Animal stories

Τι θα φέρει η τροποποίηση του νόμου για τα ζώα συντροφιάς. Ο αν. υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης μιλάει στο νέο περιοδικό «go.Pet»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το δεύτερο τεύχος του περιοδικού go.Pet είναι γεγονός. Το νέο περιοδικό είναι εύχρηστο, ενημερωτικό, ευχάριστο, πλούσιο και απαραίτητο για κάθε φιλόζωο.

Ανάμεσα στα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα άρθρα του, ανακαλύψαμε τα εξής:

  • Ο Γιάννης Τσιρώνης, αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, εξηγεί τι θα φέρει ο νέος νόμος για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα.
  • Ο Κυριάκος Αγαθαγγελίδης, κτηνίατρος, γράφει και τον εφιάλτη της δυσπλασίας.
  • Η Αντριάνα Παρασκευοπούλου, δημοσιογράφος, μας μιλά για την αγάπη που μπορείς να λάβεις από ένα αδέσποτο.
  • Η Ιωάννα Γιαννακοπούλου, κτηνίατρος, εξηγεί όσα πρέπει να γνωρίζετε για τα κουνέλια.
  • Ο Χρήστος Κούτσης, εκπαιδευτής, αποκαλύπτει τον τρόπο σκέψης των σκύλων.
  • Ο Alexandro Caiafa, groomer, γράφει για τα μυστικά της περιποίησης.
  • H Μυρτώ Περράκη, κτηνίατρος, εφιστά την προσοχή μας όταν η συμπεριφορά του τετράποδου φίλου μας αλλάζει.
  • Ο Ignacio Vidorreta Sumava, εκτροφέας, μιλά για τις περσικές γάτες.

Kαι πολλά ακόμα θέματα που πρέπει να διαβάσετε!

  • Το ΔΣ του Σύλλογος Ερασιτεχνών Εκτροφέων Σκύλων Ελλάδας μιλά για τη σημασία της ερασιτεχνικής εκτροφής και τη συμβολή της στη διατήρηση των φυλών, ειδικά των γηγενών!
    Δείτε το περιοδικό online ή κατεβάστε το στον υπολογιστή σας πρώτοι. Τις επόμενες μέρας θα αναρτηθούν και τα σημεία διάθεσης!
    Αν το θέλετε σπίτι σας, επικοινωνήστε με τη συντακτική ομάδα.

 

eirini aivaliwtouΤι θα φέρει η τροποποίηση του νόμου για τα ζώα συντροφιάς. Ο αν. υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης μιλάει στο νέο περιοδικό «go.Pet»
Περισσότερα

Γιώργος Σεφέρης: «Οι γάτες τ’ Άη Νικόλα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σαν σήμερα 10 Δεκεμβρίου 1963, στη Στοκχόλμη, έγινε η απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στον ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη.

Οι γάτες τ’ Άη Νικόλα

«Φαίνεται ο Κάβο-Γάτα…», μου είπε ο καπετάνιος
δείχνοντας ένα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι
τ’ άδειο ακρογιάλι ανήμερα Χριστούγεννα,
«… και κατά τον Πουνέντε αλάργα το κύμα γέννησε την Αφροδίτη·
λένε τον τόπο Πέτρα του Ρωμιού.
Τρία καρτίνια αριστερά!»
Είχε τα μάτια της Σαλώμης η γάτα που έχασα τον άλλο χρόνο
κι ο Ραμαζάν πώς κοίταζε κατάματα το θάνατο,
μέρες ολόκληρες μέσα στο χιόνι της Ανατολής
στον παγωμένον ήλιο
κατάματα μέρες ολόκληρες ο μικρός εφέστιος θεός.
Μη σταθείς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια αριστερά» μουρμούρισε ο τιμονιέρης.

…ίσως ο φίλος μου να κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστός σ’ ένα μικρό σπίτι με εικόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω απ’ τα κάδρα.
Χτύπησε η καμπάνα του καραβιού
σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε
κι ήρθε να ζωντανέψει πέφτοντας
αλλοτινές ελεημοσύνες.

«Παράξενο», ξανάειπε ο καπετάνιος.
«Τούτη η καμπάνα -μέρα που είναι-
μου θύμισε την άλλη εκείνη, τη μοναστηρίσια.
Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

»Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα το είχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ως την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».
«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

Γιώργος Σεφέρης. Αθήνα, 1970.

(Το παραπάνω θέμα, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο catisart.gr στις 27 Σεπτεμβρίου 2011).

vas_catisΓιώργος Σεφέρης: «Οι γάτες τ’ Άη Νικόλα»
Περισσότερα

Η Χιονάτη της Πάρνηθας (Ηλίας Βενέζης)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το διήγημα του Ηλία Βενέζη που ακολουθεί δείχνει τη στενή σχέση ανθρώπου και φύσης, αποκαλύπτει την ανάγκη της συμφιλίωσής μας σήμερα με το φυσικό περιβάλλον, με τα φυσικά φαινόμενα, με τους ζωντανούς οργανισμούς που ζούνε μέσα σ’ αυτό.

Η μικρή Άννα είναι πια τώρα σε θέση να καταλαβαίνει τη μεγαλοπρέπεια του κόσμου. Δεν κάθεται να κοιτάζει με απορία όταν περνούν τα σύννεφα, όταν αστράφτει σαν πέφτει βροχή. Έγινε φίλη και με τα δέντρα. Τα δέχτηκε σαν πλάσματα που ήρθαν στη γη μονάχα για να την ευχαριστούνε: να της κάνουν σκιά άμα έχει ήλιο, ή να σαλεύουν τα φύλλα τους όταν φυσά τ’ αγέρι, για να παίζει. Μονάχα σαν ήρθε το χιόνι, αυτό ήταν πολύ νέο και η Άννα γοητεύτηκε. Κόλλησε το πρόσωπο της στο τζάμι του παραθύρου κι έμεινε ώρα κοιτάζοντας την άσπρη μαγεία που έπλεε στην ατμόσφαιρα. Το φως, στα γαλάζια μάτια της ανακατεύτηκε τότε παράξενα με το άσπρο φως του χιονιού. Ήταν σα να ήρθε αφρός και κύματα, σα να ήρθε Αιγαίο μες στον χειμωνιάτικο κλειστό χώρο του δωματίου.

Η Άννα είδε το χιόνι, πλημμύρισε τα μάτια της από χιόνι, κι έπειτα:

— Τι είναι αυτό; ρώτησε τη μητέρα της.

— Χιόνι είναι, Άννα. Το λένε χιόνι.

— Γιατί το λένε χιόνι;

— Έτσι το λένε. Γιατί είναι πολύ άσπρο κι έρχεται ίσια απ’ τον ουρανό.

Η Άννα θυμάται το κάτασπρο φόρεμα που της βάζουν τις μέρες που έχει ήλιο. Έχει μια σπάνια ικανότητα να συνδέει αμέσως τις όμοιες εικόνες, τα όμοια σχήματα και τα χρώματα.

— Όταν θα βάλω τα άσπρα μου, λέει, θα είμαι κι εγώ χιόνι.

— Ναι, Άννα, θα είσαι σαν το χιόνι. Θα σε λέμε τότε Χιονάτη. Έτσι ήταν η Χιονάτη.

— Έτσι ήταν η Χιονάτη; Τι είναι Χιονάτη;…

— Α, ναι. Δεν ξέρεις τίποτα για τη Χιονάτη. Θα σου πω.

Κι ενώ το χιόνι έπεφτε ολοένα, η Άννα έμαθε ό,τι έπρεπε να μάθει για τη Χιονάτη. Δεν ήταν η Χιονάτη του ξενικού παραμυθιού, αυτή με την κακιά βασίλισσα και με τους νάνους. Ήταν μια άλλη Χιονάτη, ένα κοριτσάκι βοσκών που ζούσε στην Ελλάδα. Εκεί στα μέρη της Πάρνηθας. Κανένα κακό πνεύμα δεν την έστειλε στο δάσος να χαθεί. Τέτοια κακά πνεύματα δεν ζουν στα βουνά της Ελλάδας. Έτυχε όμως να περάσει μια μέρα απ’ το καλύβι τους ένα ελαφάκι, το μοναδικό ελαφάκι που ζούσε στα βουνά της Πάρνηθας. Η Χιονάτη καθόταν στην πόρτα του καλυβιού και ταξίδευε όνειρα πάνω στα σύννεφα, όταν είδε το ελάφι. Τρόμαξε πολύ, γιατί δεν είχε δει καμιάν άλλη φορά ελάφι.

Μα σαν μπόρεσε και το κοίταξε μες στα μάτια, στη στιγμή ξεφοβήθηκε, γιατί είδε τούτο το παράξενο: τα μάτια του ελαφιού ήταν δακρυσμένα, όπως ποτέ δεν γίνεται με τα άλλα πλάσματα του βουνού εξόν απ’ τους ανθρώπους.

«Πώς σε λένε;», του λέει η Χιονάτη παίρνοντας θάρρος.

«Με λένε ελάφι».

«Και πού μένεις; Δεν σε είδα καμιά φορά εδώ στα μέρη μας»

«Πού να με δεις, κοριτσάκι; Εγώ ζω βαθιά μες στο δάσος που είναι πέρα απ’ το «Άρμα», πέρα απ’ τη μεγάλη χαράδρα»

«Και είσαι εκεί έρημο και μονάχο;».

«Είμαι μονάχο, κοριτσάκι, όμως δεν είμαι έρημο. Έχω πολλούς συντρόφους».

«Έχεις πολλούς συντρόφους;».

«Ου! Έχω πολλούς! Έχω τα φύλλα που βουίζουν στα δέντρα και που μηνούν τον καιρό που θα ‘ρθει, έχω τα σκουλήκια που σαλεύουν στη γη, έχω το χορτάρι που φυτρώνει ύστερα από τη βροχή. Δεν είμαι μονάχο».

«Και τα μάτια σου γιατί είναι έτσι; Γιατί κλαιν τα μάτια σου;».

Το ελάφι δεν ξέρει τι να πει γι’ αυτό, δεν ξέρει τίποτα σίγουρο. Σαν ήταν μικρό, είχε μια φορά ακούσει ένα παλιό παραμύθι που του λέγανε, μια ιστορία των προγόνων του, των πρώτων ελαφιών που ήρθαν στη γη. Ζούσανε, λέει, τα ελάφια σε μεγάλα παρθένα δάση και ήταν πολύ καλά έτσι που ζούσαν ξένοιαστα με τ’ άλλα θεριά και τα πουλιά, όταν κάποτε ξεστράτισαν*. Βγήκαν απ’ τα λημέρια τους, περιπλανήθηκαν πολλές μέρες και πολλές νύχτες, κι άξαφνα βρέθηκαν μες στη χώρα των ανθρώπων. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που αντίκριζαν τα πρώτα ελάφια του κόσμου. Κάθισαν τα ελάφια και τους παραφύλαξαν. Και είδαν: Τα παράξενα πλάσματα με τα δυο πόδια όλη τη μέρα σκύβαν στη γη και τη σκάβανε, την ξεκολνούσαν* και πάλι την άφηναν στον τόπο της. Όλη τη μέρα βογκούσαν, ώσπου ερχόταν η νύχτα και βγαίναν τα άστρα. Τότε μόνο, σαν πέφτανε να κοιμηθούν, ησύχαζαν. Και πάλι, όταν τα άστρα φεύγανε, πάλι άρχιζαν να χτυπούν τη γη, σα μια δύναμη σκοτεινή να τους πρόσταζε όλο να σκάβουν κι όλο να βασανίζονται βγάζοντας το χώμα απ’ τη γη. Όμως το χώμα πάλι έπεφτε πίσω, η γη ήταν ατέλειωτη, ατέλειωτο ήταν και το μαρτύριο των ανθρώπων.

Περίεργα τα ελάφια πήγαν πιο κοντά και τους κοίταξαν μες στα μάτια. Για πρώτη φορά είδαν δάκρυα μες στα μάτια των ανθρώπων. Τότε κι εκείνα δάκρυσαν. Κι από κείνη τη μέρα όλα τα ελάφια του κόσμου κλαίνε — για τη μνήμη των ανθρώπων της γης που βασανίζονται.

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΗ Χιονάτη της Πάρνηθας (Ηλίας Βενέζης)
Περισσότερα

Ο Ντοστογιέφσκι για τον άνθρωπο και τα κτήνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Οι άνθρωποι μερικές φορές μιλούν για την «κτηνώδη» σκληρότητα του ανθρώπου, αλλά αυτό είναι τρομερά άδικο και προσβλητικό για τα κτήνη, κανένα ζώο δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι τόσο σκληρό όσο ο άνθρωπος, τόσο έντεχνα, τόσο καλλιτεχνικά».
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

  • Εικόνες: Kevin Peterson
eirini aivaliwtouΟ Ντοστογιέφσκι για τον άνθρωπο και τα κτήνη
Περισσότερα

14ο Χριστουγεννιάτικο Bazaar του Σωματείου Περίθαλψης και Προστασίας Αδέσποτων Ζώων «Stray.Gr»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το νιαουρίζειν εστί σκυλοσοφείν και το bazaarεύειν μονόδρομος για 14η συνεχόμενη χρονιά! Σας προσκαλούμε λοιπόν και φέτος, εμείς, κυρίες και κύριοι εμείς, οι εθελοντές του Σωματείου Περίθαλψης και Προστασίας Αδέσποτων Ζώων «Stray.Gr» στο 14ο Χριστουγεννιάτικο Bazaar για τα αδέσποτα ζώα που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017, 10:00 – 20:00, στο Thission Lofts, Πειραιώς 123, Αθήνα, απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι (στάση Μετρό Κεραμεικός).

Αν είστε «γάτες» δεν θα το χάσετε, καθώς στο Χριστουγεννιάτικο Βazaar μας θα βρείτε:

• Χειροποίητα γούρια για τη νέα χρονιά, που αποδεδειγμένα 14 χρόνια τώρα προστατεύουν με 100% επιτυχία από το μάτι (και από το πόδι και από το αυτί)
• Το ημερολόγιο του 2018 που τυπώσαμε ειδικά για σας τους ξεχασιάρηδες με πολλή αγάπη (και πολύ χώρο για να σημειώνετε όλα αυτά που ξεχνούσατε το 2017)
• Κοσμήματα με γάτες-σκύλους-κόκαλα-ψαροκόκαλα-πατούσες και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή του φιλόζωου κοινού μας- φυσικά δεν λείπουν και τα πιο κλασικά κοσμήματα για να κάνετε δώρο στους λιγότερο σκυλογατοκεντρικούς φίλους σας
• Είδη για τον σκύλο σας και τη γάτα σας – ελάτε, μην ντρέπεστε, βάζετε κι εσείς κάτω από το δέντρο δώρο για τον τριχωτό σας φίλο…!
• Δώρα και διακοσμητικά αντικείμενα, χειροποίητα και μη
• Βιβλία καινούρια και μεταχειρισμένα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, διότι το πνεύμα είναι το ήμισυ του παντός
• Ρούχα & αξεσουάρ σαν καινούργια -καθότι η ανακύκλωση είναι η μισή αρχοντιά και τέλος πάντων μόδα είναι και γυρίζει
• Όλα τα υπέροχα προϊόντα του Stray.Gr, t-shirts για μικρούς και μεγάλους, κούπες, ποδιές μαγειρικής, ομπρέλες και τσάντες
• και φυσικά, τον πλούσιο μπουφέ μας με καφέ, αναψυκτικά και υπέροχα σπιτικά φαγητά και γλυκά απ’ τα χεράκια των εθελοντών μας (και των μαμάδων τους!), τα οποία θα μπορέσετε να απολαύσετε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του μπιστροκαφενείου μας.

Σκοπός του Bazaar είναι η οικονομική ενίσχυση του Σωματείου ώστε να συνεχίσει να βοηθά αποτελεσματικά τα αδέσποτα ζώα και τη συμβίωση των ανθρώπων και των ζώων της πόλης.

Το Stray.Gr είναι αναγνωρισμένο και εγκεκριμένο μη κερδοσκοπικό σωματείο με έδρα την Αθήνα. Αποτελείται αποκλειστικά από εθελοντές, δεν λαμβάνει κανενός είδους οικονομική στήριξη από την πολιτεία ή άλλους φορείς και συντηρείται αποκλειστικά από τις συνεισφορές των μελών και τις δωρεές φίλων του Σωματείου και των αδέσποτων ζώων. Σκοπός των εθελοντών του Stray.gr είναι η διάσωση των αδέσποτων ζώων της Αττικής. Δίνοντας προτεραιότητα στα πιο δύσκολα περιστατικά, στα πιο ευάλωτα ζώα που δεν μπορούν να επιβιώσουν στο δρόμο – κουτάβια, άρρωστα, χτυπημένα, εγκαταλελειμμένα – έχουμε καταφέρει να σώσουμε περισσότερα από 3.000 ζώα από την ίδρυσή μας το 2003.

Πέραν της δράσης στο πεδίο, και ως ιδρυτικό και ενεργό μέλος της Πανελλήνιας Φιλοζωικής Ομοσπονδίας, το Stray.gr αγωνίζεται για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας σε θέματα προστασίας των αδέσποτων ζώων και ενεργοποιείται στους τομείς της εκπαίδευσης, της ενημέρωσης, και της συνεχούς διαβούλευσης και συνεργασίας με φορείς και διεθνείς οργανώσεις.

 

eirini aivaliwtou14ο Χριστουγεννιάτικο Bazaar του Σωματείου Περίθαλψης και Προστασίας Αδέσποτων Ζώων «Stray.Gr»
Περισσότερα

Ιστορία ενός σκύλου – Εμμανουήλ Ροΐδης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ως να ήτο χθεσινή ενθυμούμαι την ήδη τεσσαρακονταετή του σκύλου εκείνου ιστορίαν. Ήμην τότε μαθητής της πρώτης τάξεως του ελληνικού σχολείου εις το Ελληνοαμερικανικόν Λύκειον του μακαρίτου Χρήστου Ευαγγελίδου. Ερχόμενος εξ Ιταλίας δεν ευρέθην όσον εφοβούμην εις την Σύραν ξενιτευμένος. Πολλοί τω όντι απέμενον ακόμη εις την υμνηθείσαν υπό του Ορφανίδου ξηρόνησον Ιταλοί πατριώται εκ των φιλοξενηθέντων μετά την αποτυχίαν της επαναστάσεως του 1848. Οι Ιταλοί ήσαν οι πλείστοι ακονηταί ξυραφίων, καθαρισταί κηλίδων, συγκολληταί σπασμένων πινακίων, ανακαινισταί παλαιών υποδημάτων, διακοσμηταί των νεκρικών φερέτρων, ευνουχισταί πετεινών, υπαίθριοι τηγανισταί σμαρίδων και πάντες ανεξαιρέτως οι ζωγράφοι, λιθοξόοι, χοροδιδάσκαλοι και μουσικοί. Αι αξιώσεις των καλλιτεχνών τούτων περιωρίζοντο εις το να μη αποθάνωσι της πείνης, ο δε βίος δεν ήτο τότε όπως σήμερον ακριβώς. Αντί εικοσιπέντε τον μήνα δραχμών ηδύνατό τις να εύρη ολόκληρον μονόροφον οικίσκον εις τα Βαπόρια και ακόμη ευθηνότερον, αν είχεν αμβλείαν την όσφρησιν, παρά τα βυρσοδεψεία, και με έν μόνον σφάντζικον να χορτάση κεφτέδες, στουφάδον και καπαμά εις τα αυτοκαλούμενα «Ευρωπαϊκά ξενοδοχεία».
Ανάλογος της τοιαύτης του βίου ευθηνείας και της πληθώρας διδασκάλων ήτο των μουσικών μαθημάτων η τιμή, οι δε φιλόμουσοι πάσης κοινωνικής τάξεως Ερμουπολίται ωφελούντο της ευκαιρίας, όπως διδαχθώσιν έκαστος αντί μικράς θυσίας το όργανον της εκλογής του. Ουδέποτε ουδαμού αντήχησαν όσα τότε εις την Σύραν βιολία, φλάουτα, τρόμπαι, πίφερα, μανδολίνα, κόρνα και κλαρινέτα. Ο περιερχόμενος τας στενωπούς της πόλεως, και μάλιστα τας Κυριακάς, επνίγετο εις κύματα μελωδίας εξορμώντα εκ παντός παραθύρου. Ουδ’ ηδύνατο να καθήση εις την έδραν κουρείου ή την τράπεζαν καφενείου χωρίς να ευρεθή αντιμέτωπος πατριώτου του Μιχαήλ Αγγέλου και του Κορεγίου ζητούντος την άδειαν να εικονίση αντί τριδράχμου ‘την ευγενή και εκφραστικήν κεφαλήν του’ ή να ψοφήση ο σκύλος, ο γάτος ή ο ψιττακός του χωρίς να δεχθή αυθημερόν την επίσκεψιν του προτείνοντος να βαλσαμώση το λείψανον ‘του αξιεράστου ζώου’. Αν δε εκινδύνευε να μεταβή εις τας αιωνίους μονάς διακεκριμένον της Συριανής κοινωνίας μέλος, τότε όχι να κρυώση, αλλ’ ουδέ καν να ξεψυχήση επερίμεναν οι προσφερόμενοι να διαιωνίσωσι δια γυψίνου εκμάγματος την όψιν ‘του επιφανούς μεταστάντος’ ή να υμνήσωσι τα αλησμόνητα έργα του εις τα έγκριτα της Ιταλίας φύλλα. Αδύνατον είναι να ανακαλέσω εις την μνήμην μου τας τοιαύτας παρά την θύραν παντός ετοιμοθανάτου συνελεύσεις πειναλέων Ιταλών, χωρίς να ενθυμηθώ συγχρόνως το δημοτικόν δίστιχον·
Ωσάν κοράκοι κάθουνται τριγύρω του κραββάτου
και καρτερούν κι’ εγδέχονται το πότες θα ψοφήση.
Το δε κακόν ήτο, ότι δεν περιωρίζοντο μόνους τους νεκρούς ν’ ανυμνώσιν, αλλά και των ζώντων διέστρεφον τον νουν δια των ογκωδεστάτων εγκωμίων. Οι Λατίνοι ποιηταί εσατύρισαν ασπλάγχνως την χαμερπή κολακείαν των επί Αυγούστου πανταχόθεν συρρευσάντων εις την Ιταλίαν Γραικύλων. Τούτους όμως υπερέβησαν κατά πολύ οι εις Σύραν καταφυγόντες απόγονοι των σατυριστών. Δύσκολον ήτο να ευρεθή καθ’ όλην την νήσον αξιότιμός τις μεγαλέμπορος, καταστηματάρχης, λουκουμοποιός, τοκιστής, βυρσοδέψης, σαράφης, ή καραβοκύρης, του οποίου δεν υμνήθη πεζώς και εμμέτρως ‘l’acuto ingegno’ και ‘il raro talento’. Η δε προς τας ευγενείς αυτών κυρίας ιταλική λατρεία υπερέβαινε τα όρια του κωμικού και του πιστευτού. Μεταξύ των οικοδεσποινών τούτων υπήρχον βεβαίως καί τινες πράγματι ευπρόσωποι. Και αύται όμως έπρεπε να αρκεσθώσι δι’ έλλειψιν άλλων υπερβολικωτέρων εις τας αυτάς ομοιώσεις προς ‘άνθος λειμώνος, άγγελον, Ήραν, Ήβην ή Παναγίαν’, δια των οποίων υμνείτο και των ασχήμων η ευμορφία. Η τοιαύτη Ιταλών κολάκων επιδρομή συνετέλεσε, νομίζομεν, κατά πολύ εις την ανάπτυξιν του κυριωτάτου των τότε Συριανών ελαττώματος, της επάρσεως, του φουσκώματος, της επιδεικτικής απαγγελίας κοινών τόπων και των άλλων των νεοπλούτων γελοίων. Αλλά δια να μη φανώμεν άδικοι ή κακόγλωσσοι, σπεύδομεν να προσθέσωμεν, ότι κάπως γελοίοι ήσαν οι τότε προύχοντες της Σύρου, κατά δε τα λοιπά αγαθοί και τίμιοι άνθρωποι. Αδιστάκτως δε πιστεύομεν ότι, αν έπραττον τότε όσα έπειτα έπραξαν οι σύμβουλοι, σύνδικοι, διαχειρισταί και δήθεν πιστωταί της μακαρίτιδος ατμοπλοϊκής εταιρίας, εξάπαντος θα ελιθοβολούντο. Αλλ’ ας επανέλθωμεν ή μάλλον ας έλθωμεν εις του σκύλου την ιστορίαν.
Εξ όλων των Ιταλών αποίκων διασκεδαστικώτατος ήτο βεβαίως ο πρώην γαριβαλδινός λοχίας Γιαμβατίστας, ο προτιμήσας παντός άλλου το επάγγελμα σαλτιμπάγκου ή θαυματοποιού, το οποίον μετήρχετο επί της πλατείας, ακριβώς αντικρύ του Λυκείου, προς μεγάλην των υποτρόφων χαράν. Τον θίασον απετέλουν ο ρηθείς Γιαμβατίστας, ο δωδεκαετής υιός του Κάρλος και μεγαλόσωμος σγουρόσκυλος (barbet) φέρων το όνομα Πλούτων. Τα θαύματα του θιασάρχου, αι λαθροχειρίαι πεσσών, αι σφαιροβολίαι, αι πυραμίδες και αι καταπόσεις φλεγόντων ανθράκων ήσαν εκ των συνηθεστάτων, και έτι κοινότερα του υιού αυτού τα ‘θανάσιμα πηδήματα’ (salti mortali), ο χορός μεταξύ αυγών και αι εξαρθρώσεις. Πολύ μάλλον τούτων είλκυε την περιέργειαν και τα πεντάλεπτα των Συριανών ο σκύλος, ζητοκραυγάζων ή μάλλον ζητογαβγίζων υπέρ του Γαριβάλδη, ήτοι προ πασσάλου ενδυθέντος κόκκινον χιτώνα, ή ορμών να σπαράξη τον Ιησουίτην ή τον Ραδέσκην, τον αυτόν δηλ. πάσσαλον φέροντα μαύρον ράσσον ή ασπρόχρυσον στολήν και πίλον πτερωτόν Αυστριακού στρατάρχου. Ακόμη νοστιμώτερος ήτο όταν όρθιος επί της τραπέζης και έχων επί κεφαλής αρχιερατικόν διάδημα εκ χρυσοχάρτου, εμιμείτο τον πάπαν Πίον Νόννον, ευλογών δια των εμπροσθίων ποδών του τα πλήθη των πιστών, και εξ ίσου διέπρεπεν εις την λεγομένην ‘Κρίσιν του Πάριδος’, απονέμων αλανθάστως το μήλον ή μάλλον πορτοκάλιον εις την ωραιοτέραν εκ των προσαγομένων πλύστραν ή παραμάνναν.
Όπως οι λόγιοι συμπατριώται του μετέβαλλον εις τους στίχους των τας Συριανάς κυρίας εις αγγέλους και Ήβας, ούτω και εκείνος δια της απονομής του άθλου ανηγόρευε λαϊκάς Αφροδίτας. Αλλά προ πάντων αλησμόνητος ήτο όταν, βαδίζων επί των οπισθίων ποδών και κρατών μεταξύ των οδόντων μικρόν δίσκον, περιήρχετο μετά το τέλος της παραστάσεως τας τάξεις των θεατών ταπεινώς υποκλινόμενος προ εκάστου και έπειτα προσηλώνων επ’ αυτού ανεκφράστου γλυκύτητος επαιτικόν βλέμμα. Κάλλιστα δε γνωρίζων πόσον υπό των μαθητών ηγαπάτο, ευθύς μετά την περιφοράν του δίσκου εις την πλατείαν, εισώρμα εις το Λύκειον, εύθυμος και θορυβώδης αν διεσκεδάζομεν εις την αυλήν ή τους διαδρόμους, άφωνος, αιδήμων και συνεσταλμένος, αν ευρισκόμεθα εις των παραδόσεων τας αιθούσας.
Ημέραν εν τούτοις τινά ο διδάσκαλος της Κατηχήσεως, ο τότε απλούς ιερεύς και έπειτα επίσκοπος Χαλκίδος αοίδιμος Δαβίδ Μολοχάδης, μη γνωρίζων τον εισερχόμενον ήγειρε την ράβδον του να τον αποδιώξη. Αλλά πριν η ράβδος καταπέση, συνηντήθησαν του καλού ιερέως και του καλού σκύλου οι οφθαλμοί και αποτέλεσμα της συναντήσεως εκείνης ήσαν η απόθεσις της ράβδου και η προσθήκη πενταλέπτου εις τον έρανον των μαθητών[1]. Ούτοι διεσκέδαζον ενίοτε υποβάλλοντες την ακεραιότητα του Πλούτωνος εις δεινήν αληθώς δοκιμασίαν. Αντί χαλκίνου κέρματος εις τον δίσκον επρόσφερον εις αυτόν κατά γης τεμάχιον άρτου, κουλούραν ή και κατημέρι. Αλλ’ εις ποίον άρα ανήκε το ούτω προσφερόμενον, εις τον θίασον ως τα πεντάλεπτα εταιρικώς, ή τον εισπράκτορα προσωπικώς; Τούτο ήτο τουλάχιστον αμφίβολον. Το τίμιον όμως τετράποδον, αντί να λύση αυθαιρέτως το ζήτημα υπέρ εαυτού, καταβροχθίζον το προσφερόμενον, έθετε κατά γης τον δίσκον, επρόσθετεν εις τα νομίσματα την εις είδος προσφοράν, ελάμβανε και πάλιν εις το στόμα τον δίσκον, και έτρεχε να παραδώση ακέραιον το περιεχόμενον αυτού εις τους κυρίους του. Η τοιαύτη διαγωγή ήτο τόσον μάλλον αξιοθαύμαστος, καθ’ όσον ουδεμία υπήρχε βεβαιότης, ότι θα ημείβετο λαμβάνον όλα τα φαγώσιμα. Οι θαυματοποιοί υπερηγάπων βεβαίως τον σκύλον των, αλλά και δεν έτρωγαν ή τουλάχιστον δεν εχόρταιναν οι ίδιοι καθ’ ημέραν.
Υπήρχον εν τούτοις καί τινες κατ’ έτος ημέραι, κατά τας οποίας όχι μόνον έτρωγαν αλλά και έπιναν οι Ιταλοί μέχρι κόρου, πανηγυρίζοντες δια συμποσίου την επέτειον επαναστατικού τινος κατορθώματος. Αφθόνως τότε έρρεεν ο οίνος της Σαντορίνης, ο μόνος εκ των ελληνικών ενθυμίζων εις τους εξορίστους της πατρίδος των το γλυκύ ‘δάκρυον του Χριστού’ ή το βαρύ νέκταρ της Μαρσάλας. Εκ τοιαύτης επιστρέφων ημέραν τινά υπερεύθυμος ευωχίας απεδύθη εις την συνήθη επί της πλατείας παράστασιν ο Γιαμβατίστας, και κατά κακήν του τύχην δεν παρέλειψε την πυραμίδα. Αύτη αποτελείται, ως πάντες γνωρίζουσιν, εκ στιβάδος παντοίων αλλεπαλλήλων σκευών, τραπεζίων, καθισμάτων, βαρελίων, σταμνίων και φιαλών και την επί της κορυφής πάντων τούτων ανύψωσιν ως αγάλματος του θαυματοποιού. Των πυραμίδων τούτων η στερεότης δεν είναι ακριβώς όση και η των αιγυπτιακών, και πολλή απαιτείται παρά του αναβάτου ασφάλεια πατήματος και προσοχή προς διατήρησιν της ασταθούς αυτού ισορροπίας. Ταύτην καθίστανον την ημέραν εκείνην οι ατμοί του θηραϊκού οίνου έτι ασταθεστέραν. Και κατώρθωσε μεν ο Γιαμβατίστας ν’ ακινητήση επί τινας στιγμάς επί του υψηλού αυτού βάθρου, αλλ’ αίφνης, ενώ εσταύρωσεν επί του στήθους τας χείρας προς απομίμησιν του Βοναπάρτε, το όλον οικοδόμημα εσείσθη και κατέπεσε μετά φοβερού πατάγου, του οποίου υπερείχεν ο οξύτερος ήχος των συντριβομένων υαλίων. Οι θεαταί επίστευσαν κατ’ αρχάς ότι περιείχετο και ο σεισμός ούτος εις το πρόγραμμα της παραστάσεως. Η ζημία δυστυχώς ήτο πραγματική και πολύ ανωτέρα της εν αρχή υπολογισθείσης. Πλην των σταμνίων και των φιαλών είχον σπάσει κατά την πτώσιν και αμφότερα τα οστά της κνήμης του δυστυχούς σχοινοβάτου, τον οποίον θέσαντες οι προσδραμόντες κλητήρες εντός φορείου μετεκόμισαν εις το νοσοκομείον, ακολουθούμενον υπό του οδυρομένου Κάρλου και του Πλούτωνος, του οποίου δεν εφαίνετο μικροτέρα η άφωνος λύπη. Ο τότε αρχίατρος του Συριανού νοσοκομείου ήτο όχι μόνον καλός χειρουργός, αλλά και κάλλιστος άνθρωπος. Ευσπλαγχνισθείς τους αθλίους εκείνους, εφιλοξένησε πλην του παθόντος εις το κατάστημα τον υιόν του και τον σκύλον.
Το διπλούν κάταγμα του θαυματοποιού απεδείχθη ανεπίδεκτον συγκολλήσεως και επεβάλλετο αναποδράστως της κνήμης η αποκοπή. Ο αιθήρ, το χλωροφόρμιον και αυτή η δια του ψύχους τοπική αναισθησία δεν ήσαν ακόμη συνήθη εν Σύρω κατά την εποχήν εκείνην, ο δε παθών έπρεπε να υπομείνει αμείωτον της εγχειρήσεως την οδύνην. Πριν ή προβή εις ταύτην, διέταξεν ο ιατρός εκ φόβου συγκινήσεως την απομάκρυνσιν του υιού του ακρωτηριαζομένου, κατά παράκλησιν όμως αυτού έστερξε να μείνη ο σκύλος. Ο σχοινοβάτης περιβαλών δια του βραχίονος την ουλότριχα κεφαλήν του πιστού συντρόφου του, εστήριζεν αυτήν εις την ιδικήν του, και ευθύς έπειτα ήρχισε της μαχαίρας και του πρίονος η εργασία.
Οι εκ της οξύτητος του πόνου στεναγμοί του ακρωτηριαζομένου ηρέθιζον τον Πλούτωνα, μη δυνάμενον να μαντεύση δια τίνα λόγον εβασάνιζαν τον αυθέντην του τόσον σκληρώς. Ότε δε κατά το τέλος της εγχειρήσεως ελιποθύμισεν ούτος εκ της αφθόνου του αίματος ροής, απομείνας ο σκύλος ελεύθερος ώρμησε να τον εκδικήση, δαγκάνων τον γυμνόν βραχίονα του χειρουργού. Αλλ’ ούτος ήτο, ως είπομεν, αγαθώτατος άνθρωπος. Αντί να θυμώση έσπευσε να αναχαιτίση τους προς επίδειξιν ζήλου κακοποιούντας τον Πλούτωνα νοσοκόμους, διατάξας ν’ αφεθή ανενόχλητος παρά την κλίνην του κυρίου του.
Εις την αυτήν του νοσοκομείου αίθουσαν έτυχε να παραμένη προς τελείαν ανάρρωσιν και άλλος Ιταλός, πλανόδιος εκριζωτής οδόντων και πωλητής μαγικών φίλτρων, μετερχόμενος το εμπόριόν του εις τα χωρία όπου ευκολωτέρα ήτο η εύρεσις αγοραστών πανακείας και αγαποχόρτου. Ο αγύρτης ούτος, κάλλιστα γνωρίζων την δεκαροσυλλεκτικήν του Πλούτωνος ικανότητα, εσκέφθη εν τω πλήθει της ασυνειδησίας του να στερήση της μόνης του παρηγορίας τον ηκρωτηριασμένον αυτού συμπατριώτην. Ωφελούμενος εκ της απουσίας του νέου Κάρλου, τοποθετηθέντος δια συστάσεως του ιατρού εις ικανώς απέχον βαφείον, ησχολήθη δια παντοίων περιποιήσεων να ελκύση του σκύλου την εμπιστοσύνην, την δε ημέραν της εξόδου του εκ του νοσοκομείου κατώρθωσε να προπεμφθή παρ’ αυτού μέχρι της άκρας της οδού. Εκεί όμως επέμεινεν ο Πλούτων να τον αποχαιρετήση, ούτε δια θωπειών, ούτω δια της επιδείξεως ορεκτικού αλλάντος πειθόμενος να προβή περαιτέρω. Αποτυχούσης της αποπείρας διαφθοράς, ηναγκάσθη ο άρπαξ να καταφύγη εις την χρήσιν σχοινίου, δια του οποίου παρέσυρε το ταλαίπωρον ζώον, οτέ μεν θορυβωδώς διαμαρτυρόμενον, οτέ δε κινδυνεύον δια της αντιστάσεως αυτού να πνιγή. Καθ’ οδόν έτυχε να συναντήση νοσοκόμον, εις τον οποίον διηγήθη ότι αγοράσας παρά του κυρίου του τον σκύλον, είχε δικαίωμα να τον συμπαραλάβη και άκοντα εις τα Χρούσα.
Η εκ της στερήσεως του συντρόφου του λύπη και η εκ της πρώην κακής διαίτης δυσκρασία τοσούτον εδείνωσαν την κατάστασιν του δυστυχούς θαυματοποιού, ώστε ερχόμενος πρωίαν τινά ο υιός του να τον επισκεφθή εύρε την κλίνην κενήν και τον πατέρα του εντός φερέτρου έτοιμον προς μετακόμισιν εις την τελευταίαν του κατοικίαν.
Οκτώ μετά την απαγωγήν του ημέρας και δύο ώρας μετά την εκφοράν του νεκρού ο Πλούτων, όστις είχε κατορθώσει να δραπετεύση από τα Χρούσα, έξεεν επιμόνως την εξώθυραν του νοσοκομείου. Ταύτην ήνοιξε δυστυχώς εις αυτόν αντί του θυρωρού τελειόφοιτος της ιατρικής σχολής, προσληφθείς ως βοηθός του χειρουργού. Ο αποτρόπαιος εκείνος άνθρωπος ησχολείτο προς διαβόησιν του ονόματός του εις πειράματα ζωντοτομίας, της συνισταμένης, ως γνωστόν, εις την αντί πτώματος ανατομήν ζωντανού θύματος προς επισκόπησιν της λειτουργίας των εσωτερικών του οργάνων, της κινήσεως των μυώνων και των αποτελεσμάτων της τομής του νεύρου ή της εξαιρέσεως εγκεφαλικού λοβού. Αι θηριωδίαι αύται ενδέχεται μεν να ήναι χρήσιμοι εις τους σπουδαστάς, αλλ’ εξ αρχής επροκάλεσαν και εξακολουθούσι προκαλούσαι την αγανάκτησιν και τας διαμαρτυρήσεις πάντων των εχόντων σπλάγχνα.
Η θέα του καλού εκείνου ζώου, ασθμαίνοντος εκ του μακρού δρόμου, του σείοντος την ουράν και με ανθρώπινον βλέμμα ικετεύοντος να του ανοιχθή η θύρα της αιθούσης, όπου υπέθετεν ακόμη ευρισκόμενον τον αυθέντην του, δεν ίσχυσε να μαλάξη την λιθίνην του ζωοτόμου καρδίαν. Συλλαβών τον ανύποπτον Πλούτωνα και δέσας αυτόν επί της ανατομικής τραπέζης, ήρχισε να κρεουργή τας σάρκας του ανηλεώς. Ενώ εις τοιαύτην παρεδίδετο διασκέδασιν, επέστρεφεν ο Κάρλος εις το νοσοκομείον προς παραλαβήν της πενιχράς πατρικής κληρονομίας, ήτοι δέματος θεατρικών ενδυμάτων. Ο εκ της μαχαίρας πόνος και η αίσθησις της προσεγγίσεως του νεαρού κυρίου του μετέδωκαν εις τον Πλούτωνα δυνάμεις ικανάς να συντρίψη τα δεσμά του και να προβάλη κάτωθεν της θύρας τον δασύμαλλον αυτού πόδα καταιματωμένον. Σπαραξικάρδια αντήχησε τότε η δυωδία του προς της κλειστής θύρας κλαίοντος παιδίου και του όπισθεν αυτής γοερώς υλακτούντος σκύλου. Ο θόρυβος εκείνος προσείλκυσε τον ιατρόν, εις του οποίου το βροντοφώνημα ηναγκάσθη ο ζωοτόμος να υπακούση, ανοίγων την θύραν. Ο Πλούτων εχύθη εις τας αγκάλας του ορφανού, ο δε ιατρός επέδειξε και πάλιν την αγαθότητα της ψυχής του, δις πτύσας εις το πρόσωπον του βδελυρού δημίου και έπειτα περιδέσας μετά πάσης επιμελείας τας χαινούσας του θύματος πληγάς, εις το οποίον διέταξε να προσφέρωσι πινάκιον γάλακτος και να το αφήσωσιν έπειτα να ησυχάση.
Αδύνατον όμως ήτο να εύρη ο Πλούτων ησυχίαν προ της ανευρέσεως και του πρεσβυτέρου του κυρίου. Ευθύς ως έμεινε μόνος, ωρθώθη επί των κλονουμένων ποδών του και έσπευσεν εις το θεραπευτήριον και εκείθεν εις την μικράν υπόστεγον αυλήν, όπου απεθέτοντο μέχρι της εκφοράς των οι αποθανόντες. Οδηγόν έχων την αλάνθαστον ρίνα του και οτέ μεν την γην, οτέ δε τον άνεμον οσφραινόμενος κατώρθωσε ν’ ανεύρη και να ακολουθήση την οδόν προς το νεκροταφείον. Η ελεεινή εν τούτοις και αλλόκοτος όψις του τυλιγμένου εις αιμοβαφή πανία εκείνου σκύλου εκίνει την περιέργειαν των διαβατών και εξήγειρε την ασυνείδητον παιδικήν ωμότητα των αγυιοπαίδων, οίτινες έτρεχον κατόπιν αυτού κραυγάζοντες και λιθοβολούντες. Την ώραν εκείνην εξελθόντες οι μαθηταί του Λυκείου εις τον συνήθη εσπερινόν περίπατον ανήρχοντο εν στρατιωτική παρατάξει τον ανήφορον της Άνω Σύρου. Αι τάξεις διεσπάσθησαν αμέσως και πάντες ετρέξαμεν εις βοήθειαν του κινδυνεύοντος φίλου μας, ενώ επρόβαλε πνευστιών ο Κάρλος εξ άλλης οδού. Αλλ’ ήτο πλέον αργά. Ο Πλούτων, του οποίου εξήντλησαν τας τελευταίας δυνάμεις η ορμή του δρόμου, ο τρόμος και οι λιθοβολισμοί, κατέπεσε πλησίον της πύλης του νεκροταφείου, μόλις προφθάσας να γλείψη τας χείρας του παιδίου πριν ή εκπνεύση προ των γονάτων του.
Συλλέξαντες δι’ εράνου τρεις δραχμάς κατεπείσαμεν δι’ αυτών τον νεκροθάπτην ν’ αποθέση το λείψανον του Πλούτωνος εις λάκκον σκαφέντα πλησίον του νεκροταφείου, αφού αδύνατον ήτο να ταφή εντός αυτού δια τον λόγον ότι είχε τέσσαρας πόδας. Πολλάκις έκτοτε αναγινώσκων όσα γράφονται περί μελλούσης ζωής έτυχε να σκεφθώ ότι, αν αληθεύη η γνώμη των πιστευόντων ότι δεν επιζή εις το σώμα πάσα ψυχή, αλλά μόνη η πίστις, η αφοσίωσις, η αυταπάρνησις και η αγάπη βραβεύονται εις τας αιωνίους μονάς, πολύ πιθανώτερον παρά πολλών μεταστάντων γνωρίμων φίλων μου είναι να ευρίσκεται εκεί η ψυχή του καλού εκείνου σκύλου.

[1]O διευθυντής του Λυκείου επέβαλλε κατ’ αμερικανικόν σύστημα εις τους γονείς να χορηγώσι κατά μήνα ανά πέντε δραχμάς εις τους μικρούς και δέκα εις τους μεγάλους υποτρόφους, δια να συνηθίζωσιν ενωρίς εις την διαχείρισιν χρημάτων. Εις ουδένα όμως επετρέπετο η παροχή ανωτέρου ποσού προς αποφυγήν πλουτοκρατικών διακρίσεων.

Πίνακας: Johann Christoph Rincklake (1764–1813)

eirini aivaliwtouΙστορία ενός σκύλου – Εμμανουήλ Ροΐδης
Περισσότερα

Τι προσφέρει στην υγεία η συντροφιά των κατοικίδιων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Εκτός από την ασύγκριτη συντροφιά που προσφέρουν τα κατοικίδια, προάγουν την υγεία του κηδεμόνα τους και βοηθούν σημαντικά σε συναισθηματικές «επιπλοκές». Οι πρόσφατες επιστημονικές μελέτες που το αποδεικνύουν, προκαλούν έκπληξη ακόμη και στους γιατρούς.

1. Μειώνουν το στρες

Αρκούν μόλις μερικά λεπτά με ένα σκύλο, μία γάτα ή ακόμη και ένα ψάρι στο ενυδρείο να κολυμπά, για να αισθανθεί κάποιος λιγότερο στρες και μικρότερη στενοχώρια. Αυτό που συμβαίνει βιοχημικά στον οργανισμό εξηγεί την αλλαγή στη διάθεση: Η κορτιζόλη, ορμόνη του στρες, μειώνεται και η παραγωγή σεροτονίνης (της ορμόνης της ευτυχίας) αυξάνει.

2. Ρυθμίζουν την πίεση

Ένα κατοικίδιο ευτυχισμένο μπορεί να ρυθμίζει την πίεση σε άτομα που πάσχουν από υπέρταση. Σε μελέτη που έγινε σε 240 παντρεμένα ζευγάρια, οι ιδιοκτήτες τους είχαν χαμηλότερη πίεση και μικρότερο καρδιακό ρυθμό, σε σχέση με τα ζευγάρια που είχαν κατοικίδιο. Σε έτερη μελέτη φάνηκε ότι τα παιδιά με υπέρταση που είχαν ζώα που τα φρόντιζαν είχαν χαμηλότερη πίεση, ειδικότερα όταν τα χάιδευαν.

3. Κατεβάζουν χοληστερίνη και τριγλυκερίδια

Η χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια είναι μειωμένα σε ιδιοκτήτες σκύλων. Σε μελέτη που έγινε η παρατήρηση αυτή ίσχυε για όλες τις περιπτώσεις. Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν για ποιους λόγους συμβαίνει αυτό, αλλά εικάζουν ότι τους βοηθά ο τρόπος ζωής του σκύλου, δηλαδή η βόλτα του έχει οφέλη και για τον κηδεμόνα (φυσικά) και η προσοχή στη διατροφή του κάνει το αφεντικό να σκέπτεται περισσότερο και τον εαυτό του.

4. Βελτιώνουν την καρδιακή λειτουργία

«Οι γάτες είναι εξαιρετικές για την καρδιά», υποστηρίζουν ειδικοί που έκαναν 20ετή μελέτη, από την οποία προέκυψε πως οι άνθρωποι που ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν γάτα, έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από έμφραγμα. Σε άλλη μελέτη που έγινε σε ιδιοκτήτες σκύλων, φάνηκε πώς όσοι έχουν σκύλο και παθαίνουν έμφραγμα, η πιθανότητες επιβίωσή τους είναι εξαιρετικά υψηλές. Συμπερασματικά οι ιδιοκτήτες σκύλων έχουν μικρότερο κίνδυνο να καταλήξουν από καρδιολογικό πρόβλημα, περιλαμβανομένης της καρδιακής ανεπάρκειας.

5. Καταπολεμούν τη βαριά κατάθλιψη

Οι ψυχολόγοι στις ΗΠΑ «συνταγογραφούν» σκύλους σε όσους πάσχουν από κατάθλιψη. Δηλαδή προτείνουν ως σημαντικό μέρος μιας θεραπείας. Και αυτό διότι στις περισσότερες περιπτώσεις ατόμων που πάσχουν από κατάθλιψη τους λείπει η αίσθηση ότι κάποιος τους αγαπάει. Τα σκυλιά παραδίδονται και αγαπούν άνευ όρων τα αφεντικά τους. Επίσης, είναι απολύτως αφοσιωμένα και δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ.

6. «Φτιάχνουν» το σώμα

Οι ιδιοκτήτες σκύλων τείνουν να είναι πιο δραστήρια άτομα και λιγότερα υπέρβαρα. Βγάζοντας τον σκύλο 30 λεπτά βόλτα την ημέρα, θέτεις και τον εαυτό σου στην υποχρεωτική ημερήσια κίνηση που θέτουν οι ειδικοί, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν περπατούν 30 λεπτά την ημέρα.

7. Βοηθούν τον εγκέφαλο

Ένας τρόπος για να είναι οι άνθρωποι ψυχολογικά και νοητικά πιο υγιείς, είναι η κοινωνικοποίησή τους, το βασικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης δηλαδή. Οι ιδιοκτήτες σκύλων έχουν την τάση να συζητούν μεταξύ τους, ακόμη και για θέματα που δεν έχουν καμία αξία, κι αυτό είναι ευεργετικό και για την ψυχή και για τον εγκέφαλο, ειδικά για όσους απασχολούνται πολύ με τη δουλειά τους και οι καθημερινές συζητήσεις τους είναι διεκπαιρεωτικές.

8. Κατά των αλλεργιών στα παιδιά

Οι πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που θα γεννηθούν και αναπτυχθούν σε σπίτι όπου υπάρχει σκυλί ή γάτα, έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν αλλεργίες. Το ίδιο συμβαίνει και στα σπίτια όπου υπάρχουν φάρμες με μεγάλα ζώα.

Τα σκυλιά δεν βοηθούν μόνο στην πρόληψη, αλλά και σε αρκετές περιπτώσεις στη θεραπεία διάφορων νόσων. Κάποια εκπαιδευμένα, κάποια άλλα όχι, απλώς και μόνο με την παρουσία τους κάνουν καλό.

9. Δυναμώνουν τα οστά

Τα δυνατά οστά είναι η καλύτερη πρόληψη κατά της οστεοπόρωσης και των καταγμάτων. Το περπάτημα που γίνεται με την υποχρεωτικά με βόλτα του σκύλου, βοηθά στην ενδυνάμωσή τους. Το περπάτημα είναι άσκηση που βοηθά στην ενδυνάμωση των οστών και το μυών που τα περιβάλλουν. Επίσης, στη βόλτα εκτίθεσαι αρκετή ώρα στον ήλιο, οπότε βοηθά στη συσσώρευση βιταμίνης D, επίσης σημαντικού παράγοντα για την οστεοσύνθεση. Πάντως, οι ειδικοί σπεύδουν να διευκρινίσουν πώς στα άτομα που έχουν εκδηλώσει οστεοπόρωση, δεν θα πρέπει να βγάζουν βόλτα τα σκυλιά, διότι μπορεί να τους τραβήξουν, να πέσουν και να πάθουν κάταγμα.

10. Ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της αρθρίτιδας

Τα άτομα που πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα ωφελούνται και ανακουφίζονται από τις κινήσεις που πρέπει να κάνουν όταν περπατούν ή πετούν το μπαλάκι στο σκύλο τους. Επίσης, με την έντονη ενέργεια που έχουν, βοηθούν τα άτομα με αρθρίτιδα να ξεχάσουν τον πόνο που έχουν από τα συμπτώματα της νόσου. Όπως έχει φανεί από επιστημονικές μελέτες, σκύλοι και γάτες έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε άτομα που δεν είναι καλά στην υγεία τους και έτσι η παρουσία τους και μόνο, τους κάνει να αισθάνονται καλύτερα.

11. Ανακουφίζουν από τον χρόνιο πόνο

Μια ράτσα άτριχου σκύλου από το Μεξικό που ονομάζεται Χόλο, είναι γνωστή για την έντονη θερμοκρασία που παράγει το σώμα τους. Μάλιστα, υπάρχει μία οργάνωση που ονομάζεται Paws for Comfort (Πατούσες της Παρηγοριάς), η οποία εκπαιδεύει Χόλος για να απαλύνουν τα συμπτώματα ανθρώπων με ινομυαλγία και άλλες ασθένειες που έχουν πόνο, ο οποίος μειώνεται με τη ζεστασιά.

12. Σκυλιά με «ειδικότητα» στην επιληψία

Ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά έχουν την ιδιότητα να προσέχουν άτομα με επιληψία. Κάποια έχουν εκπαιδευτεί να γαβγίζουν και να ειδοποιούν τους γονείς όταν το παιδί τους πάθει επιληπτική κρίση. Κάποια άλλα βρίσκονται «παρά πόδας» του επιληπτικού, προκειμένου να προλάβουν κάποιο ατύχημα.

13. Βοηθοί… ανεξαρτησίας σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον

Ειδικά εκπαιδευμένοι σκύλοι μπορούν να εκτελέσουν ενέργειες που βοηθούν άτομα με νόσο του Πάρκινσον, τα οποία έχουν τρέμουλο, να είναι ανεξάρτητα σε καθημερινές δραστηριότητες. Μπορούν να σηκώσουν για παράδειγμα, ό,τι πέφτει από τα χέρια του αφεντικού τους και να του το δώσουν πίσω. Μπορούν να ανοίξουν πόρτες, διακόπτες για φώτα κ.λπ. Ακόμη, αντιλαμβάνονται τις στιγμές που κάποιος κρυώνει, και φροντίζουν να ξαπλώσουν πάνω του και να του ζεστάνουν τα πόδια.

14. Χαλαρωτική παρουσία

Οροθετικά άτομα που έχουν εκδηλώσει AIDS, έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν κατάθλιψη εάν έχουν δικό τους ένα κατοικίδιο, ειδικά όταν έχουν δεθεί πολύ μαζί του. Χαλαρωτική είναι και η παρουσία τους για άτομα που έχουν νόσο Αλτσχάιμερ, καθώς, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, τους βοηθούν να έχουν λιγότερα ξεσπάσματα.

15. Θεραπείες υποβοηθούμενες από ζώα

Σε επιστημονικές μελέτες έχει φανεί πως ειδικά εκπαιδευμένα ζώα μπορούν να βοηθήσουν χρονίως πάσχοντες που νοσηλεύονται σε ιδρύματα. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της μεθόδου αλληλεπίδρασης του ασθενή με το ζώο, είναι η βελτίωση της διάθεσής του και η μείωση του στρες. Τα σκυλιά που κάνουν αυτή τη δουλειά έχει παρατηρηθεί ότι όσο υγιή και να είναι, ζουν περίπου τα μισά χρόνια από τα υπόλοιπα.

16. «Συνεργασία» με συμβούλους ψυχικής υγείας

Κάποιοι σύμβουλοι ψυχικής υγείας, κυρίως στις ΗΠΑ, χρησιμοποιούν σκύλους στο πλαίσιο της θεραπευτικής διαδικασίας. Όπως έχουν δείξει έρευνες, ο σκύλος σε ένα γραφείο κάνει τον ασθενή να αισθανθεί πιο άνετα. Και δεν είναι μόνο αυτό… ένα σχόλιο προς το σκύλο ή για τον σκύλο που θα κάνει ο ασθενής, ο ψυχολόγος μπορεί να καταλάβει πολλά γι’ αυτόν. Ένας θεραπευτής αναφέρει το παράδειγμα ενός ζευγαριού στο γραφείο του που άρχισε να μαλώνει και ο σκύλος, ο οποίος συνηθίζει να κοιμάται κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, ξύπνησε, σηκώθηκε και ήθελε να αποχωρήσει από το χώρο.

 
Χόλο – Xoloitzcuintli

Το Χόλο είναι ένα αρμονικό σκυλί σε όλες του τις εκδηλώσεις αλλά και το παράστημά του και τις αναλογίες του σώματός του. Μοιάζει λίγο με το λαγόσκυλο του Φαραώ αν και το Χόλο είναι άτριχο τις πιο πολλές φορές και το βρίσκουμε σε τρία μεγέθη. Μινιατούρα, μεσαίο και μεγαλύτερο που μπορεί να φτάσει και τα 18 με 20 κιλά. Τα κουτάβια Χόλο μπορεί να είναι υπερκινητικά και δραστήρια και να μασουνάνε τα πάντα αλλά μεγαλώνοντας γίνονται πολύ ήρεμα και καλόδεχτα σκυλιά. Είναι πολύ τρυφερά και κοινωνικά πλάσματα και η μορφή τους παραμένει η ίδια από αρχαιοτάτων χρόνων.

Διαθέτουν πολύ υψηλή νοημοσύνη, υψηλή ενέργεια, έμφυτη περιέργεια και κοινωνικά ένστικτα. Η ικανότητά τους στο κυνήγι είναι αξιοσημείωτη επίσης. Τα ενήλικα Χόλος έχουν μια ήρεμη συμπεριφορά. Όπως και τα τεριέ, χρειάζονται στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του ήρεμη συμπεριφορά όπως και επιμονή για να κατανοήσουν τους κανόνες της κοινωνικότητας και τι ακριβώς ζητάει ο ιδιοκτήτης τους.

Χρειάζονται ένα μεγάλο χώρο για να κινούνται και να ανακαλύπτουν πράγματα γιατί είναι σκυλιά που θέλουν αρκετή άσκηση και τρέξιμο ιδίως στην αρχή της ζωής τους. Ένα χόλο μεγαλωμένο σωστά είναι ένα «πνευματικό» σκυλί για τον ιδιοκτήτη του. Τέλος μην ξεχνάμε ότι τα Χόλο σαν άτριχα σκυλιά δεν μπορούν να προσαρμοστούν σε συνθήκες με κρύο.

Το Χόλο, μια μεξικάνικη άτριχη φυλή σκύλου, που βρέθηκε εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια στο Μεξικό, τη συναντάμε σε τρία μεγέθη και πολλές φορές όχι εντελώς άτριχο αλλά με μια επικάλυψη κοντής τρίχας. Βρέθηκε σε αρχαίες τοιχογραφίες και σήμερα είναι ένα σκυλί συντροφιάς αλλά κάνει και για αγρόκτημα και για κυνήγι. Είναι το εθνικό σκυλί του Μεξικού και φαίνεται ότι η φυλή υπάρχει πάνω από 3.000 χρόνια. Το όνομά του είναι αφιερωμένο σε έναν τοπικό θεό, τον Xolotl. Οι Μεξικανοί ορκίζονται ότι είναι ένα σκυλί παντός καιρού. Τα Χόλος θεωρήθηκαν από Ατζέκους, Μάγιας και Τολτέγκους τα ιερά σκυλιά γιατί οδηγούν την ψυχή του αφέντη τους στην άλλη ζωή. Αυτό το δώρο δόθηκε από τον θεό Xolotl στους ανθρώπους.

  • Αρχική εικόνα: John Henry Dolph (American, 1835–1903) – Good Friends (Puppy and Kitten)
eirini aivaliwtouΤι προσφέρει στην υγεία η συντροφιά των κατοικίδιων
Περισσότερα

Αντώνης Σουρούνης, «Άνθρωποι και δελφίνια»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αυτό που παθαίνω με τα δελφίνια δεν το παθαίνω ούτε με τους ανθρώπους. Όσα και να ‘χω δει στη ζωή μου χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Άσχετα αν τα είδα στην πραγματικότητα, στη μικρή ή μεγάλη οθόνη ή φωτογραφημένα σε εφημερίδες και περιοδικά. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Η αλήθεια είναι ότι τ’ αγαπάω. Κι άλλα ζώα όμως αγαπάω και τα ‘χω ξεχάσει. Υπάρχουν μάλιστα και ορισμένα που ζήσαμε μαζί και τα ξέχασα. Όλ’ αυτά τα δελφίνια που προανέφερα, ζωντανά, φωτογραφημένα, κινηματογραφημένα, εκτοπίστηκαν εδώ και κάμποσο καιρό από ένα νεκρό δελφίνι, που το είδα σε φωτογραφία της εφημερίδας Μακεδονία. Κείτονταν νεκρό στην παραλία της Αρετσούς, της Νέας Κρήνης, πυροβολημένο από την καραμπίνα κάποιου ψαρά. Δε θυμάμαι τι έλεγε το ρεπορτάζ. Αν δηλαδή είχε εξοκείλει μόνο του για να πεθάνει εκεί, αν το είχε ξεβράσει η θάλασσα σαν άχρηστο πια ή αν το είχε σύρει ο φονιάς του για να το επιδείξει. Έχω ξεχάσει τα λόγια, μόνο τη φωτογραφία θυμάμαι. Κείτονταν νεκρό, όπως είπα, στη βρόμικη άμμο, με μια αιώνια θα ‘λεγα μεγαλοπρέπεια, τέτοια που λίγα ζώα διαθέτουν κι ακόμα πιο λίγοι άνθρωποι. Πάνω από μια βδομάδα ήταν σ’ εκείνη τη θέση, κατάχαμα, σαν πίνακας νεκρής, κατάνεκρης φύσης, έργο κι αυτό του ανθρώπου, μέχρι που δημοσιεύτηκε η φωτογραφία του κουφαριού του κι ήρθαν και το περιμάζεψαν, όχι από ντροπή αλλά από δημαρχιακή πολιτική. Αναδύθηκε στη μνήμη μου πάλι προχτές, που διάβασα στις εφημερίδες πως δυο γερμανοί βιοψυχολόγοι, πειραματιζόμενοι με διατηρημένους εγκεφάλους δελφινιών, έφταναν να αναρωτιούνται «μήπως τα δελφίνια δεν είναι τόσο έξυπνα όσο φαίνονται». Κάποτε θα έφταναν. Μπορεί να είδαν κι αυτοί τη φωτογραφία που είδα εγώ στη Μακεδονία και που φάνταζε σαν το τέλος όλων των δελφινιών του κόσμου. Κι όταν έχει επέλθει το τέλος κάποιου που υπήρξε ιδιαίτερα ευφυής, ιδιαίτερα αγαπητός, ιδιαίτερα γενναίος, έρχονται κάποιοι κάποτε και τον αποκαθηλώνουν, φέρνοντάς τον στα μέτρα του δικού τους μυαλού, της δικής τους καρδιάς και της δικής τους ανδρείας.
Πριν από χρόνια που ταξίδευα με ελικόπτερο πάνω από τη θάλασσα του Αγίου Όρους, είχα την τύχη να δω μια οικογένεια δελφινιών, που ταξίδευε κι αυτή παίζοντας. Ελεύθερα μέσα στο πέλαγο, φωνάζανε, μας χαιρετούσαν, έκαναν άλματα για να μας φτάσουν. Κι είχα την ατυχία να παρακολουθήσω σ’ ένα θαλάσσιο τσίρκο την κατάντια τους. Μπορεί να ήταν και η ίδια οικογένεια, δεν ξέρω, όμως ό,τι έκαναν το έκαναν για ένα ψάρι. Εκτελούσαν κάθε νούμερο που τους πρόσταζε ο δεσμοφύλακάς τους μόνο για την τροφή τους. Βουτιές, πηδήματα, τούμπες και κωλοτούμπες. Τα παιδάκια χειροκροτούσαν και οι γονείς χαίρονταν με τη χαρά τους. Κανείς δεν τους λέει ότι τα δελφίνια αυτά είναι φυλακισμένα και καταδικασμένα σε θάνατο. Ότι έχουν ψαρευτεί απ’ τους επιτήδειους, όπως οι γυναίκες που καταφθάνουν από τις γύρω χώρες στη χώρα μας, κι ότι έχουν πουληθεί με το κεφάλι, όπως εκείνες. Πενήντα χιλιάδες δολάρια, τόσα κοστίζει ένα δελφίνι στο τσίρκο, και πρέπει να βγάλει γρήγορα τα λεφτά του γιατί πεθαίνει και γρήγορα.
Στη θάλασσα ζει μέχρι και πενήντα χρόνια, στις πισίνες όμως με το χλώριο, τις κρέμες που τα αλείφουν και τ’ άλλα δηλητήρια δεν αντέχει για πολύ. Είναι και η αντιπαλότητα που υπάρχει με τ’ άλλα δελφίνια για κείνο το ψάρι και πρέπει συνεχώς να μάχεται όπως οι μονομάχοι στις αρένες. Το πλήθος ενθουσιάζεται με κάτι τέτοια και επευφημεί. Τον πρώτο καιρό εξάλλου τα ταΐζουν με νεκρά ψάρια για να τα καταστήσουν τελείως υπάκουα. Πολλά κερδίζουν το ψάρι τους τρελαμένα, επειδή μπερδεύονται με τα κύματα που αναπαράγονται στις τετράγωνες αυτές δεξαμενές και παθαίνουν ό,τι θα πάθαινε κι ο άνθρωπος αν ζούσε σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες. Έτσι λένε κάτι άλλοι επιστήμονες.
Η είδηση δε λέει αν οι δύο επιστήμονες για τα πειράματά τους χρησιμοποίησαν εγκεφάλους φυλακισμένων ή αλανιάρικων δελφινιών. Γιατί όσο έξυπνος και να ‘σαι, έπειτα από τόσο μακρόχρονη φυλάκιση και τέτοια ζωή, το λιγότερο που μπορείς να χάσεις είναι το μυαλό σου. Μπορεί όμως να συμβαίνει και τ’ άλλο. Να επρόκειτο δηλαδή για δελφίνια αλανιάρικα και όπως ένας κουτός άνθρωπος θεωρεί βλακείες ό,τι αδυνατεί να καταλάβει, έτσι κι εμείς να φτάσαμε στο συμπέρασμα πως τα δελφίνια «δεν είναι τόσο έξυπνα όσο φαίνονται».

Α. Σουρούνης, Κυριακάτικες ιστορίες,
Καστανιώτης

  • Το αφήγημα προέρχεται από το βιβλίο Κυριακάτικες Ιστορίες (2002) του Αντώνη Σουρούνη. O συγγραφέας εκκινεί από τη θλιβερή φωτογραφία που είδε στην εφημερίδα και απεικόνιζε δύο πεθαμένα και παραπεταμένα δελφίνια σε παραλία της Χαλκιδικής. Το δυσάρεστο αυτό συμβάν προβληματίζει γενικότερα το συγγραφέα για την ανθρώπινη αδιαφορία και την κακομεταχείριση των έξυπνων και φιλικών δελφινιών.
eirini aivaliwtouΑντώνης Σουρούνης, «Άνθρωποι και δελφίνια»
Περισσότερα

Ένα φιλί από τον Βλαντιμίρ Πούτιν στον νεαρό καλοθρεμμένο και «πιστό» του φίλο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στο Τουρκμενιστάν η τοπική φυλή των τσοπανόσκυλων έχει το όνομα Alabai. Ένα κουτάβι αυτής της ράτσας έκανε δώρο ο πρόεδρος του Τουρκμενιστάν, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, στον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν. Οι δύο άντρες είχαν συνάντηση την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου στο Σότσι της Ρωσίας. Πριν από τέσσερις ημέρες, στις 7 Οκτωβρίου, ο Ρώσος πρόεδρος είχε τα γενέθλιά του (7 Οκτωβρίου 1952, Λένινγκραντ).

Επόμενο λοιπόν ήταν ο επίσημος προσκεκλημένος του να του κάνει ένα δώρο, κι αυτό ήταν το καλοθρεμμένο και παχουλό κουτάβι που βλέπετε στη φωτογραφία.
Ο Πούτιν υποδέχθηκε τον νέο του φίλο με ένα φιλί. Στον ποιμενικό Κεντρικής Ασίας έδωσαν το όνομα «Πιστός». Τα σκυλιά αυτής της ράτσας είναι στρουμπουλά, χαδιάρικα και χαριτωμένα όταν είναι μικρά, ενώ όταν μεγαλώνουν γίνονται ατρόμητα τσοπανόσκυλα, ικανά να διώχνουν λύκους αλλά και κλέφτες.
Η ράτσα «αλαμπάι» μαζί με τα χειροποίητα χαλιά και την αρχαία ράτσα αλόγων κούρσας «Αχάλ Τεκέ», περιλαμβάνονται επισήμως στην εθνική κληρονομία του Τουρκμενιστάν.
Ο Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας (Central Asian Shepherd dog) είναι μια αρχαία φυλή σκύλου από τις περιοχές της Κεντρικής Ασίας.
Οι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις αρχαιότερες φυλές σκύλων στον κόσμο, με ιστορία που ξεπερνά τα 5.000 χρόνια. Δεν είναι μια φυλή που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο, άλλα μια φυλή που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα του κλίματος και της περίστασης. Πιστεύεται ότι οι πρώτοι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας προέρχονται από τις περιοχές Ουράλ, γύρω από την Κασπία Θάλασσα, τη Μικρά Ασία και από τα βορειοδυτικά σύνορα της Κίνας. Η πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών δημιούργησε για πρώτη φορά το πρότυπο για αυτή τη φυλή. Ωστόσο με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, στη Ρωσία δημιουργήθηκε ένα νέο σύγχρονο πρότυπο της φυλής, το οποίο οδήγησε σε μια σύγχρονη εκδοχή της ράτσας που ονομάζεται «Central Asian Ovcharka».
Αυτά τα σκυλιά έχουν εξαιρετική αυτοπεποίθηση, είναι ευφυή και εξαιρετικά γενναία. Αν και δεν είναι υπερβολικά επιθετικά, δεν θα διστάσουν να επιτεθούν εάν νιώσουν ότι ο ιδιοκτήτης τους βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Είναι επίσης φυσικά καχύποπτα με τους ξένους και θα ειδοποιήσουν αμέσως τους κυρίους τους για τυχόν παράξενες εισβολές. Έχουν επίσης ένα δυνατό γάβγισμα και μπορούν να γίνουν εξαιρετικοί φύλακες.
Οι Ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι προστατευτικοί και αφοσιωμένοι στις οικογένειές τους. Είναι επίσης πολύ στοργικοί προς τα παιδιά. Καθημερινά καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες τροφής.
Ένας καλά φροντισμένος σκύλος μπορεί συχνά να ζήσει για 14 ή περισσότερα χρόνια.

Το κουτάβι είναι το δεύτερο που λαμβάνει ως δώρο ο Πούτιν. Είχε προηγηθεί ένα ακόμη τσοπανόσκυλο από τη Βουλγαρία, ένα μαλλιαρό Karakachanka, δώρο του πρωθυπουργού της χώρας Boiko Borisov, το 2010, τότε που ο Πούτιν ήταν πρωθυπουργός της Ρωσίας.

eirini aivaliwtouΈνα φιλί από τον Βλαντιμίρ Πούτιν στον νεαρό καλοθρεμμένο και «πιστό» του φίλο
Περισσότερα

H Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η 4η Οκτωβρίου είναι καθιερωμένη ως η Παγκόσμια Ημέρα Ζώων, επειδή συμπίπτει με
τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που έχει αναγορευτεί
από την Καθολική Εκκλησία ως προστάτης των ζώων και του περιβάλλοντος.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1931 σ’ ένα
συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος ευαισθητοποίησης του
κοινού και των αρμoδίων για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή
διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου.
To κείμενο της Διεθνούς Διακήρυξης των Δικαιωμάτων των Ζώων υιοθετήθηκε από
τη Διεθνή Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων και άλλες οργανώσεις στο πλαίσιο
διεθνούς συνάντησης, με θέμα τα δικαιώματα των ζώων, η οποία έλαβε χώρα στο
Λονδίνο το Σεπτέμβριο του 1977. Η Διακήρυξη υπογράφηκε στο Παρίσι τον
Οκτώβριο του 1978.
Η Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων περιλαμβάνει 14 άρθρα τα
οποία κατοχυρώνουν τα δικαιώματα των ζώων ως προς το σεβασμό του ανθρώπου
στη ζωή και το θάνατό τους, τη φυσική αναπαραγωγή τους, τη φροντίδα τους, τις
σωστές συνθήκες διαβίωσής τους, την προστασία τους, τη μη κακοποίηση ή
θανάτωσή τους και τη μη εκμετάλλευσή τους για κερδοσκοπικούς ή πειραματικούς
λόγους.
Πολλές είναι οι φορές που τα άρθρα αυτά καταπατούνται όπως στις περιπτώσεις
εκμετάλλευσης και κακοποίησης των ζώων για σκοπούς ψυχαγωγίας (π.χ. σε
τσίρκα, ζωολογικούς κήπους κ.τ.λ.), εξόντωσής τους για εμπορικούς σκοπούς (π.χ.
γούνες, κρέας, αξεσουάρ κτλ.), καταπάτησης της ελευθερίας τους αναγκάζοντάς τα
να διαμένουν σε κλουβιά ή σε μικρούς χώρους. Επίσης πολλά είναι τα ζώα που
αφήνονται αδέσποτα στους δρόμους από τους ιδιοκτήτες τους, κινδυνεύοντας έτσι
να πεθάνουν από την πείνα, από φόλες ή να τα κτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο.
Ακόμα μεγάλος αριθμός ζώων σκοτώνονται κάθε χρόνο από κυνηγούς, από τη
χρήση τους για πειραματισμούς καθώς επίσης και από την ανεξέλεγκτη ρύπανση
του πλανήτη που προκαλείται από τον άνθρωπο.
Τα ζώα κατέχουν ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, της
καρδιάς μας αλλά και του οικοσυστήματος στο οποίο ζούμε, οπότε είναι
υποχρέωση όλων μας να ευαισθητοποιηθούμε και να φροντίζουμε για την
καλύτερη μεταχείριση, επιβίωση και προστασία τους.
Η χλωρίδα και η πανίδα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης και της προκοπής
του ανθρώπου. Είναι υποχρέωση αλλά και συμφέρον μας να τα διατηρήσουμε.

H Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)

Άρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα
ύπαρξης.
Άρθρο 2
1. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου.
2. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να
εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να
χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων.
3. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον
άνθρωπο.
Άρθρο 3
1. Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη
συμπεριφορά.
2. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνει στιγμιαία,
ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
Άρθρο 4
1. Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας)
και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους.
2. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς
σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
Άρθρο 5
1. Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με
το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος
του.
2. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς
κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
Άρθρο 6
1. Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας
ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα.
2. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
Άρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η
διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή
τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.
Άρθρο 8
1. Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός κλπ.
αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο
σωματικό ή ψυχικό.
2. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα
από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
Άρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να
στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς
πρόκληση πόνου και αγωνίας.
Άρθρο 10
1. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των
ανθρώπων.
2. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν
καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του
ζώου.
Άρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι
έγκλημα απέναντι στη ζωή.
Άρθρο 12
1. Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί
«γενοκτονία», έγκλημα απέναντι στο είδος.
2. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος
οδηγούν στη γενοκτονία.
Άρθρο 13
1. Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο.
2. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να
απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα
δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.
Άρθρο 14
1. Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να
αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση.
2. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ’ τους νόμους, όπως
ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

eirini aivaliwtouH Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)
Περισσότερα