαν, ένα τρυφερό χειροποίητο κέλυφος που καλεί τον επισκέπτη να το αποκαλύψει σταδιακά, ανταμείβοντάς τον με μια συναρπαστική καταβύθιση σε μια διαδικασία αέναης ταχυδακτυλουργικής μεταποίησης και μεταμόρφωσης των πιο ετερόκλητων υλικών: δαντέλες που με την τεχνική του κεριού τρέπονται σε ένα αβάσταχτης ελαφρότητας βαρύτιμο μεταλλικό πλέγμα, ασημένιοι και μπρούντζινοι φιόγκοι που διατηρούν ακέραιη την ανάμνηση του υφασμάτινού τους θροΐσματος, ημιπολύτιμοι λίθοι, φιλντισένια κουμπιά και εύθραυστες πορσελάνες, περίτεχνα ξυλόγλυπτα μέλη από φρουτόδεντρο και θαμπά θραύσματα και εξαρτήματα από παλιό κρύσταλλο, συνθέτουν τον αναγνωρίσιμο δημιουργικό κόσμο του Βουτσινά με την ιδιότυπη θεατρική αύρα».

 

 

Μια πορεία γεμάτη δημιουργίες

Ο Μάριος Άγγελος Βουτσινάς γεννήθηκε στο Παρίσι. Σπούδασε Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων ενώ παράλληλα ασχολείται από το 1974 με το κόσμημα και τη μικρογλυπτική. Έργα του ανήκουν σε διεθνείς ιδιωτικές συλλογές (Συλλογή Πιερίδη, Συλλογή Claude & Sydney Picasso, Συλλογή της Karen Burke Goulandris κ.ά.) ενώ είχε μια πολύχρονη συνεργασία με τα Art Shops του Mουσείου Mπενάκη. Αυτή την εποχή συνεργάζεται με τα Art Shops της Αλυσίδας Πολιτισμού ΙΑΝΟΣ. Το 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις GEMA ένα λεύκωμα με αναδρομική παρουσίαση 30 χρόνων του δημιουργικού του έργου. Από το 1978 έχει πραγματοποιήσει 16 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα (με πιο πρόσφατες τον Γυάλινο Κόσμο στην γκαλερί Genesis τον Δεκέμβριο του 2012 και τους Θησαυρούς της Θάλασσας στο Poseidonion Grand Hotel των Σπετσών τον Αύγουστο του 2013), την Ευρώπη και την Αμερική και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Στο Vault για τη μητέρα του εθνικού μας ποιητή

Ο Μάριος Βουτσινάς, συνεργάζεται φέτος με τον σκηνοθέτη Περικλή Μοσχολιδάκη στη θεατρική παράσταση «Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού – Η διάφανη», όπου έχει κάνει τα σκηνικά και τα κοστούμια.
Για το έργο αυτό ο σκηνοθέτης Περικλής Μοσχολιδάκης γράφει:
«Όλοι εσείς που κρατάτε στα χέρια σας το πρόγραμμα της παράστασής μας και διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα δείτε σε λίγο να ξετυλίγεται μπροστά σας στη σκηνή, η δραματική ζωή της Αγγέλικας Νίκλη Σολωμού, της μητέρας του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Διπλή ήταν η πρόκληση που αντιμετώπισα, όταν μου προτάθηκε από τον Δημήτρη Καρατζιά και τον Μάνο Αντωνιάδη, του φιλόξενου Πολυχώρου Vault, να γράψω το έργο και να το σκηνοθετήσω. Δύσκολο θέμα, ευαίσθητο αλλά και συναρπαστικό. Το έργο που κρατάτε στα χέρια σας είναι αποτέλεσμα επίπονης έρευνας αλλά και μυθοπλασία, όπως πρέπει να είναι κάθε θεατρικό έργο που καταπιάνεται με ένα ιστορικό θέμα ή πρόσωπο. Στην παράσταση που θα δείτε, η Αγγέλικα, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Διονυσίου Σολωμού, μόνη κι έρημη πια, ντύνεται ‘κούκλα’, όπως έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της, μια κούκλα που την κακοποίησαν, την εκμεταλλεύτηκαν, τη διαπόμπευσαν και κάνει έναν απολογισμό της δραματικής ζωής της. Μιλά για την εξαθλίωση και τη φτώχια, για τον έρωτα και τα παιδιά της, για την κακοποίηση του σώματος και της ψυχής της, για τον ποιητή γιο της και τον αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία, για τον δημόσιο εξευτελισμό της στο δικαστήριο.

 

 

Πρόσθεσα στο όνομα της Αγγελικής το προσωνύμιο «διάφανη», γιατί στερήθηκε το δικαίωμα να έχει προσωπική ζωή. Διάφανη, αφού γεννώντας τον εθνικό μας ποιητή υποχρεώθηκε από την Ιστορία, όσο ζούσε, αλλά και μετά τον θάνατό της, να κουβεντιάζουν όλοι, πότε με κακεντρέχεια, πότε με περιέργεια, πότε με τρυφερότητα, τις λεπτομέρειες της ζωής της. Διάφανη, αφού έζησε τη ζωή της παρατηρώντας τον κόσμο πίσω από ένα διάφανο τζάμι, τζάμι κι η ίδια, εύθραυστο αλλά και σκληρό, θαμπό αλλά και καθάριο.
Η Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού, γέννησε και ανέθρεψε τον ποιητή που έδωσε φωνή σ’ έναν ολόκληρο λαό, πλάσμα ποιητικό και η ίδια, ισορροπεί ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και το όραμα, στη ζωή και το όνειρο και περιμένει το τέλος, την εκπλήρωση, την τελική κάθαρση, δίπλα στον μόνο «διάφανο» που ωστόσο ξέρει να κρατάει μυστικά».

***

Πολυχώρος Vault


«Αγγέλικα Νικλή Σολωμού – Η διάφανη»
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Περικλής Μοσχολιδάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μάριος Βουτσινάς
Στην παράσταση παίζει βιολοντσέλο ο Κωνσταντίνος Χινής
Σχεδιασμός Φωτισμών: Άκης Σαμόλης
Φωτογραφία – Τρέιλερ: Αντώνης Μικρόβας
Αφίσα – Πρόγραμμα: Δημήτρης Μητσιάνης
Επιμέλεια Κειμένου Προγράμματος: Σταμάτης Γκίκας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάνος Γερωνυμάκης
Φωνή Διονυσίου Σολωμού: Περικλής Μοσχολιδάκης
Στον ρόλο της Αγγέλικας: Η Μάγδα Κατσιπάνου

Πολυχώρος Vault
Μελενίκου 26, Γκάζι
Στάση μετρό «Κεραμεικός»
Τηλέφωνο κρατήσεων: 213 – 035.64.72
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ.μ.
***
Χριστουγεννιάτικο bazaar στο Atelier Voutsinas
Την Πέμπτη 21 και την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2017
Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι και τις 8 το βράδυ.
Παπαδιαμαντοπούλου 8
1ος οροφος
Τηλέφωνα: 210 – 72.93.970 και 6944 – 3.666.70

Παναγιώτης ΜήλαςΆπειρες ευχές για το 2018 από τον Μάριο Βουτσινά στο Atelier του αλλά και στον Πολυχώρο Vault
Περισσότερα

«Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» και ο κανιβαλισμός του κράτους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 1974, καθώς το καρναβάλι έχει φτάσει στο απόγειό του σε μια πόλη της Γερμανίας, μια νέα γυναίκα βγαίνει από το σπίτι της για να πάει σε μια γιορτή. Τέσσερις μέρες αργότερα, η γυναίκα αυτή παρουσιάζεται σε ένα αστυνομικό τμήμα και ομολογεί ότι πυροβόλησε και σκότωσε έναν δημοσιογράφο.
Η Καταρίνα Μπλουμ είναι μία νέα γυναίκα που ζει στη Δυτική Γερμανία, δουλεύει ως οικιακή βοηθός και δεν ασχολείται με την πολιτική. Γνωρίζει και ερωτεύεται σε ένα πάρτι έναν άντρα καταζητούμενο από την αστυνομία για υποθέσεις ληστείας και αδικημάτων που εμπλέκονται με την τρομοκρατία. Οι δυο τους περνούν τη νύχτα στο σπίτι της και όταν εκείνος φεύγει ξημερώματα, ξεκινά η καταδίωξη της Καταρίνα από τους κρατικούς μηχανισμούς και από τον Τύπο. Η προσωπική της ζωή γίνεται εξώφυλλο, η προσωπικότητά της ευτελίζεται και υφίσταται τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ και του κράτους. Στο τέλος, όμως, θα πάρει την εκδίκησή της.
Ο Γερμανός Νομπελίστας Χάινριχ Μπελ στήνει ένα γαϊτανάκι βίας, μία σπουδή για την εξέλιξή της και το πού αυτή μπορεί να οδηγήσει (όπως άλλωστε σημειώνει και στον υπότιτλο του βιβλίου), μία παραβολή για τη χαμένη αθωότητα αλλά και μία στυγνότατη κοινωνική κριτική στα ανεξέλεγκτα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και στον κιτρινισμό – η εφημερίδα η οποία ξεσκίζει στα εξώφυλλά της την τιμή της Καταρίνα Μπλουμ δεν είναι άλλη από την «Bild», το διάσημο δεξιόστροφο ταμπλόιντ έντυπο της Γερμανίας.
«Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1975. (Σκηνοθεσία: Φόλκερ Σλέντορφ και Μαργκαρέτε Φον Τρότα), ενώ έχουν παρουσιαστεί πολλές θεατρικές μεταφορές σε όλο το κόσμο.

Ο Χάινριχ Μπελ (Heinrich Theodor Böll, 21 Δεκεμβρίου 1917 – 16 Ιουλίου 1985) ήταν Γερμανός πεζογράφος, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 1972.
Γιος επιπλοποιού, από καθολική και αντιναζιστική οικογένεια, πολέμησε στο ρωσικό και σε άλλα μέτωπα στα έξι χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τραυματίστηκε αρκετές φορές και αιχμαλωτίστηκε από τους Αμερικανούς.
Σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Κολoνίας.
Τα έργα του άρχισαν να δημοσιεύονται το 1947. Στα πρώτα απ’ αυτά περιγράφει την άθλια ζωή των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ στη συνέχεια η κριτική του στράφηκε στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της σύγχρονής του Γερμανίας.
Έργα του που κυκλοφορούν στα Ελληνικά:
Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ, Απόψεις ενός κλόουν, Ομαδικό πορτρέτο με μια κυρία, Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι, Μπιλιάρδο στις εννιάμισι, Όχι μόνο τα Χριστούγεννα – Η συλλογή σιωπής του δρα Μούρκε – Κάτι θα γίνει – Πρωτευουσιάνικο ημερολόγιο – Ο απορριμματολόγος
Ο Μπελ είναι ένας από τους δημοφιλέστερους Γερμανούς συγγραφείς και θεωρείται αυτός που εκφράζει αμεσότερα τη μεταπολεμική γερμανική συνείδηση.

  • Το 2017 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο παράστασης: Όλος ο θίασος
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής
Σκηνικά – Κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης
Φωτισμοί: Στέφανος Κοπανάκης
Παίζουν: Στέλλα Κρούσκα, Βαγγέλης Στρατηγάκος, Κλεοπάτρα Τολόγκου και Μενέλαος Χαζαράκης

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Κάθε Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Κανονικό: 12 ευρώ
Φοιτητικό, κάτω των 25 ετών και άνω των 65 ετών: 10 ευρώ
Ατέλειες, Άνεργοι: 8 ευρώ

Προπώληση: https: //www.viva.gr/tickets/theater/studio-mavromixali/i-xameni-timi-tis-katarina-mploum/

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΝΕΟΣ ΛΟΓΟΣ
Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Τηλ. 2106453330
studiomavromihali@gmail.com
http: //studiomavromihali.gr/
Υπεύθυνος: Φώτης Μακρής

eirini aivaliwtou«Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» και ο κανιβαλισμός του κράτους
Περισσότερα

Θοδωρής Βουρνάς: «Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πιο σημαντική και από το ταλέντο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Πρέπει να αποδεχτούμε πως η βία είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Μία από τις χειρότερες μορφές της στην κοινωνία μας, αποτελεί η τρομοκρατία. Με τη βία της τρομοκρατίας ασχολείται το θεατρικό έργο «BU21» του Stuart Slade, που στις αρχές του νέου χρόνου πρόκειται να παρουσιάσει ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς στο θέατρο «104».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θοδωρής Βουρνάς κατέχει μια θέση ανάμεσα στους πιο επιφανείς νέους σκηνοθέτες μας, ως δημιουργός με μοναδική ματιά στα πράγματα. Για μένα, η υπογραφή του πάντα αποτελεί εγγύηση για την παράσταση που θα παρακολουθήσω.

Σκηνοθετεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο, επιτυγχάνοντας όχι μόνο να στήνει ιστορίες με τα δικά του μέτρα και σταθμά, αλλά και να διεισδύει κάθε φορά στις αθέατες αλήθειες της ζωής, οι οποίες φωτίζονται και αποκαλύπτονται μεγαλοπρεπώς σε κάθε καλλιτεχνική του απόπειρα. Μέχρι τώρα μας έχει δώσει αξιόλογα δείγματα δουλειάς, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο, προμηνύοντας μια εκλεκτή πορεία στο χώρο της τέχνης.

Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και σκηνοθεσία θεάτρου. Έχει παρουσιάσει στο θέατρο τις παραστάσεις: «Ελιγμοί» (2017) 104 – Κεντρική σκηνή, «Κανόνες Ηθικής – Το ξύπνημα της άνοιξης» (2016) Cartel τεχνοχώρος, «Παρίας» (2016) Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» Θέατρο/ κεντρική σκηνή, «Στα Σκοτεινά-Making Movies» (2016) Cartel τεχνοχώρος, «Στα Σκοτεινά Making Movies» (2015) Cartel τεχνοχώρος. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες μικρού μήκους: 2010 «Ποιος δε μετανιώνει», 2011 «Η μεγάλη κομπίνα», 2012 «Στην άλλη όχθη», 2013 «Εθελοντές», 2015 «Χωρίς Γάλα». Το 2016 έκανε την ταινία «Θεατής», βασισμένη στον μονόλογο «Making Movies» από το θεατρικό έργο «Bedtime Stories» του Γιώργου Ηλιόπουλου και διασκευασμένη από τον Γιάννη Γεωργίου (σεναριογράφο του «The Republic»). Πρόσφατα δε τελείωσε την ταινία «Συλλέκτης» και ήδη ετοιμάζεται για την πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική δουλειά του. Να σημειωθεί πως ταινίες του έχουν αποσπάσει βραβεία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Τώρα έρχεται να ταρακουνήσει τις αισθήσεις μας με αυτό το δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, μια δραματική αλληγορία υψηλού επιπέδου, διανθισμένη με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Κι αυτή τη φορά στη φαρέτρα του έχει την πανελλήνια πρωτιά του έργου, αλλά και επτά λαμπρούς ηθοποιούς (Χριστίνα Γαρμπή, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Νάντια Δαλκυριάδου, Μανώλης Κλωνάρης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Βαγγέλης Σαλευρής, Λία Τσάνα), καλλιτέχνες με δυναμισμό και προσωπικότητα. Εξάλλου για τον ίδιο «η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πολύ πιο σημαντική ακόμα και από το ταλέντο».

Το BU21 είναι ο αριθμός ενός αεροσκάφους που καταρρίφθηκε από τρομοκράτες το καλοκαίρι του 2017 πάνω από το Φούλαμ του Λονδίνου. Το έργο ακολουθεί τις ιστορίες έξι Λονδρέζων οι οποίοι επέζησαν από αυτό το χτύπημα. Οι αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα, με εκατοντάδες επιβάτες να οδηγούνται στο θάνατο μέσα στον φλεγόμενο θάλαμο, πριν από την πρόσκρουσή του στο δυτικό Λονδίνο, συνδέονται αναπόσπαστα με εικόνες, τραύματα και πληγές που ο καθένας προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να επουλώσει.

Σεμνός, ευγενικός και πάντα καλοπροαίρετος ο Θοδωρής εκμυστηρεύτηκε στο catisart.gr πως περιμένει τη σωστή γάτα που θα θέλει να συγκατοικήσει μαζί του, καθώς πιστεύει πως μια γάτα πάντα σε επιλέγει και όχι το αντίστροφο. Μας μίλησε επίσης για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη γενικότερα, αλλά αναπόφευκτα και για την τρομοκρατία. «Το φαινόμενο της τρομοκρατίας και το πώς το αντιλαμβανόμαστε στην εποχή μας, είναι εν μέρει και συνέχεια της ψηφιακής εποχής. Η πληθώρα εικόνων δίνει τη δυνατότητα σε κάτι μεγάλο να γίνει ακόμη μεγαλύτερο», επισημαίνει, δείχνοντας πόσο πολύ έχει εντρυφήσει στο έργο.

 

Το θεατρικό «BU21» του Stuart Slade, που παρουσιάστηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου, ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη στο θέατρο «104» σε σκηνοθεσία και μετάφραση της Λυδίας Τριγώνη. Για ποιο λόγο επέλεξες να παρουσιάσεις αυτό το έργο στην Ελλάδα και μάλιστα πρώτος;

* Το έργο ξεκινά με ένα φανταστικό τρομοκρατικό χτύπημα που έγινε στο Λονδίνο. Το BU21 είναι ένα αεροσκάφος που έπεσε στο κέντρο της πόλης και με αφορμή αυτό, ξεκινάμε να παρακολουθούμε έξι ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων που κοινό σημείο αναφοράς είναι η απώλεια που συνδέεται με το BU21. Το έργο εστιάζει στο πώς επουλώνονται τα τραύματα μέσα στον χρόνο, και με χιούμορ και αυτοσαρκασμό μας παρουσιάζει ιστορίες ανθρώπων που ο στόχος τους είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους και το πώς θα το πετύχουν αυτό. Πιστεύω ότι σε όποια χώρα κι αν ζεις, η καλύτερη εξέλιξη του εαυτού μας είναι ένα κοινό ζητούμενο και όλοι ταυτιζόμαστε με αυτό, οπότε ήθελα να παρουσιάσω αυτό το έργο στην Ελλάδα γιατί θεωρώ ότι μας δείχνει τα κοινά θέλω των ανθρώπων σε όποια χώρα κι αν ζουν.

Ας συνεχίσουμε με την κλασική ερώτηση του έργου: Τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα…;

* Θα απαντήσω με μία ατάκα του έργου: «Όταν είσαι σε κρίση, κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις».

Παρά το δύσκολο θέμα του, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ακόμα και το χιούμορ ώστε να κάνει πιο άμεσες τις ιστορίες των ηρώων;

* Κι εδώ θα δανειστώ μία ακόμα ατάκα του έργου, «Αν δεν το χλευάσεις, θα σε κάνει κομμάτια». Ένα κοινό αίσθημα σε όλες τις ιστορίες είναι ότι η απόσταση του χρόνου δίνει το περιθώριο ώστε να μπορείς να κάνεις χιούμορ και με τον εαυτό σου και με την τραγικότητα της κατάστασης και το παρουσιάζεις σαν ένα μέρος της διαδρομής για να το αφήσεις πίσω σου.

Τις τελευταίες δεκαετίες γίναμε μάρτυρες μιας δραματικής μεταβολής της φύσης και των χρήσεων της τρομοκρατίας. Γιατί, κατά τη γνώμη σου, συνέβη αυτό;

* Το φαινόμενο της τρομοκρατίας και το πώς το αντιλαμβανόμαστε στην εποχή μας, είναι εν μέρει και συνέχεια της ψηφιακής εποχής. Η πληθώρα εικόνων δίνει τη δυνατότητα σε κάτι μεγάλο να γίνει ακόμη μεγαλύτερο. Αν με ρωτήσεις τι σκεφτόμουν ως παιδί για το τι είναι τρομοκρατία, είναι ένα αμάξι στο κέντρο Αθήνας να καίγεται. Αν με ρωτήσεις τι σκέφτομαι τώρα, είναι εικόνες ανθρώπων να εκτελούνται με βίαιο τρόπο μπροστά στα μάτια μας και αυτό να το βλέπουμε να αναπαράγεται μέσω των ειδήσεων και των ψηφιακών μέσων στο μέγιστο δυνατό βαθμό, οπότε η μεγάλη έξαρση με την οποία ταυτίζουμε την τρομοκρατία είναι και επέκταση του ότι ζούμε πια στην ψηφιακή εποχή.

Τη δεκαετία του 1970, λεγόταν συχνά ότι οι τρομοκράτες «θέλουν να έχουν μεγάλο κοινό, όχι μεγάλο αριθμό νεκρών». Σήμερα είναι ακριβέστερο να πούμε ότι οι τρομοκράτες θέλουν πολλούς νεκρούς και ακόμα περισσότερους ανθρώπους εξουδετερωμένους από το φόβο και τη θλίψη. Πώς φτάσαμε ως εδώ;

* Σε συνέχεια αυτού που είπαμε πριν, δηλαδή ότι στην ψηφιακή εποχή που ζούμε η πληροφορία μπορεί να διαδοθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό και το αναμενόμενο αυτού είναι ένας μεγαλύτερος αριθμός θυμάτων.

Τι ψυχολογικές και κοινωνικές απαντήσεις χρειαζόμαστε απέναντι στην τρομοκρατία;

* Στο «BU21» βλέπουμε τους χαρακτήρες μας να αποκτούν τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή είναι μικρή και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σταματήσει και με αφορμή αυτό, να προχωρούν με μεγαλύτερη ταχύτητα στη ζωή τους και να παίρνουν γρηγορότερα αποφάσεις. Νομίζω ότι όλες οι απαντήσεις υπάρχουν στην πιο απλή αλήθεια, ότι η ζωή συνεχίζεται.

Μίλησέ μας, αν θέλεις, για τους ηθοποιούς της παράστασης «BU21»:

* Η διανομή της παράστασης αυτής είναι μια ευτυχής συγκυρία, καθώς δουλεύω ξανά με ηθοποιούς που είχα δουλέψει και στο παρελθόν και είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία, αλλά και με ηθοποιούς που γνωριζόμαστε και ψάχναμε τη σωστή αφορμή για να συνεργαστούμε. Έχουμε μια ομάδα που έχει δημιουργήσει μία πολύ καλή χημεία και υπάρχει μια κοινή αντίληψη της διάθεσης του έργου ώστε να προσδοκούμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Τι ρόλο παίζει η προσωπικότητα του ηθοποιού κατά τη διάρκεια των δοκιμών μιας παράστασης;

* Όλα φυσικά είναι θέμα χημείας, συνεργασίας και διακριτικότητας. Για μένα η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πολύ πιο σημαντική ακόμα και από το ταλέντο. Νιώθω τυχερός που τα τελευταία χρόνια έχω συνεργαστεί με παιδιά που για μένα βάζουν τα standards στο τι θα πει επαγγελματίας.

Απ’ όσο γνωρίζω στις πρόβες των παραστάσεών σου καθώς και στα γυρίσματα των ταινιών σου, υπάρχει φιλικό κλίμα και ωραία ατμόσφαιρα. Πώς επιτυγχάνεται η αλληλοαποδοχή και η συνοχή στο περιβάλλον ενός θιάσου ή ενός κινηματογραφικού σετ;

* Υπάρχει πάντα αυτή η φράση, που λες ότι «όλα γίνονται για το καλύτερο». Ξεκινάμε πολλές φορές με μια ομάδα που μπορεί να τροποποιηθεί στην πορεία και φτάνουμε την τελική σύσταση και τότε βλέπεις πως όλα τελικά γίνονται για να υπάρξει η καλύτερη δυνατή χημεία. Όταν ξέρεις τι θες να πεις, οι συνεργάτες σου αφοσιώνονται στην επίτευξη αυτού του στόχου και φέρνουν το καλύτερο δυνατό κλίμα.

Μίλησέ μας για την καινούργια σου ταινία, «Ο συλλέκτης».

* Ο «Συλλέκτης» είναι μια ταινία μικρού μήκους που πραγματεύεται την ιστορία ενός serial killer, πεπεισμένου πως αν σκοτώσει τον άλλον, θα πάρει το θετικό χαρακτηριστικό που έχει αναγνωρίσει επάνω του. Αυτή η ταινία ήταν η ευκαιρία για να ξανασυνεργαστώ με δύο άτομα που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Δημήτρη Λιακόπουλο και την Κατερίνα Βαϊμάκη.

 

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Είναι πολύ θετικό που δεν έχουμε κρυφτεί πίσω από την οικονομική κρίση και όλοι προσπαθούμε να είμαστε παραγωγικοί παρά τις δυσκολίες. Το θέατρο συχνά είναι μια προσωπική υπόθεση και το βήμα για να υλοποιήσει κανείς το όραμά του δεν μπορεί να περιοριστεί. Παρ’ όλα αυτά βέβαια είναι ένας μεγάλος αριθμός παραστάσεων σε μια πόλη που δεν έχει τόσο μεγάλο κοινό και έτσι αρκετά πράγματα χάνονται ή δεν προλαβαίνουν καν να γίνουν γνωστά.

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Για όσα παραβιάζουν τα όριά μας είτε αυτά είναι προσωπικά είτε είναι επαγγελματικά.

Κρατάς σημειωματάριο ή ημερολόγιο; Αν ναι, τι σημειώνεις;

* Κρατάω σημειωματάριο στο οποίο σημειώνω αναλυτικά το πρόγραμμα, τις υποχρεώσεις και τις πρόβες μου. Παραμένω κλασικός και έτσι προτιμώ να βλέπω τα πάντα γραπτά ακόμα και αν τα θυμάμαι.

Τι άλλο ετοιμάζεις για το άμεσο μέλλον;

* Αυτήν τη στιγμή μόλις τελείωσα τα γυρίσματα μιας ταινίας μικρού μήκους και είμαι στις πρόβες για το BU21, το οποίο ξεκινάει στις 17 Ιανουαρίου. Όπως ξέρεις, επειδή έχω πάντα το μυαλό μου στο επόμενο βήμα, διαβάζω συνεχώς νέα θεατρικά και μαζί με καλούς συνεργάτες και σεναριογράφους είμαστε στη διαδικασία ανάπτυξης για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους μου.

Διαβάζεις / αγοράζεις εφημερίδα ή ενημερώνεσαι μόνο από το Διαδίκτυο;

* Πλέον ενημερώνομαι μόνο από το Διαδίκτυο αλλά μου λείπει πολύ να πιω έναν καφέ και να ξεφυλλίσω μια εφημερίδα. Το κάνω σπάνια αλλά το βλέπω σαν μια απόλαυση που επιτρέπω στον εαυτό μου τις μέρες που μπορεί να έχω χρόνο και θέλω να αναζητήσω λίγες στιγμές ησυχίας και ξεκούρασης.

Στην προηγούμενη συνέντευξή μας σκεπτόσουν να αποκτήσεις κατοικίδιο, τελικά απέκτησες;

* Περιμένω ακόμα να με βρει η σωστή γάτα και που θα θέλει να συγκατοικήσει μαζί μου διότι θεωρώ πως μια γάτα σε επιλέγει αντί για το αντίστροφο.

 

Σχετικά με το «BU21»

Τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα…;

Το «BU21″ του Stuart Slade που παρουσιάστηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου, ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη στο Θέατρο 104 σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά και προγραμματίζει την πρεμιέρα του για τις 17 Ιανουαρίου 2018. Το έργο αγγίζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας και πραγματεύεται τις ιστορίες έξι επιζώντων με έναν ιδιαίτερο και καυστικά ρεαλιστικό τρόπο.

«Αν δεν μπορείς να το χλευάσεις, θα σε κάνει κομμάτια»

«Όταν είσαι σε κρίση κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις»

Βλέποντας καθημερινά στις ειδήσεις αμέτρητα περιστατικά να συμβαίνουν σε καταιγιστικούς ρυθμούς, το ερώτημα είναι ένα:

«Θα μπορούσα άραγε να το αντέξω αν κάτι τέτοιο συνέβαινε και σε μένα;».

Στο ερώτημα αυτό απαντούν έξι εκδοχές απώλειας και ανθρώπινου πόνου, με κοινό σημείο αναφοράς το τρομοκρατικό χτύπημα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με κάτι που όντως συνέβη σε εκείνους. Κανείς όμως δεν τους είχε προετοιμάσει για το πόσο σκληρό είναι…

Αποσπάσματα κριτικών για το έργο του Stuart Slade στο Λονδίνο:

«Μεταφέροντάς μας σε μία ομάδα υποστήριξης επιζώντων, ο Stuart Slade προσφέρει έξι κοντινές, πειστικές και με συχνά πικρό χιούμορ ιστορίες και το αποτέλεσμα είναι 90 έντονα λεπτά που αρέσκονται στο να μας εκπλήσσουν και να μας διαψεύδουν.» – Evening Standard

«Το έργο του Stuart Slade σχετικά με μια ομάδα επιζώντων που θυμάται ένα τρομακτικό περιστατικό είναι μια προσεκτική, συγκλονιστική και πικρά αστεία μελέτη για το πώς αντιμετωπίζουμε την τραγωδία.» – The Guardian.

«Και είναι φανερό ότι ο Stuart Slade αγαπάει τους χαρακτήρες του: με όσες ρωγμές και αν έχουν, μας κάνει να τους καταλάβουμε όλους. Αποτελεί μία αυθεντικά συναρπαστική νέα φωνή.» – Time Out London

«Διαδραματιζόμενο στον απόηχο ενός τρομοκρατικού χτυπήματος ενός επιβατικού τζετ πάνω από το Λονδίνο, αυτό το έντονα παιγμένο δράμα έχει έναν τόνο ανησυχητικής ειλικρίνειας. Λίγα έργα στο Λονδίνο μπορούν να υποστηρίξουν τόση αμεσότητα, τόση δυσοίωνη επικαιρότητα.» – The Telegraph.

«Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που δε σε κάνει απλώς να σκεφτείς. Σε αναγκάζει να το κάνεις. Περνάει το νόημά του χωρίς ποτέ να φαίνεται αδιάκριτο. Στην πραγματικότητα, το κοινό είναι οι πραγματικοί εισβολείς εδώ απόψε, που ρίχνουν μια ματιά στην προσωπική, ανθρώπινη πλευρά των ιστοριών που πολύ συχνά χάνουν το βάρος τους όταν υποβαθμίζονται σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ή σε μια ειδησεογραφική στήλη στο ίντερνετ. Το BU21 αντηχεί στο πού βρισκόμαστε και ποιοι είμαστε: τολμηρό, αξεγάδιαστο και βαθυστόχαστο.»  – A Younger Theatre

«Ο Stuart Slade είναι ένας συγγραφέας με την ικανότητα να φτάνει στις πιο σκοτεινές τρύπες και να τραβάει από μέσα το νήμα της ζωής. Για να βρει το χιούμορ στα πιο απίθανα μέρη…» – The Stage

«Όπως θα έχετε καταλάβει, το έργο αποφεύγει κάθε υποψία ενός ήσυχου, ευσεβούς τόνου, υπέρ μιας αφοπλιστικής ευθύτητας. Αυτό μπορεί να σου κόψει την ανάσα με το βάθος της ηθικής του πρόκλησης.» – Independent

«Αυτός είναι και ο στόχος της τρομοκρατίας, εξάλλου – να τρυπώνει στο κεφάλι μας και να γίνεται ένα γεγονός της ζωής. Αν η τρομοκρατία είναι ένα μέρος της ζωής, όμως, τότε η ζωή μας πρέπει να αποτελεί και κομμάτι της τρομοκρατίας, με τις όποιες αντιφάσεις της. Οι άνθρωποι ακόμη ερωτεύονται, ακόμη κάνουν έρωτα… Ο Slade κατά κάποιον τρόπο το επικροτεί αυτό – αμφισβητώντας την παραδοσιακή ρητορική των ειδήσεων, τη μοναδικότητα της ιστορίας, για κάτι πιο συλλογικό και αληθοφανές.» – What’s on Stage

Συντελεστές της παράστασης:

Συγγραφέας: Stuart Slade

Μετάφραση: Λυδία Τριγώνη

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη

Production Design: Κασσιανή Λεοντιάδου

Κινησιολογία: Ντέπυ Γοργογιάννη

Artwork: Γιώργος Γιαννίμπας

ΠΑΙΖΟΥΝ: Χριστίνα Γαρμπή, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Νάντια Δαλκυριάδου, Μανώλης Κλωνάρης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Βαγγέλης Σαλευρής, Λία Τσάνα

* Πανελλήνια πρώτη

Πληροφορίες

Παραστάσεις: Από 17 Ιανουαρίου 2018 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 μ.μ.

Εισιτήρια: 12 κανονικό και 8 μειωμένο

Διάρκεια: 90 λεπτά

Θέατρο 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, T. 210 3455.020

theatre104@gmail.com | http://www.104.gr/

www.facebook.com/BU21.theatro104

 

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΘοδωρής Βουρνάς: «Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πιο σημαντική και από το ταλέντο»
Περισσότερα

Ακρόαση – Ζητούνται γυναίκες ηθοποιοί για την κάλυψη πρωταγωνιστικών ρόλων ερμηνευτικής ηλικίας 25-35, σε παιδική παράσταση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ζητούνται για τις ανάγκες παιδικής θεατρικής παράστασης, ευέλικτες γυναίκες ηθοποιοί για την κάλυψη δύο πρωταγωνιστικών ρόλων ερμηνευτικής ηλικίας 25-35.
Η παράσταση πρόκειται να παρουσιαστεί σε Δήμους, σχολεία, καθώς και σε περιοδεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Προσόντα που θα εκτιμηθούν είναι ο χορός και το τραγούδι.
Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να στείλουν βιογραφικά με φωτογραφίες στο mail irenetheodorakaki@gmail.com
Όσα βιογραφικά επιλεγούν, θα ειδοποιηθούν τηλεφωνικά για την ακρόαση που θα γίνει σε αίθουσα στο Γκάζι.
Τα βιογραφικά πρέπει να αποσταλούν μέχρι και τις 22 Δεκεμβρίου 2017.

eirini aivaliwtouΑκρόαση – Ζητούνται γυναίκες ηθοποιοί για την κάλυψη πρωταγωνιστικών ρόλων ερμηνευτικής ηλικίας 25-35, σε παιδική παράσταση
Περισσότερα

«Ο ξένος των Χριστουγέννων» – Στέφανος Δάφνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στο διήγημα «Ο ξένος των Χριστουγέννων» περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πρόκειται για κλασικό «ηθογραφικό διήγημα», στο οποίο τα λαογραφικά στοιχεία αφθονούν γύρω από τη γιορτή Χριστουγέννων. Ειδικότερα, εδώ, αναφέρεται στην αξία που δίνει στη φιλοξενία ο ελληνικός λαός και στην παράδοση του οικογενειακού χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, όπου η οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, με επικεφαλής τον παππού, απολαμβάνει το ιδιαίτερα πλούσιο και ωραίο γιορταστικό φαγοπότι. Στο παραπάνω διήγημα, αναφέρεται πως, ενώ βρίσκονταν στο τραπέζι οι άνθρωποι του σπιτιού, σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται κάποιον ξένο, τρομαγμένο, ρακένδυτο, ίσως και κάπως ύποπτο στο κατώι. Όμως η οικογένεια τον παίρνει με το ζόρι σχεδόν στο σπίτι και τον δέχεται στο τραπέζι. Κι αυτό, γιατί το επιβάλλει η μέρα, αφού, ο Χριστός γεννήθηκε για όλους, καταργώντας κάθε είδους διάκριση και ρατσισμούς και ιδιαίτερα σε τέτοιες μέρες η φιλοξενία είναι ιερή. Όπως αναφέρει ο Δάφνης, στο διήγημα, όλων τα μάτια έπεσαν βουβά κι ερωτηματικά πάνω στον παράξενο ξένο, που πιθανώς να ήταν κατάδικος ή ακόμα ο ίδιος ο Χριστός, που τελικά βγαίνει αθόρυβα στον κόσμο τέτοιες μέρες, δοκιμάζοντας την ανθρώπινη συμπόνια και φιλανθρωπία.

Ο ξένος των Χριστουγέννων – Στέφανος Δάφνης

Με τα παιδιάτικα μάτια μου, έβλεπα πίσω από το τζάμι, τη σημαία του Παλαμηδιού, του κάστρου τ’ Αναπλιού ψηλά και το σκοπό τυλιγμένο στο μανδύα του, να πηγαινοέρχεται στην τάπια με το τουφέκι στον ώμο. Στο φόντο του ουρανού η σιλουέτα του γραφόταν τεράστια, επιβλητική. Κάμποσες οριές πιο κάτω σάλευαν χαμόκλαδα, φραγκοσυκιές πρασίνιζαν κρεμασμένες στο βάραθρο.

Εκείνη η μέρα, η γκρίζα η βουβή, ήταν τα Χριστούγεννα. Τα καρτερούσαμε με τόσον πόθο μικροί και μεγάλοι. Εμείς για να λευτερωθούμε από τα θρανία του σχολείου κι εκείνοι από τη μονοτονία της δουλειάς, να γιορτάσουμε στη λιακάδα, στο ξέφωτο, που κάποιες φορές γιομίζει θάματα τον κάμπο μας, με μυρουδιές από άγρια ζαμπάκια και με τις πορτοκαλιές φορτωμένες μικρούς ήλιους. Μα να που ο χειμώνας μας έκλεισε μέσα και περιόρισε σε σπιτιάτικο το γιορτάσι. Ήταν ευτυχισμένα τα χρόνια εκείνα τα ειρηνικά.

Τα σπίτια μας πλήρη πάσης αγαθότητος ευωδίαζαν από τα φρεσκοψημένα χριστόψωμα αντηχούσαν από κάλαντα και μουσικά όργανα. Θυμούμαι πως το μεσημέρι καθίσαμε στο τραπέζι πιο πολλοί από 12 νομάτοι. Μα για να καθίσουμε έπρεπε να περιμένουμε τον παππού που ερχόταν από το Άργος. Και ο παππούς άργησε κομμάτι κ ήρθε χτυπημένες δώδεκα γιατί το τρένο είχε καθυστέρηση.

Ήρθε ο παππούς και με όλα του τα γεράματα, ανέβηκε σα πουλί την ξυλένια σκάλα και η βράκα του η μεταξωτή έτριζε φρου φρου ανεβαίνοντας. Στο άνοιγμα της πόρτας, η λεβέντικη κορμοστασιά του μας φανερώθηκε σαν άγγελος παρουσίας, πατριαρχική. Στραβά, το κόκκινο φέσι με τη γαλάζια φούντα ανάρριχτη στον ώμο, φρεσκοξυρισμένος πασίχαρος.

«Γεια χαρά σας!»

«Καλώς τον παππού!»

«Χρόνια πολλά! Καλά και τιμημένα!»

«Αμήν παππού!»

Καθίσαμε στο τραπέζι. Στην κορφή ο παππούς. Βγάζοντας το φέσι του, το ‘ριξε στο μεντέρι. Έπειτα σήκωσε τις παλάμες και χάιδεψε τα άσπρα του μαλλιά που φούντωναν γύρω στο κεφάλι σαν αγιοστέφανο. Πήρανε γύρω θέσεις ο μπαρμπάδες, οι θειάδες, τα πρωτοξαδέρφια, ολάκερο το σόι. Η αδελφούλα μας η Αγγελικούλα η ωραιοκάμωτη, βοηθούσε τη μητέρα στο συγύρισμα του τραπεζιού. Σα δώρο βασιλικό πάνω σε ασπίδα γυαλιστερή, πρόβαλε ο ψητός διάνος, παραγεμισμένος με κάστανα και κουκουνάρια και μπαχαρικά. Ένα μεγάλο χριστόψωμο κόπηκε φέτες. Η μυρουδιά των ψητών κεντούσε τα ρουθούνια. Στο παλιό τζάκι, τρίζανε τα ξύλα. Ο παππούς, σήκωσε το χέρι και τον μιμηθήκαμε όλοι. Οι άνθρωποι στις επαρχίες τρώνε. Δηλαδή το κάνουνε δουλειά το φαγοπότι. Κι ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι γίνεται σωστή λειτουργία, για τούτο δεν πρέπει να φανεί παράξενο πως το βασίλεμα του ήλιου, βρήκε τους περισσότερους μας στο τραπέζι ακόμη, φορτωμένο, με πορτοκαλόφλουδες και τσόφλια καρυδιών και ποτήρια, που όσο να αδειάσουν γέμιζαν κοκκινέλι της Περαχώρας και γλυκόπιοτο Αϊγιωργήτικο.

Ωστόσο ο καιρός χειροτέρευε. Τα τζάμια της τραπεζαρίας νοτισμένα, δείχνανε πως όξω το κρύο έσφιγγε. Σε μια στιγμή, η ψυχοκόρη μας η Βαγιώ, μπαίνοντας με τη μπουκάλα γεμάτη είπε: «Χιονίζει όξω. Απόψε θα το στρώσει.».

«Η φωτιά μας κοντεύει να σβήσει» είπε η μητέρα.

«Βαγιώ, πήγαινε στο κατώι να φέρεις ξύλα».

Το κατώι ήταν κοντά στη σκάλα. Υπόγειο, τούρκικου σπιτιού όπου σωριάζαμε τις σοδειές της χρονιάς, γιομάτο πιθάρια, σκάφες, ξύλα και κάρβουνα.

Η Βαγιώ άναψε το λυχνάρι και κατέβηκε. Μα σε λίγο ξαναήρθε, χωρίς ξύλα, αλαφιασμένη και χλωμή. Το σβησμένο λυχνάρι έτρεμε στα χέρια της.

«Μπα, τι έχεις Βαγιώ; Τι τρέχει;»

«Κυρά, κάποιος είναι. Κάποιος» τσέβδιζε η χωριατοπούλα.

«Μίλα καλά! Τι λες;»

«Κάποιος είναι λέω κυρά, κάτω από τη σκάλα. Κουβαριασμένος και φοβάμαι η έρημη.»

«Δημήτρη, άιντε να ειδείς.» πρόσταξε ο παππούς έναν από τους θείους μου. Ο Δημήτρης σηκώθηκε και γρήγορα ακούστηκαν οι μπότες του να τρίζουν κατεβαίνοντας τη σκάλα.

«Κανέναν καλικάτζαρο θα είδε η Βαγιώ!» γέλασε ο δεύτερος θείος μου, ο Θανάσης, χαράσσοντας κάστανα και χώνοντας τα στη θράκα. Μα σε λίγο ακούστηκαν πάλι περπατησιές στη σκάλα κι ομιλίες. Η πόρτα άνοιξε και φανερώθηκε πάλι ο Δημήτρης μα όχι μόνος. Ένας άλλος άνθρωπος, άγνωστος, ήταν μαζί του. Θα έλεγε κανείς πως ο θείος μου τον έφερνε με το στανιό.

«Έμπα μέσα!» του λέγε.

«Μην ντρέπεσαι, χρονιάρα μέρα σήμερα! Έμπα να ζεσταθείς!»

Μα εκείνος φαινότανε πως κομπιάζει, ώσπου ο θείος μου τον έσπρωξε αλαφρά από τον ώμο και ο ξένος βρέθηκε στην τραπεζαρία.

«Τι ‘ναι τούτος;» ρώτησε ο παππούς.

«Δεν τόνε βλέπετε; Ζητιάνος ο φουκαράς. Καθότανε μαζεμένος κάτω από τη σκάλα και τρεμούλιαζε σα ζαγάρι! Και κάνει ένα ξεροβόρι όξω! Μπρρ…»

Κοιτάξαμε τον ξένο. Η κακομοιριά έβγαινε απ’ όλο του το κορμί. Θα ‘τανε πενηντάρης, λιγνός, κίτρινος, τα γένια του ψαρά κι αχτένιστα μοιάζαν με αφάνα. Ούτε κασκέτο φορούσε, ούτε παπούτσια. Ήτανε σκεπασμένος με κάτι κουρέλια που αφήνανε γυμνά εδώ και εκεί τα μέλη του. Μόλις βρέθηκε μέσα, γύρισε τα μάτια του γύρω φοβισμένα σαν αγρίμι και ύστερα κοίταξε και την πόρτα που την έκλεινε η κορμοστασιά του θείου μου, του Δημήτρη. Έκανε μια κίνηση σα να ‘θελε να ξεφύγει, μα ο παππούς μου του χαμογέλασε καλόβολα και του είπε με τη γλυκιά φωνή του:

«Γιατί; Κάτσε κεί δα στο τζάκι να ζεσταθείς καψερέ!», εκείνος ακόμα δίσταζε.

Ο Δημήτρης προχώρησε, και ακουμπώντας το χέρι του απάνω στον ώμο του, τον ησύχασε.

«Κάτσε που σου λένε! Εδώ είμαστε όλοι χριστουγεννιάτικοι! Θα το κάψουμε σήμερα!»

Ήτανε στο κέφι ο θείος μου. Γιόμισε ένα ποτήρι κρασί ως τα χείλια. Το ‘δωσε στον ξένο και του είπε: «Πιείτο αδερφέ, να πάνε κάτω τα φαρμάκια! Γιοματάρι ξέρεις! Έλα ρούφα το!».

Ο άγνωστος πήρε το ποτήρι, καθώς το χέρι του έτρεμε χύθηκε λίγο κρασί στο χαλί. Κοίταξε χάμω.

«Με συμπαθάτε» μουρμούρησε βραχνά.

«Δεν πειράζει δα! Χρόνια πολλά! Γούρι είναι!» του απάντησαν.

Με μια ρουφηξιά άδιεασε το ποτήρι του.

«Μπράβο σου!» φώναξε ο Δημήτρης.

«Τώρα αδερφέ κάθισε εκεί να την τυλώσεις!».

Η φωτιά θρεμμένη με νέα κούτσουρα λαμπάδιαζε πρόσχαρα. Ο άνθρωπος καθισμένος σταυροπόδι μπροστά στο τζάκι, κρατούσε ανάμεσα στα γόνατα του το πιάτο με το κρέας που του ‘χε φέρει η Βαγιώ, μασούλιζε λαίμαργα κοιτάζοντας πότε πότε κλεφτά τους άλλους γύρω του.

Σε κάποια στιγμή η μητέρα μου τον ερώτησε «Από πού είσαι μπάρμπα».

Ο άνθρωπος δεν μίλησε αμέσως. Σταμάτησε το μάσημα και σήκωσε το πρόσωπο κοιτάζοντας τηνε.

«Ντόπιος;» ξαναρώτησε η μητέρα μου.

Με φωνή βαθιά, σα φερμένη από μάκρος, από καμιά σπήλια, μουρμούρησε: «Όχι. Ξομερίτης είμαι.»

«Και δεν έχεις φαμελιά; Δεν έχεις σπίτι;».

«Ε, Ανθή! Φτάνει!» πρόσταξε ο παππούς.

«Ας δίνουμε του φτωχού κι ας μη ρωτάμε».

Είχαν επισημότητα τα λόγια εκείνα του παππού, που καθισμένος στην πολυθρόνα του φάνταζε μεγαλόπρεπος σαν ο Δίας ο Ξένιος.

«Ας μη ρωτάμε».

Βράδιαζε πια. Η Βαγιώ άναψε την κρεμαστή λάμπα και έφερε τους καφέδες. Ο ξένος πάστρευε το πιάτο του. Άξαφνα μέσα στη βραδινή σιγαλιά ακούστηκε μια τουφεκιά και αμέσως δεύτερη και τρίτη και τέταρτη, η μία πάνω στην άλλη. Μαζί ακούστηκαν φωνές φερμένες από πέρα. Άλλες από το κάστρο το Παλαμήδι, φωνές ταραγμένες. Οι άντρες μας πετάχτηκαν όρθιοι. Οι γυναίκες τρομαγμένες.

«Κάτι γίνεται στο Παλαμήδι» είπε ο παππούς ο πολύξερος.

Άντρες και γυναίκες βγήκανε στο μπαλκόνι χωρίς πια να λογαριάζουμε το κρύο. Στη δυτική τάπια του Παλαμηδιού που είναι κατά την πόλη στραμμένη, φώτα σαλεύανε βιαστικά.

Πέσανε ακόμη τρεις τουφεκιές και ύστερα από δυο στιγμές ένα ξαφνικό σάλπισμα ξέσκισε τον παγωμένο αέρα τρεμόσυρτο, σερτό μες στο σκοτάδι. Οι κάμαρες του Ιτς Καλέ αντιλάλησαν τη λαχτάρα του χαλκού.

Ένας ξάδερφός μου ο Κοσμάς που είχε κάνει και λοχίας στα ειδικά εξήγησε: «Α, το ξέρω γω το σάλπισμα τούτο. Κατάδικος το ‘σκάσε από εκεί πάνω.»

Μπήκανε όλοι στην τραπεζαρία. Δεν μιλούσε κανένας. Η σιωπή βάραινε απάνω στα πράγματα και οι ματιές των αντρών πέσανε πάνω σε ένα κορμί διπλωμένο μπροστά στο τζάκι. Μια δυνατή πνοή ανέμου άνοιξε την μπαλκονόπορτα και έσβησε τη λάμπα. «Α» έκαναν ξαφνιασμένες οι γυναίκες. Το αντιλάλισμα της φωτιάς έπεφτε κοκκινωπό πάνω στον χριστουγεννιάτικο ξένο μας, τον άγνωστο και φώτιζε τη στεγνή του όψη, τα γκρίζα γένια του. Τώρα και των γυναικών οι ματιές βάραιναν απάνω του. Σα να κατάλαβε την αγωνία μας ο άνθρωπος, σηκώθηκε απότομα και χωρίς να μας καληνυχτίσει, χωρίς να βγάλει άχνα προχώρησε γρήγορα στην πόρτα κολητά στον τοίχο και χάθηκε σαν φάντασμα. Δεν ακούστηκε ούτε η περπατησιά του στην σκάλα.

* Βιβλίο: Διηγήματα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων, Χάρης Σακελλαρίου – Καστανιώτη.

  • Ο Στέφανος Δάφνης (Άργος, 1882 – Αθήνα, 14 Ιουλίου 1947) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θρασύβουλος Ζωιόπουλος.

Οι γονείς του ήταν φτωχοί γεωργοί. Ο πατέρας του ήταν από το Ναύπλιο και η μητέρα του από το Άργος. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελληνική πρωτεύουσα το 1907. Δίδαξε Μαθηματικά σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εν συνεχεία διορίστηκε τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Παράλληλα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως οι «Ακρόπολις», «Αθήναι», «Νέοι Καιροί» και άλλες.

Η σύζυγός του, Αιμιλία Κούρτελη (1887-1941), ήταν επίσης ποιήτρια, γνωστή ως Αιμιλία Δάφνη.

Έργα

Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύτηκε το 1911 και τιτλοφορείται «Ο ανθισμένος δρόμος» και ακολουθήθηκε πολλά άλλα έργα, μεταξύ των οποίων και τα 12 σονέτα του («Ο κύκλος της χαράς και του πόνου»). Πολλά από τα διηγήματά του, όπως «Ο ονειροκρίτης», «Αίμα στον κάμπο», «Το αγρίμι», «Ο ξένος των Χριστουγέννων», «Φρυκτωρία», «Ο Αρχάγγελος» έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο της εποχής του. Έγραψε και θεατρικά έργα, όπως «Το Αγριογούρουνο», το μονόπρακτο «Της φυλακής» και το ερωτικό δράμα «Το τραγούδι της καρδιάς».

eirini aivaliwtou«Ο ξένος των Χριστουγέννων» – Στέφανος Δάφνης
Περισσότερα

«Πόρτα Νο 12» της Ρόμυς Βασιλειάδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είμαι εδώ και πολεμώ το μεγαλύτερο τέρας που δημιούργησε η μοναξιά.

Εμένα. Ήμουν πάντοτε η μαθήτρια που δυσαρεστούσε τους δασκάλους,

η κόρη που απογοήτευε τους γονείς,

η ερωμένη που δυσαρεστούσε τους ερωτικούς συντρόφους.

Και τώρα, δυσαρεστώ ακόμη κι εμένα.

Οι εκδόσεις Άπαρσις και η Ρόμυ Βασιλειάδου, προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου «Πόρτα Νο 12», Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017, 7.30 μ.μ., στο «Άλικο», Αγίου Δημητρίου 16 – Ψυρρή­­.

Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσει:

η Μέλπω Ζαρόκωστα / ηθοποιός

Αποσπάσματα θα διαβάσει:

η Κατερίνα Διδασκάλου / ηθοποιός

eirini aivaliwtou«Πόρτα Νο 12» της Ρόμυς Βασιλειάδου
Περισσότερα

«Είχες πικρή γεύση θυμάμαι». Μια άγνωστη συγγραφέας γράφει μια αληθινή ιστορία…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αν κάποτε μου έλεγαν πως μέσα σε τόσο λίγα χρόνια, θα γινόταν τόσα πολλά… θα ζούσα τόσα πολλά και τίποτα, μπορεί και να γελούσα. Κι όμως, έγιναν. Κι ακόμα γελάω. Πιο δυνατά από ποτέ. Για να σκεπάσω, να πνίξω το κλάμα, για να καταπιώ πιο εύκολα αυτή την πικρή γεύση στο στόμα που άφησες εσύ κι εσύ κι εσύ… Όλοι όσοι πέρασαν από τη ζωή μου, οι τραγικές συμπτώσεις, η μοναξιά, το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Γελάω για όσα έζησα και κλαίω κρυφά για όσα καλά, δεν θα ζήσω. Μα υπάρχω ακόμα κι αν μπορείς μόνο, πάρε από τα χείλη μου αυτή την πικρή γεύση που ακόμα θυμάμαι…..
Η ιστορία είναι αληθινή. Τα πρόσωπα υπαρκτά. Κι ελπίζω να με συγχωρήσουν γιατί είπα την αλήθεια. Τη δική μου αλήθεια. Μακάρι να ήξερα και τη δική τους. Θα την έγραφα. Έτσι απλά. Όπως απλά γίνονται όλα, όπως απλά, τα θυμάμαι…

«ΕΙΧΕΣ ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΘΥΜΑΜΑΙ».

ISBN: 978-960-604-283-6
Λ.Τ.: 11 ευρώ

  • Εκδόσεις: Όστρια

Η συγγραφέας προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία της. Ζει σε κάποια κωμόπολη της Ελλάδος, ασχολείται με αγροτικά, τουρισμό, ηλεκτρονικό εμπόριο και marketing. Διετέλεσε παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, υπεύθυνη παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων πολυεθνικών εταιριών, ειδικός συνεργάτης στην τοπική αυτοδιοίκηση, είναι ηθοποιός και σκηνοθέτις, κάτοχος πτυχίων Κρατικών Σχολών και επαίνων από την Πανελλήνια Ένωση Συγγραφέων – Λογοτεχνών, μέλος Δημοσιογραφικής Ένωσης, μέλος της ΑΕΠΙ, αρθρογράφος γνωστών περιοδικών και κειμενογράφος γνωστών τηλεοπτικών διαφημίσεων. Ομιλεί την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.
Το πρώτο της βιβλίο είναι μια αληθινή ιστορία με τίτλο «ΕΙΧΕΣ ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΘΥΜΑΜΑΙ».

eirini aivaliwtou«Είχες πικρή γεύση θυμάμαι». Μια άγνωστη συγγραφέας γράφει μια αληθινή ιστορία…
Περισσότερα

«Η γάτα» από τον Jean Cocteau

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Πλάι στη φωτιά, σαν κόκκινο χρυσόψαρο που παρασύρει το νερό, βούλιαξε η γάτα στον εαυτό της. Αν, κατά λάθος, κουνηθώ, η γάτα μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Ο περιστρεφόμενος τροχός της παλιάς μαγείας δεν πρέπει να σταματήσει: να μεταμορφωθεί σε πριγκίπισσα είναι γι’ αυτήν το απλούστερο πράγμα».

eirini aivaliwtou«Η γάτα» από τον Jean Cocteau
Περισσότερα