Παράλληλη τέχνη

Άπειρες ευχές για το 2018 από τον Μάριο Βουτσινά στο Atelier του αλλά και στον Πολυχώρο Vault

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις παιδιών που άντεξαν την πίεση του πατρικού επωνύμου και που έχτισαν με απόλυτη επιτυχία το δικό τους, είναι αυτή του Μάριου Βουτσινά.
Έχει τόσο πολύ αποδεσμευτεί από τον «εναγκαλισμό» του διάσημου (με την αυθεντική έννοια του όρου) πατέρα του που όταν ακούς: Μάριος Βουτσινάς σπάνια τον συνδέεις με τον πολυαγαπημένο και αξέχαστο Ανδρέα Βουτσινά.

 

 

Ο Μάριος χάραξε τη δική του πορεία. Ο Μάριος πέταξε και πετάει με τα δικά του φτερά. Αυτόν τον καιρό έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τη δουλειά του σε δύο χώρους: Ο πρώτος είναι το atelier του και ο δεύτερος ο Πολυχώρος Vault.

-Στο atelier του ο Μάριος Βουτσινάς (την Πέμπτη 21 και την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2017) θα παρουσιάσει τα γούρια για το 2018. Γούρια που περικλείουν άπειρες ευχές καθώς στηρίζονται στο «πλάγιο» οκτώ, στο «άπειρο» δηλαδή, έτσι όπως το συναντούμε στην αριθμητική. Το άπειρο είναι η αφηρημένη έννοια που περιγράφει κάτι που δεν έχει κανένα όριο και έχει σημασία σε μια σειρά από επιστήμες, κυρίως τα μαθηματικά και τη φυσική. Η λέξη άπειρο προέρχεται από το στερητικό πρόθεμα «α-» και τη λέξη «πέρας» που σημαίνει τέλος. Αναφέρεται σε διαφορετικές έννοιες που συνήθως συνδέονται με την έννοια του «χωρίς τέλος» που προκύπτουν στη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τη θεολογία.

-Στον Πολυχώρο Vault, ο Μάριος Βουτσινάς έχει κάνει τα σκηνικά και τα κοστούμια στη θεατρική παράσταση «Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού – η Διάφανη», σε σκηνοθεσία του Περικλή Μοσχολιδάκη.

Ακροβατεί ανάμεσα στο κόσμημα και στο αντικείμενο

«Ενσκύπτοντας με πάθος τόσο στο κόσμημα, όσο και στο αντικείμενο ο Μάριος Βουτσινάς, εξακολουθεί ως σήμερα να ακροβατεί με επιμονή και γνώση ανάμεσα στους δύο αυτούς δημιουργικούς κόσμους, διατηρώντας ποιητικές ισορροπίες που σε καμία περίπτωση δεν είναι προκαθορισμένες.
Διατηρώντας εκλεκτικές αναμνήσεις των κινημάτων της Art Nouveau και της Art Deco και ακόμη, αγαπημένων ξένων καλλιτεχνών όπως οι Alphonse Mucha, René Lalique, Fulco di Verdura και Jean Schlumberger ή προσφιλών του εκπροσώπων της ελληνικής γενιάς του ’30, προτείνει μοναδικά ως προς την τελετουργία της γραμμής και της ύλης τους κοσμήματα που συνθέτουν ένα ξεχωριστό σύμπαν, ένα τρυφερό χειροποίητο κέλυφος που καλεί τον επισκέπτη να το αποκαλύψει σταδιακά, ανταμείβοντάς τον με μια συναρπαστική καταβύθιση σε μια διαδικασία αέναης ταχυδακτυλουργικής μεταποίησης και μεταμόρφωσης των πιο ετερόκλητων υλικών: δαντέλες που με την τεχνική του κεριού τρέπονται σε ένα αβάσταχτης ελαφρότητας βαρύτιμο μεταλλικό πλέγμα, ασημένιοι και μπρούντζινοι φιόγκοι που διατηρούν ακέραιη την ανάμνηση του υφασμάτινού τους θροΐσματος, ημιπολύτιμοι λίθοι, φιλντισένια κουμπιά και εύθραυστες πορσελάνες, περίτεχνα ξυλόγλυπτα μέλη από φρουτόδεντρο και θαμπά θραύσματα και εξαρτήματα από παλιό κρύσταλλο, συνθέτουν τον αναγνωρίσιμο δημιουργικό κόσμο του Βουτσινά με την ιδιότυπη θεατρική αύρα».

 

 

Μια πορεία γεμάτη δημιουργίες

Ο Μάριος Άγγελος Βουτσινάς γεννήθηκε στο Παρίσι. Σπούδασε Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων ενώ παράλληλα ασχολείται από το 1974 με το κόσμημα και τη μικρογλυπτική. Έργα του ανήκουν σε διεθνείς ιδιωτικές συλλογές (Συλλογή Πιερίδη, Συλλογή Claude & Sydney Picasso, Συλλογή της Karen Burke Goulandris κ.ά.) ενώ είχε μια πολύχρονη συνεργασία με τα Art Shops του Mουσείου Mπενάκη. Αυτή την εποχή συνεργάζεται με τα Art Shops της Αλυσίδας Πολιτισμού ΙΑΝΟΣ. Το 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις GEMA ένα λεύκωμα με αναδρομική παρουσίαση 30 χρόνων του δημιουργικού του έργου. Από το 1978 έχει πραγματοποιήσει 16 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα (με πιο πρόσφατες τον Γυάλινο Κόσμο στην γκαλερί Genesis τον Δεκέμβριο του 2012 και τους Θησαυρούς της Θάλασσας στο Poseidonion Grand Hotel των Σπετσών τον Αύγουστο του 2013), την Ευρώπη και την Αμερική και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Στο Vault για τη μητέρα του εθνικού μας ποιητή

Ο Μάριος Βουτσινάς, συνεργάζεται φέτος με τον σκηνοθέτη Περικλή Μοσχολιδάκη στη θεατρική παράσταση «Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού – Η διάφανη», όπου έχει κάνει τα σκηνικά και τα κοστούμια.
Για το έργο αυτό ο σκηνοθέτης Περικλής Μοσχολιδάκης γράφει:
«Όλοι εσείς που κρατάτε στα χέρια σας το πρόγραμμα της παράστασής μας και διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα δείτε σε λίγο να ξετυλίγεται μπροστά σας στη σκηνή, η δραματική ζωή της Αγγέλικας Νίκλη Σολωμού, της μητέρας του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Διπλή ήταν η πρόκληση που αντιμετώπισα, όταν μου προτάθηκε από τον Δημήτρη Καρατζιά και τον Μάνο Αντωνιάδη, του φιλόξενου Πολυχώρου Vault, να γράψω το έργο και να το σκηνοθετήσω. Δύσκολο θέμα, ευαίσθητο αλλά και συναρπαστικό. Το έργο που κρατάτε στα χέρια σας είναι αποτέλεσμα επίπονης έρευνας αλλά και μυθοπλασία, όπως πρέπει να είναι κάθε θεατρικό έργο που καταπιάνεται με ένα ιστορικό θέμα ή πρόσωπο. Στην παράσταση που θα δείτε, η Αγγέλικα, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Διονυσίου Σολωμού, μόνη κι έρημη πια, ντύνεται ‘κούκλα’, όπως έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της, μια κούκλα που την κακοποίησαν, την εκμεταλλεύτηκαν, τη διαπόμπευσαν και κάνει έναν απολογισμό της δραματικής ζωής της. Μιλά για την εξαθλίωση και τη φτώχια, για τον έρωτα και τα παιδιά της, για την κακοποίηση του σώματος και της ψυχής της, για τον ποιητή γιο της και τον αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία, για τον δημόσιο εξευτελισμό της στο δικαστήριο.

 

 

Πρόσθεσα στο όνομα της Αγγελικής το προσωνύμιο «διάφανη», γιατί στερήθηκε το δικαίωμα να έχει προσωπική ζωή. Διάφανη, αφού γεννώντας τον εθνικό μας ποιητή υποχρεώθηκε από την Ιστορία, όσο ζούσε, αλλά και μετά τον θάνατό της, να κουβεντιάζουν όλοι, πότε με κακεντρέχεια, πότε με περιέργεια, πότε με τρυφερότητα, τις λεπτομέρειες της ζωής της. Διάφανη, αφού έζησε τη ζωή της παρατηρώντας τον κόσμο πίσω από ένα διάφανο τζάμι, τζάμι κι η ίδια, εύθραυστο αλλά και σκληρό, θαμπό αλλά και καθάριο.
Η Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού, γέννησε και ανέθρεψε τον ποιητή που έδωσε φωνή σ’ έναν ολόκληρο λαό, πλάσμα ποιητικό και η ίδια, ισορροπεί ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και το όραμα, στη ζωή και το όνειρο και περιμένει το τέλος, την εκπλήρωση, την τελική κάθαρση, δίπλα στον μόνο «διάφανο» που ωστόσο ξέρει να κρατάει μυστικά».

***

Πολυχώρος Vault


«Αγγέλικα Νικλή Σολωμού – Η διάφανη»
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Περικλής Μοσχολιδάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μάριος Βουτσινάς
Στην παράσταση παίζει βιολοντσέλο ο Κωνσταντίνος Χινής
Σχεδιασμός Φωτισμών: Άκης Σαμόλης
Φωτογραφία – Τρέιλερ: Αντώνης Μικρόβας
Αφίσα – Πρόγραμμα: Δημήτρης Μητσιάνης
Επιμέλεια Κειμένου Προγράμματος: Σταμάτης Γκίκας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάνος Γερωνυμάκης
Φωνή Διονυσίου Σολωμού: Περικλής Μοσχολιδάκης
Στον ρόλο της Αγγέλικας: Η Μάγδα Κατσιπάνου

Πολυχώρος Vault
Μελενίκου 26, Γκάζι
Στάση μετρό «Κεραμεικός»
Τηλέφωνο κρατήσεων: 213 – 035.64.72
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ.μ.
***
Χριστουγεννιάτικο bazaar στο Atelier Voutsinas
Την Πέμπτη 21 και την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2017
Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι και τις 8 το βράδυ.
Παπαδιαμαντοπούλου 8
1ος οροφος
Τηλέφωνα: 210 – 72.93.970 και 6944 – 3.666.70

Παναγιώτης ΜήλαςΆπειρες ευχές για το 2018 από τον Μάριο Βουτσινά στο Atelier του αλλά και στον Πολυχώρο Vault
Περισσότερα

«Ο ξένος των Χριστουγέννων» – Στέφανος Δάφνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στο διήγημα «Ο ξένος των Χριστουγέννων» περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πρόκειται για κλασικό «ηθογραφικό διήγημα», στο οποίο τα λαογραφικά στοιχεία αφθονούν γύρω από τη γιορτή Χριστουγέννων. Ειδικότερα, εδώ, αναφέρεται στην αξία που δίνει στη φιλοξενία ο ελληνικός λαός και στην παράδοση του οικογενειακού χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, όπου η οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, με επικεφαλής τον παππού, απολαμβάνει το ιδιαίτερα πλούσιο και ωραίο γιορταστικό φαγοπότι. Στο παραπάνω διήγημα, αναφέρεται πως, ενώ βρίσκονταν στο τραπέζι οι άνθρωποι του σπιτιού, σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται κάποιον ξένο, τρομαγμένο, ρακένδυτο, ίσως και κάπως ύποπτο στο κατώι. Όμως η οικογένεια τον παίρνει με το ζόρι σχεδόν στο σπίτι και τον δέχεται στο τραπέζι. Κι αυτό, γιατί το επιβάλλει η μέρα, αφού, ο Χριστός γεννήθηκε για όλους, καταργώντας κάθε είδους διάκριση και ρατσισμούς και ιδιαίτερα σε τέτοιες μέρες η φιλοξενία είναι ιερή. Όπως αναφέρει ο Δάφνης, στο διήγημα, όλων τα μάτια έπεσαν βουβά κι ερωτηματικά πάνω στον παράξενο ξένο, που πιθανώς να ήταν κατάδικος ή ακόμα ο ίδιος ο Χριστός, που τελικά βγαίνει αθόρυβα στον κόσμο τέτοιες μέρες, δοκιμάζοντας την ανθρώπινη συμπόνια και φιλανθρωπία.

Ο ξένος των Χριστουγέννων – Στέφανος Δάφνης

Με τα παιδιάτικα μάτια μου, έβλεπα πίσω από το τζάμι, τη σημαία του Παλαμηδιού, του κάστρου τ’ Αναπλιού ψηλά και το σκοπό τυλιγμένο στο μανδύα του, να πηγαινοέρχεται στην τάπια με το τουφέκι στον ώμο. Στο φόντο του ουρανού η σιλουέτα του γραφόταν τεράστια, επιβλητική. Κάμποσες οριές πιο κάτω σάλευαν χαμόκλαδα, φραγκοσυκιές πρασίνιζαν κρεμασμένες στο βάραθρο.

Εκείνη η μέρα, η γκρίζα η βουβή, ήταν τα Χριστούγεννα. Τα καρτερούσαμε με τόσον πόθο μικροί και μεγάλοι. Εμείς για να λευτερωθούμε από τα θρανία του σχολείου κι εκείνοι από τη μονοτονία της δουλειάς, να γιορτάσουμε στη λιακάδα, στο ξέφωτο, που κάποιες φορές γιομίζει θάματα τον κάμπο μας, με μυρουδιές από άγρια ζαμπάκια και με τις πορτοκαλιές φορτωμένες μικρούς ήλιους. Μα να που ο χειμώνας μας έκλεισε μέσα και περιόρισε σε σπιτιάτικο το γιορτάσι. Ήταν ευτυχισμένα τα χρόνια εκείνα τα ειρηνικά.

Τα σπίτια μας πλήρη πάσης αγαθότητος ευωδίαζαν από τα φρεσκοψημένα χριστόψωμα αντηχούσαν από κάλαντα και μουσικά όργανα. Θυμούμαι πως το μεσημέρι καθίσαμε στο τραπέζι πιο πολλοί από 12 νομάτοι. Μα για να καθίσουμε έπρεπε να περιμένουμε τον παππού που ερχόταν από το Άργος. Και ο παππούς άργησε κομμάτι κ ήρθε χτυπημένες δώδεκα γιατί το τρένο είχε καθυστέρηση.

Ήρθε ο παππούς και με όλα του τα γεράματα, ανέβηκε σα πουλί την ξυλένια σκάλα και η βράκα του η μεταξωτή έτριζε φρου φρου ανεβαίνοντας. Στο άνοιγμα της πόρτας, η λεβέντικη κορμοστασιά του μας φανερώθηκε σαν άγγελος παρουσίας, πατριαρχική. Στραβά, το κόκκινο φέσι με τη γαλάζια φούντα ανάρριχτη στον ώμο, φρεσκοξυρισμένος πασίχαρος.

«Γεια χαρά σας!»

«Καλώς τον παππού!»

«Χρόνια πολλά! Καλά και τιμημένα!»

«Αμήν παππού!»

Καθίσαμε στο τραπέζι. Στην κορφή ο παππούς. Βγάζοντας το φέσι του, το ‘ριξε στο μεντέρι. Έπειτα σήκωσε τις παλάμες και χάιδεψε τα άσπρα του μαλλιά που φούντωναν γύρω στο κεφάλι σαν αγιοστέφανο. Πήρανε γύρω θέσεις ο μπαρμπάδες, οι θειάδες, τα πρωτοξαδέρφια, ολάκερο το σόι. Η αδελφούλα μας η Αγγελικούλα η ωραιοκάμωτη, βοηθούσε τη μητέρα στο συγύρισμα του τραπεζιού. Σα δώρο βασιλικό πάνω σε ασπίδα γυαλιστερή, πρόβαλε ο ψητός διάνος, παραγεμισμένος με κάστανα και κουκουνάρια και μπαχαρικά. Ένα μεγάλο χριστόψωμο κόπηκε φέτες. Η μυρουδιά των ψητών κεντούσε τα ρουθούνια. Στο παλιό τζάκι, τρίζανε τα ξύλα. Ο παππούς, σήκωσε το χέρι και τον μιμηθήκαμε όλοι. Οι άνθρωποι στις επαρχίες τρώνε. Δηλαδή το κάνουνε δουλειά το φαγοπότι. Κι ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι γίνεται σωστή λειτουργία, για τούτο δεν πρέπει να φανεί παράξενο πως το βασίλεμα του ήλιου, βρήκε τους περισσότερους μας στο τραπέζι ακόμη, φορτωμένο, με πορτοκαλόφλουδες και τσόφλια καρυδιών και ποτήρια, που όσο να αδειάσουν γέμιζαν κοκκινέλι της Περαχώρας και γλυκόπιοτο Αϊγιωργήτικο.

Ωστόσο ο καιρός χειροτέρευε. Τα τζάμια της τραπεζαρίας νοτισμένα, δείχνανε πως όξω το κρύο έσφιγγε. Σε μια στιγμή, η ψυχοκόρη μας η Βαγιώ, μπαίνοντας με τη μπουκάλα γεμάτη είπε: «Χιονίζει όξω. Απόψε θα το στρώσει.».

«Η φωτιά μας κοντεύει να σβήσει» είπε η μητέρα.

«Βαγιώ, πήγαινε στο κατώι να φέρεις ξύλα».

Το κατώι ήταν κοντά στη σκάλα. Υπόγειο, τούρκικου σπιτιού όπου σωριάζαμε τις σοδειές της χρονιάς, γιομάτο πιθάρια, σκάφες, ξύλα και κάρβουνα.

Η Βαγιώ άναψε το λυχνάρι και κατέβηκε. Μα σε λίγο ξαναήρθε, χωρίς ξύλα, αλαφιασμένη και χλωμή. Το σβησμένο λυχνάρι έτρεμε στα χέρια της.

«Μπα, τι έχεις Βαγιώ; Τι τρέχει;»

«Κυρά, κάποιος είναι. Κάποιος» τσέβδιζε η χωριατοπούλα.

«Μίλα καλά! Τι λες;»

«Κάποιος είναι λέω κυρά, κάτω από τη σκάλα. Κουβαριασμένος και φοβάμαι η έρημη.»

«Δημήτρη, άιντε να ειδείς.» πρόσταξε ο παππούς έναν από τους θείους μου. Ο Δημήτρης σηκώθηκε και γρήγορα ακούστηκαν οι μπότες του να τρίζουν κατεβαίνοντας τη σκάλα.

«Κανέναν καλικάτζαρο θα είδε η Βαγιώ!» γέλασε ο δεύτερος θείος μου, ο Θανάσης, χαράσσοντας κάστανα και χώνοντας τα στη θράκα. Μα σε λίγο ακούστηκαν πάλι περπατησιές στη σκάλα κι ομιλίες. Η πόρτα άνοιξε και φανερώθηκε πάλι ο Δημήτρης μα όχι μόνος. Ένας άλλος άνθρωπος, άγνωστος, ήταν μαζί του. Θα έλεγε κανείς πως ο θείος μου τον έφερνε με το στανιό.

«Έμπα μέσα!» του λέγε.

«Μην ντρέπεσαι, χρονιάρα μέρα σήμερα! Έμπα να ζεσταθείς!»

Μα εκείνος φαινότανε πως κομπιάζει, ώσπου ο θείος μου τον έσπρωξε αλαφρά από τον ώμο και ο ξένος βρέθηκε στην τραπεζαρία.

«Τι ‘ναι τούτος;» ρώτησε ο παππούς.

«Δεν τόνε βλέπετε; Ζητιάνος ο φουκαράς. Καθότανε μαζεμένος κάτω από τη σκάλα και τρεμούλιαζε σα ζαγάρι! Και κάνει ένα ξεροβόρι όξω! Μπρρ…»

Κοιτάξαμε τον ξένο. Η κακομοιριά έβγαινε απ’ όλο του το κορμί. Θα ‘τανε πενηντάρης, λιγνός, κίτρινος, τα γένια του ψαρά κι αχτένιστα μοιάζαν με αφάνα. Ούτε κασκέτο φορούσε, ούτε παπούτσια. Ήτανε σκεπασμένος με κάτι κουρέλια που αφήνανε γυμνά εδώ και εκεί τα μέλη του. Μόλις βρέθηκε μέσα, γύρισε τα μάτια του γύρω φοβισμένα σαν αγρίμι και ύστερα κοίταξε και την πόρτα που την έκλεινε η κορμοστασιά του θείου μου, του Δημήτρη. Έκανε μια κίνηση σα να ‘θελε να ξεφύγει, μα ο παππούς μου του χαμογέλασε καλόβολα και του είπε με τη γλυκιά φωνή του:

«Γιατί; Κάτσε κεί δα στο τζάκι να ζεσταθείς καψερέ!», εκείνος ακόμα δίσταζε.

Ο Δημήτρης προχώρησε, και ακουμπώντας το χέρι του απάνω στον ώμο του, τον ησύχασε.

«Κάτσε που σου λένε! Εδώ είμαστε όλοι χριστουγεννιάτικοι! Θα το κάψουμε σήμερα!»

Ήτανε στο κέφι ο θείος μου. Γιόμισε ένα ποτήρι κρασί ως τα χείλια. Το ‘δωσε στον ξένο και του είπε: «Πιείτο αδερφέ, να πάνε κάτω τα φαρμάκια! Γιοματάρι ξέρεις! Έλα ρούφα το!».

Ο άγνωστος πήρε το ποτήρι, καθώς το χέρι του έτρεμε χύθηκε λίγο κρασί στο χαλί. Κοίταξε χάμω.

«Με συμπαθάτε» μουρμούρησε βραχνά.

«Δεν πειράζει δα! Χρόνια πολλά! Γούρι είναι!» του απάντησαν.

Με μια ρουφηξιά άδιεασε το ποτήρι του.

«Μπράβο σου!» φώναξε ο Δημήτρης.

«Τώρα αδερφέ κάθισε εκεί να την τυλώσεις!».

Η φωτιά θρεμμένη με νέα κούτσουρα λαμπάδιαζε πρόσχαρα. Ο άνθρωπος καθισμένος σταυροπόδι μπροστά στο τζάκι, κρατούσε ανάμεσα στα γόνατα του το πιάτο με το κρέας που του ‘χε φέρει η Βαγιώ, μασούλιζε λαίμαργα κοιτάζοντας πότε πότε κλεφτά τους άλλους γύρω του.

Σε κάποια στιγμή η μητέρα μου τον ερώτησε «Από πού είσαι μπάρμπα».

Ο άνθρωπος δεν μίλησε αμέσως. Σταμάτησε το μάσημα και σήκωσε το πρόσωπο κοιτάζοντας τηνε.

«Ντόπιος;» ξαναρώτησε η μητέρα μου.

Με φωνή βαθιά, σα φερμένη από μάκρος, από καμιά σπήλια, μουρμούρησε: «Όχι. Ξομερίτης είμαι.»

«Και δεν έχεις φαμελιά; Δεν έχεις σπίτι;».

«Ε, Ανθή! Φτάνει!» πρόσταξε ο παππούς.

«Ας δίνουμε του φτωχού κι ας μη ρωτάμε».

Είχαν επισημότητα τα λόγια εκείνα του παππού, που καθισμένος στην πολυθρόνα του φάνταζε μεγαλόπρεπος σαν ο Δίας ο Ξένιος.

«Ας μη ρωτάμε».

Βράδιαζε πια. Η Βαγιώ άναψε την κρεμαστή λάμπα και έφερε τους καφέδες. Ο ξένος πάστρευε το πιάτο του. Άξαφνα μέσα στη βραδινή σιγαλιά ακούστηκε μια τουφεκιά και αμέσως δεύτερη και τρίτη και τέταρτη, η μία πάνω στην άλλη. Μαζί ακούστηκαν φωνές φερμένες από πέρα. Άλλες από το κάστρο το Παλαμήδι, φωνές ταραγμένες. Οι άντρες μας πετάχτηκαν όρθιοι. Οι γυναίκες τρομαγμένες.

«Κάτι γίνεται στο Παλαμήδι» είπε ο παππούς ο πολύξερος.

Άντρες και γυναίκες βγήκανε στο μπαλκόνι χωρίς πια να λογαριάζουμε το κρύο. Στη δυτική τάπια του Παλαμηδιού που είναι κατά την πόλη στραμμένη, φώτα σαλεύανε βιαστικά.

Πέσανε ακόμη τρεις τουφεκιές και ύστερα από δυο στιγμές ένα ξαφνικό σάλπισμα ξέσκισε τον παγωμένο αέρα τρεμόσυρτο, σερτό μες στο σκοτάδι. Οι κάμαρες του Ιτς Καλέ αντιλάλησαν τη λαχτάρα του χαλκού.

Ένας ξάδερφός μου ο Κοσμάς που είχε κάνει και λοχίας στα ειδικά εξήγησε: «Α, το ξέρω γω το σάλπισμα τούτο. Κατάδικος το ‘σκάσε από εκεί πάνω.»

Μπήκανε όλοι στην τραπεζαρία. Δεν μιλούσε κανένας. Η σιωπή βάραινε απάνω στα πράγματα και οι ματιές των αντρών πέσανε πάνω σε ένα κορμί διπλωμένο μπροστά στο τζάκι. Μια δυνατή πνοή ανέμου άνοιξε την μπαλκονόπορτα και έσβησε τη λάμπα. «Α» έκαναν ξαφνιασμένες οι γυναίκες. Το αντιλάλισμα της φωτιάς έπεφτε κοκκινωπό πάνω στον χριστουγεννιάτικο ξένο μας, τον άγνωστο και φώτιζε τη στεγνή του όψη, τα γκρίζα γένια του. Τώρα και των γυναικών οι ματιές βάραιναν απάνω του. Σα να κατάλαβε την αγωνία μας ο άνθρωπος, σηκώθηκε απότομα και χωρίς να μας καληνυχτίσει, χωρίς να βγάλει άχνα προχώρησε γρήγορα στην πόρτα κολητά στον τοίχο και χάθηκε σαν φάντασμα. Δεν ακούστηκε ούτε η περπατησιά του στην σκάλα.

* Βιβλίο: Διηγήματα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων, Χάρης Σακελλαρίου – Καστανιώτη.

  • Ο Στέφανος Δάφνης (Άργος, 1882 – Αθήνα, 14 Ιουλίου 1947) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θρασύβουλος Ζωιόπουλος.

Οι γονείς του ήταν φτωχοί γεωργοί. Ο πατέρας του ήταν από το Ναύπλιο και η μητέρα του από το Άργος. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελληνική πρωτεύουσα το 1907. Δίδαξε Μαθηματικά σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εν συνεχεία διορίστηκε τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Παράλληλα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως οι «Ακρόπολις», «Αθήναι», «Νέοι Καιροί» και άλλες.

Η σύζυγός του, Αιμιλία Κούρτελη (1887-1941), ήταν επίσης ποιήτρια, γνωστή ως Αιμιλία Δάφνη.

Έργα

Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύτηκε το 1911 και τιτλοφορείται «Ο ανθισμένος δρόμος» και ακολουθήθηκε πολλά άλλα έργα, μεταξύ των οποίων και τα 12 σονέτα του («Ο κύκλος της χαράς και του πόνου»). Πολλά από τα διηγήματά του, όπως «Ο ονειροκρίτης», «Αίμα στον κάμπο», «Το αγρίμι», «Ο ξένος των Χριστουγέννων», «Φρυκτωρία», «Ο Αρχάγγελος» έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο της εποχής του. Έγραψε και θεατρικά έργα, όπως «Το Αγριογούρουνο», το μονόπρακτο «Της φυλακής» και το ερωτικό δράμα «Το τραγούδι της καρδιάς».

eirini aivaliwtou«Ο ξένος των Χριστουγέννων» – Στέφανος Δάφνης
Περισσότερα

«Πόρτα Νο 12» της Ρόμυς Βασιλειάδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είμαι εδώ και πολεμώ το μεγαλύτερο τέρας που δημιούργησε η μοναξιά.

Εμένα. Ήμουν πάντοτε η μαθήτρια που δυσαρεστούσε τους δασκάλους,

η κόρη που απογοήτευε τους γονείς,

η ερωμένη που δυσαρεστούσε τους ερωτικούς συντρόφους.

Και τώρα, δυσαρεστώ ακόμη κι εμένα.

Οι εκδόσεις Άπαρσις και η Ρόμυ Βασιλειάδου, προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου «Πόρτα Νο 12», Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017, 7.30 μ.μ., στο «Άλικο», Αγίου Δημητρίου 16 – Ψυρρή­­.

Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσει:

η Μέλπω Ζαρόκωστα / ηθοποιός

Αποσπάσματα θα διαβάσει:

η Κατερίνα Διδασκάλου / ηθοποιός

eirini aivaliwtou«Πόρτα Νο 12» της Ρόμυς Βασιλειάδου
Περισσότερα

«Είχες πικρή γεύση θυμάμαι». Μια άγνωστη συγγραφέας γράφει μια αληθινή ιστορία…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αν κάποτε μου έλεγαν πως μέσα σε τόσο λίγα χρόνια, θα γινόταν τόσα πολλά… θα ζούσα τόσα πολλά και τίποτα, μπορεί και να γελούσα. Κι όμως, έγιναν. Κι ακόμα γελάω. Πιο δυνατά από ποτέ. Για να σκεπάσω, να πνίξω το κλάμα, για να καταπιώ πιο εύκολα αυτή την πικρή γεύση στο στόμα που άφησες εσύ κι εσύ κι εσύ… Όλοι όσοι πέρασαν από τη ζωή μου, οι τραγικές συμπτώσεις, η μοναξιά, το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Γελάω για όσα έζησα και κλαίω κρυφά για όσα καλά, δεν θα ζήσω. Μα υπάρχω ακόμα κι αν μπορείς μόνο, πάρε από τα χείλη μου αυτή την πικρή γεύση που ακόμα θυμάμαι…..
Η ιστορία είναι αληθινή. Τα πρόσωπα υπαρκτά. Κι ελπίζω να με συγχωρήσουν γιατί είπα την αλήθεια. Τη δική μου αλήθεια. Μακάρι να ήξερα και τη δική τους. Θα την έγραφα. Έτσι απλά. Όπως απλά γίνονται όλα, όπως απλά, τα θυμάμαι…

«ΕΙΧΕΣ ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΘΥΜΑΜΑΙ».

ISBN: 978-960-604-283-6
Λ.Τ.: 11 ευρώ

  • Εκδόσεις: Όστρια

Η συγγραφέας προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία της. Ζει σε κάποια κωμόπολη της Ελλάδος, ασχολείται με αγροτικά, τουρισμό, ηλεκτρονικό εμπόριο και marketing. Διετέλεσε παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, υπεύθυνη παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων πολυεθνικών εταιριών, ειδικός συνεργάτης στην τοπική αυτοδιοίκηση, είναι ηθοποιός και σκηνοθέτις, κάτοχος πτυχίων Κρατικών Σχολών και επαίνων από την Πανελλήνια Ένωση Συγγραφέων – Λογοτεχνών, μέλος Δημοσιογραφικής Ένωσης, μέλος της ΑΕΠΙ, αρθρογράφος γνωστών περιοδικών και κειμενογράφος γνωστών τηλεοπτικών διαφημίσεων. Ομιλεί την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.
Το πρώτο της βιβλίο είναι μια αληθινή ιστορία με τίτλο «ΕΙΧΕΣ ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΘΥΜΑΜΑΙ».

eirini aivaliwtou«Είχες πικρή γεύση θυμάμαι». Μια άγνωστη συγγραφέας γράφει μια αληθινή ιστορία…
Περισσότερα

Εικαστική έκθεση για το προσφυγικό: Find Refuge in Art – «Βρες Καταφύγιο στην Τέχνη» στο Art Factory

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια εικαστική έκθεση αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής σύμπραξης καλλιτεχνών με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο που συναντήθηκαν στο πλαίσιο του έργου PRESS και ανοίγουν την αγκαλιά τους στους πρόσφυγες.

 

 

Στην έκθεση, που φιλοξενείται στο Art Factory / Τεχνοστάσιο – στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο, θα δείτε πολυάριθμες ατομικές συμμετοχές καλλιτεχνών που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για συνεργασία.

 

Η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει εικαστικά και πολυμεσικά έργα και μουσικά δρώμενα, αποτυπώνει την «προσφυγική εμπειρία» και στόχο έχει να συμβάλει στην πολυεπίπεδη υποστήριξη των προσφύγων που βρίσκονται στην Ελλάδα και στην ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού.

 

 

Συμμετέχουν 56 Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες.
Η έκθεση διοργανώνεται από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Επιστημονικά υπεύθυνος του έργου PRESS για την εκπαίδευση και υποστήριξη προσφύγων, είναι ο καθηγητής Γιώργος Ανδρουλάκης, Αντιπρόεδρος Ακαδημαϊκών Θεμάτων και Διεθνών Σχέσεων, σε συνεργασία με την Ομάδα Συντονισμού του έργου.

 

Πληροφορίες για Find Refuge in Art
Η έκθεση φιλοξενείται στο Art Factory/Τεχνοστάσιο
Πειραιώς 178 και Λαμίας 6, Ταύρος.

 

 

Ακριβώς απέναντι  από το Εμπορικό Κέντρο Athens Heart.

Είναι καθημερινά επισκέψιμη από τις 5 μ.μ. έως και 9 μ.μ.
Τα Σαββατοκύριακα: 10 π.μ. έως 3 μ.μ.

 

 

Πρόσβαση
-Με αυτοκίνητο, ένα μεγάλο Parking στο Athens Heart με 2,5 ευρώ μέγιστη ημερήσια χρέωση.
-Με ηλεκτρικό: Στάση «Πετράλωνα»
-Με λεωφορείο: Στάση «Έργων», 049 Πειραιάς – Ομόνοια, 815 Ταύρος – Γουδί, 914 Κοκκινιά – Λαχαναγορά – Ομόνοια
-Με προαστιακό: Στάση «Ταύρος»
-Με μετρό: Στάση «Κεραμεικός»
-Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 13 έως τις 23 Δεκεμβρίου 2017.
-Τηλέφωνο: 210 – 32.55.444

Ένα χαρακτηριστικό βίντεο από την έκθεση ΕΔΩ

 

Παναγιώτης ΜήλαςΕικαστική έκθεση για το προσφυγικό: Find Refuge in Art – «Βρες Καταφύγιο στην Τέχνη» στο Art Factory
Περισσότερα

«Όλο το νησί μια γιορτή»: Αρχοντικά Χριστούγεννα και υποδοχή του 2018 στη Σύρο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η αριστοκρατική πρωτεύουσα των Κυκλάδων ντύνεται με λαμπερά χρώματα και ανοίγει τον δρόμο για το νέο έτος…

Το πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου Σύρου – Ερμούπολης, με διάρκεια από τον Δεκέμβριο έως τον Ιανουάριο, περιλαμβάνει για μία ακόμη χρονιά συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και ποικίλα χριστουγεννιάτικα δρώμενα σε πολλά σημεία του νησιού μας, ενώ το Σπίτι του Αϊ – Βασίλη στην Ποσειδωνία είναι και φέτος έτοιμο να υποδεχτεί τους μικρούς μας φίλους.

Η Σύρος μας περιμένει όλους στην τελετή έναρξης των χριστουγεννιάτικων πολιτιστικών εκδηλώσεων «Όλο το νησί μια γιορτή», υπό τον ήχο των μελωδιών της Παιδικής Χορωδίας της Ορχήστρας των Κυκλάδων για να ανάψουμε μαζί με τα παιδιά των Δημοτικών και Νηπιαγωγείων της Σύρου το χριστουγεννιάτικο δέντρο, προσφέροντας δώρα για άλλα παιδιά που έχουν ανάγκη, και να εκφράσουμε τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μας προς τους πλημμυροπαθείς της Δυτικής Αττικής, συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη ένδυσης και υπόδησης στην αίθουσα των Προσκόπων.

Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη έμπρακτη και ανιδιοτελή, ας βιώσουμε αυτές τις Άγιες Ημέρες σύμφωνα με το αληθινό τους νόημα…

Το αναλυτικό πρόγραμμα θα το βρείτε ΕΔΩ

 

eirini aivaliwtou«Όλο το νησί μια γιορτή»: Αρχοντικά Χριστούγεννα και υποδοχή του 2018 στη Σύρο
Περισσότερα

Εορταστικό γεμιστό κοτόπουλο από τον αγαπημένο σκηνοθέτη Δημήτρη Καρατζιά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια ξεχωριστή συνταγή για τις γιορτές -των Χριστουγέννων και όχι μόνο- από τον πολυσύνθετο σκηνοθέτη και ηθοποιό Δημήτρη Καρατζιά. Ο Δημήτρης Καρατζιάς είναι ο σκηνοθέτης των παραστάσεων «Φυλακισμένες» και «Curing room», που παρουσιάζονται αυτή την περίοδο στον πολυχώρο «Vault».

 

Γεμιστό κοτόπουλο (ολίγον τι εορταστικό, ειδικά αν πεινάς)

Πλένουμε το κοτόπουλο και αφού το πασαλείψουμε με μουστάρδα (με μέτρο), το αλατοπιπερώνουμε (παντού) και ρίχνουμε και ό,τι άλλα μπαχαρικά θέλουμε (με μέτρο πάντα): μοσχοκάρυδο, μπαχάρι, λίγο κάρι (αν θες παραπάνω παρήγγειλε ινδικό), κύμινο, πάπρικα γλυκιά και γενικά ό,τι άλλο έχεις όρεξη. Ρίχνεις και δύο πατάτες και μία γλυκοπατάτα (πασαλειμμένα κι αυτά με τα ίδια συστατικά) στο ταψί (χωρίς νερό ή λάδι, γιατί προσέχουμε και τη σιλουέτα μας ταυτόχρονα) και τα ψήνουμε στους 250 βαθμούς για μισή ώρα στο φούρνο.

Παίρνουμε δύο κρεμμύδια μέτρια (μην είναι και γκουμούτσες) και μια σκελίδα σκόρδο (μία μόνο, αν θέλεις παραπάνω φάε τζατζίκι ή σκορδαλιά) και τα ψιλοκόβουμε. Ρίχνουμε σχεδόν μισό βιτάμ (το βούτυρο είναι ακριβό) να λιώσει στο τηγάνι, και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Πλένουμε καλά 250 γραμμάρια συκωτάκια πουλιών και τα ρίχνουμε κι αυτά στο τηγάνι (αφού τα καθαρίσουμε καλά). Μπαχάρι, κάρι, κανέλα (προσοχή μη γίνει ρυζόγαλο), μοσχοκάρυδο, όλα με μέτρο είπαμε. Δύο τρία λεπτά ανακατεύουμε και μετά ρίχνουμε μιάμιση κούπα ρύζι Καρολίνα (μη ρωτάς γιατί Καρολίνα, αυτό είναι το σωστό για γεμιστά, άσε που έχει και το πιο ωραίο όνομα, χάλια ας πούμε το «γλασέ»!).


Τα ανακατεύουμε με πάθος, ορμή κι αγάπη για άλλα 2-3 λεπτά. Πετάμε μέσα μισή κούπα σταφίδες (δύο ειδών, καφέ και μαύρες, όχι πως έχει καμία διαφορά, αλλά για εντυπωσιασμό) και μισή κούπα καλαμπόκι (του πάει). Εάν δεν σου αρέσει μην το βάζεις, είπαμε δεν καταπιεζόμαστε εδώ! Στύβουμε μισό πορτοκάλι και ρίχνουμε μέσα και το στυμμένο για περισσότερη γεύση (φτάνει να μην είσαι αλλεργικός στο πορτοκάλι και να σου αρέσει η γεύση του). Αν έχεις και 5-6 ξερά δαμάσκηνα ή βερίκοκα τα ρίχνεις μέσα (εγώ δεν είχα). Το ίδιο και κουκουνάρι (ούτε από αυτό είχα, και πού να τρέχω Σαββατιάτικα). Ρίχνεις μέσα 4 φλιτζάνια ζεστό (πάντα) νερό (μέσα στο πρώτο διαλύεις και δύο ζωμούς κότας για περισσότερη γεύση). Και ξαναανακατεύεις μέχρι να πιει (το ρύζι, ποιος άλλος;) όλο το νερό. Κοινώς το βγάζεις πριν σου κολλήσει και τρέχεις στο deliveradiko μετά τόσο κόπο. Στο τέλος ρίχνεις και τα κάστανα (έτοιμα καθαρισμένα, αλλιώς θα σου βγει η πίστη να τα καθαρίσεις, αφού τα βράσεις πρώτα). Και ξαναανακατεύεις, με προσοχή, μην τα διαλύσεις όλα εδώ που έφτασες! Και αφού αφήσεις το ριζότο 5 λεπτά να κρυώσει, γεμίζεις το κοτόπουλο και με το υπόλοιπο σκεπάζεις τις πατάτες. Χαμηλώσεις το φούρνο στους 200 βαθμούς και το αφήσεις όσο πρέπει. Δεν κράτησα ώρα είναι η αλήθεια. Μόλις είναι έτοιμο παίρνεις τρεις κουταλιές μέλι σε ένα μπολ, στύβεις το μισό πορτοκάλι που σου περίσσεψε μέσα και το ανακατεύεις κι αυτό. Και το περιχύνεις στο κοτόπουλο. Βάζεις το φούρνο στο grill και παρακολουθείς. Σε 2-3 λεπτά καραμελώνει η πέτσα και το κοτόπουλο είναι έτοιμο. Καλή όρεξη!

Photo by Michalis Ntalas

Ο Δημήτρης Καρατζιάς γεννήθηκε στις Σέρρες στις 20 Ιουνίου του 1973. Εγκατέλειψε τη Νοσηλευτική Έδεσσας και τις σπουδές του ως βοηθός Ορθοπαιδικού -Τραυματιολόγου και σπούδασε Δημόσιες Σχέσεις, Μarketing και Διαφήμιση στο Ε.Ε.Σ. ΕΚΕΣ στη Θεσσαλονίκη ενώ παράλληλα ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στο Θεατρικό Εργαστήρι Παράθλαση. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη (1998) και παρακολούθησε μαθήματα Συγγραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τον Στάθη Βαλούκο. Από το 2000 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τα τελευταία χρόνια σαν σκηνοθέτης θεάτρου, ενώ ταυτόχρονα κάνει και τις πρώτες του συγγραφικές απόπειρες. Από το 2012 είναι συνιδιοκτήτης με τον Μάνο Αντωνιάδη και έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια του Πολυχώρου Vault (ένας εναλλακτικός Πολυχώρος στο Βοτανικό με πυρήνα του το θέατρο, με εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στις δύο σκηνές του, εκθέσεις, εκδηλώσεις, φεστιβάλ κ.λπ.)

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

Μικρές Ιστορίες Φόνων του Μπρατάκου Π. (2014-15) Πολυχώρος Vault

Πνιγμονή (βασισμένη στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του F.G. Lorca), Διασκευή: Δημήτρης Καρατζιάς (2013-14 και 2014-15) / Πολυχώρος Vault

Η Μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει της Claire Castillon (2011-12 και 2012-13) /Πολυχώρος Vault

Bent του Martin Sherman (σεζόν 2011-12 και 2012-13) / Πολυχώρος Vault

Elizadeth (Βασισμένο στο Βασιλικοί μετά Τρούλου του Ρώμα Χ. (2010-11, 2012-13, 2013-14) σε διασκευή Δημήτρη Καρατζιά / Ράγες, Πολυχώρος Vault

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ:

Έκανε δύο διασκευές για το θέατρο: Elizadeth (Βασισμένη στους «Βασιλικοί μετά Τρούλου» του Ρώμα Χ., όπου παρουσιάστηκε για τρεις σεζόν στο θέατρο Ράγες και στον Πολυχώρο Vault, και Πνιγμονή (βασισμένη στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του F.G. Lorca), όπου παρουσιάστηκε για δύο σεζόν στον Πολυχώρο

Το πρώτο του θεατρικό έργο Αρκετά πια με την Αντέλα (μια φανταστική συνέχεια του Σπιτιού της Μπερνάρντα Άλμπα) παρουσιάστηκε στο θέατρο σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ για 2 σεζόν (στον Πολυχώρο Vault (2013-14) και στο Θέατρο Βικτώρια (2014-15))

ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΩΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ:

ΘΕΑΤΡΟ

Bent του Martin Sherman (2011-12 και 2012-13) σκην. Καρατζιάς Δ. / (ρόλος: Max / Πολυχώρος Vault), Elizadeth (Βασισμένο στο Βασιλικοί μετά Τρούλου του Ρώμα Χ. (2010-11) σε διασκευή και σκην. Καρατζιά Δ. (ρόλος: Άρης Λυμπερόπουλος / Πολυχώρος Ράγες), Οι Ράγες Πίσω μου του Ρώμα Χ. (2008-09 και 2009-10) σκην. Ρώμας Χ. (ρόλοι: Αντύπας, Φανούρης, Λοχίας, Πατέρας / Τρένο στο Ρουφ, Θέατρο Αποθήκη, Θέατρο Εγνατία (Θεσσαλονίκη)), Βασιλικοί Μετά Τρούλου (Βασισμένο στο Sing On 2 του Άμποτ Ρικ) του Ρώμα Χ. (2007-08) σκην. Μυριανθόπουλος Β. (& Βοηθός Σκηνοθέτη) / (ρόλος: Έλτον ΜακΓκρέγκορ / Θέατρο Μπρόντγουαιη, Θέατρο Στροβόλου (Κύπρος), Μήνας Ελληνικού Θεάτρου ’08 και Αττικό Άλσος, 2ο Φεστιβάλ Αττικού Άλσους 2008), Πολύ Κακό για το Τίποτα του Σαίξπηρ Ουίλιαμ (2006-07) σκην. Οικονομίδου Ρ. (ρόλος: Βοράκιος / Θέατρο Αμιράλ, Θέατρο Εγνατία (Θεσσαλονίκη), Θέατρο Στροβόλου (Κύπρος), Μήνας Ελληνικού Θεάτρου ’07), Βάτραχοι του Αριστοφάνη (2006) σκην. Θεολόγης Θ. (ρόλος: πεθαμένος, χορός/ Επίδαυρος, Ηρώδειο, περιοδεία), Το Καμπαρέ των Σκουπιδιών, βασισμένο σε μονόπρακτα των Πίντερ και Μπρεχτ (2005-06) σκην. Νάκος Π. (ρόλος: Ανακριτής, τραβεστί («Συνέντευξη», «Ένα και Φύγαμε» του Χ. Πίντερ) / Θέατρο Altera Pars), Ο Εγωιστής Γίγαντας του Ουάιλντ Όσκαρ (2005-06) σκην. Χειμώνα Μ. (ρόλος: Γίγαντας / Θέατρο Altera Pars), Μανδραγόρας του Μακιαβέλλι Ν. (2003) σκην. Εσκενάζυ Α. (ρόλος: Πάτερ Τιμόθεος / Θέατρο της Μεσογείου, περιοδεία), Ο Επιθεωρητής Έρχεται του Πρίσλεϊ Τζ. (2002-03) σκην. Πρέκας Κ. (& Βοηθός Σκηνοθέτη, ρόλος: Έρικ / Θέατρο Όραμα), Ούνα Φάτσα Ούνα Ράτσα του Ντάριο Φο (2002) σκην. Εσκενάζυ Α. (ρόλος: Ανακριτής Θέατρο της Μεσογείου, περιοδεία), Μάλα, η Μουσική του Ανέμου του Καρβέλας Ν.(2001-02) σκην. Κακλέας Γ. (ρόλοι: Ααρών, κλπ / Θέατρο Παλλάς), Αχαρνής του Αριστοφάνη (2000) σκην. Αρβανιτάκης Κ. (Χορός / Θ.Ο.Κ., Επίδαυρος, περιοδεία)

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Βαραβάς 2010 (μικρού μήκους, 2008) σκην. Βογόπουλος, Τριαντάφυλλο για μία Μέρα (μεσαίου μήκους, 2007) σκην. Τριανταφυλλίδης Ε. – Καζής Β. (Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής και Βραβείο Ε.Κ.Κ. στο Φεστιβάλ Δράμας, Βραβείο Ε.Κ.Κ. στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βραβείο Μοντάζ στο Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου), Ρόκκο vs Κλεοπάτρας (μεγάλου μήκους, 2005) σκην. Σπίνουλας Α., Πεθαίνει Καλύτερα όποιος Πεθαίνει Τελευταίος (μεγάλου μήκους, 2004) σκην. Μπλιούμης Β, Delivery (μεγάλου μήκους, 2003) / σκην. Παναγιωτόπουλος Ν. (Φεστιβάλ Βενετίας), Άνθρωπος (μικρού μήκους, 2002)/ σκην. Μπλιούμης Β. (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Bad Liebesteiner, Γερμανία), Μία Προσπάθεια Ακόμη (μικρού μήκους, 2001) σκην. Κόλλας Σ. (2 βραβεία στο Φεστιβάλ Δράμας), Το Αγόρι με τα Μπαλόνια (μικρού μήκους, 2000) σκην. Παπαλοΐζος Γ.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Εθνική Ελλάδος (2014-15) του Καπουτζίδη Γ., σκην. Αγγελόπουλος Α., Doctor Ρούλης ( 2009-10) σκην. Κοντομάρης Σ. (& βοηθός σεναριογράφου Ρώμα Χάρη), Ματωμένα Χώματα (2008-09) σκην. Κουτσομύτης Κ. (ρόλος Αμπντούλ), Άγρια Παιδιά – Λέρωσε τα Χέρια σου (2008-09) σκην. Νικολέρης Χ., Λόλα (2 επεισόδια, (2008-09)) σκην. Κωστόπουλος Κ., Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο (2007-08) σκην. Παληγιαννόπουλος Χ., Η Εξαφάνιση (2007-08) σκην. Μαρκίδης Σ. – Ρασιδάκης Σ., Singles 3(2007-08) σκην. Μπλάτσος Σ., Άμυνα Ζώνης (2007-08) σκην. Τσίτος Φ. – Χαρίτος Λ., Safe Sex 2 – Λίλα(2007-08) σκην. Αθανασίου Κ., Ένας Μήνας και Κάτι (2007-08) σκην. Θωμόπουλος Β., Για την Καρδιά ενός Αγγέλου (2007-08) σκην. Μαρκίδης Σ. – Ρασιδάκης Σ., Singles 2 (2006-07) σκην. Μπλάτσος Σ., Επτά Θανάσιμες Πεθερές – Η Πατρινιά Πεθερά (2006-07) σκην. Πετρινιώτης Γ., Πάνω από το Νόμο – Πυρ Γυνή και Ύδωρ (2006-07) σκην. Κρητικός Ν., Αγαπώ τη Μαμά σου (Τηλεταινία, (2006-07) ) / σκην. Παπαδόπουλος Χ., Εντιμότατοι Κερατάδες (Ο Κερατάς Λαμόγιο / Ο Παρτάκιας Κερατάς (2006-07)) / σκην. Τσάπα Μ., Τα Παιδιά της Νιόβης (2004 -05) σκην. Κουτσομύτης Κ. (ρόλος Τσακιτζής), Μπαμ (2001-02) σκην. Φερεντίνος Χ.

* Για τη σεζόν 2017-18 σκηνοθετεί το έργο «Φυλακισμένες» στον πολυχώρο Vault. Επίσης συνεχίζεται σε σκηνοθεσία δική του η περσινή επιτυχία «Curing room» στον ίδιο χώρο.

* H συνταγή πρωτοδημοσιεύτηκε στο χρονολόγιο του Δημήτρη Καρατζιά στο F/b.

  • Διαβάστε ακόμα:

«Φυλακισμένες» – Κριτική παράστασης και πληροφορίες

Δημήτρης Καρατζιάς – Συνέντευξη

Κριτική παρουσίαση για το «Curing room»

 

 

eirini aivaliwtouΕορταστικό γεμιστό κοτόπουλο από τον αγαπημένο σκηνοθέτη Δημήτρη Καρατζιά
Περισσότερα

«Χρωμογραφία IIΙ», οι εικαστικές οφθαλμαπάτες της Αγγελικής Δεκουλάκου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η «Χρωμογραφία IIΙ» της Αγγελικής Δεκουλάκου είναι μια εικαστική πρόταση πάνω στη νεκρή φύση. Στην έκθεση αυτή παρουσιάζεται η τρίτη και τελευταία φωτογραφική ενότητα που αποτελεί εξέλιξη των δύο προηγούμενων, οι οποίες παρουσιάστηκαν το 2008 και το 2012 στην Αθήνα.

Στην Αίθουσα Τέχνης «The Image Gallery» πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της Αγγελικής Δεκουλάκου, με τίτλο «Χρωμογραφία  IIΙ». Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν πολλοί εκπρόσωποι από τον επιχειρηματικό, εικαστικό, καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό κόσμο.

«Για άλλη μια φορά σκόπευα να χρησιμοποιήσω το φωτογραφικό μέσο για τη δημιουργία εικόνων» εξηγεί η εικαστικός. Λουλούδια διαφόρων ειδών γίνονται αναπόσπαστα κομμάτια της σύνθεσης και χάνονται μέσα σ’ αυτήν, μετατρέπονται σε τέρατα, φαντάσματα ενός άλλου χώρο-χρόνου. «Πρόθεσή μου είναι να προσδώσω στις άψυχες αυτές συνθέσεις ζωή, να τις μετατρέψω σε natura vivente, όπου ο πρωταγωνιστής είναι τα λουλούδια. Η δουλειά αυτή αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία έχουν στενή συνομιλία μεταξύ τους.

Το ένα μέρος είναι ασπρόμαυρες φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί με φιλμ και το άλλο, είναι έγχρωμες φωτογραφίες τραβηγμένες με ψηφιακή μηχανή, με τη χρήση ενός κόκκινου φίλτρου. Στις ασπρόμαυρες εικόνες, συνθέσεις λουλουδιών σε βάζα ορισμένες φορές κάτω από ημίφως, αχνο-φαίνονται σαν ονειρικά τοπία, αέρινα, γίνονται οφθαλμαπάτες και έχουν κίνηση σαν να χορεύουν. Υπάρχουν σκόπιμα φλουταρίσματα σε κάποια τμήματά τους, όπου ο φωτογραφικός φακός νετάρει σε συγκεκριμένα σημεία, όπως πέταλα, φύλλα κ.α. Κουνώντας τη μηχανή κατά τη λήψη της φωτογραφίας η καλλιτέχνις, επεμβαίνει ακόμα περισσότερο στο εικαστικό αποτέλεσμα. Φώτα, σαν εξπρεσιονιστικές πινελιές, προσδίδουν μιαν «ατμοσφαιρικότητα» στη φωτογραφική σύνθεση. Η χρήση του φωτός σ’ αυτές τις «ζωντανές-άψυχες» φιγούρες, μέσω μιας «εικαστικής» ελευθερίας, δημιουργεί μια «ψευδαισθησιακή» πραγματικότητα.

Στις έγχρωμες φωτογραφίες, η τεχνική είναι πιο σύνθετη. Ένα κόκκινο φίλτρο (δαχτυλίδι με κόκκινο γυαλί) μπαίνει μπροστά από τον φωτογραφικό φακό και μετατρέπει την εικόνα σε μονοχρωματική, έτσι η φωτογραφία γίνεται κόκκινη. Αντίστοιχα φωτογραφικά πειράματα έκανε το 1970 ο πατέρας της εικαστικού, ο ζωγράφος Ηλίας Δεκουλάκος. Οι συνθέσεις των λουλουδιών στη Χρωμογραφία ΙΙΙ παραπέμπουν σε «ζωγραφικές εικόνες». Δημιουργείται μια θολότητα στο φωτογραφικό θέμα, η οποία προσδίδει επιπλέον κίνηση. Αλλού το παιχνίδι της κίνησης και της θολότητας είναι πιο έντονο, οπότε το αποτέλεσμα είναι εικόνες πιο ονειρικές. Άλλοτε οι πιο έντονες αντιθέσεις με γραμμές και μαύρα παίζουν ένα διαφορετικό εικαστικό παιχνίδι και σαν γραφές, δημιουργούν την αίσθηση ότι πρόκειται για μεγάλα σχέδια με κάρβουνο. Παρόλη τη «ζωγραφικότητα» που δημιουργείται, το έντονο κοντράστ προσθέτει ένα επιπλέον φωτογραφικό στοιχείο.

Στον πολύ ωραίο χώρο της «Image Gallery», θα παρουσιαστούν 35 φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων (ασπρόμαυρες φωτογραφίες και κόκκινες-μαύρες) καθώς επίσης και 50 μικρές φωτογραφίες (20×30 εκ.) οι οποίες θα εκτεθούν όλες μαζί σε έναν τοίχο και θα αποτελούν είτε ένα μεγάλο έργο, είτε πολλά μικρά αυτόνομα έργα. Θα εκτεθεί επίσης και μια παλιά φωτογραφία του Ηλία Δεκουλάκου με την τεχνική του κόκκινου φίλτρου.

Η Αγγελική Δεκουλάκου αναφέρει: «Είμαι εικαστικός-ζωγράφος, ταυτόχρονα και φωτογράφος. Τα ασαφή όρια των δύο αυτών τεχνών δύνανται να χρησιμοποιηθούν ως παιχνίδι για γένεση ιδεών. Αρκετές φορές όμως αντίστοιχα αποτελέσματα πειραματισμών, δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να προσδιοριστούν ως ζωγραφική ή ως φωτογραφία. Με τη Χρωμογραφία ΙΙΙ, στόχος μου είναι να συντεθεί ένα φωτογραφικό παράδειγμα με ζωγραφικούς κανόνες, καθώς και ένα εικαστικό με φωτογραφικούς κανόνες. Ενώ παράλληλα προσπαθώ να συνεχίσω και να εξελίξω μέσα από προσωπική έρευνα, δικές μου φωτογραφικές τεχνικές και εικαστικό έργο την «Ιστορία της Νεκρής Φύσης».

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στον Ηλία Δεκουλάκο, αφού εκείνος πρωτο-πειραματίστηκε με το κόκκινο φίλτρο καθώς επίσης, το 2018 είναι τα 20 χρόνια από τον θάνατό του.

Την επιμέλεια κάνει ο Ηλίας Κοσίντας.

Κείμενο γράφει η Συγγραφέας – Θεωρητικός Τέχνης Μαρία Γιαγιάννου.

Website: www.Chromography.blogspot.com

  • Η Αγγελική Δεκουλάκου είναι ζωγράφος-φωτογράφος-designer. Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην «Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών» Αθήνας (Τ. Πατρασκίδης, Γ. Ψυχοπαίδης, Γ. Μήλιος, 1996-2001). Φοίτησε στη σχολή του Δυτικού Βερολίνου «HDK» με το πρόγραμμα «Erasmus Socrates Exchange» (ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία) και σπούδασε φωτογραφία με τον Πλάτωνα Ριβέλλη. Από το 2003-2005, παρακολούθησε το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του «Pratt Institute» στη Νέα Υόρκη με εξειδίκευση πάνω στον σχεδιασμό βιομηχανικών προϊόντων μαζικής παραγωγής. Από το 2005-2008 έζησε στις ΗΠΑ, όπου συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ντιζάιν και κοσμήματος (Νέα Υόρκη). Επίσης, έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εικαστικές εκθέσεις στην Ελλάδα. Ατομικές εκθέσεις: «Χρωμογραφία Ι» Κέντρο Τέχνης «Αγγέλων Βήμα» Αθήνα (2008), «Χρωμογραφία ΙΙ» Αίθουσα Τέχνης «Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου» Αθήνα (2012), «Χρωμογραφία ΙΙΙ» Αίθουσα Τέχνης «The Image Gallery» Αθήνα (επιμ.: Ηλίας Κοσίντας, 2017). Το 2009 επιμελήθηκε την αναδρομική έκθεση φωτογραφίας: «Ηλίας Δεκουλάκος, Φωτογραφίες 1960-1980» στην Αίθουσα Τέχνης «Νέες Μορφές» στην Αθήνα. Με την εταιρεία της «AD Art&Design» σχεδιάζει, κατασκευάζει και προωθεί κοσμήματα, ρούχα, έπιπλα, πιάτα και άλλα βιομηχανικά χρηστικά προϊόντα. Δουλεύει επίσης με τη φωτογραφία και άλλα «μίντια».

H εικαστικός με τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων, Αντώνη Κοκολάκη

Αίθουσα Τέχνης «The Image Gallery»

Λεωφ. Βασιλίσσης Αμαλίας 36, Αθήνα – Σύνταγμα, Τ.Κ. 10558, τηλ: +30-210-3230534

email: mail@theimage.gr

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 16.00-20.00, Σάββατο 11.00-17.00 και Κυριακή 12.00-16.00.

Δευτέρα κλειστά.

Website: www.theimage.gr

Διάρκεια έκθεσης μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 2017

eirini aivaliwtou«Χρωμογραφία IIΙ», οι εικαστικές οφθαλμαπάτες της Αγγελικής Δεκουλάκου
Περισσότερα

Οι MAGAM από το Μπέι Χαμάμ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«It all began with a little red tongue sticking out of an unseen mouth and licking its way in the dark. Hesitating at first, then sparkling and crackling and all of a sudden bursting out in total, u-n-c-o-n-t-r-o-l-l-a-b-l-e freedom.»
Οι MAGAM παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Αθήνα τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο One, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
To μουσικό γκρουπ MAGAM αποτελείται από τον τρομπετίστα Γιώργο Αβραμίδη και τον sound artist moody alien. H μουσική τους εξερευνά διαφορετικές μορφές αυτοσχεδιασμού και μουσικού πειραματισμού.
Ο δίσκος Οne κυκλοφόρησε σε περιορισμένη έκδοση 300 βινυλίων και σε ψηφιακή μορφή από τη Thirsty Leaves Music, σε συνεργασία με τον πολυχώρο Το Πικάπ. Θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα υβριδικό κολάζ αυτοσχεδιαστικών ηχογραφήσεων – με καταλυτική αυτή της τρομπέτας του Γιώργου Αβραμίδη – που πραγματοποιήθηκε στο Μπέι Χαμάμ. Η παραγωγή έγινε από τον moody alien, ενώ συμμετείχαν και οι: Βασίλης Μπαχαρίδης (τύμπανα, κρουστά), Νεκτάριος Μανάρας (κιθάρα) και Σωτήρης Πατσιαλάς (κοντραμπάσο).

Περισσότερες πληροφορίες:
http://www.facebook.com/MAGAMband/
μια γεύση από το δίσκο:

http://thirstyleavesmusic.bandcamp.com/album/one

 

Γιώργος Αβραμίδης
Ο Γιώργος Αβραμίδης μεγάλωσε στα Γιαννιτσά και βάλθηκε να μάθει τρομπέτα από πολύ τρυφερή ηλικία. Μόλις τελείωσε το σχολείο πήγε στη Θεσσαλονίκη και άρχισε να εργάζεται ως τρομπετίστας σε μια πληθώρα σχημάτων. Έχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις και συναυλίες καλλιτεχνών όπως οι: Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Χριστιανάκης, Coti K., Παύλος Παυλίδης κ.ά. Είναι ιδρυτικό μέλος των Tuflon και των ΕΚΜΕΚ. Έχει κυκλοφορήσει 2 προσωπικούς δίσκους με τίτλο Protocol και Voyager.

Περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/George-Avramidis-Music-596578130353805/

 

moody alien
Άρχισε να φτιάχνει μουσική το 2001 χωρίς προηγουμένως να φροντίσει να διδαχθεί πώς θα έπρεπε αυτή να φτιάχνεται, ενώ στη διάρκεια αυτών των ετών επιμένει κιόλας να μη μαθαίνει πράγματα παρά μόνο μέσω της πειραματικής μεθόδου και της επακόλουθης ακρόασης των αποτελεσμάτων. Η προσέγγισή του θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «αν ακούγεται καλό, τότε είναι καλό».
Ιδρυτής και επιμελητής του πειραματικού label Thirsty Leaves Music (από τα τέλη του 2014), έχει στο ενεργητικό του 6 προσωπικές κυκλοφορίες και συμμετοχές σε συλλογές, καθώς και την παραγωγή ή / και το artwork για κυκλοφορίες άλλων καλλιτεχνών.

Περισσότερες πληροφορίες:
http://moody-alien.weebly.com

κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων > μουσικό πρόγραμμα 2017-2018
MAGAM present One
Tετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017
21:30
5 €

κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
11361 Κυψέλη, Αθήνα

213.00.40.496 & 69.45.34.84.45
ΠΡΟΣΒΑΣΗ με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (15 λεπτά με τα πόδια)

https://polychorosket.gr
https://www.facebook.com/tvcontrolcenter/

eirini aivaliwtouΟι MAGAM από το Μπέι Χαμάμ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Περισσότερα

Υπάρχουν κι αυτοί οι κουραμπιέδες…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια διαδεδομένη συνταγή σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας, όπως η Μάνη, είναι οι κουραμπιέδες με ελαιόλαδο, και όχι με βούτυρο. Προτιμούσαν οι Μανιάτες αυτό το γλύκισμα διότι ήταν εύκολο, γευστικό και το διατηρούσαν αρκετό καιρό στο ντουλάπι για οικογενειακή κατανάλωση αλλά και για κέρασμα του επισκέπτη στις γιορτές. Εξάλλου τα νοικοκυριά τους είχαν αρκετά αποθέματα σε λάδι. Επίσης είναι πολύ υγιεινό, νηστίσιμο και θρεπτικό έδεσμα. Σας δίνουμε τη συνταγή, που δεν είναι ακριβώς παραδοσιακή αλλά παραλλαγμένη και πιο σύγχρονη.

Υλικά Συνταγής

2 φλ. ζάχαρη
1/2 φλ. λευκό ξηρό κρασί
1/4 φλ. κονιάκ
1/4 φλ. λικέρ μαστίχα
3 φλ. ελαιόλαδο
1 κ.γλ. σόδα μαγειρικής
2-3 πρέζες μοσχοκάρυδο
2 δάκρυα μαστίχας τριμμένα
1 πρέζα αλάτι
9 φλ. αλεύρι γ.ο.χ. (περίπου)
1 φλ. ψιλοκομμένο καβουρδισμένο αμύγδαλο
άχνη ζάχαρη και βανίλια για το άχνισμα
λίγο ανθόνερο (προαιρετικά)

Εκτέλεση

Για τους νηστίσιμους κουραμπιέδες με λάδι, βάζουμε πρώτα στον κάδο του μίξερ ή σε ένα μπολ, τη ζάχαρη, το κρασί, το κονιάκ, το λικέρ, το λάδι, τη σόδα, το αλάτι, το μοσχοκάρυδο και τη μαστίχα. Με το σύρμα ανακατεύουμε να διαλυθεί η ζάχαρη.

Προσθέτουμε το κοσκινισμένο αλεύρι, μέχρι να γίνει η ζύμη μαλακιά, εύπλαστη και αρκετά λαδερή. Τέλος, ρίχνουμε το αμύγδαλο κι απαλά ζυμώνουμε να το πάρει μέσα η ζύμη. Μην παιδέψετε πολύ τη ζύμη για να βγουν οι νηστίσιμοι κουραμπιέδες τριφτοί και αφράτοι.

Αφήνουμε τη ζύμη σκεπασμένη για 30′. Μετά, παίρνουμε κομμάτια ζύμης όσο ένα καρύδι και πλάθουμε κουραμπιέδες. Τους αραδιάζουμε σε λαμαρίνα. Δεν χρειάζεται λάδωμα η λαμαρίνα γιατί η ζύμη είναι αρκετά λαδερή.

Όταν πλάσουμε όλους τους νηστίσιμους κουραμπιέδες και τους βάλουμε σε λαμαρίνες, τους ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 160-170 βαθμούς C στον αέρα, για περίπου 30′ να φουσκώσουν και να ροδίσουν.

Κατά τη διάρκεια του ψησίματος ανεβοκατεβάζουμε τις λαμαρίνες ώστε να ψηθούν ομοιόμορφα και να ροδίσουν καλά πάνω-κάτω και γύρω γύρω.

Όταν ροδίσουν καλά, αρχίσουν και σκάνε στην επιφάνεια και μοσχομυρίσει η κουζίνα, τότε είναι έτοιμοι.

Αχνιστούς τους βγάζουμε στον πάγκο. Αν σας αρέσει το ανθόνερο, ραντίζετε τους με λίγες σταγόνες έτσι όπως βγαίνουν καυτοί από τον φούρνο.

Αφήνουμε λίγο να κρυώσουν και τους αχνίζουμε με μπόλικη άχνη κοσκινισμένη μαζί με λίγη κανέλα.

eirini aivaliwtouΥπάρχουν κι αυτοί οι κουραμπιέδες…
Περισσότερα