Παράλληλη τέχνη

Μιχαήλ Μητσάκης, «Αρκούδα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

— Άιντε ωρέ τώρα να κάνει πώς φυλάει ου τζομπάνος τα πρόβατα…
Και η αρκούδα, κατάμαυρη αρκούδα, νέα ακόμη, λίγο μεγαλυτέρ’ από μανδρόσκυλον, αλλά κακουχημένη, ρυπαρά, ως κουρασμένη από αθλίαν ζωήν, με μαδημένον εις πολλά μέρη το δέρμα της, με τσιμπλιασμένους οφθαλμούς, και ψωριασμένη, ορθία επί των πισινών ποδών της, παίρνει πειθήνιος το ξύλον από των χειρών του βλάχου, το περνά, μακρόν, φθάνον ως κάτω, εις την γην, αναμέσον εις τους δύο της ώμους, το κρατεί κατά τον τρόπον τούτον, και στηρίζετ’ επ’ αυτού, ανακλίνουσα και κάπως πλαγιάζουσα το σώμα, ως ν’ αποβλέπη δήθεν προς το βόσκον, πέραν, ποίμνιον· μεθ’ ο, το κατεβάζει, και φέρουσ’ αυτό κάθετον, ως κλίτσαν, κάμνει βήματα τινά, κινείται, ωσάν να είχεν εμπροστά της στάνην, την οποίαν σαλαγά…
— Χάιντε τώρα να κάνει πώς ντρέπουντι τα κουρίτσια…
Και η αρκούδα, βάλλουσα λαρυγγώδη γρυλλισμόν, δίδει το ξύλον και υψώνει το εμπροστινόν δεξί της πόδι, εκ των δύο που επέχουν παρ’ αυτή τόπον χειρών, σκεπάζει δι’ αυτού τα όμματα, ημικρύπτουσα το πρόσωπον, ως ντροπαλή παρθένος, νεάνις που συστέλλεται τον κόσμον, χαμηλώνει το κεφάλι, φεύγει τ’ αυθάδη βλέμματα…
— Χάιντε τώρα να κάνει πώς γυαλίζεται του κουρίτσι για να πάει στου πανηγύρι…
Και η αρκούδα προσεγγίζει το ζερβί της πόδι, γουβωμένον, ως καθρέφτην τάχα, εις το ρύγχος της, και προσποιείται πως γυαλίζετ’ εις αυτό, ενώ με τ’ άλλο τακτοποιεί τας τρίχας του μετώπου της, χαϊδεύει ελαφρούς αυτάς, φιλάρεσκος…
— Μπράβο!… Έλα χάιντε τώρα να φιλήσει και του χέρι…
Πλησιάζον δε, συμφώνως με το πρόσταγμα, το τιθασσόν αγρίμιον, δουλοπρεπώς, τρίβει την μούρην του επάνω εις την μαλλιαρήν τραχείαν χέραν του αλήτου…
— Μπράβο, μπράβο!… Χόρεψε τώρα και λιουγάκι, για να ιδούνε οι κυράδες…
Και η αρκούδα, σείουσα τον χαλκάν, όστις περιβάλλει τα σαγόνια της, κλαγγάζουσα τον κρίκον, όστις διατρυπών συνέχει το επάνω προς το κάτω χείλος της, κροταλίζουσα την μακράν άλυσον, δι’ ης κρατεί αυτήν δεμένην ο αφέντης της, αρχίζει να περιγυρνά τον κύκλον των παιδίων. Ο βλάχος, μακεδών βλάχος, με μικρόν καλπάκι, μόλις στηριζόμενον επί της κορυφής της κεφαλής του, παμμέλαιναν πυκνήν κόμην, ανήμερον, ακανθώδη γένεια πλαισιώνοντα την ηλιοκαμμένην όψιν του, ψηλός, φουστανελλάς, στεκόμενος εν μέσω, εις το κέντρον, κρούει δια των δακτύλων του το ντέφι που βαστά εις την παλάμην του, και τραγουδεί ανώμαλον και άξεστον και δύσηχον* τραγούδι, με ξενίζοντα σκοπόν, αγνώστους λέξεις, ακατάληπτον την έννοιαν. Κι εκείνη, προς τον δούπον του, προσπαθεί να αρμόση τα βήματα αυτής, να κινηθή ερρύθμως, με τα σκέλη απλωτά, εις όρχησιν, διαγράφουσα πέριξ του βλάχου τροχιάν κανονικήν, χονδροειδώς λυγίζουσα το άκομψον κορμί της, και ακκιζομένη κωμικώς, πηδώσα κάπου κάπου, και μουγκρίζουσα συχνά…
* * *

Εις την μικρήν πλατείαν, εκεί πέρα, κατά το Βαθρακονήσι, δεν είναι οι θεαταί πολλοί. Τον κύκλον απαρτίζ’ εικοσαριά παιδιών, δεκάς περίπου γυναικών προβάλλει εκ των γύρωθεν σπιτιών, και από το μπακάλικον που είν’ εις την γωνιάν τρεις-τέσσερες προσβλέπουν, καθισμένοι έξωθεν επάνω εις σκαμνιά. Αλλ’ ο αλήτης, προ μικρού εμφανισθείς, από στενού τινός, κατεβαίνοντος το πλευρόν ενός εκ των παρακειμένων λόφων, ερχόμενος μακρόθεν, βαρυνθείς να προχωρήση, αρκεσθείς πιθανώς εις τούτους, ή ελπίζων ίσως να ελκύση κι άλλους βαθμηδόν, το έστησεν εκεί, καταμεσής, προ μερικών στιγμών, και άρχισε να προσκαλή την ηθοποιόν του την τετράποδα εις πρόχειρον παράστασιν χορού και μιμικής. Εκείνη, επομένη πριν κατόπιν του, βραδυπατούσα εις τα τέσσερα, κοιτάζοντας χαμαί, ωσάν ν’ αναζητούσε τίποτ’ εις το έδαφος, ωρθώθη αίφνης, εσηκώθηκ’ εις τα δύο, ισοσταθμήθη αντιμέτωπος αυτού. Έτρεξαν τα παιδιά, παίζοντα τέως* άτακτα εδώ κι εκεί, ανέβλεψαν αι διαλεγόμεναι γειτόνισσαι, οι πίνοντες εις το τραπέζι του μπακάλικου έστρεψαν το κεφάλι. Και υπό την σκιάν του Υμηττού, ον βάφ’ η δείλη με τα ροδινότερά της χρώματα, παρά την όχθην του ξηρού πλησίον ρεύματος, εις την εσχατιάν αυτήν της πόλεως, ο αυτοσχέδιος θεατρώνης εξεγείρει τους ηχούς της συνοικίας με τ’ αήθη του προστάγματα, χάριν του πρωτοτύπου του θεάματος. Και τα προστάγματα αυτά, θέλον — μη θέλον, φιλοτιμείται το αγρίμιον να εκτελή, συμμορφούμενον με της γνωρίμου του φωνής τους τόνους και ταυτίζον τας κινήσεις και τας στάσεις και τα άλλα του διαβήματα, προς την μαντευομένην έννοιάν των.
— Χάιντε ωρέ τώρα να κάνει πώς καμαρώνει του νύφη κι ου γαμπρός…
Και η αρκούδα, ρίχνει κάτω παρευθύς τα μούτρα της, σταυροθετεί τα χέρια, προσλαμβάν’ ήθος ευπρεπές και σοβαρόν, γέρνοντας τον λαιμόν και μισοκλείνοντας τα μάτια…
— Χάιντε τώρα να κάνει πώς ζυμώνει του νοικοκυρά να φκιάσει ψωμί να φάνε στου σπίτι…
Και η αρκούδ’ αρχίζει ν’ ανεβοκατεβάζη τις χερούκλες της, μ’ ορμήν, ως να τις χών’ εις σκάφην μέσα, και ν’ ανακινή την πλέουσαν εις το νερό λευκήν πλαδαράν ζύμην…
— Άιντε τώρα να χορέψει πάλε καμπόσο…
Και η αρκούδα, επαναλαμβάνει τον ορχηστρικόν της γύρον, αρχίζουσα να συστρέφεται, και να κτυπά τα πόδια εις την γην, και να σαλτάρη, και να κορδακίζη, και να χαριεντίζεται…
— Χάι γλήγουρα λιγάκι!…
Και τριγκινίζει, συρομέν’ η άλυσος, απότομα, ελκύουσα σκληρώς τον κρίκον των χειλέων της. Η δε αρκούδα, πρόθυμος, υπακούουσα, επιταχύνει τον χορόν της, ενώ ο άνθρωπος βροντά με δύναμιν το ντέφι του…

Θα την συνέλαβεν, αναμφιβόλως, αρκουδόπουλον μικρόν, αρτίτοκον, εις καμμίαν φάραγγα του Πίνδου, της Ροδόπης, νεβρόν πλήρη αγριότητος και ρώμης, γεμάτον από τον ακάθεκτον χυμόν ζωής θηριώδους γεννημένον αποκάτω από το φύλλωμα καμμιάς γηραιάς οξιάς ή κανενός γιγαντίου γράβου, μέσα εις των δασών τα μαύρα βάθη, δίπλα εις την φοβεράν βοήν του παραρρέοντος χειμάρρου, νύκτα τινά τρικυμιώδη, υπό την χιονώδη του βορρά πνοήν, και υπό την αμυδράν λάμψιν των αστέρων, μαστιζομένων υπό της καταιγίδος. Θα εκαιροφυλάκτησε βεβαίως, κάποιαν στιγμήν, καθ’ ην θα έλειπεν η μάνα, ο πατήρ του, προς αναζήτησιν βοράς, ανύποπτοι, θα το είχαν αφήσει μόνον, έρημον, εμπιστευμένον εις την αγκαλιάν της μητρός φύσεως, χωμένον εις τον ίσκιον της φωλιάς του, και περιμένον να γυρίσουν. Και από ημερών κατασκοπεύων, ενεδρεύων μετά προσοχής, άμα το ηύρεν έτσι, εκατάλαβε πως ήτον εγκαταλειμμένον και ανυπεράσπιστον· θενά έτρεξεν αμέσως, θα εχώθ’ εις την μονιάν του, θα το ετύλιξε διαμιάς εις το καπότον του, θα το εζάλισε, θα το ετύφλωσε, και θα το άρπαξεν αιφνίδια, σπαράζον, σαστισμένον, ανίκανον ν’ αντισταθεί κατά της βδελυράς δυνάμεως του δόλου, προς της απάτης την τεχνικήν έφοδον. Ή, αφού άφησε κι επέρασαν μήνες τινές από την γέννησίν του, μόλις άρχισε να μεγαλώνει, θα του έστησε παγίδα ίσως, εκεί κάπου, εις την κρύπτην του κοντά, δοκάναν με προβάτου κρέας, κι εξελθόν δια να σκιρτήση εις τα χόρτα, να δοκιμάση την ισχύν των νέων νεύρων του, ελκυσθέν εκ της οσμής, θενά το έπιασε το άμαθον, μάτην εγείρον την ηχώ της λαγκαδιάς με τας εκπλήκτους ωρυγάς του. Και αφού άπαξ έγινε τοιουτοτρόπως κύριός του, θα το μετέφερεν εις την οικτράν του κατοικίαν, εις την αχυρόπλεκτον καλύβαν του, και θα του έκοψε τα νύχια τ’ ανυπόμονα να εμπηχθούν εις σάρκα, θα ξερίζωσε τα δόντια του, άτινα κνίζει από τώρα αίματος η όρεξις, θα του ετρύπησε τα χείλη, δια να περάση μεταξύ τον κρίκον, θα εδέσμευσε με τον χαλινόν το ρύγχος του, θα ήρμοσε την άλυσον, όπλα φυλακτικά της ανανδρίας του, δειλής προς ασφάλειάν του πονηρίας μηχανεύματα. Και αφού έτσι εσιγούρεψε το άθλιον πετσί του, θεν’ απέμεινε ζων έκτοτε μαζί του, θα το εκράτησε καιρόν συγκυλιόμενον όπως αυτός εντός της βρώμας της δυσώδους τρώγλης του, θα του εκόλλησε την λέραν του κορμιού του, θενά του μετέδωκε τις ψείρες του, και θενά ήρχισε δια της πείνας, δια της δίψας, δια του ξύλου, δια του φόβου, δια της βίας, δια της πειθούς και της ανάγκης, τυράννων αυτό, παιδαγωγών αχρείως εις τοιαύτα παίγνια, προς τέρψιν μέλλουσαν των όχλων. Αφού δε το εγύμνασε καλά καλά, αφού κατέπνιξε βραδέως βαθμηδόν εντός του παν γενναίον ένστικτον, αφού το έκαμε λημών, απόζον, οκνηρόν τετράποδον, εκνευρισμένον κατοικίδιον, αφού το εκατάντησε των φαύλων επιθυμιών του όργανον τυφλόν, μέσον ασυνείδητον, χωρίς υπερηφάνειαν, χωρίς θέλησιν, θα το επήρ’ από το χαλινάρι, και το σέρνει τώρα δούλον, στην σκλαβιάν ανατραφέν, το γεννημένον να πλανάτ’ αδέσμευτον, ελεύθερον ανά των ράχεων τα ύψη, εις ρεμματιές και εις χαράδρας κι εις δρυμούς, ακολουθούν αυτόν ανά τ’ ακάθαρτα σοκάκια των πόλεων, ανά τας συνοικίας των χωρίων, ως χειρόηθος μαϊμού, δια να επίδειξη την θαυματουργόν του ικανότητα. Κι ελεεινόν, ταπεινωμένον, δειμαλέον, άτονον υπείκον εις τους ραβδισμούς, εις τας στερήσεις και εις την συνήθειαν, αυτό, γυρίζει μετ’ αυτού, χορεύει, υποκρίνεται, χειροφιλεί, δέρεται, γρυλλίζει…
* * *

— Χάιντε τώρα να κάνει πώς φυλάει ου δραγάτης τα σταφύλια που πάνε να κλέψ’νε…
Και η αρκούδα, κάθεται του κ… βάζει πάλιν στη ράχη της το ξύλον, διαμπερές, πλάγιον, ως τουφέκι, ακουμπά τη μια του άκραν χάμω, το χουφτιάζει απ’ το άνω, κι απ’ το κάτω μέρος, κι αγναντεύει, ως από τσαρδάκαν υψηλήν, μακράν…
— Χάιντε τώρα να κάνει πώς σημαδεύει τους κλέφτες…
Και η αρκούδα, φέρνει το τουφέκι της το ξύλινον εμπρός, και το ευθύνει οριζόντιον, το στηρίζει επί των δακτυλίων των ποδών αυτής, επί του γόνατος, παρά την ρίζαν της μασχάλης, κρατούσ’ αυτό δια των χειρών, εν στάσει σκοπευτού, ετοίμου να πυροβολήση…
— Χάιντε τώρα να κάνει πώς αγαπιέτι του αντρόγυνου…
Και η αρκούδα, ωρθωμένη, εξαπλώνει τον βραχίονα, ωσάν να θέλη ν’ αγκαλίση, να ζητή να περιβάλη μέσην υποτιθεμένην προ αυτής, ερωτικώς…
— Χόρεψε καλά, μωρή…
Κι επισειόμενον το ρόπαλον, εξαίφνης, απειλεί αυτήν, ανόρεξον ολίγον δειχνομένην.
* * *

Χόρεψε καλά, ταλαίπωρη αρκούδα, χόρεψε καλά, δια να μη φάγη λακτισμούς ο πισινός σου! Χόρεψε γρήγορα και χόρεψε θερμά, δια να μη σου αργάσουν το τομάρι οι ξυλιές! Χόρεψε τεχνικά και χόρεψ’ εύθυμα, διότι το βράδυ, μέσα εις την πνιγηράν σας τρύπαν, όπου άγχεται το στήθος σου, δεν θα βρεθή ούτε καν ένα κόκαλον να γλείψης! Χόρεψε ποικιλότροπα, διότι θα δεθής σκληρότερα, και ισχυρότερα θα σφίξη ο κημός την μύτην σου! Χόρεψ’ αρκούδα, χόρεψε δια να γελάσουν οι διαβάται που περνούν! Χόρεψ’ αρκούδα, χόρεψε δια να σε ίδουν οι κυράδες του μεμακρυσμένου μαχαλά, που σε κοιτάζουν απ’ τας θύρας, από τα παράθυρα, και μειδιούν με τα παράξενά σου τα καμώματα! Χόρεψ’ αρκούδα, χόρεψε δια να διασκεδάσουν τα παιδόπουλα, όπου πολιορκούν τον βλάχον και την ορχηστρίδα του, φαιδρά δια το σπάνιον φαινόμενον, κι οπού σε βλέπουν έκπληκτα, και σε περιεργάζονται και σε θαυμάζουν και σ’ εμπαίζουν και χοροπηδούν τριγύρω σου κι αυτά, και προσεγγίζουν όσον δύνανται, και πού και πού επιχειρούν ν’ αδράξουν τρίχες αιφνιδίως και βιαίως από την μαύρην σου προβιάν, καθώς διαβαίνεις έμπροσθέν των! Και αν από τα μάτια τα μικρά σου, κάποτε, τα θαμβωμένα, στιγμιαίον όνειρον αποστασίας διελαύνει, συλλογίσου, ότι υπάρχουν εις τον κόσμον και άλλαι αλυσίδες, και χονδρότεραι! Και αν, ενίοτε, το βλέμμα το καμμύον σου, μ’ έρωτα προσηλούται εις του αντικρύ βουνού τα πλάτη, σκέψου πως πριν να κάμης κι έν’ ακόμη βήμα δι’ εκεί, περισσότερ’ από μίαν θενά είν’ αι ράβδοι που θα σου συντρίψουν τα πλευρά! Και αν από τον σκοτισμένον νουν σου, και τ’ ασφυκτιώντα στέρνα σου, και την ψυχήν σου την βασανισμένην, πόθος περνά, ανάμνησις, επιθυμία, μάταιον ορμέμφυτον, ω, ενθυμήσου πως δεν έχεις πλέον ούτε νύχια κοπτερά, ούτε οξείς οδόντας, ούτε μυς αδρούς, ούτε αλκήν πνευμόνων, ούτε σφρίγος αίματος!
* * *

— Χάιντε, τώρα να χαιρετίσει τους αφεντάδες…
Και η αρκούδα, υψώνει προς το κούτελον το χέρι, κάμνει το σχήμα, ευσεβάστως, ως στρατιώτης…
— Χάιντε, τώρα να κάνει πώς φυλάγουντι οι γυναίκις για να μην τις μαυρίσ’ ου ήλιος…
Και η αρκούδα, συγκάμπτει τον αγκώνα παρευθύς, καλύπτει δι’ αυτού την μούρην της, προσπαθεί ν’ αντικρούση ούτω πως το φως, να γλιτώση τας ακτίνας του καυστικού άστρου, ων η φλόγα την φοβίζει…
— Χάιντε, τώρα να κάνει πώς κοιμάται ου γέρος με τη γριά…
Και η αρκούδα εξαπλώνετ’ εις το χώμα, και κυλίετ’ επ’ αυτού, τείνουσα τους πόδας της, ανάσκελα, με την ράχην καταγής, κινούσα τους οπισινούς μηρούς της εις ασελγή σχήματα. Όταν δ’ εγείρεται ορθή, εκ νέου, επί της δοράς της μελανής της, άσπρη κηλίς πλατεία σκόνης εκτυπούται. Κι έτσι, ο αλήτης, δίδει το ντέφι προς αυτήν, δια να γυρίση επί άγραν πενταρών. Αλλ’ οι κυράδες δεν δεικνύουν και μεγάλην προθυμίαν, κάνουν ότι δεν προσέχουν διόλου τον αλλόκοτον επαίτην, αποφεύγουν να του ρίψουν αμοιβήν. Μόνον δε τρεις ή τέσσερες επιτυγχάνει να μαζεύση, τις οποίες παρουσιάζ’ εις τον αφέντην της, κι εκείνος εν στιγμή τις χών’ εις το ταγάρι του, μεμψίμοιρος.
* * *

— Μα δεν την χόρεψες καλά…, λέγει δικαιολογουμένη προς αυτόν μία χονδρή.
— Δε χόρεψ’ καλά, δε λες που δε θες να δώσ’ς!…, αποκρίνετ’ ο βλάχος θυμωδώς.
Και δυσαρεστημένος, ο αλήτης, έλκει εκ του χαλινού το ζώον του, κινείτ’ εις αναχώρησιν. Και μελαγχολικόν, βαρύθυμον, με ύφος ανιών, τετραποδίζον πάλιν, ακριβώς όπως ένας μολοσσός, λειψόθριξ, κολοβός, βαίνει το αρκούδιόν του εξωπίσω του, σκύβον την κεφαλήν, αργά βαδίζον, με την πλατείαν άσπρην του κηλίδα εις τα νώτα, στρογγυλήν, διαγραφομένην στο τομάρι του. Και καθώς βαίνει έτσι, λέγεις πως πράγματ’ ίσως συλλογίζεται, ότι εάν δεν ήτον η κατηραμένη αυτή άλυσος και ο κλοιός ο απεχθής και ο φρικτός ο κρίκος, θεν’ απετίνασσε με ένα μόνον της σιαγόνος κτύπημα τον μισητόν αλήτην, θα εσκόρπιζε τον συρφετόν των παρεστώτων, και θεν’ έφευγ’ έκφρον, ωρυόμενον, προς των αγρών την έκτασιν. Αλλ’ ο χαλκάς τού σφίγγει πάντα στερεώς τας σιαγόνας, ο κρίκος δυνατά συνέχει το οξύ του ρύγχος κλειδωμένον, και η σιδηρά του άλυσος, τραχεία, το τραβά, και άτολμον, ουτιδανόν, νυστάζον, προστρίβετ’ εις τας κνήμας του ανθρώπου, προχωρούν, ενώ των παιδαρίων ο σωρός ηγείται κι έπεται, εξαγγέλλων ανά την συνοικίαν του εξευτελισμένου θηρίου την διαπόμπευσιν…

  • Το διήγημα δημοσιεύτηκε το 1893. Ο Μητσάκης είχε μια ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ζώα που βασανίζονται και συχνά αναφέρεται σε διηγήματά του σ’ αυτό το θέμα. Στο διήγημα αυτό θα πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα η παρατηρητικότητα, η δύναμη της περιγραφής και η διεισδυτικότητα της σκέψης του συγγραφέα σε συνδυασμό με την εκφραστική άνεση και το γλωσσικό πλούτο του, στοιχεία που χαρακτηρίζουν την πεζογραφία του Μητσάκη.

* Αρχική εικόνα: A Dancing Bear Painting by August Jernberg

 

eirini aivaliwtouΜιχαήλ Μητσάκης, «Αρκούδα»
Περισσότερα

Κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη, «Μοτέλ Μορένα» με τη σύγκουση Τέχνης και μυστηρίου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ένα παράξενο νησί.

Ένας περιοδεύων θίασος

Μια ατμοσφαιρική ιστορία,

που παίζει με τα όρια της λογικής.

Το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη, «Μοτέλ Μορένα», κυκλοφορεί ήδη από τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Ένας πενταμελής θίασος με επικεφαλής τους πρωταγωνιστές Ρομάν, σκηνοθέτη-συγγραφέα, και τη σύντροφό του Θίντα, πρώην σταρ του σινεμά, φτάνει στον τελευταίο σταθμό της περιοδείας του, σ’ ένα παράξενο νησί με ψηλούς βράχους αλλά και οργιώδη βλάστηση. Όσα ακολουθούν στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο αλλόκοτα από το απόκοσμο έργο που ο θίασος θα ανεβάσει μπροστά σε ένα εντελώς ιδιόρρυθμο κοινό. Δυνάμεις υπόγειες, αρχέγονες αλλά και διαχρονικές αρχίζουν να εμφανίζονται για να αμφισβητήσουν κάθε ορθολογισμό.

Το «Μοτέλ Μορένα» αφηγείται την άλλη πλευρά του πολιτισμού, που πολλοί νομίζουν ότι χάθηκε, αλλά τα ίχνη του είναι ορατά σε κάθε συμπεριφορά της ανθρώπινης φύσης. Είναι μια ιστορία όπου η Τέχνη συγκρούεται με το μυστήριο που τη γέννησε.

Ο Αλέξης Σταμάτης στο νέο του βιβλίο παίζει με τα όρια της λογικής και δημιουργεί μια ατμοσφαιρική ιστορία, ανοιχτή σε ερμηνείες, με ισχυρό σασπένς και πλοκή που καθηλώνει, θυμίζοντας συχνά τον ονειρικό κόσμο του Ντέιβιντ Λιντς.

Δείτε εδώ το βίντεο του βιβλίου:

Αλέξης Σταμάτης

«Μοτέλ Μορένα»

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

eirini aivaliwtouΚυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη, «Μοτέλ Μορένα» με τη σύγκουση Τέχνης και μυστηρίου
Περισσότερα

«Φόνος – 5 Θεατρικά». Το βιβλίο του Στάθη Σκλαβουνάκου στο Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Εκδοτική Ερμής και ο Στάθης Σκλαβουνάκος προσκαλούν το κοινό στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του «Φόνος 5 Θεατρικά», την Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017, στις 19:30, στην Αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.

Ομιλητές
Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας
Γιάννης Σκοπετέας, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Η Έρη Συμεωνίδη και ο Χρήστος Ιγγλέσης θα ερμηνεύσουν το μονόπρακτο «Προθέρμανση»

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ: Πλ. Καρύτση 8 – Τ 210 3221917
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΡΜΗΣ: Τηλ. 210 3845625 – F 210 3807747 – Ε hermes69@otenet.gr

Ο φόνος είναι πάντα ανάμεσά μας. Περνάει δίπλα, μας αγγίζει χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μας απειλεί και μας γοητεύει, μας τρομάζει και μας συντροφεύει. Ο φόνος με τη στενή έννοια, με μαχαίρι ή με δηλητήριο, αλλά και ο άλλος, με όπλο την αδιαφορία ή την εξοντωτική καθημερινότητα. Όλοι μπορούμε να γίνουμε δολοφόνοι όταν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες. Και ίσως να είμαστε δολοφόνοι χωρίς να το έχουμε καταλάβει. Τα θύματα των εγκλημάτων όμως μένουν και μας θυμίζουν τις ενοχές μας.
Στα πέντε θεατρικά έργα του βιβλίου, ο Στάθης Σκλαβουνάκος μπαίνει στην ψυχή των αναγνωρισμένων δολοφόνων, αλλά και των άλλων που κυκλοφορούν ασύλληπτοι ανάμεσά μας, ασφαλείς κάτω από την προστατευτική ασπίδα της αστικής τους τακτοποίησης.
Ο αναγνώστης θα ξεχωρίσει τους κρυφούς από τους φανερούς, τους ασυνείδητους από εκείνους που ζουν γεμάτοι τύψεις, τους επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες.

Το έργο «Πάλι μαζί», που περιλαμβάνεται στο βιβλίο, πήρε το Α΄ Βραβείο 2014 στο Θεατρικό Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».

* Ο Στάθης Σκλαβουνάκος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στο δημόσιο τομέα απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη Δημοσιογραφία. Άρθρα του για τον κινηματογράφο και το θέατρο έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα.
Τα βιβλία του Ιχνεύμων, Vamps και Ανοιξιάτικο Απομεσήμερο κυκλοφορούν στις εκδόσεις Ερμής.

Στάθης Σκλαβουνάκος, Φόνος 5 Θεατρικά
ΣΕΛΙΔΕΣ: 176 – ΣΧΗΜΑ: 14 x 21 – ΤΙΜΗ: 8,48 ευρώ
ISBN: 978-960-320-236-3

eirini aivaliwtou«Φόνος – 5 Θεατρικά». Το βιβλίο του Στάθη Σκλαβουνάκου στο Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός»
Περισσότερα

Εκδήλωση του εκδοτικού οίκου «Μέλισσα» προς τιμήν του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου N. Δεκαβάλλα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ο Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ προσκαλεί το κοινό σε εκδήλωση προς τιμήν του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου N. Δεκαβάλλα, ομότιμου καθηγητή ΕΜΠ.

Οι εισηγητές της εκδήλωσης θα μας παρουσιάσουν την προσωπικότητα και το έργο του, αναφερόμενοι σε ζητήματα και πτυχές, που ο καθένας τους γνωρίζει λόγω της σχέσης του με τον τιμώμενο.

Την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017
στις 7:30 το απόγευμα
στο βιβλιοπωλείο του Εκδοτικού Οίκου.

Ε  ι  σ  η  γ  η  τ  έ  ς

Σάββας Κονταράτος, αρχιτέκτονας, ομότιμος καθηγητής ΑΣΚΤ
Γιάννης Μιχαήλ, αρχιτέκτονας-πολεοδόμος

Τάσος Μπίρης, αρχιτέκτονας, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου-Βενέτας, αρχιτέκτονας-πολεοδόμος
Παναγιώτης Τσακόπουλος, αρχιτέκτονας

Συντονισμός εκδήλωσης: Δημήτρης Φιλιππίδης, αρχιτέκτονας, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ
Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ
Σκουφά 58 & Σίνα

10680 Αθήνα

T. 210 3611692, F. 210 3600865
www.melissabooks.com

 

eirini aivaliwtouΕκδήλωση του εκδοτικού οίκου «Μέλισσα» προς τιμήν του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου N. Δεκαβάλλα
Περισσότερα

«Άνθρωποι, Χρώμα + Σίδερο 10″. Φέτος 240 καλλιτέχνες στου «Καχραμάνογλου» στο Κερατσίνι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα στέγασε για πρώτη φορά το 2007 τα όνειρα περίπου 20 καλλιτεχνών που ήθελαν να στείλουν το δικό τους μήνυμα στην κοινωνία. Από τότε μέχρι σήμερα οι καλλιτέχνες χρόνο με τον χρόνο ξεπέρασαν τους 200.

Η αυλή στο Εργοστάσιο Καχραμάνογλου, ζωντάνεψε πέρυσι για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια.

Η αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ζώνης άλλαξε τα δεδομένα και ήδη πέρυσι και φέτος η έκθεση εικαστικών τεχνών και φωτογραφίας «Άνθρωποι – Χρώμα + Σίδερο», μεταφέρθηκε από το Πέραμα στο Κερατσίνι: Στο παλιό εργοστάσιο υφασμάτων και ταπήτων «Καχραμάνογλου» το οποίο παίρνει και πάλι ζωή. Η έκθεση που έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα σημαντικό πολιτιστικό και όχι μόνο γεγονός, συγκεντρώνει κάθε χρόνο τα έργα εκατοντάδων καλλιτεχνών.

Φέτος 240 ζωγράφοι και φωτογράφοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους που έχει ως κεντρικό θέμα τον Πόλεμο και την Προσφυγιά.
Τα εγκαίνια θα γίνουν (σήμερα) Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2017. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή 22 Οκτωβρίου. Θα είναι ανοικτή κάθε μέρα από το μεσημέρι στις 12 μέχρι το βράδυ στις 9. Τα Σαββατοκύριακα θα είναι ανοιχτά από τις 10 το πρωί. Η είσοδος, όπως πάντα, θα είναι ελεύθερη.

 

Διοργανωτές είναι: Η Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών Πέρα(σ)μα, το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής, ο Φοιτητικός Σύλλογος Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, η ΕΛΜΕ Πειραιά και η Λαϊκή Επιτροπή Δραπετσώνας – Κερατσινίου, οι οποίοι στο κάλεσμά τους τονίζουν μεταξύ των άλλων και τα εξής:
«Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, επιστρατεύουμε τη γνώση, το συναίσθημα, την τέχνη μας και δημιουργούμε καλλιτεχνικό έργο, εμπνεόμενοι από την εργατική τάξη και τους αγώνες της, απευθυνόμενοι σε αυτή. Αφουγκραζόμαστε την όξυνση της κοινωνικής κατάστασης στη χώρα μας, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, το ενδεχόμενο γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, το ζήτημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς που συνεπάγεται, και με κεντρικό θέμα της έκθεσης ΠΟΛΕΜΟΣ και ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ, δίνουμε το στίγμα μας. Aντιπαλεύουμε την «αποδοχή» της φρίκης του πολέμου και διακηρύσσουμε την αλληλεγγύη στους λαούς που χύνουν το αίμα τους για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Παίρνουμε θέση και καταδικάζουμε τους άδικους πολέμους, βροντοφωνάζουμε για τους αδικοχαμένους μετανάστες του Αιγαίου, τα χιλιάδες θύματα του πολέμου, καταδικάζουμε τον εθνικισμό – φασισμό».

 

Το πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων

Αυτές τις μέρες θα ξεδιπλωθεί και ένα πρόγραμμα παράλληλων δραστηριοτήτων που θα περιλαμβάνει συναυλίες, θέατρο, εικαστικό εργαστήρι για παιδιά, καθώς και πολλές κι ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
-Παρασκευή 13/10, 19.30: Εγκαίνια έκθεσης
Σάββατο 14/10, στις 19.00, συζήτηση με θέμα «Η στάση του εργατικού κινήματος στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο» και στις 21.00, μουσική βραδιά με αφιέρωμα στο πολιτικό τραγούδι.

Κυριακή 15/10 εργαστήρι για παιδιά από τις 11.00 έως τις 13.00.
Κυριακή 15/10, στις 20.00, θεατρική παράσταση από τη θεατρική ομάδα της Λαϊκής Επιτροπής Κορυδαλλού και στις 21.00, συναυλία με τους Razones P.L. «Λόγοι για να παλέψεις» και με τους Τhe Worksongs Project με «Τραγούδια της δουλειάς απ’ όλο τον κόσμο».
Πέμπτη 19/10, στις 20.30, προβολή της γαλλολιβανέζικης ταινίας «Κάτω από τις Βόμβες».
Παρασκευή 20/10, στις 21.00, η Θεατρική Ομάδα, η Χορωδία και η Ορχήστρα του ΠΑΜΕ παρουσιάζουν τον «Θεσσαλικό Κύκλο», σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και ποίηση Κώστα Βίρβου.
Σάββατο 21/10, στις 19.00, συζήτηση με θέμα «Κάτω τα χέρια από το δικαίωμα στην απεργία, τη συλλογική πάλη και δράση, την οργάνωση των εργαζομένων» και στις 21.00, συναυλία με τους KollektivA και Altera Vita.
Κυριακή 22/10 εργαστήρι για παιδιά από τις 11.00 έως τις 13.00.
Κυριακή 22/10, στις 19.00, συζήτηση με θέμα «H παρέμβαση του κεφαλαίου στην τέχνη – οι συνέπειες» και στις 21.00, λαϊκό γλέντι με τον Βαγγέλη Κορακάκη.
– Στο χώρο, θα γίνονται ξεναγήσεις κατόπιν συνεννόησης. Eπικοινωνία: ekthesi.perasma@gmail.com

 

 

ΠΡΟΣΒΑΣΗ

Λεωφορεία για το χώρο της έκθεσης: Εργοστάσιο Καχραμάνογλου. Κωνσταντινουπόλεως 58, Κερατσίνι.
Από Ομόνοια: Β18 (από Μενάνδρου) – Μέσω Πέτρου Ράλλη: Στάση Νερό
Από Μετρό Αιγάλεω:
– 820: Στάση Σχολείο
– 848 (τοπικό): Στάση Σχολείο
Από Πειραιά:
– 843 (Σταθμός ΗΣΑΠ): Στάση Ταμπούρια
– 824, 825, 826: Στάση Χαλκηδόνα
– 871, μέσω Εθνικής Αντιστάσεως: Στάση Χαλκηδόνα

Παναγιώτης Μήλας«Άνθρωποι, Χρώμα + Σίδερο 10″. Φέτος 240 καλλιτέχνες στου «Καχραμάνογλου» στο Κερατσίνι
Περισσότερα

«Η άλλη θάλασσα», το βιβλίο της Μυρτώς Παπαχριστοφόρου στην Οικία Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Σπίτι της Κύπρου, οι Εκδόσεις Περισπωμένη και το Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου «Η άλλη θάλασσα» της Μυρτώς Παπαχριστοφόρου με υδατογραφίες της Κατερίνας Ατταλίδου.

H παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 24 Οκτωβρίου και ώρα 6.30 μ.μ. στην Οικία Κατακουζηνού, Λεωφ. Β. Αμαλίας, 4, Πλατεία Συντάγματος (5ος όροφος).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Κώστας Γεωργουσόπουλος, κριτικός, φιλόλογος, συγγραφέας, μεταφραστής

Άννα Μαραγκού, αρχαιολόγος, ιστορικός τέχνης

Κατερίνα Ατταλίδου, εικαστικός

καθώς και η συγγραφέας, η οποία και θα διαβάσει αποσπάσματα του βιβλίου.

Η παρουσίαση θα πλαισιωθεί από έκθεση των υδατογραφιών που κοσμούν το βιβλίο, οι οποίες θα εκτίθενται στον χώρο της Οικίας τις ακόλουθες μέρες και ώρες:

Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 5.00 μ.μ. – 7.00 μ.μ.

Σάββατο 28 Οκτωβρίου και Κυριακή 29 Οκτωβρίου
6.30 μ.μ. – 7.30 μ.μ.

  • Η είσοδος είναι ελεύθερη
  • Περιορισμένες θέσεις

Κρατήσεις θέσεων: selavis@gmail.com
katerina.attalidou@gmail.com
myrtopapa@gmail.com

  • Εικόνα: Υδατογραφία της Κατερίνας Ατταλίδου
eirini aivaliwtou«Η άλλη θάλασσα», το βιβλίο της Μυρτώς Παπαχριστοφόρου στην Οικία Κατακουζηνού
Περισσότερα

«Unravelling the figure». Έκθεση ζωγραφικής των Αχιλλέα Πιστώνη και Δημήτρη Αγγελόπουλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

kaplanon galleries (Αίθουσα Τέχνης Ένα) παρουσιάζουν από τις 17 Οκτωβρίου 2017 την έκθεση ζωγραφικής των Αχιλλέα Πιστώνη και Δημήτρη Αγγελόπουλου με τίτλο «Unravelling the figure» που επιμελείται ο Έκτωρ Παπαδάκης, καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Πρόκειται για μια φιλόδοξη απόπειρα διερεύνησης -μέσω της αντιπαράθεσης των έργων δύο δημιουργών που συνδέονται μάλιστα μεταξύ τους με τη σχέση δασκάλου και μαθητή- των ευρύτερων ερωτημάτων που κατά περιόδους έχουν απασχολήσει τόσο τους θεωρητικούς της τέχνης όσο και τους ίδιους τους δημιουργούς αναφορικά με τη δυνατότητα της ανθρωποκεντρικής ζωγραφικής να παραμένει επίκαιρη και ικανή να λειτουργεί με αποτελεσματικότητα ως φορέας σύγχρονων προβληματισμών και ως αποτύπωμα της έκφρασης νέων αναζητήσεων.

Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτό, η έκθεση επιθυμεί να φέρει στο φως τον τρόπο με το οποίο η μορφή μετατρέπεται στην ουσία στο σύμβολο-φορέα ενός ευρύτερου κοινωνικού και καλλιτεχνικού προβληματισμού και καταλαμβάνοντας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, το επίκεντρο της εικαστικής σύνθεσης επιχειρεί να τεθεί στην αρχή της εικαστικής αφήγησης των δύο καλλιτεχνών.

Δημήτρης Αγγελόπουλος «Παραίσθηση»

Στόχος, επομένως, αυτής της έκθεσης είναι να ρίξει φως στην πολυεπίπεδη δυναμική παρουσία της ανθρώπινης μορφής στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία μέσα από το έργο δύο ζωγράφων που επιχειρούν, μέσω της επανεξέτασης τόσο του ρόλου όσο και του συμβολισμού της, να τής ενσταλάξουν εκ νέου ζωή.
Την έκθεση, που εγκαινιάζεται στις 17 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 11 Νοεμβρίου, υποστηρίζει η INTERAMERICAN στο πλαίσιο της εταιρικής υπευθυνότητας και του έμπρακτου ενδιαφέροντος για τις εικαστικές τέχνες.

Πληροφορίες

Διάρκεια έκθεσης: 17 Οκτωβρίου – 11 Νοεμβρίου
Εγκαίνια έκθεσης: Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017. Ώρα: 20:00 μ.μ.
Αίθουσα τέχνης ena, Βαλαωρίτου 9γ, 10671 Αθήνα

Τηλ.: 210 33 88 50
www.kaplanongalleries.com/
Unravelling the figure – Πιστώνης & Αγγελόπουλος – 17/10, ena

eirini aivaliwtou«Unravelling the figure». Έκθεση ζωγραφικής των Αχιλλέα Πιστώνη και Δημήτρη Αγγελόπουλου
Περισσότερα

«Το σπίτι» του Θέμου Σκανδάμη στο Σταυρό του Νότου Club

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μετά τις επιτυχημένες εμφανίσεις του στην παράσταση «Το Φορτηγό» δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο, ο τραγουδοποιός της νέας γενιάς Θέμος Σκανδάμης καταφτάνει την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017 στο Σταυρό του Νότου Club, για να παρουσιάσει μέσα σε ένα σύμπαν προσωπικό και αναπόφευκτο, με τον δαίμονα της δημιουργίας επ’ ώμου και σε κατάσταση συνεχούς εγρήγορσης, το τέταρτο άλμπουμ του με τίτλο «Το Σπίτι μου».

Ηχογραφημένα ζωντανά με μία ομάδα εξαιρετικών μουσικών (Διονύσης Μακρής, Μιχάλης Βρέττας, Νίκος Παπαβρανούσης, Αλεξανδρος Δανδουλάκης, Τώνια Ράλλη κ.ά.), τα τραγούδια κινούνται απρόβλεπτα από το λυρισμό στην ειρωνεία και από την παιδικότητα στο νουάρ, αντλούν έμπνευση από τον Μάρκο Βαμβακάρη μέχρι τον Leonard Cohen, χρησιμοποιούν την έκπληξη και την ανατροπή σαν κλειδιά για την πόρτα της ποίησης, και αποτελούν την πολύχρωμη πρόταση του Θέμου Σκανδάμη στο σημερινό τοπίο του ελληνικού τραγουδιού. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου σε ρόλο μυστηριώδους καλεσμένου συμμετέχει σε ένα τραγούδι έκπληξη!

Αυτοσαρκαζόμενος λυρισμός, υπαρξιακά μακροβούτια και στιχουργική αλητεία. Τραγούδια φτιαγμένα με απλά υλικά, παράγκες που χωρούν από κάτω όλο τον κόσμο.

Φίλοι και φίλες, γνωστοί και άγνωστοι, σπιτόγατοι και αδέσποτοι, μελαγχολικοί και έξαλλοι, ελάτε να γιορτάσουμε. Ελάτε να γιορτάσουμε την πτήση και ελάτε να γιορτάσουμε την πτώση. Ελάτε να χορέψουμε στον ξεχασμένο σκοπό της αθωότητας. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00.

«Το σπίτι μου» κυκλοφορεί σε επιλεγμένα δισκοπωλεία από την MLK.

Ακούστε εδώ

για πρώτη φορά το τραγούδι «Κατευθείαν στην καρδιά» και εδώ

το τραγούδι «Μπολερό».

  • Ο Θέμος Σκανδάμης είναι τραγουδοποιός και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979 όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε θέατρο στη δραματική σχολή του Γιώργου Αρμένη. Ως μέλος της ομάδας «Δρόμος με δέντρα», συμμετείχε στη δημιουργία και τη λειτουργία του χώρου τέχνης «Κρατήρας». Ταυτόχρονα συμμετείχε ως μουσικός σε παραστάσεις θεάτρου σκιών του Άθου Δαννέλη. Από το 2002 έως το 2004 έπαιξε με την ομάδα «Τσιριτσάντσουλες» τα σατυρικά δράματα «Σάτυροι – Ιχνευτές» και «Κύκλωψ» σε Αθήνα και επαρχεία .Το 2006 παρουσίασε πρώτη φορά έναν κύκλο τραγουδιών, που έγιναν η βάση και για τον πρώτο δίσκο σε στίχους και μουσική δική του («Μακροβούτι», Καθρέφτης 2008). Από τότε έχει κυκλοφορήσει άλλους δύο δίσκους με δικά του τραγούδια («Η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδάει Θέμο Σκανδάμη», Lyra 2011 και «Θ», εκδόσεις Εκκρεμές 2014). Φτιάχνει τις δικές του μουσικές παραστάσεις και εμφανίζεται σε κάθε ευκαιρία, από μουσικές σκηνές μέχρι καφενεία. Το 2017 εμφανίστηκε στην πετυχημένη μουσική παράσταση «Το Φορτηγό» δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο.

Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017
Doors Open @ 20.00
Είσοδος 10 ευρώ, με μπίρα ή κρασί

Special Guest: Νίκος Πορτοκάλογλου

Photo Credit: Ορφέας Εμιρζάς

eirini aivaliwtou«Το σπίτι» του Θέμου Σκανδάμη στο Σταυρό του Νότου Club
Περισσότερα

H «Χρονογραμμή» της Φωτεινής Χαμιδιελή στον «Τεχνοχώρο» Ιωαννίνων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017, στις 8:00 το βράδυ, στην γκαλερί «Τεχνοχώρος» (Ζυγομάλλη 16, Ιωάννινα) η έκθεση ζωγραφικής της Φωτεινής Χαμιδιελή με τίτλο «Χρονογραμμή».
Παρουσιάζονται 40 έργα τα οποία αφηγούνται ιστορίες και αναφέρονται σε αναμνήσεις της ζωγράφου.
«Η Φωτεινή Χαμιδιελή στην έκθεσή της (αλλά και σε παλαιότερες εργασίες της) επιστρέφει στη θέαση του γυναικείου θέματος με μιαν εντυπωσιακή ειλικρίνεια και αμεσότητα: με όχημα και πρόσχημα το γυναικείο μοτίβο μάς ταξιδεύει στον απολεσθέντα παράδεισο των γυναικείων μορφών, μορφές οι οποίες πολλές φορές βρίσκονται σε θερμή συνύπαρξη με τη φύση. Ο αστικός χώρος, η τυποποίηση, η αλλοτρίωση, το κατοικημένο από τον άνθρωπο σύμπαν, η σύγχρονη πολεοδομία και η ασφυξία της πολυκατοικίας ή του διαμερίσματος απουσιάζουν.
Η Χαμιδιελή, μοιάζει να αρπάζει την ευκαιρία και με ωραία παστέλ, ακουαρέλες και λάδια επιθυμεί (βοηθούν σε αυτό και οι εξαιρετικά ισορροπημένες, καλοζυγισμένες συνθέσεις της) να αποδώσει την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση της γυναικείας ύπαρξης: απρόσιτες ρομαντικές μορφές, ενίοτε στοχαστικές, άλλοτε με βαθύ παράπονο, βυθισμένες σε σκέψεις ή αναπολώντας τις αρετές του χρόνου, μελαγχολικές, ποιητικές και φιλόσοφες ταυτοχρόνως, μια τάση σιωπής και «αειφυγίας» συγκροτούν τον υποβλητικό, εικαστικό της κόσμο», όπως αναφέρει ο συγγραφέας Αντώνης Κάλφας.

Βιογραφικό σημείωμα:

H Φωτεινή Χαμιδιελή γεννήθηκε στη Βέροια το 1957. Σπούδασε ζωγραφική, με υποτροφία, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Rhode Island των Η.Π.Α. (1975–1978). Συνέχισε τις σπουδές της στη Ρώμη, στο παράρτημα της Σχολής του Rhode Island School of Design (1978-1979). Πρωτοπαρουσίασε έργα της στη Μικρή Πινακοθήκη «Διαγώνιος», του Ντίνου Χριστιανόπουλου, όπου υπήρξε τακτική συνεργάτιδα (1981 –1995). Εκθέτει από το 1978 έχοντας παρουσιάσει τη δουλειά της σε 18 ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 120 ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Είναι μέλος της εικαστικής ομάδας TeeToTum η οποία επιμελείται εκθέσεις και διοργανώνει εικαστικές δράσεις. Επίσης είναι μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Β. Ελλάδος. Ζει στη Βέροια και εργάζεται ως καθηγήτρια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

  • Ο «Τεχνοχώρος» θα φιλοξενεί τα έργα της εικαστικού μέχρι 31 Οκτωβρίου.
    Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα-Τετάρτη-Σάββατο 9.30-14.30
    Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 9.30-14.30 και 17.30-21.30.
eirini aivaliwtouH «Χρονογραμμή» της Φωτεινής Χαμιδιελή στον «Τεχνοχώρο» Ιωαννίνων
Περισσότερα

Ο Γιώργος Δουατζής για τον ΕΔΟΕΑΠ, τον θάνατο της δεοντολογίας και την απούσα κοινωνική συνείδηση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Γιώργου Δουατζή

Όταν οι εντεταλμένοι για την ενημέρωση των πολιτών δημοσιογράφοι αδιαφορούν για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ίδιων και των οικογενειών τους. Όταν δημοσιογράφοι μένουν απαθείς σε απεργία πείνας συναδέλφου τους για τη διάσωση του δικού τους Ασφαλιστικού Ταμείου. Όταν τρέμουν τους εργοδότες τους και δεν τολμούν να γράψουν λέξη για την κατάρρευση του Ταμείου που καλύπτει τις ανάγκες των παιδιών τους. Όταν ως απεργοσπάστες αδιαφορούν για την αγωνία του κύριου σώματος των δημοσιογράφων που απεργεί. Τότε, για ποια ενημέρωση να μιλήσουμε, για ποια δεοντολογία, για ποια υπευθυνότητα, πώς και γιατί ο Έλληνας να εμπιστεύεται την ενημέρωση που του κάνουν οι δημοσιογράφοι;

 

 

Αυτό το σηπτικό φαινόμενο δεν αφορά μόνον τους δημοσιογράφους, αλλά όλους τους συμπολίτες μας. Είναι σημάδι κοινωνικής σήψης, χαρακτηρίζει την εποχή, προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το πού πάει ο τόπος. Όποια κι αν είναι η αιτία της απόκρυψης των όσων ταλανίζουν τους χιλιάδες εργαζομένους στον Τύπο από τους ίδιους τους δημοσιογράφους, δικαιολογία δεν υπάρχει. Υποταγή στους εργοδότες; Φόβος; Αδιαφορία; Κάτι από αυτά πρέπει να υπάρχει. Αλλά ότι και να είναι αυτό, σημαίνει πως η εμπιστοσύνη προς αυτούς που μας ενημερώνουν έχει βαθύτατα κλονιστεί. Και όταν πλήττεται η ενημέρωση, το χτύπημα είναι βαρύ στις πλάτες της δημοκρατίας και ο δρόμος ανοιχτός για κάθε είδος αυταρχισμού από τους κυβερνώντες.

Παραθέτω τα στοιχεία:

Ο ΕΔΟΕΑΠ είναι το ταμείο που παρέχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επικουρική σύνταξη στους δημοσιογράφους και στους εργαζομένους στον Τύπο, με 18.500 ασφαλισμένους. Ένα υγιέστατο, μέχρι πρότινος, Ασφαλιστικό Ταμείο, το οποίο άρχισε να καταρρέει από τότε που οι κυβερνώντες του αφαίρεσαν τον βασικό του πόρο, το Αγγελιόσημο.

1. Ο κλάδος του Τύπου χτυπήθηκε από την ανεργία σε ποσοστό άνω του 45%. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.

2. Οι καναλάρχες, εκδότες, είναι οι μοναδικοί εργοδότες που δεν πληρώνουν εργοδοτική ασφαλιστική εισφορά! Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.

3. Το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου από τον Μάιο του 2016 δεν έκανε καμία πρόβλεψη για τον ΕΔΟΕΑΠ και τους 18.500 ασφαλισμένους του, πετώντας τους ουσιαστικά στον δρόμο. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.

4. Τον Σεπτέμβριο του 2017 διακόπηκε η παροχή Επικουρικής Σύνταξης λόγω των άδειων ταμείων του ΕΔΟΕΑΠ. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.

5. Στις 5 Οκτωβρίου ο δημοσιογράφος Θοδωρής Βαρίκος άρχισε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενος για την κατάρρευση του Ταμείου. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι έσπευσαν για συμπαράστασή του. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν το ανέφερε.

6. Οι Γενικές Συνελεύσεις των φορέων του Δημοσιογραφικού Σώματος και των ασφαλισμένων στον ΕΔΟΕΑΠ, μετά βίας συγκέντρωσαν τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό απαρτίας και σε αυτές επικράτησαν σύγχυση, αντεγκλήσεις, πλήρης ασυνεννοησία. Παρά ταύτα, εκδόθηκαν αποφάσεις και ψηφίσματα. Κανείς δημοσιογράφος ή Μέσο Ενημέρωσης δεν τα ανέφερε.

7. Δύο σελίδες στο Facebook υπό τον τίτλο Πρωτοβουλία για τον ΕΔΟΕΑΠ και ΕΔΟΕΑΠ ανοιχτός, συγκέντρωσαν μόλις 5.141 μέλη, από το σύνολο των 18.500 ασφαλισμένων στο Ταμείο.

8. Στις συγκεντρώσεις των κινήσεων αυτών μετείχαν ελάχιστες δεκάδες δημοσιογράφων, κυρίως συνταξιούχοι.

Από την άλλη, όσοι εργάζονται, δεν γράφουν λέξη για αυτό το κοινωνικό ζήτημα το οποίο αφορά και τους ίδιους. Τους ακούω στις ενημερωτικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, τους διαβάζω στις εφημερίδες και απορώ με την αδιαφορία για τον εαυτό τους, για την περίθαλψη των οικογενειών τους, για τους συναδέλφους τους, για την καταπάτηση κάθε έννοιας δεοντολογίας. Τους λυπάμαι και ντρέπομαι για την κατάντια τους.

Αναρωτιέμαι, αυτοί δεν ντρέπονται, δεν έχουν ίχνος ενοχής για τη σιωπηρή συναίνεση στο έγκλημα που διαπράττεται σε βάρος χιλιάδων συναδέλφων τους, σε βάρος των ίδιων των οικογενειών τους; Πού κρύφτηκαν όλοι οι δημοσιογράφοι του εργατικού-ασφαλιστικού ρεπορτάζ; Πού οι αρχισυντάκτες και οι διευθυντές τους; Αυτοί που όταν αρρωστήσουν θα σπεύσουν για περίθαλψη στον ΕΔΟΕΑΠ, αλλά, ενδεχομένως, να βρουν τις πόρτες του κλειστές; Αυτή η έκφανση αυτοχειρίας με τρομάζει ως πολίτη, ως μέλος αυτού του κοινωνικού συνόλου. Αυτούς;
***
Το παραπάνω κείμενο, με την υπογραφή του δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή, αναρτήθηκε στο facebook και με την άδειά του κοινοποιείται εδώ στο catisart.gr
***
«Ο ποιητής μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι»

Γνωρίσαμε τον Γιώργο Δουατζή στη μικρή οθόνη και εκτιμήσαμε το έργο του. Τον συναντήσαμε ως ποιητή και συγγραφέα. Πριν από λίγες ημέρες με το κείμενο που ήδη διαβάσατε απέδειξε πόσο χρήσιμος είναι ένας ποιητής σε δύσκολους καιρούς.

Ο ίδιος απαντώντας στην ερώτηση αν «έχει λόγο ύπαρξης σήμερα ο ποιητής», είχε πει:

-Σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή ο ποιητής είναι παραπάνω από αναγκαίος. Είναι το άλλοθι των βαρβάρων. Μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι. Μας θυμίζει την αβάσταχτη πληγή της αξιοπρέπειας του πολίτη.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Γιώργος Δουατζής με την επιστολή του. Μας θύμισε ότι είμαστε άνθρωποι. Μίλησε με σύνεση και χωρίς οργή. Μάλιστα σε συνέντευξή του τον Ιούλιο του 2017 στη δημοσιογράφο Τίνα Πανώριου, όταν ρωτήθηκε «τι τον οργίζει», εκείνος απάντησε:

«Η υποτίμηση της νοημοσύνης μας από όσους μας κυβερνούν. Οργίζομαι με την παράνοια που έχει κατακλύσει τη δημόσια ζωή και πληγώνει την αξιοπρέπεια των συνανθρώπων μας. Δεν αντέχεται πια η εικόνα των αστέγων, των αδύναμων γερόντων, των νέων με την απόγνωση στα μάτια, των τόσων απόβλητων της ζωής».

***

Ο Γιώργος Δουατζής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1948. Σπούδασε οικονομία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και Κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Δημοσιογράφος από το 1974 εργάστηκε σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής. Διδάσκει παράλληλα σε Σχολές Δημοσιογραφίας. Γράφει συστηματικά από την εφηβεία του. Πρώτη του εμφάνιση το 1971 στην Ποιητική Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Γενιάς των εκδόσεων «Άγκυρα». Δεύτερη εμφάνιση, η παράσταση χοροδράματος, βασισμένη στο ποίημά του «Αντικρουόμενα σύμβολα και πορεία στο φως» τον Μάιο 1973 σε μουσική Γ. Τσαγκάρη και χορογραφία Έλλης Παρασκευά.
Έχει εκδώσει 25 βιβλία, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε έξι γλώσσες.
Ως ερασιτέχνης φωτογράφος έχει εκθέσει φωτογραφίες του στις γκαλερί της Αθήνας «Εικαστικός Κύκλος» (συλλογική) το 2007 και «Αγκάθι» (ατομική) το 2008.

Τα βιβλία είναι τα εξής: Γραφτά, 1976, Ποίηση – Τοπική Αυτοδιοίκηση, 1986, δοκίμιο, Εξάντας – Τα Μικρά, 1996, Ποίηση, Κάκτος – Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη, 1997, ανθολόγηση, Κέδρος – Προς Δέκα Επιστολή, 2001, Ποίηση, Μίλητος – Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα, 2003, Ποίηση, Εξάντας – Σπονδές, 2004, Ποίηση, Εξάντας – Τα Μικρά β’, 2004, Ποίηση, Εξάντας – Τα κόκκινα παπούτσια, 2004, Ποίηση, Εξάντας – Το Κουμπί, 2004, μονόπρακτο, Εξάντας – Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη, 2008, μυθιστόρημα, Λιβάνης – Περί Δημοσιογραφίας, 2010, δοκίμιο, Πεδίο – Φωτοποιήματα, 2010, Ποίηση, φωτογραφία, Καπόν – Πατρίδα των καιρών, 2010, Ποίηση, Καπόν – Το Κουμπί, έκδοση αναθεωρημένη, 2011, Ιωνικό Κέντρο – Το σπασμένο παιχνίδι, Κώστας Αξελός, 2011, Καπόν – Σχεδίες, 2012, Ποίηση, Καπόν – Να βγω από μένα, Γιάννης Δάλλας, 2013, Καπόν – Τα 99 Μικρά, 2013, Vakxikon – Η Άλλη λέξη, 2014, Γαβριηλίδης – Ωδή στα κόκκινα παπούτσια,(ελληνικά-ισπανικά), 2014, Γαβριηλίδης – Κράτα την Άνοιξη, 2014, Γαβριηλίδης, (ελλην.-γαλλικά) με CD – Ανάσα από πηλό, 2015, Μυθιστόρημα, Πάπυρος – Το κόκκινο κασκόλ, 2016, Ποίηση, Μανδραγόρας – Μουσουργός 2017, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Στίξις – Τα κάτοπτρα, 2017, Ποίηση Εκδόσεις Στίξις.
***
Τα «Κάτοπτρα» του Γιώργου Δουατζή, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Στίξις, αντανακλούν τη στοχαστική ματιά του συγγραφέα σε πολλές εκφάνσεις της ζωής. Μας ταξιδεύουν από το σκοτάδι στο φως, ανάμεσα σε μάσκες, πρόσωπα, προσωπεία, σκιές, προκαταλήψεις και στερεότυπα, για να συνθέσουν τελικά έναν ύμνο στη ζωή. Μας μιλούν, μεταξύ άλλων, για την απώλεια, την προσφορά, την τέχνη, την ποίηση, τον έρωτα, τη φθορά, το θάνατο, το χρόνο, τη ματαιοδοξία, την ευτυχία. Για όλα όσα συνθέτουν τον παράλογο κόσμο μας και τροφοδοτούν τον πολυκύμαντο ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου.
***
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για το βιβλίο του Γιώργου Δουατζή «Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη» (εκδόσεις Λιβάνη) είπε μεταξύ άλλων:
«Το βιβλίο του Γιώργου Δουατζή αποτελεί ένα ιδιότυπο είδος λογοτεχνίας. Πραγματικά ιδιότυπο και μάλιστα πρωτότυπο στη δική μας ιστορία της λογοτεχνίας. Δεν θα διστάσω να πω ότι καταγωγικά το είδος αυτό ξεκινάει από την Πλατωνική φιλοσοφία και πιθανόν από τον Επίχαρμο που μιμήθηκε ο Πλάτωνας. Δηλαδή είναι μια πεζογραφία στοχαστική, διαλογικής μορφής. Διαθέτει αποσπάσματα ποιητικά, λυρικά, τα οποία αποτελούν ένα είδος χορικών σε αυτό το δράμα των συγκρούσεων δύο προσωπικοτήτων.

 

Το «Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη» έχει θεατρικότητα, με την έννοια ότι θεατρικότητα έχουν και οι διάλογοι του Πλάτωνα. Δηλαδή υπάρχει μια σύγκρουση ιδεών, δεν υπάρχει σύγκρουση χαρακτήρων. Μέσα όμως από αυτά, πηγάζουν και οι χαρακτήρες και η στάση ζωής και οι εμμονές και οι ψευδαισθήσεις.
Αυτό το βιβλίο εύχομαι να έχει συνέχεια, παρόλο που νομίζω ότι είναι το καταστάλαγμα μιας πορείας ποιητικής, ενός ανθρώπου ο οποίος τελικά κατέγραψε, όπως τελικά καταγράφουν οι καλλιτέχνες, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί την εμπειρία τους από τη δημιουργική πράξη, που είναι η ίδια καθαυτή η ποίηση».
***
Ο τ. Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Απόστολος Μπενάτσης  για το βιβλίο του Γιώργου Δουατζή «Ο Μουσουργός» (Εκδόσεις Στίξις) είπε, μεταξύ άλλων:

«Πιστεύουμε πως «Ο Μουσουργός» αποτελεί μια θαυμαστή κορύφωση στη συγγραφική πορεία του Γιώργου Δουατζή. Αποδεικνύεται μάστορας στο λόγο και ανατόμος των ψυχικών καταστάσεων. Η χρήση των διαφορετικών φωνών, αλλά και των διαφορετικών οπτικών είναι τα στοιχεία εκείνα που καταξιώνουν το έργο στη συνείδηση του αναγνώστη. Το έργο προσφέρει εναλλαγές, αλλά πάντα διατηρεί μια αξιοζήλευτη ενότητα. Το μήνυμά του μάλιστα ότι το έργο τέχνης αποτελεί μια απόλυτη αξία και πως η κάθαρση ακολουθεί την παραβίαση ολοκληρώνει θαυμαστά το έργο που ονομάζεται «Ο Μουσουργός. Ταυτόχρονα το αφήγημα μιλάει σε επίπεδο βάθους για την ευτυχία, αλλά και τη δοκιμασία τού να ασχολείσαι με την τέχνη. Η ιδέα υπερβαίνει το παράδειγμα και αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά γνωρίσματα του έργου του Γιώργου Δουατζή, ο οποίος μας αφήνει να χαιρόμαστε ως αναγνώστες τα δημιουργήματά του, αλλά ταυτόχρονα να συνδιαλεγόμαστε νοερά με το μυθικό και ιδεολογικό του σύμπαν».

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Γιώργος Δουατζής για τον ΕΔΟΕΑΠ, τον θάνατο της δεοντολογίας και την απούσα κοινωνική συνείδηση
Περισσότερα