Guest Friends

Εγώ σκότωσα τον Τζον Κένεντυ…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Στέλιου Κούλογλου (*)

Πριν από 7 χρόνια, κατάλαβα ότι ήμουν σε μια μαύρη λίστα της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2010, μαζί με δύο συνεργάτες μου, πήγαμε στο Αμερικανικό Προξενείο στην Αθήνα για να ανανεώσουμε τη δημοσιογραφική μας βίζα. Τη χρησιμοποιούσαμε όλη τη δεκαετία του 2000 ταξιδεύοντας στις ΗΠΑ για τις ανάγκες της εβδομαδιαίας εκπομπής «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα». Η εκπομπή παρουσίαζε μεγάλα ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ από όλες τις χώρες του κόσμου και είχε βραβευθεί 4 φορές ως η καλύτερη ενημερωτική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης.

Οι δύο συνεργάτες μου πήραν αμέσως τη δημοσιογραφική βίζα. Εμένα μου είπαν να περιμένω. Στα επτά χρόνια που πέρασαν από τότε, παρά τα διαβήματα διεθνών οργανώσεων για την ελευθερία του Τύπου, όπως οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, δεν έπαιρνα καμία απάντηση. Σε δύσκολη θέση να δώσουν μια εξήγηση, οι Αμερικανοί πρεσβευτές στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες, που γνώριζαν το έργο μου ως δημοσιογράφου και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ, πρότειναν να αιτηθώ μια απλή τουριστική βίζα. Η απάντηση ήταν η ίδια: απορρίπτεται.
Είχα ελπίσει ότι η εκλογή μου στο Ευρωκοινοβούλιο θα άλλαζε τα πράγματα. Το καλοκαίρι του 2017 κλήθηκα να μιλήσω, ως ευρωβουλευτής, στο People’s Summit στο Σικάγο. Ζήτησα ξανά βίζα, καμία απάντηση. Αλλά τον Δεκέμβριο φέτος ήμουν μέλος της επίσημης αντιπροσωπείας του Ευρωκοινοβουλίου που θα ταξίδευε στις ΗΠΑ για επαφές με Αμερικανούς συναδέλφους και επισήμους. Αυτή τη φορά η αμερικανική κυβέρνηση έπρεπε να δώσει μια εξήγηση: ύστερα από 7 χρόνια με ενημέρωσε ότι η αίτηση βίζας είχε απορριφθεί, παραπέμποντας σε ένα άρθρο περί τρομοκρατίας. Έτσι έμαθα ότι είμαι ύποπτος, από το να πραγματοποιήσω μια αεροπειρατία, ή το λιγότερο, ότι υποστηρίζω τρομοκρατικές οργανώσεις.
Φυσικά δεν έχω καμία σχέση με όλα αυτά. Έχω κάνει δεκάδες εκπομπές εναντίον της τρομοκρατίας. Το ντοκιμαντέρ μου «Η αληθινή ιστορία της 17ης Νοέμβρη», ένα από τα ντοκιμαντέρ με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Ελλάδα, είναι αφιερωμένο στις οικογένειες των θυμάτων της ελληνικής τρομοκρατικής οργάνωσης. Η τελευταία μου ταινία («Πεθαίνοντας στο Γέλιο») αναφέρεται ακριβώς στον πραγματικό κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας, για τον οποίο διοργάνωσα μια ημερίδα και στο Ευρωκοινοβούλιο, στη μνήμη της ομάδας σύνταξης του Charlie Hebdo, που δολοφόνησαν βάρβαρα οι τζιχαντιστές.
Αυτό που συνέβη είναι ότι η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα διαμαρτυρόταν συνεχώς στην ελληνική κυβέρνηση, για τις εκπομπές και τα ντοκιμαντέρ μου που παρουσιάζονταν στη δημόσια τηλεόραση. Αυτό που έπρεπε να περιμένω, είναι ότι δεν τους άρεσε καθόλου το ντοκιμαντέρ του 2004, που είχε θέμα την εισβολή στο Ιράκ και τίτλο «24+1 ψέματα για να πουλήσετε έναν πόλεμο». Αντιδράσεις προκάλεσε μια ακόμη ταινία μου, η «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου», που απέσπασε 2 διεθνή βραβεία και προβλήθηκε σε κινηματογράφους στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες. Σε μια συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της δημοσίας τηλεόρασης το 2008, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά, συζητήθηκαν «τα προβλήματα τα οποία είχε δημιουργήσει η εκπομπή στον (πρωθυπουργό) κ. Σημίτη όταν διαπραγματευόταν σοβαρά θέματα στις ΗΠΑ». Ένα μήνα αργότερα με απέλυσαν από τη δημόσια τηλεόραση (επανήλθα το 2010, όταν ζήτησα και τη βίζα).
Αισθάνομαι δικαιωμένος από την κριτική που ασκούσαν τα ντοκιμαντέρ μου στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η εισβολή στο Ιράκ είναι πλέον, κατά γενική ομολογία, η ιδρυτική πράξη του Ισλαμικού Κράτους. Ο Edward Peck, ένας εξαιρετικός Αμερικανός διπλωμάτης, μου διηγήθηκε τι συνέβη όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρέηγκαν ανέθεσε σε μια επιτροπή, στην οποία συμμετείχε ο Peck, να βγάλουν έναν ορισμό για τη τρομοκρατία: η επιτροπή δεν κατέληξε πουθενά, καθώς οποιαδήποτε προσπάθεια προσδιορισμού τρομοκρατικών ενεργειών θύμιζε κάποια πράξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των υπηρεσιών της στο παρελθόν!
Όχι, δεν σκότωσα εγώ τον Τζον Κένεντυ, και απαιτώ κάποιες απαντήσεις. Μήπως θα έπρεπε, εμείς οι Ευρωπαίοι να εμποδίζουμε τους Αμερικανούς γερουσιαστές να έρχονται στην Ευρώπη βασιζόμενοι στις πολιτικές τους πεποιθήσεις; Με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποκλείει έναν εκλεγμένο βουλευτή από την επίσημη αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Kαι με ποια στοιχεία; Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να ζητήσει τις απαραίτητες εξηγήσεις και η αμερικανική κυβέρνηση οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις.

(*) Άρθρο του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιου Κούλογλου, για την άρνηση της αμερικανικής κυβέρνησης να του χορηγήσει βίζα για τις ΗΠΑ.

Παναγιώτης ΜήλαςΕγώ σκότωσα τον Τζον Κένεντυ…
Περισσότερα

«Εργαστήρι Κινηματογράφου και Οχτώβρης του Αϊζενστάιν» – Ανοιχτή επιστολή στο Δήμο Ζωγράφου και στους δημότες του

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ανοιχτή επιστολή στη δημοτική αρχή, στους δημότες του Δήμου Ζωγράφου, σε όλα τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας με τίτλο «Εργαστήρι Κινηματογράφου και Οχτώβρης του Αϊζενστάιν» απευθύνει ο σκηνοθέτης και επιμορφωτής εργαστηρίου κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου, Γιάννης Καραμπίτσος:

«Αγαπητοί δημότες, αγαπητοί δημοτικοί σύμβουλοι, αγαπητοί συμπολίτες.
Καλείτε κάποιους καλλιτέχνες με 8-9 ευρώ την ώρα να αναλάβουν την επιμόρφωση των δημοτών σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι τόσο απαιτητικό όπως του κινηματογράφου με μαθήματα Σεναρίου, Σκηνοθεσίας, Κινηματογραφικής Υποκριτικής, Εικονοληψίας και Μοντάζ μια κανονική Σχολή Κινηματογράφου 3 φορές την εβδομάδα για 8 μήνες που στην αγορά στοιχίζει 4.000 ευρώ τον χρόνο. Οι μαθητές πληρώνουν στο δήμο 20 ευρώ το μήνα.
Και σκέφτονται οι καλλιτέχνες τουλάχιστον θα δουλέψουμε για κάτι που αγαπάμε σε ένα δημόσιο φορέα για το καλό του λαού, όχι με τα χρήματα που θα έπρεπε αλλά ο δήμος θα αναλάβει τη διάδοση και μόλις πάμε στο εργαστήρι του δήμου θα βρούμε 20-30 μαθητές να μας περιμένουν τουλάχιστον στην πρεμιέρα με ανοιχτά τα φώτα της βίλας που γίνονται τα μαθήματα και κανονικά με έναν υπάλληλο του δήμου παριστάμενο να έχει ανοίξει να έχει φροντίσει το χώρο έτοιμο να υποδεχτεί τους παρευρισκόμενους και να φροντίσει τα των εγγραφών. Και πας την εναρκτήρια μέρα στη βίλα και βρίσκεις τα φώτα κλειστά, τις πόρτες κλειδωμένες και κανένα μαθητή ή υπάλληλο του δήμου να σε περιμένει. Μετά από 3 μήνες που σου έχει αναγγελθεί ότι εσύ θα είσαι ο επιμορφωτής σε ένα δήμο 150.000 κατοίκων. Αναλαμβάνεις να διαφημίσεις μόνος σου όσο μπορείς, βγαίνεις στο ραδιόφωνο, φτιάχνεις και στέλνεις δελτία Τύπου καταφέρνεις με τα πολλά το 0 να γίνει 5. Οργανώνεις με σύμφωνη γνώμη του δήμου ελεύθερα μαθήματα με ενσωματωμένες προβολές αριστουργηματικών ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο δήμος λέει ότι ενημερώνει τους δημότες σε μια λίστα μέιλ που έχει και τα σχολεία και από ολόκληρο το δήμο ζωγράφου έρχονται 2 ή 3 άτομα.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Οργανώνεις ανοιχτό μάθημα με ενσωματωμένη προβολή για τους δημότες, για τους μαθητές σχολείων, για τους φοιτητές της περιοχής αλλά και για όλο το κινηματογραφόφιλο κοινό. Ο δήμος σου ανακοινώνει ότι θα πρέπει άμεσα να αποχωρήσει το εργαστήρι κινηματογράφου (και το εργαστήρι φωτογραφίας) από τη Βίλα Βουγά για να γίνουν επισκευές και για να χρησιμοποιείται πλέον για εκθέσεις, άρα από ό,τι λογικά προκύπτει για μια ακόμα αίθουσα που θα χρησιμοποιηθεί για τον εορτασμό των 70 χρόνων του δήμου ζωγράφου. Εκθέσεις που προστίθενται στις συναυλίες που γίνονταν και γίνονται στο δήμο με ελεύθερη είσοδο και φέρνουν χιλιάδες δημοτών να τις παρακολουθούν και ενδεχόμενα χιλιάδων ψήφων στη δημοτική αρχή που τις διοργανώνει και για τις οποίες βέβαια χιλιάδες ευρώ απαιτούνται.
Ανακοινώνεις την προβολή του «Οχτώβρη» σε μια χρονιά που εορτάζεται η οχτωβριανή επανάσταση την μέρα του εορτασμού του Πολυτεχνείου στο πλαίσιο του εργαστηρίου κινηματογράφου του δήμου και βρίσκεσαι να ψάχνεις αίθουσα, να πρέπει να μετακομίσεις το πανί, τους προτζέκτορες, τον εξοπλισμό και ο δήμος να σου λέει μα να στείλουμε e-maill για να διαφημίσουμε ένα εργαστήρι; ΕΝΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ «ΟΧΤΩΒΡΗ» ΤΟΥ ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ, ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ; Με μάθημα μαζί με ανάλυση και συζήτηση. Και αντί αυτή να είναι η κεντρική εκδήλωση του δήμου για αυτή την εβδομάδα στην οποία οφείλουν να παρευρεθούν οι δημοτικές αρχές και οι δημότες για ευνόητους λόγους, η εκδήλωση αυτή πετιέται ουσιαστικά στην άκρη.
Αγαπητοί δημότες αγαπητοί δημοτικοί σύμβουλοι αγαπητοί συμπολίτες,
ο καλλιτέχνης αυτά μπορεί να κάνει, να οργανώσει μια λαϊκή εκδήλωση για το αντικείμενο με το οποίο εμπλέκεται, να φροντίσει για τη βιωσιμότητα του εργαστηρίου στο οποίο είναι επιμορφωτής, αν και αυτό δεν είναι κυρίως και μόνο δική του υπόθεση, να καλέσει τον λαό τους δημοτικούς συμβούλους να παρευρεθούν στην εκδήλωση και να συμμετέχουν.
Αυτό κάνω και εγώ. Καλώ τον λαό του ζωγράφου, καλώ τη δημοτική αρχή να παρευρεθεί στην προβολή με ανάλυση και συζήτηση του ΟΧΤΩΒΡΗ ΤΟΥ ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ την Παρασκευή 17.11.2017 στις 18.30 στη Βίλα Βουγά (Γ. Ζωγράφου 17, Ζωγράφου).
Είμαι επιμορφωτής του Εργαστηρίου Κινηματογράφου του Δήμου Ζωγράφου και τιμώ το ρόλο μου.
Αν οι δημότες και η δημοτική αρχή, η ελληνική κοινωνία χρειάζονται αληθινά το εργαστήρι κινηματογράφου και την κινηματογραφική παιδεία ας το αποδείξουν έμπρακτα. Αν όχι ας το δηλώσουν για να μην παιδεύονται άνθρωποι τσάμπα και βερεσέ. Την παρουσία ή απουσία από την αυριανή εκδήλωση θα την εκλάβω σαν απάντηση στο παραπάνω ερώτημα.
ΟΧΤΩΒΡΗΣ (1927) του Σεργκέι Αϊζενστάιν την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017, στις 18.30, στο Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου, με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση.
Με ειλικρινή εκτίμηση
Γιάννης Καραμπίτσος
(Σκηνοθέτης, Μοντέρ, Ερασιτέχνης Ηθοποιός, Κριτικός Κινηματογράφου, εκδότης του διαδικτυακού περιοδικού camera stylo online, επιμορφωτής εργαστηρίου κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου)
Αθήνα 16.11.2017
Υ.Γ. Έστειλα γραπτό αίτημα στο Δήμο Ζωγράφου σήμερα το πρωί όπου ζητώ να ενημερωθούν για την αυριανή εκδήλωση οι δημότες, τα σχολεία, οι φοιτητές, τα υπόλοιπα καλλιτεχνικά εργαστήρια. Θα ήθελα να με κρατήσει ενήμερο ο δήμος για τις ενέργειες που θα κάνει και τι ανταπόκριση θα φέρουν. Τι σκοπεύει να κάνει στο άμεσο μέλλον για να ενισχύσει τη βιωσιμότητα του κινηματογραφικού εργαστηρίου!».

eirini aivaliwtou«Εργαστήρι Κινηματογράφου και Οχτώβρης του Αϊζενστάιν» – Ανοιχτή επιστολή στο Δήμο Ζωγράφου και στους δημότες του
Περισσότερα

Πεθαίνοντας από την πείνα. Ο άγνωστος κατοχικός λιμός της Αθήνας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Άρθρο του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη (*)

Στις 6 Απριλίου 1941 τα ναζιστικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ελλάδα. Μετά από σκληρές μάχες ενός μήνα, κατέλαβαν μια φτωχή περιφερειακή χώρα, έξω από τη γεωγραφική περιοχή που οριζόταν ως ζωτικός χώρος (Lebensraum) της ναζιστικής Γερμανίας, με χαμηλό βαθμό βιομηχανικής ανάπτυξης και αναποτελεσματική κρατική διοίκηση.

Αντίθετα με ό,τι συνέβη στη Γαλλία, το Βέλγιο ή τη Δανία – όπου η βαριά τους βιομηχανία και η άρτια οργανωμένη δημόσια διοίκηση οδήγησε σε ομαλότερες διαδικασίες μετάβασης στη ναζιστική «Νέα Τάξη» (1) – στη σχετικά αδιάφορη για τους Γερμανούς Ελλάδα, εφαρμόστηκε μια τακτική οικονομικής λεηλασίας. Η τακτική αυτή οδήγησε άμεσα στη διάλυση της αδύναμης ελληνικής οικονομίας (2).
Τα προβλήματα στην τροφοδοσία της πόλης και τον επισιτισμό παρουσιάστηκαν αμέσως μετά την κατάληψη της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα στις 27 Απριλίου 1941. Η πρωτοφανής επιχείρηση λεηλασίας των διατροφικών και κάθε άλλου είδους αποθεμάτων, στην οποία προχώρησε ο γερμανικός στρατός, οδήγησε στις πρώτες ελλείψεις προϊόντων (3).

Αρχικά επιτάχθηκαν όλες οι ποσότητες τροφίμων του ελληνικού στρατού και όσες υπήρχαν σε δημόσιες αποθήκες. Στη συνέχεια καταγράφηκε όλη η ελληνική γεωργική παραγωγή και το μεγαλύτερο τμήμα της στάλθηκε στη Γερμανία. Ταυτόχρονα, κινητές μονάδες Μηχανικού της Βέρμαχτ, τυπώνοντας εκατομμύρια μάρκα, πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με χαρτονομίσματα που δεν είχαν κανένα αντίκρισμα. Με αυτά οι Γερμανοί στρατιώτες «αγόραζαν» τα πάντα και τα έστελναν ταχυδρομικώς στις οικογένειές τους στη Γερμανία. Όλες οι σημαντικές ελληνικές επιχειρήσεις επιτάχθηκαν ή «εξαγοράστηκαν» από τους Ναζί. Αυτές πλέον παρήγαγαν μόνο για τον γερμανικό στρατό, στερώντας από τον ελληνικό λαό σημαντικά αγαθά.

***
Την επισιτιστική κατάσταση επιβάρυνε ο θαλάσσιος αποκλεισμός της ηπειρωτικής Ευρώπης από το βρετανικό πολεμικό ναυτικό, που στερούσε από τους λιμοκτονούντες κατοίκους τη δυνατότητα εισαγωγής τροφίμων από το εξωτερικό (4).

Η επίταξη μέσων μεταφοράς και καυσίμων από τις δυνάμεις κατοχής, οι ζημιές που προκλήθηκαν στο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο από τον πόλεμο, ο διοικητικός κατακερματισμός της χώρας σε τρεις ζώνες κατοχής (γερμανική, ιταλική και βουλγαρική), απέκοψαν τα αστικά κέντρα από την αγροτική ενδοχώρα, στερώντας τους άλλη μια πηγή τροφοδοσίας. Η χαριστική βολή δόθηκε στην ελληνική οικονομία από τα τεράστια έξοδα κατοχής με τα οποία οι Ναζί επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό, εκτοξεύοντας τον πληθωρισμό σε αδιανόητα ύψη. Την περίοδο 1941-1942 η Ελλάδα κατέβαλε, ως έξοδα κατοχής, ποσά που αντιστοιχούσαν στο 113,7% του ετήσιου εθνικού εισοδήματος. Την ίδια περίοδο, πλουσιότερες χώρες, επιβαρύνθηκαν με πολύ μικρότερα ποσά. Η Νορβηγία κατέβαλε το 69% του ετήσιου εθνικού της εισοδήματος, ενώ το Βέλγιο και η Ολλανδία το 24% και 18% αντίστοιχα (5).
Οι Ναζί δεν έκαναν τίποτα για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, γιατί πολύ απλά η διάλυση της ελληνικής οικονομίας εξυπηρετούσε με τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις τους. Μέσα από την εδραίωση της μαύρης αγοράς Γερμανοί και Ιταλοί αποκόμιζαν σημαντικά οικονομικά οφέλη για τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις τους. Διοχετεύοντας στις χώρες τους τα κέρδη από την πώληση τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης, στις υπέρογκες τιμές της μαύρης αγοράς, εφάρμοσαν έναν ακόμη τρόπο απόσπασης πλούτου από την ελληνική κοινωνία.

 

 

Παράλληλα, η επιβολή της μαύρης αγοράς, βύθισε τους έλληνες πολίτες σ’ ένα καθεστώς παρανομίας, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Ο καθένας αγωνιζόταν για την προσωπική του επιβίωση. Αυτή η απότομη, βιολογική, ψυχολογική και ηθική εξαθλίωση του ελληνικού λαού, υπονόμευε κάθε προσπάθεια Αντίστασης. Τον Φεβρουάριο του 1942 ο Γιόζεφ Γκαίμπελς έγραφε στο ημερολόγιό του ότι «οι κάτοικοι των κατεχόμενων περιοχών είναι βουτηγμένοι στις υλικές έγνοιες. Η πείνα και το κρύο είναι στην ημερήσια διάταξη. Άνθρωποι που η μοίρα τους έχει χτυπήσει τόσο σκληρά, σε γενικές γραμμές δεν κάνουν επαναστάσεις» (6).

Σε αυτή τη διάσταση εντοπίζεται και το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ελληνικής Αντίστασης και κυρίως του αριστερού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Μέσα σε μόλις ένα χρόνο, το διαλυμένο από τις διώξεις της προπολεμικής δικτατορίας (1936-1941), Κομμουνιστικό Κόμμα, κατάφερε να αναστρέψει την κατάσταση. Πολεμώντας μέσα σε μια διαλυμένη κοινωνία, πέτυχε την ψυχολογική και ηθική ανασύνταξη του ελληνικού λαού και στη συνέχεια την αντεπίθεσή του σ’ έναν αιματηρό αγώνα ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό.
Από τον Οκτώβριο του 1941, με την αγορά άδεια από τρόφιμα, ένα πέπλο θανάτου κάλυψε την Αθήνα. Το ξέσπασμα του λιμού δημιούργησε μια εφιαλτική καθημερινότητα. Οι απίστευτες εικόνες των θυμάτων της πείνας έχουν καταγραφεί σε πολλές μαρτυρίες όσων επιβίωσαν. Παιδιά που έτρωγαν τους εμετούς γερμανών στρατιωτών έξω από εστιατόρια, οικογένειες που έκρυβαν τους νεκρούς για να μην αναγκαστούν να καταθέσουν στις αρχές το δελτίο σίτισης του νεκρού, άνθρωποι που ξεψυχούσαν καθημερινά στους δρόμους.

***

Τον Οκτώβριο του 1941, έφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, το τουρκικό πλοίο «Κουρτουλούς», μεταφέροντας επισιτιστική βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Μαζί ταξίδευσε και ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας «Vatan», ο οποίος επιστρέφοντας στην Τουρκία έγραψε:

«Ό,τι είδα στην Ελλάδα είναι εκατό φορές χειρότερα απ’ όσα έχουν γραφτεί για την άθλια κατάσταση εκεί. Μου φάνηκε πως έμπαινα στην Κόλαση. Κουβέντιασα με κάποιον που τα ρούχα του κρέμονταν πάνω του, είχε χάσει το μισό του βάρος. […] Όταν το πλήρωμα του πλοίου βγήκε στη στεριά, το περικύκλωσαν εκατοντάδες άνθρωποι που φώναζαν: «Δώστε μας τουλάχιστον ένα ψίχουλο ψωμί, πεθαίνουμε από την πείνα». Οι Γερμανοί φρουροί διέλυσαν το πλήθος. Περπατώντας μέσα στην πόλη είχαμε κυριευθεί από φρίκη. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε έμοιαζαν με σκελετούς» (7).

Μέσα σε έξι μήνες, από το Νοέμβριο του 1941 μέχρι τον Απρίλιο του 1942, πέθαναν από την πείνα 45.000 άνθρωποι στην Αθήνα και δεκάδες άλλες χιλιάδες στην υπόλοιπη χώρα, στο χειρότερο λιμό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την ίδια περίοδο, Γερμανοί και Ιταλοί, από κοινού με τους Έλληνες συνεργάτες τους, διασκέδαζαν σε πολυτελή κέντρα και εστιατόρια της Αθήνας. Ήταν αυτό που οι Αθηναίοι της εποχής ονόμασαν «δείγματα γερμανικού πολιτισμού».

 

 

Με την κατάσταση να έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, τον Νοέμβριο του 1941 σημειώθηκε η πρώτη αντίδραση των γερμανικών αρχών. Το κίνητρο δεν ήταν βέβαια ο ανθρωπισμός των Ναζί, αλλά η μείωση της αποδοτικότητας των Ελλήνων εργατών, λόγω του υποσιτισμού τους. Ο ειδικός πληρεξούσιος του Ράιχ στην Ελλάδα, Γκίντερ Άλτενμπουργκ, ζήτησε, με κατεπείγον τηλεγράφημά του προς το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, την αναστολή της εξαγωγής ελληνικών γεωργικών προϊόντων στη Γερμανία, επισημαίνοντας:

«Αν δεν δοθεί στον ελληνικό πληθυσμό μια ελάχιστη ποσότητα από τα προαναφερθέντα τρόφιμα, θα σταματήσουν εδώ συντομότατα όλα τα εργαζόμενα για το αμυντικό οικονομικό συμφέρον μας εργοστάσια, συνεργεία επισκευής αεροπλάνων μετώπου, ναυπηγεία και άλλα. Ήδη τώρα σημειώνονται σ’ αυτά τα εργοστάσια μειώσεις εργασιακής απόδοσης κατά 30-60%. Γι’ αυτό είναι και προς το συμφέρον μας να απαγορευτεί μέχρι νεοτέρας διαταγής η εξαγωγή τροφίμων» (8).

Όμως ακόμη και αυτή η έκκληση έπεσε στο κενό. Όταν τον Απρίλιο του 1942, ο Άλτενμπουργκ, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία, συναντήθηκε με τον Ιταλό ομόλογό του στη Ρώμη προς αναζήτηση μιας λύσης, οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην αποστολή 20.000 τόνων σιταριού από τη Γερμανία στην Αθήνα. Τρεις μέρες μετά, το γερμανικό επιτελείο στο Βερολίνο ακύρωσε τη συμφωνία, αρνούμενο να την υλοποιήσει. Σύμφωνα με τα λόγια του Γραμματέα του Ιταλού αντιπροσώπου στην Ελλάδα De Strobel, «πολύ απλά [οι Γερμανοί επιτελείς] δεν ενδιαφέρονται για το πόσοι Έλληνες θα πεθάνουν από την πείνα» (9).
Αυτή η άρνηση πιθανότατα συνδέονταν με μια νέα προοπτική που εμφανίστηκε για τις γερμανικές αρχές κατοχής στην Ελλάδα. Τις ημέρες που ο Άλτενμπουργκ αναζητούσε λύση στη Ρώμη, στην Αθήνα άρχισε να οργανώνεται το ναζιστικό σχέδιο «αξιοποίησης» του ελληνικού εργατικού δυναμικού. Απέναντι στον τρόμο του λιμού, οι Ναζί, σε στενή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση δωσιλόγων, «πρόσφεραν» στον ελληνικό λαό την «ευκαιρία» να γλιτώσει το θάνατο μεταναστεύοντας στη Γερμανία προς εργασία. Μάλλον δεν ήταν τυχαία η ημέρα δημοσιοποίησης του σχεδίου στον ελληνικό λαό. Την Πρωτομαγιά του 1942, δημοσιεύθηκε σε όλες τις ελεγχόμενες από το καθεστώς εφημερίδες η ανακοίνωση του ελληνικού Υπουργείου Εργασίας, με την οποία καλούσε τους Έλληνες εργάτες να δηλώσουν συμμετοχή για την αποστολή τους στη Γερμανία:

«Παρουσιάζεται μοναδική ευκαιρία εις τους Έλληνας εργάτας και εργάτριας να μεταβούν εις Γερμανίαν και αναλάβουν εργασίαν. […] Οι όροι εργασίας και διαμονής θα είνε οι αυτοί όπως και των συναδέλφων των Γερμανών. […] Ο Έλλην εργάτης δύναται ν’ αποστείλη εις την οικογένειάν του […] μέχρι 100 μάρκων μηνιαίως. […] Γίνονται δεκτοί εργάται και εργάτριαι ηλικίας 18 μέχρι 45 ετών» (10).

***

Ακόμη και όταν άρχισαν να γίνονται γνωστές οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των Ελλήνων εργατών στη Γερμανία και οι θάνατοι εργατών από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, το ελληνικό Υπουργείο Εργασίας συνέχισε την προπαγάνδα του, προς εξυπηρέτηση των ναζιστικών στόχων. Με συνεχείς ανακοινώσεις το Υπουργείο βεβαίωνε ότι οι Έλληνες εργάζονται σε εργοστάσια που δεν απειλούνται από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, επισημαίνοντας ότι «όσον αφορά τους περαιτέρω ισχυρισμούς, ότι δηλαδή οι εργάται κακοπερνούν, […] πρέπει να τονισθή, ότι πρόκειται περί καθαρού ψεύδους» (11).

Η εκμετάλλευση του εξαθλιωμένου εργατικού δυναμικού της χώρας από τους Ναζί και το ελληνικό Υπουργείο Εργασίας, ήταν ο κύριος λόγος που οδήγησε στην εκτέλεση του δωσίλογου Υπουργού Εργασίας Νικόλαου Καλύβα από την ελληνική Αντίσταση στις 27 Ιανουαρίου 1944 στο κέντρο της Αθήνας.
Ο κίνδυνος να επαναληφθεί ο λιμός τον επόμενο χειμώνα του 1942-43, αποφεύχθηκε χάρη σε μια τεράστια επιχείρηση, μοναδική στα χρόνια του πολέμου. Μετά από αφόρητες πιέσεις, οι Βρετανοί δέχτηκαν να άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό μόνο για την περίπτωση της Ελλάδας. Με συντονισμένες ενέργειες άρχισαν να καταφθάνουν στο λιμάνι του Πειραιά, σουηδικά πλοία φορτωμένα με καναδικό σιτάρι, υπό την εποπτεία του ελβετικού γραφείου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Ένας από τους κύριους λόγους που οδήγησαν στην εξέλιξη αυτή, είχε να κάνει με τη δράση μιας μικρής ομάδας Ελλήνων Αστυνομικών. Με κίνδυνο της ζωής τους, οι άνθρωποι αυτοί φωτογράφισαν σκελετωμένα παιδιά στα νοσοκομεία της Αθήνας. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας διπλωματικούς σάκους, έστειλαν τις φωτογραφίες στην ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα και τελικά στην ελληνική εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο. Εκεί τυπώθηκε σχετικό άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε ευρέως σε Βρετανία και ΗΠΑ. Η πίεση της βρετανικής και αμερικανικής κοινής γνώμης ήταν από τους κύριους λόγους που ανάγκασε τη βρετανική κυβέρνηση να άρει το ναυτικό αποκλεισμό της χώρας.
Από τα τέλη του 1942 και μετά, αν και συνέχισαν να υπάρχουν νεκροί από την πείνα μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας στα τέλη του 1944, η πείνα δεν ήταν η πρώτη αιτία θανάτου στη χώρα. Τα δύο τελευταία χρόνια της Κατοχής η ναζιστική κτηνωδία βρήκε νέους τρόπους έκφρασης. Οι ομαδικές εκτελέσεις αντιστασιακών και αμάχων, η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων, η αποστολή χιλιάδων Ελλήνων στη Γερμανία προς καταναγκαστική εργασία, οι πυρπολήσεις χωριών, τα μπλόκα στις συνοικίες, ήταν το τίμημα που πλήρωσε η χώρα επιλέγοντας την Αντίσταση και όχι τη συνεργασία με τους Ναζί.

 

Σημειώσεις

  1. Mark Mazower, Σκοτεινή ήπειρος. Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας, Κώστας Κουρεμένος
    (μτφ.), 4η έκδοση, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, 2004, σ. 156.
  2. Ο τρόπος εκμετάλλευσης της οικονομίας κάθε κατεχόμενης ευρωπαϊκής χώρας από τις
    γερμανικές δυνάμεις, καθορίστηκε από μια σειρά παραγόντων που διαφοροποιούνταν
    κατά περίπτωση. Ανάλογα με το ποιοι τομείς της βιομηχανικής παραγωγής κάθε χώρας
    ήταν αναπτυγμένοι, ποιοι από αυτούς μπορούσαν άμεσα να προσαρμοστούν στις ανάγκες
    της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, σε ποιο βαθμό μπορούσε να εξασφαλιστεί η
    συνεργασία των επιχειρηματιών και γενικότερα της άρχουσας τάξης σε κάθε χώρα και
    βέβαια, ανάλογα με την κατάταξη κάθε κατεχόμενου λαού στη φυλετική κλίμακα της
    χιτλερικής Γερμανίας, διαμορφώνονταν το πλαίσιο της οικονομικής εκμετάλλευσης –
    συνεργασίας για κάθε κατεχόμενη χώρα.
  3. Για την κατάσχεση στρατιωτικού υλικού, χρυσών νομισμάτων, ορυκτών και χημικών
    προϊόντων, διατροφικών και κάθε άλλου είδους αποθεμάτων από τον γερμανικό στρατό,
    Gabriella Etmektsoglou-Koehn, Axis exploitation of wartime Greece, 1941-1943,
    διδακτορική διατριβή, Τμήμα Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Emory, 1995, σ. 277-285.
  4. Η σκληρή στάση της βρετανικής κυβέρνησης κάμφθηκε έπειτα από τις ισχυρές πιέσεις της
    βρετανικής κοινής γνώμης και των Αμερικανών συμμάχων της, όταν άρχισαν να
    γνωστοποιούνται οι τραγικές συνέπειες του λιμού στην Ελλάδα. Για αναλυτική
    παρουσίαση του διπλωματικού παρασκηνίου που οδήγησε στην άρση του ναυτικού
    αποκλεισμού της Ελλάδας, βλέπε Χάγκεν Φλάισερ, Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της
    Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944, τ. Α, Αθήνα, Παπαζήσης, 1989, σ. 201-216 και
    Etmektsoglou-Koehn, Axis exploitation, σ. 445-455.
  5. Etmektsoglou-Koehn, Axis exploitation, σ. 466-474 και Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, σ. 91-98.
  6. Παρατίθεται στον Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, σ. 115.
  7. Χατζηπατέρας- Φαφαλιού Δραγώνα (επιμ.), Μαρτυρίες 41-44. Η Αθήνα της Κατοχής, τ. Α, Αθήνα, Κέδρος, 2002, τ. Α, σ. 182.
  8. Μάρτιν Ζέκεντορφ, Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό. Ντοκουμέντα από τα
    γερμανικά αρχεία, Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1991, σ. 116.
  9. FO 371/33175, R 2710, Βατικανό προς FO, Memorandum: Conversation with Mr. De
    Strobel, by Mr. Berry, 5-3-1942, British National Archives, London.
  10. Πρωία, 1 Μαΐου 1942.
  11. Πρωία, 10 Σεπτεμβρίου 1943.
  • Το κείμενο αποτελεί την εισήγηση του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Βριλησσίων την οποία διοργάνωσε ο Δήμος στο πλαίσιο της έκθεσης φωτογραφίας, 75 χρόνια από τότε που έγινε «Ο Άγνωστος Λιμός της Αθήνας». Τις φωτογραφίες αυτής της έκθεσης επέλεξε ο δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου (ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) ο οποίος την παρουσίασε πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2017 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης στα Βριλήσσια ο κ. Κούλογλου παρουσίασε και το βιβλίο του «Μαρτυρίες από τη Δικτατορία και την Αντίσταση». Να θυμίσουμε εδώ ότι το ερευνητικό έργο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη εστιάζεται στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα και κυρίως στην περίοδο της Κατοχής.
  • (*) Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Έλαβε πτυχίο οικονομικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και στη συνέχεια εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στον τομέα της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
    Αρθρογραφεί σε επιστημονικά περιοδικά και έχει διοργανώσει, ως ιδρυτικό μέλος του Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας, δύο συνέδρια για τη δεκαετία του 1940 και για την περίοδο του Μεσοπολέμου. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα και κυρίως στην περίοδο της Κατοχής. Ασχολείται επίσης με την τοπική και προφορική ιστορία και την ιστορία της Αθήνας. Έχει συνεπιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους «Η ελληνική κοινωνία στη δεκαετία του 1940. Η εποχή των ρήξεων», Θεσσαλονίκη, Επίκεντρο, 2012 και «Δεκέμβρης 1944: Το παρελθόν και οι χρήσεις του», Αθήνα, Αλεξάνδρεια 2017.
  • Tο παρόν άρθρο προέκυψε από τη διδακτορική διατριβή του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη «Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα», εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2012. Ως συνέχεια του πρώτου αυτού βιβλίου του συγγραφέα, εκδόθηκε το «Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας», εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2014. 

     

     

     

eirini aivaliwtouΠεθαίνοντας από την πείνα. Ο άγνωστος κατοχικός λιμός της Αθήνας
Περισσότερα

Ένα σχόλιο αγάπης από τον Τσιμάρα για τον Λευτέρη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

– Ένα σχόλιο αγάπης που οφείλω/ Στον Λευτέρη…
Μερικές φορές στην προσπάθεια να είμαι δίκαιος με ανθρώπους που γνωρίζω ή βλέπω κάπου ή και συνεργάτες, παραμελώ τους πιο δικούς, για να μη φανεί πως ευλογώ τα «γένια» μας. Αλλά εν τέλει είμαι άδικος. Ο Λευτέρης είναι η σπάνια περίπτωση συνεργάτη – συναδέλφου που τον αγαπάς, τον πιστεύεις και ακουμπάς πάνω του με σιγουριά. Έχει ταλέντο, είναι εκεί σε όλα, έχει χαρακτήρα, έχει σκέψη και είναι σπουδαίο παιδί. Άνθρωποι σαν τον Λευτέρη θα μείνουν στο θέατρο. Κι έτσι πρέπει. Γιατί αυτούς χρειάζεται το θέατρο: τους απαραίτητους. Που δεν πλεονάζουν, δεν ήρθαν για να φύγουν άλλοι, αλλά για να ενώσουν τους άλλους. Λευτεράκη μου προσωπικά σε ευχαριστώ για όσα κάνεις. Και έχεις κάνει. Ειδικά στον ΝΟΥΡΟ. Και με τι ποιότητα ψυχής είσαι στον ρόλο σου, πάντα διαθέσιμος στη σκηνή και στη δημιουργικότητα…
* Τον Λευτέρη τον πρωτοσυνάντησα στο -Κ- που ετοιμάζαμε να παρουσιαστεί στο πλαίσιο «Θέατρο στη Φυλακή» από μια ομάδα εθελοντών καλλιτεχνών που αμισθί θα δούλευαν επί 2 μήνες καθημερινά με ένα στόχο κοινωνικό. Συνεργαστήκαμε αμέσως μετά στη δεύτερη σεζόν των ΑΓΡΙΩΝ ΝΟΤΩΝ. Ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους που θα εμπιστευόμουν για να στηρίξουν χωρίς επιπλοκές τη θεατρική ομάδα στις φυλακές Κορυδαλλού (μαζί με τη Δέσποινα Χατζηπαυλίδου). Όπερ και εγένετο. Και δούλεψαν ετοιμάζοντας την τρίτη κατά σειρά θεατρική παράσταση στο Νοσοκομείο Άγιος Παύλος του Κορυδαλλού: Το κουτί, με την ομάδα του ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΩ. Στον Νούρο, ήρθε και σαν βοηθός σκηνοθέτη και σαν ηθοποιός. Δύσκολο εγχείρημα – όλα γινόντουσαν κατά τη διάρκεια προβών με την ομάδα των παιδιών του Libro coro. Παρήχθησαν πάνω στη μουσική δραματουργία, οι ρόλοι. Και τα κείμενα. Χαίρομαι όταν μοιράζομαι μαζί του επί σκηνής. Λόγια, αισθήματα και κυρίως το «απρόβλεπτο» και τις στιγμές που μεταξύ μας έχουμε πει να αφήσουμε μια ελευθερία, γιατί το απαιτεί η παράσταση. Και που εγώ το παρακάνω -να είμαι ειλικρινής- και με ανέχεται…

Το σχόλιο το αλιεύσαμε από το χρονολόγιο στο facebook του Τσιμάρα Τζανάτου. Αναφέρεται στο συνάδελφό του και συμπαίκτη του επί σκηνής στην παράσταση «Κώστας Νούρος: «Ξένος δυο φορές»», Λευτέρη Παπακώστα.

eirini aivaliwtouΈνα σχόλιο αγάπης από τον Τσιμάρα για τον Λευτέρη
Περισσότερα

Κουτσούμπας σε Σεμίνα Διγενή: Η τέχνη μορφώνει, δημιουργεί, σε κάνει διαφορετικό, καλύτερο άνθρωπο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Δημήτρης Κουτσούμπας σε Σεμίνα Διγενή:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει ντοκτορά στο να εξαπατά»

O γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, βρέθηκε στο στούντιο του Real Fm 97,8 στο Feeling Good με τη Σεμίνα Διγενή την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 2017, στις 4.00 μ.μ. – 5.00 μ.μ. Μεταξύ άλλων, μίλησε:

Για τη βαριά βιομηχανία του πολιτισμού:

«Δυστυχώς όταν μιλάμε για την εξουσία και τις κυβερνήσεις ή και τα πολιτικά κόμματα, συνήθως αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως ένα μέσο περισσότερο για προπαγάνδα των θέσεών τους ή αξιοποίησή του για να έρθουν σε επαφή με ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις. Η Τέχνη είναι στοιχείο της ζωής έτσι κι αλλιώς και πολύ περισσότερο εδώ που είμαστε στην Ελλάδα, που έχουμε παράδοση από αρχαιοτάτων χρόνων σε όλες τις μορφές τέχνης. Και αυτό δυστυχώς το είχαμε κι εμείς ως κόμμα. Μάλιστα στο τελευταίο συνέδριο υπάρχει μία αποστροφή στις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής που λέει ότι πρέπει να ανησυχήσουμε όταν βλέπουν σύντροφοί μας ή οργανώσεις μόνο ως μέσο επαφής με ευρύτερες δυνάμεις τον πολιτισμό. Γιατί ο πολιτισμός είναι στοιχείο διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου. Βοηθάει και αναπτύσσει το συναίσθημα, τη φαντασία, την κριτική σκέψη. Μορφώνει, δημιουργεί, σε κάνει διαφορετικό άνθρωπο, καλύτερο άνθρωπο. Και άρα από αυτήν τη σκοπιά κυρίως έχουμε καθήκον και πρέπει όλα τα πολιτικά κόμματα κι εμείς ως ΚΚΕ να αναπτύξουμε τον πολιτισμό και τις σχέσεις μας με τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του και όχι (να τους βλέπουμε) σαν εργαλεία διαμεσολάβησης ημών των πολιτικών κομμάτων με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις».

 

Για την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να κατέχει την «τέχνη» της εξαπάτησης καλύτερα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις: 

 

«Έχει γίνει εξπέρ (ο ΣΥΡΙΖΑ στο να εξαπατά). Έχει πάρει ντοκτορά».

 

Για το αν φορά μανδύα της Αριστεράς ο ΣΥΡΙΖΑ:

 

«Την Αριστερά τη βλέπει μόνο ως σύνθημα ή ως αφορμή να ξυπνήσει μνήμες αριστεροσύνης, ενώ στην πραγματικότητα (ο ΣΥΡΙΖΑ) ακολουθεί τις πιο δεξιές, βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές, σαν αυτές που ακολούθησε πριν η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό έχουμε πει εμείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τη βρώμικη δουλειά πολύ καλά, και γι’ αυτό και τον κρατάνε. (…) Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον στηρίζει αλλά και μεγάλα συμφέροντα στην Ελλάδα, ακριβώς γιατί περνά όλα αυτά τα μέτρα που πλήττουν το λαϊκό εισόδημα, πλήττουν τους απλούς εργαζόμενους, τον κόσμο του μόχθου».

 

Για το αν στην τέχνη της παραπλάνησης ήταν πιο ταλαντούχος ο Αντρέας Παπανδρέου ή ο Αλέξης Τσίπρας:

 

«Εμείς σχολιάσαμε λέγοντας ότι ο κατήφορος δεν έχει πάτο του κυρίου Τσίπρα. Δηλαδή εντάξει είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει λόξα, έχει πάθος με την εξουσία και την καρέκλα. (…) Είναι κολλημένος στην καρέκλα και προκειμένου να την κρατήσει και ταυτόχρονα να δικαιολογήσει στους οπαδούς του όλη αυτή τη μετάλλαξη, όλο αυτό το ψέμα, την κοροϊδία και την απατεωνιά -όπως είπα πριν από λίγες ημέρες- απέναντι στον ελληνικό λαό και τους αριστερούς ψηφοφόρους, εφευρίσκει διάφορα πράγματα. Αναφερόμενος στο άρθρο που έγραψε την προηγούμενη βδομάδα (ο κ. Τσίπρας για το ΠΑΣΟΚ) λέει να και ο Αντρέας Παπανδρέου τι έκανε; Ψεύτης ήταν ο άνθρωπος που έλεγε στις 18 σοσιαλισμός και δεν έκανε σοσιαλισμό; Που έλεγε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο;».

 

Για αυτούς που χρησιμοποίησαν το σύντομο πέρασμά τους από το ΚΚΕ ή την ΚΝΕ ως ξέπλυμα:

 

«Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω ούτε το δικαιολογώ. Μπορώ να το εξηγήσω. (…) Δημιουργήθηκε ένα μεγάλο μεταπολιτευτικό κίνημα όπως θυμάται όλος ο ρλληνικός λαός πλέον -και οι νεότεροι το ξέρουν από τις διηγήσεις και τα ακούσματα για το ’70 και το ’80- αλλά μετά η κούραση της πάλης, το γεγονός ότι ήρθε η καριέρα, μια σειρά ζητήματα, οι χαλαροί δεσμοί, κάποιοι υποχώρησαν ή πέρασαν εντελώς στην αντίπερα όχθη. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω ανθρώπους που παλεύαμε μαζί και τώρα είναι σε κυβερνητικές και υπουργικές θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, ασκώντας εξουσία και μάλιστα αντιλαϊκή εξουσία».

 

Για αυτούς που αγαπούν την αξιοπρέπεια και την πολιτική συνέπειά του:

 

Μας αγαπάνε αλλά δεν μας παντρεύονται. (γέλια)

 

Για το αν θα κατέθετε το ΚΚΕ στη Βουλή ερώτηση για την εργασιακή εξυγίανση στον χώρο του θεάτρου:

 

«Νομίζω ότι είναι απαραίτητο και πρέπει να γίνει. Το ΚΚΕ είναι αποφασισμένο και να διεκδικήσει, και να προτείνει, και να πιέσει σε αυτήν την κατεύθυνση, και την κυβέρνηση και τα αρμόδια Υπουργεία. Δεν επιτρέπεται να μην επιλύονται τέτοια ζητήματα των εργαζομένων. Αυτό που έχει δουλέψει ο εργαζόμενος είναι υποχρέωση ο εργοδότης να το δίνει. Δεν μπορεί να είναι άλλοθι η κρίση. Βασικός τρόπος είναι ο αγώνας και η διεκδίκηση. Αυτό λοιπόν θα το κάνουμε, θα πιέσουμε σε αυτήν την κατεύθυνση για να επιλυθούν τέτοια προβλήματα».

 

Για το τι θα στον 15χρονο εαυτό του αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος και ερχόταν απέναντι από τον Δημήτρη Κουτσούμπα γύρω στα 15 γνωρίζοντας τι έχει περάσει μέχρι τότε;

 

«Να κάνει τα ίδια που έκανε μέχρι τώρα»

 

Πληροφορίες εκπομπής

Feeling Good με τη Σεμίνα Διγενή

Real fm 97.8

Κάθε Σάββατο και Κυριακή 4.00 μ.μ – 5.00 μ.μ.

Στην επιμέλεια της εκπομπής: Μελπομένη Μαραγκίδου

Στη συγκεκριμένη εκπομπή επιμέλεια ήχου: Λιάνα Τζερεφού

Με τη συνεργασία της εταιρείας επικοινωνίας: Brainco S.A.

 

eirini aivaliwtouΚουτσούμπας σε Σεμίνα Διγενή: Η τέχνη μορφώνει, δημιουργεί, σε κάνει διαφορετικό, καλύτερο άνθρωπο
Περισσότερα

Λέξεις σε μπουκάλι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Γράφει η Μαρία Γεωργαντά

Εκείνο το βράδυ τα είχε ετοιμάσει όλα… το κηροπήγιο εποχής με τα τρία κεριά αναμμένα στο πλάι, τα κιτρινισμένα φύλλα και η πένα στο κέντρο του σκαλιστού γραφείου-αντίκα, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και η απουσία της. Ήθελε, να της γράψω, οπότε όφειλε να λείπει. Περίεργη η συνθήκη που με είχε βάλει αυτή τη φορά, δεν ήθελα όμως να της χαλάσω χατίρι. Θυμάμαι ακόμα κάθε πρόταση εκείνου του γράμματος -παράξενο πως η μνήμη δεν βάλλεται από το χρόνο- για την ακρίβεια με κατακλύζει σαν μαινόμενη θάλασσα αυτή τη στιγμή. Σε σωστή στιγμή συμβαίνει. Και ας μην ξέρω γιατί.
«Αγαπημένη μου,
η πένα βρίσκεται στα δάχτυλά μου και προσπαθώ να σκαλίσω προτάσεις στο χαρτί. Δεν ξέρω τι να σου γράψω. Επικρατεί μια αμηχανία. Όλες μου οι λέξεις με σένα βιώνονται, δεν έχουν μάθει, να αποτυπώνονται. Ας είναι! Επικαλούμαι τη φαντασία μου -πάντα σώζει την πραγματικότητα. Φαντάζομαι, λοιπόν, ότι το χαρτί είναι το κορμί σου και οι γραφές μου πάνω του τα χάδια μου, τα κεριά δίπλα μου ότι είναι το φως του φεγγαριού που γλιστράει μέσα από τις γρίλιες και το κόκκινο κρασί είναι το απόσταγμα των χειλιών σου – ίσως έτσι όσα γραφτούν, να είναι αντάξιά σου. Άλλα και πάλι, τι να γραφτεί; Τι μπορεί να ειπωθεί για το ξαφνικό, που όμως δεν είναι τυχαίο; Για την ένταση όσων προκαλούνται, έτσι που κάθε επιλογή χάνεται; Για τη λαχτάρα που πυροδοτεί τις στιγμές; Για σένα; Θα μπορούσες, να ήσουν ηρωίδα μου -είσαι ηρωίδα μου. Πολλές φορές κοιτάμε έναν άνθρωπο στα μάτια και προσπαθούμε, να καταλάβουμε σε ποιο κεφάλαιο της ζωής του ανήκουμε. Πολλές φορές με έχεις κοιτάξει και εσύ έτσι, προσπαθώντας να ανιχνεύσεις αν είσαι παράγραφος ή κεφάλαιο ολόκληρο, αν υπάρχει συνέχεια μετά από σένα ή αν ολοκληρώνεις ό,τι έχει προηγηθεί. Μην ταλαιπωρείσαι, γλυκιά μου, με παιχνίδια εγωισμού. Φτάνει να γραφόμαστε ο ένας στον άλλον -αυτή είναι η μαγεία. Και τώρα αυτό το χειρόγραφο θα μπει στο μπουκάλι, για να φτάσει σε σένα. Γελάω με την ιεροτελεστία της παλιάς εποχής, που φαντασιώθηκες. Σαν να φοβάσαι ότι κάτι από εμάς θα σβήσει στο παρόν και θες να το αναστήσεις σε άλλη εποχή, να μείνει άχρονο -αλήθεια, φοβάσαι; Δεν θα σου πω κοινοτοπίες. Το μόνο, που με ανησυχεί, είναι όσα βραχούν. Δεν εμπιστεύομαι όσα γράφει το χέρι. Πέρα από το αίμα δεν γνωρίζω άλλο ανεξίτηλο μελάνι. Ίσως και ό,τι εμπεριέχει τη λέξη αγάπη. ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου. Ας μείνει αυτό. ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου. Ας πνιγούν τα άλλα νοήματα και οι φλυαρίες και ας μπορείς να διαβάσεις αυτό. ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου. Μόνο αυτό. ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου. Και η εξομολόγηση ας είναι με κεφαλαία. ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ!»…

eirini aivaliwtouΛέξεις σε μπουκάλι
Περισσότερα

«Στην κλινική». Από τη συλλογή διηγημάτων της Ίριδας Πανταζάρα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από τη συλλογή διηγημάτων μου «Αννί και Σεμπαστιέν»

«Στην κλινική»

Βουλιάζω. Το σώμα ελαφρύ, το κεφάλι βαρύ. Το σώμα δεν το νιώθω, παραλύουν τα άκρα μου, προσπάθησα να παίξω πιάνο το πρωί, τα δάχτυλα δεν υπακούσανε. Βήματα δεν κάνω. Καλύτερα. Τώρα πια, εγώ το ζήτησα, δεν θα χτυπάει το τηλέφωνο, δεν τα χρειάζομαι τα βήματα, να πάω πού;…Το κεφάλι μολύβι. Το αόρατο χέρι, πάλι με σφίγγει σήμερα με την τανάλια του! Τανάλια! Όμορφη λέξη! Θα την κάνω φίλη. Ο πόνος της είναι που με τρομάζει, αλλιώς, όμορφη λέξη. Θα μπορούσε να είναι όνομα κοριτσιού: «-Πώς σε λένε;» «-Τανάλια!» απάντησε και χαμογέλασε γλυκά! Θα μπορούσε να είναι λουλούδι!: Στο βάζο ένα κρινάκι, δυο τανάλιες και πέντε καμέλιες! Εκεί μέσα μπερδεμένη, ανάμεσα σ’ αρώματα κι ανθούς, ούτε που αντιλαμβάνεσαι τον φριχτό πόνο στα μηνίγγια…
«-Κανένα φάρμακο!» είπε η ηπατολόγος, «Απαγορεύεται!», «Κι όταν πονάς και πρέπει οπωσδήποτε κάτι να πάρεις, μακριά από Παναντόλ, μόνο Ντεπόν!».
Αχ, πόσο ντεμοντέ που είμαι! Όμορφες κυρίες ανοίγουν το χρυσό κουτάκι με τα ανάγλυφα λουλούδια! Τα νύχια μακριά, φρέσκα απ’ τη μανικιουρίστα, καλοκαιρινά, κοραλί! Πιάνουν με κομψότητα τα μικρά χαπάκια και τα πλησιάζουν στα γλοιώδη από λιπ γκλος κλοουνίσια χείλια! Το ποτήρι με το Περιέ ιδρωμένο απ’ τα παγάκια, κάνει αυτόν τον υπέροχα δροσερό ήχο καθώς εκείνα κουνιούνται μέσα του τη στιγμή που η κυρία κατεβάζει πέντε πέντε τα λεξοτανίλ! Αυτά μάλιστα, είναι στη μόδα!
«-Κανένα φάρμακο, μόνο Ντεπόν…».
Καραμελάκια τα ‘χω κάνει τα Ντεπόν. Και χωρίς μέντα. Ούτε καν για δροσερή αναπνοή. Καραμελάκια! Δέκα δέκα και γω τα κατεβάζω. Ημικρανίες! Φίλη μου Τανάλια, πάλι με πιέζεις; Δέκα δέκα λοιπόν, μόνο που εγώ έχω τσίγκινο κουτάκι -με τον πύργο του Γαλατά, ενθύμιο απ’ την Κωνσταντινούπολη- πού λεφτά για χρυσό! Και τα νύχια μου κοντά και με παρανυχίδες, δάχτυλα κατάλληλα για πιάνο, σε παράλυτο κορμί που αρνείται να τα κουνήσει. Έφτιαξα έναν σφιχτό κότσο για να πονάω περισσότερο. Τα μάτια μου στο τράβηγμα των μαλλιών μου είναι πιο αμυγδαλωτά! («-Να, ορίστε, με τέτοιο πρόσωπο τι τα θες τα άλλα!…Εφοπλιστή θα πάρεις!») ένα μίνι λίφτινγκ αυτός ο κότσος μου! Έβαλα ρουζ να μη βλέπω τη χλωμάδα μου και να μη σκέφτομαι το συκώτι που από μόνη μου το έχω πρήξει. Ένα κατάμαυρο μακρύ φόρεμα λινό. Με κάνει αδύνατη, με δείχνει πιο ξανθιά… Τι σημασία όμως έχει το βάρος; όλα στο νερό είναι ελαφρύτερα… Και τα μαλλιά σκουραίνουν όταν βρέχονται… Βουλιάζω. Πού είσαι; Και ποιον ρωτάω; Γιατί ρωτάω; Εκεί είσαι, το ξέρω. Εδώ πάντως όχι. Βουλιάζω… Ας πιάσω τον πάτο να λυτρωθώ… Τι αγωνία αυτό το ταξίδι προς τα πίσω… Γιατί έτσι πάω, ανάσκελα. Δεν έχω ανάσα… Τελειώνει η ανάσα και δεν θα προλάβω. Δεν θα προλάβω να πατήσω κάτω. Κι έτσι όταν φτάσω δεν θα τον νιώσω τον πόνο. Δεν θα καταλάβω πώς είναι να περπατάς πάνω σε κοράλια που ξεσκίζουν τις πατούσες σου, την καρδιά σου, τα όνειρά σου… Δεν θα δω το αίμα να σκορπά και να θολώνει άλικα το νερό… Βουλιάζω. Το σώμα ελαφρύ, το κεφάλι βαρύ, η άγκυρά του. Δεν σε σκέφτομαι καθόλου. Πώς γίνεται να σε σκέφτομαι άλλωστε; Επειδή σε αναφέρω; Μόνη. Αστερίες μου θυμίζουν πως υπάρχουνε αστέρια -μέχρι εκεί μου λες πως μ’ αγαπάς!-. Μ’ αγαπάς; Τι είναι αγάπη; Δεν είναι το ίδιο για όλους; Τι είναι αγάπη; Για κάποιον είναι να του ανήκεις. Για κάποιον άλλον να τον φροντίζεις. Για κάποιον άλλον να νιώθει ευτυχία κοντά σου. Για κάποιον άλλον, ολιγαρκή -τους έχω γνωρίσει κι αυτούς- απλώς να υπάρχεις. (-Δεν θέλω να υπάρχω! Θέλω να υπάρχω δίπλα σου!!!) Για κάποιον άλλον αγάπη είναι να ξέρει πως θα είσαι για πάντα εκεί: δεμένος απ’ το πόδι. Και έτσι, κάποιοι κάθονται. Γιατί αγαπούν! Γιατί νομίζουν, πως έτσι είναι η αγάπη, απ’ το πόδι… Τι είναι αγάπη; Μ’ αγαπάς; Και ποιον ρωτώ; Ποιος ακούει; Χταπόδια μου σφίγγουν τους καρπούς, πολύ δυνατά. Μου κόβεται το αίμα, ποτέ μου δεν φόρεσα χειροπέδες στο σεξ, κοίτα τώρα τι μου ‘ρθε να σκεφτώ, ούτε με έχουν δέσει…
Σου ζήτησα να μην ξαναμιλήσουμε, να μη μου ξανατηλεφωνήσεις. Ζητάς κάτι απ’ τον άλλο γιατί προφανώς αυτό θέλεις. Εγώ το ζήτησα χωρίς να το θέλω. Πρωτότυπο δεν είναι; Ζήτησα να κόψουμε επαφές, ενώ θέλω επαφές. Μόνο αυτές μπορούσα να έχω, μόνο αυτές μου έδιναν χαρά.
Σκέψεις. Χωρίς προορισμό… Σαν τα μαθηματικά… Ποτέ μου δεν μπόρεσα να λύσω προβλήματα ή να αποδείξω κάτι… Δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτώ από πού ξεκινάει κανείς για να καταλήξει κάπου. Πώς θα βρω το αποτέλεσμα; Πού είναι η έναρξη και ποια η διαδρομή; Άλγεβρα – τριγωνομετρία: 13-14. Ιστορία δέσμης: 11, από αντίδραση. Έπρεπε να τη δώσω στις πανελλήνιες, έπρεπε να την ξέρω «απ’ έξω». Ιστορία κορμού: 19. Εκεί μου επιτρέπανε να τη λέω με δικά μου λόγια. Ιστορία καρδιάς και συναισθημάτων: είναι μεγάλη ιστορία. Όσο και να διαβάζω είμαι πάντα αδιάβαστη. Δεν έχω ζήσει ποτέ μέχρι σήμερα μια αγάπη ή έναν έρωτα για τον οποίο θα πω, «Τώρα μάλιστα, αυτό είναι η απόλυτη ευτυχία! Δυνατά αισθήματα, έλξη, πόθος και μαζί!». Αχ αυτό το μαζί… Γιατί, τι σου προσφέρει μια μεγάλη αγάπη που δεν την έχεις κοντά σου; Ή ακόμα χειρότερα, που είναι με μια άλλη αγάπη. «-Ε, τότε δεν είναι μεγάλη αγάπη. Μεγάλη αγάπη και είναι αλλού;» «-Ε… Γίνεται, μου το έχουν πει.» «-Δεν γίνεται, κάτι δεν κατάλαβες…»
«-Μα γίνεται! εγώ είμαι. Είμαι η μεγάλη του αγάπη… Εγώ το ζω αυτό! θέλω να πω…» «-Ε τότε δεν ξέρεις τι σου γίνεται…»
Βουλιάζω. Ακόμα να φτάσω; Νιώθω πίεση στ’ αυτιά μου… Μάλλον φτάνω…
Όχι. Μονίμως τ’ αυτιά μου, χρόνια τώρα, είναι βουλωμένα. Πάντα έχω πίεση εκεί. Είπες κάτι; Πιο δυνατά λιγάκι, πρέπει να μιλήσεις πιο πάνω απ’ αυτό το αιώνιο «μπιιιιιιίπ» που με βασανίζει.
Πώς; Από; Τι από; Καπώ; Τι λέει;… Σαν από; Σαν από τι; Από τι;… Σ’ αγαπώ; Αυτό λες τόσην ώρα; «Σ’ αγαπώ;»… Μα μου είπαν, πως δεν γίνεται… Πως δεν ξέρω τι μου γίνεται…
Βουλιάζω… Τα μαλλιά μου δεν είναι πια σφιχτά… Πάει το λίφτινγκ. Τα μάτια δεν είναι αμυγδαλωτά, δυο μαύρες τρύπες είναι. Βαθιές, πολύ βαθιές, οι ίριδες έγιναν τροφή στα ψάρια… Το μαύρο φόρεμα, πανί σ’ ένα πειρατικό ναυάγιο… Α!… και μια τανάλια, παντού μαζί, πιστή μου φιλενάδα! «-Βρε καλώς τα κορίτσια! Η Αννί και η Τανάλια! Τις ξέρετε;». Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Δεν είμαι καλά. Πού είσαι; Όχι, μη μου πεις. Το ξέρω. Ξέρω πολύ καλά και πού και πώς και με ποια.
«-Όχι φάρμακα, μόνο Ντεπόν.» Μα δεν κάνουν τα ντεπόν για όλες τις παθήσεις! Απόγνωση στην αρχή και ύστερα η λύση: Βαφτίζω τα ντεπόν Λεξοτανίλ και τα παίρνω δέκα δέκα. Βαφτίζω τα Ντεπόν Κουφοτίλ Βουλοματίξ και τα παίρνω δέκα δέκα, βαφτίζω τα Ντεπόν Ηπατιόλ Αντιχολίξ και τα παίρνω δέκα δέκα, βαφτίζω τα Ντεπόν Βέρτιγκο Βομέξ και τα παίρνω δέκα δέκα, βαφτίζω τα ντεπόν αντικαταθλιπτικά και τα παίρνω δέκα δέκα…
Βουλιάζω… Όλα γύρω πράσινα κι ένα μπιπ ρυθμικό στ’ αυτί μου. Δε θα ‘πρεπε να είναι όλα μπλε; ή έστω μαύρα; Πού είναι ο ύφαλος, τα κοράλια, τα ψάρια, τα σφουγγάρια;… Κι αυτό το μπιιιιπ, το απ’ έξω, μπαίνει κόντρα τέμπο στο δικό μου των αυτιών, τι γίνεται; Ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Πλύση στομάχου. Ένα όνομα μου ‘ρχεται μόνο στο μυαλό. Χωρίς εικόνα. Ποιος είναι δεν ξέρω. Αλλά το όνομά του είναι σημαντικό. Είναι σημαντικός και κείνος, δεν μπορεί, Σεμπαστιέν, Σεμπαστιέν, Σεμπαστιέν…
Δεν θυμάμαι τίποτα. Κλαίω με λυγμούς. Κενό. Κάτι μου λείπει. Κάτι μου λείπει. Κι αν είναι αυτός που λέω τ’ όνομά του, κι αν είναι σημαντικός, γιατί δεν είναι εδώ μαζί μου; Και ποιος θα μου το πει; και τι είναι αυτός για μένα.
«- Δεν ακούει κανείς; Δεν ακούει κανείς;… Φύκια έχω μέσ’ στο στόμα, τα μαλλιά μου μπλεχτήκανε στο σκουριασμένο κατάρτι φάντασμα. Βοήθειαααα…! Πνίγομαι… Πνίγηκα! Κανείς;…»
«-Τηλεφωνήσαμε εκεί που μας ζητήσατε, απάντησε μια γυναίκα, δεν γνώριζε κάτι, ή έκανε πως δεν γνώριζε, μάλλον λάθος κάναμε… μας είπε.»
Πνίγομαι στο μαξιλάρι. Ουρλιάζω βουβά… Δεν θέλω να τρέξουν, κάτι κακό γίνεται όταν ουρλιάζω. Τους ενοχλώ… Είναι άνοιξη. Το παράθυρο ανοιχτό, ακούγονται καρδερινάκια το πρωί και γκιώνηδες το βράδυ.
Είναι καλά εδώ, δεν μπορώ να πω, ευγενικοί, μου βάζουν μουσική, τρώω καλά… Τα νύχια μου είναι πάντα το ίδιο κομμένα σύρριζα, τα μαλλιά όχι πια κότσο, λαστιχάκια και φουρκέτες δεν μου δίνουν. Εξάλλου μου τα κόψανε. Για να δυναμώσουνε, είπανε…Τα φορεματάκια μου λευκά και άνετα, εκτός από εκείνο το σφιχτό που μου φοράνε πού και πού, αυτό με τα μακριά μανίκια σαν του Φασουλή. Όταν μου το φοράνε τους παίζω θέατρο. Κωμωδία. Όταν είμαι κακό κορίτσι και ουρλιάζω «σβήστε αυτό το μπιπ» ή όταν τους λέω «φέρτε το τοτέμ, τώρα είπα, θέλω το τοτέμ…» τρέχουν και με ντύνουν. Λες και άμα με ντύσουν εγώ δεν θα τοτέμ ή εγώ δεν θα μπιιιιιιπ μέσα στ’ αυτιά μου…
Ζωγραφιές με πεταλούδες και ουράνια τόξα στον τοίχο. Γράφουν και όνομα επάνω «Ντονατό», «Λιονέλ», μάλλον αυτά τα παιδάκια με συμπαθούν, έχω πολλές δικές τους.
Βουλιάζω. Έφτασα στον πάτο. Τι; δεν τελειώνει εδώ; Ο πυθμένας μαλακός. Σαν βούρκος. Βουλιάζω. Έχει κι άλλο. Κενό. Κενό. Μαύρο. Μαύρο. Πού είναι τα βιβλία μου; Πού είναι τα τετράδια με τις σημειώσεις μου; Τα μολύβια μου; Θέλω να γράψω! Θέλω να πω με γράμματα όσα δεν μπορώ να πω με ήχους. Ο χαρτοκόπτης μου; («-Η λαβή είναι από κέρατο ταράνδου!» «-Κι είναι καλό αυτό; τον καημένο τον τάρανδο!» «-Όχι, μη στεναχωριέσαι! είναι απ’ τα κέρατα που πέφτουνε!» είχε εξηγήσει η μαμά μου αγχωμένα καθώς μου έδινε τα δώρα απ’ τη Φινλανδία.) Όλα μου τα κρατήσανε στον προθάλαμο. Και τόση αγάπη που σου έχω, πες μου! Πώς μπόρεσα να την κρύψω τόσο καλά, τόσο βαθιά, τόσο προσεχτικά ώστε να μην την βρουν στον «έλεγχο» κι αυτήν και την κρατήσουν;…
Και πώς χωράει τόση αγάπη μέσα σε τόσο μαύρο, σε τόσο σκούρο, σε τόσο ασφυχτικό κουτάκι ψυχής;…πώς χωράει τόση αγάπη σε μια τόση δα καρδούλα;
Είμαι η μόνη που ξέρει ή που μπορεί να καταλάβει πως οι «δεσμεύσεις» σου μετά από κάποιον καιρό σου φέρνουν δυστυχία ή βαρεμάρα και πως δεν έχουν την αποκλειστικότητά σου; Είμαι η μόνη στην οποία το έχεις εξομολογηθεί πως έτσι φέρεσαι στις γυναίκες; Και η μόνη που δεν θα έχει μαζί σου ποτέ «κανονικό» δεσμό και που θα μένει πάντα στην απ’ έξω;… Χαχαχαχα! Γιατί όλες οι άλλες που δεν θα είσαι τόσο αποκαλυπτικός και ειλικρινής μαζί τους θα σε αντέχουν και θα τις έχεις σε «κανονικό δεσμό»… Χαχαχαχαχα… Και γω που σε λατρεύω; Δεν χρειάζεται να έχω κάτι παραπάνω, «αγαπώ για την αγάπη!» εγώ.
«-Μα δεν ξέρεις τι σου γίνεται, το είπε ο γιατρός…».
«-Μάλλον λάθος θα κάναμε…».
«-Να ξανακαλέσετε. Να τηλεφωνήσετε, αυτό είναι το νούμερο σας λέω…».
Κι αυτό έγινε πολλές φορές μέχρι που το διακόψανε κι ας μου λέγανε εμένα κάθε εβδομάδα πως τηλεφωνήσανε…
«-Το σηκώνει μια γυναίκα, δεν ήξερε για τι μιλούσαμε…».
Πώς να ξέρει; Ήταν η Κορδέλια. Θυμόμουν ακόμα το νούμερο του τηλεφώνου σας. Χρόνια τώρα που δεν ήσαστε μαζί. Την άφησες για κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο υπομονετική. Σε διεκδίκησε πολύ και συ κουρασμένος πια, δεν ήθελε πολύ για να το σκάσεις… Κράτησε όμως λίγο. Της μιλούσες όλο για την Κορδέλια και κείνη δεν το άντεξε… Ας πρόσεχες! Άργησες να ξαναδεσμευτείς, μετά έκανες έναν δεσμό λίγων μηνών μαζί με άλλους παράλληλους, μετά έναν ετήσιο, μετά έναν μισού χρόνου που κούμπωσε με τον επόμενο και ύστερα κατέληξες στη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σου. Γκομενίζει λιγάκι αλλά δεν θα το μάθεις, ξέρει να φυλάγεται καλά… Μένει στο σπίτι σου και δεν θέλει να φύγει, βραχνάς οι μετακομίσεις… έπειτα άλλον σαν και σένα, τόσον καλό, δεν πρόκειται να βρει. Τη ζηλεύεις. Ξέρεις μέσα σου πως δεν σου ανήκει, αλλά την αγαπάς και δεν θέλεις να τη χάσεις, συμβιβάζεσαι. Θυμάσαι για να παρηγορείσαι αυτά που σου ‘λέγε μια αδελφή ψυχή απ’ τα παλιά, που σ’ αγαπούσε γι’ αυτό που είσαι, που σου έλεγε πως κανείς δεν είναι κανενός -το λέει και ο Όσσο- που έλιωνε για να ‘ναι μαζί σου και δεν ήταν. Έμαθες τώρα και συ να υπομένεις. Να αγαπάς και να δέχεσαι τον άλλο με τα ελαττώματά του, φτάνει να σε σέβεται και κείνος. Φτάνει να ‘χεις και συ το χώρο σου και να μην πνίγεσαι…
Πνίγομαι… Δεν θα ουρλιάξω. Μπορώ και μόνη μου. Βουλιάζω. Θα τα καταφέρω… Το ‘χω ξαναπάθει. Δε θα ουρλιάξω. Δε θα τους κάνω τη χάρη. Αυτό εγώ δεν το φοράω. Είναι Ιούλιος, και κάνει μια ζέστη…
Πήρα όλα μου τα φάρμακα. Κοιμάμαι. Σκέφτομαι, ονειρεύομαι. Όλα μαζί, θρυψαλάκια μνήμης, όλα σε παραλήρημα:
«Σεμπαστιέν. 12-12. Ποιος κερδίζει; Είναι σκορ; Είναι ημερομηνία; -Η ζωή είναι σύντομη δεν κάνει να μαλώνουμε. Σε λατρεύω! Σε τοτεμώ, σε καρδερινακίζω. Σ’ αγαπώ! Ναι, πάντα σ’ αγαπούσα! Βάι! Τι βάι; Πάλι λάθος στο οτοκορέκτ; Πάντα θα σ’ αγαπώ… ζωή μου! Όλα μου εσύ! Καρδιά μου! Πώς γίνεται να έχω πει πως δεν θυμάμαι το πρόσωπό σου; Εγώ μαζί σου έζησα 1.000 ζωές, έχω πετάξει σ’ ουρανούς, έχω σκαρφαλώσει βράχια, κυλιστεί σε χορτάρια, γλιστρήσει σ’ ουράνια τόξα… Ο έρωτάς σου, ο έρωτάς μας… Έχουμε μια κόρη ,έχουμε κάνει την Αγγελική μαζί, αυτήν δεν ήθελες να τη λέμε στα γαλλικά, έχουμε ταξιδέψει στις Άλπεις, έχουμε γυρίσει τον κόσμο όλο…».
Μπιιιιιπ ατελείωτο μέσα στ’ αυτιά μου… Μπιιιιιπ ατελείωτο και μέσα στο δωμάτιο. Τι έπαθε το μηχάνημα; Γιατροί τρέχουν κοντά μου, δεν κρατάνε τα μακριά μανίκια. Τρέχουνε κοντά μου χωρίς το γνωστό ρούχο. Αυτή τη φορά δεν ούρλιαξα, κοιμήθηκα. Ήμουνα καλό κορίτσι. Πήρα όλα τα φάρμακά μου. Τους ακούω αλλά δεν μιλάνε καθαρά… Είναι κι αυτά τα μπιιιιιπ στ’ αυτιά μου και στο χώρο… Πήρα όλα τα φάρμακά μου… Μπιιιιιιπ η καρδιά μου σταμάτησε… μια γραμμή στο μηχάνημα. Μα πώς πέθανα; Αφού ακούω μουσική! Ακούω τη φωνή σου! Ορφέα μου, σε είχα πει! Μάγε της καρδιάς μου. «Τραγούδα μου! Αγάπη μου! Έστω κι απ’ το τηλέφωνο! Μόνο αυτό μας έμεινε! Η μουσική! Αν πάψει κι αυτή;…τραγούδα μου! Άγγελέ μου!» Θυμήθηκα ένα τατουάζ στο πόδι μου: Μια πεταλούδα που πετάει, είναι ελεύθερη, και ένα Α.Μ. που θα πει «Αγάπη Μόνο».
Αγάπη μόνο! Τώρα είμαι και γω ελεύθερη και μπορώ να το φωνάξω από ψηλά, πόσο μα πόσο Σ’ αγαπώ! «-Σ’ αγαπώωωωω! Τ’ ακούς;».
Πετώ χαμηλά. Δεν τη γνωρίζω τη γειτονιά. Σε βλέπω! Είσαι στην αγκαλιά της, μόλις ξυπνήσατε… Την κρατάς στο κρεβάτι και της ζητιανεύεις… «-Λίγο ακόμα! Ας αργήσεις και μια μέρα στη δουλειά!…».
Πρωινό στο κρεβάτι! Και η κιθάρα σου δίπλα, σε μια τεράστια πολυθρόνα! Είναι καινούργια, στη δώρισε στη γιορτή σου! Σου κόλλησε και γραμματάκια μεταλλικά, το μονόγραμμά σου! Τη φιλάς και της τραγουδάς… Α! γι’ αυτό ακούω «μουσική»…
«- Κράτα με σφιχτά», σου λέει, «θέλω να χαθώ στην αγκαλιά σου… πιο σφιχτά! έτσι! τώρα χάθηκα! για πάντα…».
«- Γιο ‘ρ λοστ λιτλ γκερλ, γιο’ρ λοστ, τελ μι χου αρ γιου…» της σιγανομουρμουρίζεις το αγαπημένο μου του Μόρισον.
Σας βλέπω… Κλαίω:
«- Σ’ αγαπώωωωω! Τ’ ακούς; Σ’ αγαπώ. Ποτέ μου δεν αγάπησα άλλον τόσο πολύ, ποτέ μου…». Μα τι κάνω; Μιλώ στους ζωντανούς;
Όνειρο είναι ή προβάρω την Εστέλλα του Ανούιγ;
Κλαίω. Με μπλε, με μοβ, με πράσινα δάκρυα. Αυτή είναι η σωστή σειρά; Έχω ξεχάσει… Μ’ αυτή τη σειρά κλαίει και η μαμά σου;…
Κλαίω εκεί ψηλά, είμαι ελεύθερη, μα τόσο μόνη!
Πρωινό στο κρεβάτι! Είναι όμορφη, φαίνεται εύθραυστη και τόσο νέα! Τόσο νέα! Και γω νέα είμαι… Γιατί τόσο νωρίς; Μου είχες πει πως θα πεθάνω μετά τα ενενήντα… «-Να ζεις όμως και συ! Αν είναι να μη σ΄ έχω, τι να την κάνω τη ζωή μου ως τα ενενήντα;». Σου έλεγα…
Φοβόσουνα μη μεγαλώσεις και μείνεις μόνος, το ‘χες έννοια… Μα πώς; Εδώ γίνεται μάχη για το ποια θα κατορθώσει να είναι δίπλα σου, να τη δεχτείς δίπλα σου, να μην της φύγεις… Πώς εσύ φοβάσαι μη ξεμείνεις;
Είναι αυτό το «μαύρο» μάλλον. Σε ανησυχεί και σένα. Όταν το ‘χεις τις τρομάζεις… Στα μάτια σου ένας δαίμονας, και γίνονται πιο σκούρα και η ψυχή σου φοβιστική! Κι ύστερα όλα μαύρα, μια τρύπα ανοίγει και σε ρουφά, πέφτεις μέσα της πολύ ευχαρίστως, φεύγεις, λες και το σκας, ταξίδι στα μυστικά του νου σου.
«- Μα ποιος είσαι τέλος πάντων; Γίνεσαι κακός, απόμακρος, πού είναι ο Σεμπαστιέν που ξέρω;» σου λένε…
«- Εδώ μπροστά σου είναι ο Σεμπαστιέν, ξέρε λοιπόν πως γίνεται και έτσι…».
«- Δεν μ’ αρέσει αυτή η πλευρά σου, να πας να κοιταχτείς, αλλιώς εγώ δεν θα μπορέσω…».
«-…» Αρχίζεις να κλαις με μοβ δάκρια… Μόνο μία σε δεχότανε και έτσι. Τη φόβιζες το ξέρεις, αλλά δεν στο ‘λεγε, περίμενε με υπομονή τον γυρισμό σου στο φως!
«- Σ’ αγαπάω Μαύρε μου, σου έλεγε, απόλαυσε τα σκοτάδια σου, εγώ το ξέρω πως πάλι εδώ θα έρθεις, δεν βιάζομαι, σε περιμένω…».
Σ’ αγαπούσε τελικά… Πολύ…
Την άφησες; σε άφησε; ούτε που το θυμόσουνα ποιος έφυγε πρώτος. Φυσικό ήταν, πώς να αντέξει μια τέτοια κατάσταση;…
Ήξερες όμως πως όποτε την αναζητούσες θα είσαστε μαζί. Ήσουν σίγουρος, στο είχε πει… «-Μπορώ να περιμένω, έλα ακόμα και γεράκος, αφού ξεμπερδέψεις απ’ όλους σου τους έρωτες, όταν πια θα μείνεις μόνος, έλα να με βρεις… Να πάρω και γω σειρά, ε; Σου έλεγε και γελούσε πικρά…».
Πρωινό στην αγκαλιά σου! Τη νανουρίζεις σχεδόν, να σου κοιμηθεί για να μη φύγει…
Και γω πετάω και σας βλέπω… Κλαίω πολύ… Βροχή από μοβ δάκρυα μέσα στην κάμαρά σας…
«- Πάλι μπαίνουν μέσα νερά, πόσες φορές θα σου πω να φωνάξεις τον τεχνικό; Όλο αναβολή στην αναβολή…» Σου λέει και σε γειώνει.
«-Γιατί μου φέρεται έτσι;» σκέφτηκες, «τόσο γλυκά που την αγκαλιάζω πώς μπορεί να μου μιλά για μάστορες και αναβολές; Κι έπειτα τι όμορφη που είναι η βροχή! Βροχή μες στο δωμάτιο! Και το χρώμα μοβ! Τι όμορφο κι αυτό! Σε κάποιαν άρεσε πολύ!…».
Περάσανε τα χρόνια, έμεινες μόνος, θυμήθηκες την υπόσχεσή σου να πας να με βρεις… Ήξερες πως θα κλάψω με κόκκινα, με κίτρινα, με πορτοκαλί δάκρυα χαράς και πως θα σε βάλω στην αγκαλιά μου μέσα… Έτρεχες στον δρόμο, δεν κρατιόσουνα, είχες τόση λαχτάρα, μπούχτισες πια, δεν ήθελες πουθενά αλλού να πας…
«- Κλείσε με μες στην αγκαλιά σου κι ακόμα κι αν τρελαθώ και σου ζητήσω να την ανοίξεις, κάνε πως δεν άκουσες! Δυνάμωσε το μπιπ στ’ αυτιά σου κι αδιαφόρησε! Και κλείσε με ακόμα πιο σφιχτά… μη μ’ αφήσεις ποτέ ξανά. Ποτέ…» θα μου έλεγες μόλις θα άνοιγα την πόρτα…
Σκεφτόσουν τόσα λόγια αγάπης, ξυπνούσαν τόσες εικόνες μπροστά σου κι έτρεχες λαχανιασμένος να ‘ρθεις κοντά μου…
«- Η μαμά πέθανε στην κλινική…» είπε ο Λιονέλ.
«- Μα πώς; Πώς; Αφού με περίμενε. Αχ αν έτρεχα λίγο πιο πολύ, θα την προλάβαινα… Θα της έλεγα πόσο την αγαπώ, πόσο τοτέμ, Άλφα Μι, συγχώρεσέ με που δεν έβλεπα, πόσο σ’ αγαπώ Αννί μου ολόγλυκια θα της έλεγα, δε θα έφευγε, θα την προλάβαινα, αν έτρεχα περισσότερο, μεγάλωσα βλέπεις, δεν αντέχω πια, πόσο να τρέξω, την αγαπώ, γέρασα πια, σκατόφατσα είμαι, το βλέπεις, αν έτρεχα όμως…αν της το ‘λεγα…».
Παραλογιζόσουνα…
«- Δεν φταίτε εσείς κύριε! Ακόμα κι αν τρέχατε, η μαμά έχει 20 χρόνια που ‘χει φύγει… Είστε… είστε ο Σεμπαστιέν;».
Είσαι δυστυχισμένος. Θυμωμένος, απογοητευμένος… Δακρύζεις. 20 χρόνια! Και ούτε που την έψαξες τόσον καιρό…
Κλείνεις τα μάτια σου. Χορεύετε μπλουζ στα Στάρμπακς, σε φιλάει κρυφά κάτω απ’ τους ανεμόμυλους της Μυκόνου, θυμώνει και γυρίζει με μανία στα χέρια της τον κύβο του Ρούμπικ, φιλάει την Κριστίν στο στόμα πονηρά και σου χαμογελά, ουρλιάζει από χαρά μες στα χορτάρια ξαπλωμένη στο άλσος της Τρουαβίλ, φοράει μαύρο φόρεμα, τα μαλλιά της ανεμίζουν κι ο παλιός σου φίλος ο παιδικός, αυτός με τον λασποτουρτοπόλεμο, σας στέλνει κεράσματα συγκινημένος, τη φιλάς με πάθος στο δρόμο και δεν σε νοιάζει πια, θέλεις όλοι να το δουν. Και δεν σε νοιάζει πια. Θέλεις όλοι να το ξέρουν πόσο πολύ την αγαπάς.
Πόσο πολύ με αγαπάς!!!
Εμένα όμως η καρδιά μου σταμάτησε.
Και σ’ αγαπώ ακόμα και το ξέρεις. Και το νιώθεις. Κι αυτός είναι ο καημός σου, που δεν το ξέρω εγώ. Που δεν μπορείς να μου το πεις, που δεν το πρόλαβες, που δεν μπορώ πια να το ξέρω… πόσο πολύ με αγαπάς… Γιατί δεν ξέρεις, δεν το γνωρίζεις, πως πάντα από ψηλά, πεταλούδα μοβ, σ’ ακολουθώ και σε νιώθω. Το ξέρω πως μ’ αγαπάς και είμαι ευτυχισμένη! Γι’ αυτό και η βροχή δεν είναι πια μοβ. Τώρα κλαίω με κόκκινα, με κίτρινα, με πορτοκαλί δάκρυα χαράς!
Σ’ αγαπώ.
Και πώς γίνεται; πες μου, πώς; πώς γίνεται να έχω τόση, μα τόση απέραντη αγάπη, μέσα σε μια καρδιά που έχει σταματήσει;… Και τι καρδιά να έχει τώρα μια πεταλούδα, ε;
Αννί Μεβιολέ

  • Η Ίρις Πανταζάρα είναι ηθοποιός.
eirini aivaliwtou«Στην κλινική». Από τη συλλογή διηγημάτων της Ίριδας Πανταζάρα
Περισσότερα

Η Δρ. Έβελυν Στεφανάκη απαντά στις ερωτήσεις μας για το skin needling

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μπορείτε να μας πείτε τι είναι το skin needling και πώς λειτουργεί;

  • Το skin needling ή αλλιώς θεραπεία micro-needling είναι μια μη-επεμβατική, μη-χειρουργική και αναίμακτη μέθοδος για την ανανέωση του προσώπου που περιλαμβάνει τη χρήση συσκευής micro-needling για να δημιουργηθεί ελεγχόμενος τραυματισμός δέρματος.
    Με την εισαγωγή κάθε λεπτής βελόνας στο δέρμα, δημιουργείται ένας μικρο-τραυματισμός. Ο ελεγχόμενος μικροτραυματισμός ενεργοποιεί τον οργανισμό να αναπληρώσει τις περιοχές μικροτραυματισμού με την παραγωγή νέου κολλαγόνου και ελαστίνης στο θηλώδες χόριο του δέρματος. Επιπροσθέτως,δημιουργούνται νέα τριχοειδή αγγεία. Αυτή η αγγειογέννεση και η κολλαγονονεογέννεση μειώνει τις ουλές και οδηγεί σε ανανέωση του δέρματος με την έννοια της βελτίωσης της υφής και της ανυδάτωσής του.
    Υπάρχουν διάφορες συσκευές για skin needling, όπως το Dermaroller® (Dermaroller GmbH); Dermapen™ (Equipmed Pty Ltd; Australia) Derma-Stamps™ (Dermaroller USA) και ακτινωτοί δίσκοι που ενσωματώνουν λεπτές βελόνες διαφόρων διαμέτρων και μηκών, από διάφορα υλικά όπως σιλικόνη, γυαλί, μέταλλο και πολυμερή. Οι βελόνες φτάνουν τα 3 mm σε μήκος.
    Το επαγγελματικό skin needling θεωρείται μία από τις ασφαλέστερες μεθόδους για τη θεραπεία δέρματος. Αντίθετα με τα χημικά peels, τη δερμαπόξεση και τις θεραπείες με laser, το skin needling τραυματίζει το δέρμα ελάχιστα.

Γιατί χρησιμοποιείται το skin needling;

  • Το Skin needling χρησιμοποιείται θεραπευτικά για:
    • Μείωση ουλών (συμπεριλαμβανομένων υπερτροφικών ουλών) λόγω ακμής ή θερμικών εγκαυμάτων
    • Ραγάδες
    • Λεπτές και βαθιές ρυτίδες
    • Δυσχρωμίες όπως το μέλασμα
    • Χαλάρωση δέρματος,

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του skin needling;

  • Μείωση ρίσκου υπερμελάγχρωσης και ουλοποίησης και επομένως είναι ασφαλές σε σκούρο δέρμα.
    Κατάλληλο για λεπτό και ευαίσθητο δέρμα.
    Η θεραπεία είναι ανεκτή σε όλους τους ασθενείς.
    Μπορεί να γίνει σε περιοχές που δεν μπορεί να γίνει peeling ή laser resurfacing, όπως γύρω από τα μάτια.
    Αντιθέτως με το ablative laser resurfacing, η επιδερμίδα παραμένει ανέπαφη και δεν καταστρέφεται και έτσι η μέθοδος επαναλαμβάνεται εάν χρειάζεται.
    Η θεραπεία δεν δημιουργεί γραμμή διαχωρισμού μεταξύ θεραπευμένου και μή-θεραπευμένου δέρματος.
    Οι ασθενείς μπορούν να συνεχίζουν τις φυσιολογικές τους δραστηριότητες μέσα σε λίγες ημέρες, εξαρτωμένου του βάθους και της διείσδυσης των βελόνων. Η δερμαπόξεση έχει αρκετό χρόνο αποκατάστασης.

Πώς είναι η διαδικασία του skin needling;

  • Η διαδικασία είναι καλώς ανεκτή. Διαρκεί από ολίγα λεπτά έως μία ώρα για την ολοκλήρωση, εξαρτώμενης της περιοχής και της σοβαρότητας του προβλήματος.
    Δεν χρησιμοποιούνται λοσιόν ή άλλα τοπικά προϊόντα στην περιοχή της θεραπείας την ημέρα της θεραπείας.
    Ο ιατρός χρησιμοποιεί μια αναισθητική κρέμα (τοπική) στην περιοχή θεραπείας ή εγχύει τοπικό αναισθητικό.
    Η δερματική παρακέντηση έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο χρησιμοποιώντας τη συσκευή skin needling. Η συσκευή κυλιέται πολλαπλές φορές για τα βέλτιστα αποτελέσματα.
    Όπως η λεπτή βελόνη διαπερνά το δέρμα, δημιουργείται μικρο-τραυματισμός που ενεργοποιεί την κυτταρική αναζωογόνηση.
    Ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να διαρκέσει 5-60 λεπτά για να ολοκληρωθεί η θεραπεία.
    Συστήνεται μία ελάχιστη περίοδος 6 εβδομάδων μεταξύ 2 θεραπειών, που είναι το χρονικό διάστημα το οποίο χρειάζεται για να δημιουργηθεί νέο φυσικό κολλαγόνο.

Ποια είναι η μετα-θεραπευτική φροντίδα;

  • Είναι καλώς ανεκτή θεραπεία από τους ασθενείς αλλά παρατηρείται ξηρότητα, απολέπιση, ερυθρότητα και οίδημα ύστερα από τη θεραπεία, για αρκετές ημέρες ή παραπάνω, ανάλογα με το βάθος της διείσδυσης των βελόνων.
    Συστήνεται ηλιοπροστασία για αρκετές εβδομάδες.
    Στην περίπτωση των ουλών από ακμή, μετά τη θεραπεία, το πρόσωπο χρειάζεται να καθαριστεί με ένα ελαφρό cleanser. Την επόμενη ημέρα, το πρόσωπο καθαρίζεται και όλα τα καλλυντικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν φυσιολογικά.
    Οι μικρές τρύπες κλείνουν πολύ γρήγορα και η λοίμωξη είναι σπάνια.
    Η ανανέωση του δέρματος μπορεί να γίνει το συντομότερο σε 2 εβδομάδες και έως 6-8 μήνες μετά την ιατρική πράξη.
    Οι ουλές από εγκαύματα αργούν να ανταποκριθούν. Μπορεί να πάρει 6 μήνες με 1 χρόνο για να φανούν τα τελικά αποτελέσματα από μία θεραπεία.

Πόσες θεραπείες χρειάζονται;

  • Ο αριθμός των θεραπειών εξαρτάται από την κάθε περίπτωση. 3-4 θεραπείες μπορεί να χρειαστούν για μέτριες ουλές. Οι ουλές θερμικών εγκαυμάτων και οι ραγάδες μπορεί να χρειασθούν μέχρι 5 συνεδρίες.
    Στην περίπτωση των ρυτίδων, χρειάζονται 1-2 θεραπείες ανανέωσης θεραπείας με skin needling κάθε χρόνο.

Υπάρχουν ανεπιθύμητες ενέργειες του skin needling;

  • Γενικά υπάρχει καλή ανάρρωση του δέρματος μετά το skin needling. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες είναι:
    • Οίδημα κατά τη διάρκεια της φάσης ανάρρωσης
    • Λοίμωξη δέρματος από βακτηρία ή από απλό έρπη
    • Ήπια ακμή

 

  • Η Δρ. Έβελυν Στεφανάκη M.D. είναι Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος, Δερματοχειρουργός, Ειδικ. Νοσ. Α. Συγγρός, Clinical Fellow Royal Free Hospital, London, U.K.

 

 

eirini aivaliwtouΗ Δρ. Έβελυν Στεφανάκη απαντά στις ερωτήσεις μας για το skin needling
Περισσότερα

Μη-χειρουργική μέθοδος για την απώλεια τοπικού πάχους. Άρθρο της Δρ. Έβελυν Στεφανάκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Vanquish – H τελευταία μη-επεμβατική, μη-χειρουργική μέθοδος για την απώλεια τοπικού πάχους

Γράφει η Δρ. Έβελυν Στεφανάκη MD., Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος, Δερματοχειρουργός, Ειδικ. Νοσ. Ανδρέας Συγγρός,  Clinical Fellow Royal Free Hospital, London, UK

Οι μη-επεμβατικές μέθοδοι για τη σμίλευση του σώματος είναι μια κατηγορία αισθητικών μεθόδων που συνεχώς εξαπλώνεται. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σειρά τεχνολογιών που υπόσχονται την πήξη ή την καταστροφή των λιποκυττάρων.

Το Vanquish είναι μία βραβευμένη πολυπολική συσκευή ραδιοσυχνότητας για τη σμίλευση του ιδανικού περιγράμματος σώματος. Είναι μια πολύ ασφαλής μέθοδος για αυτούς που θέλουν να επανακτήσουν τον έλεγχο του κορμού του σώματός τους και να βελτιώσουν τις προβληματικές περιοχές που απέτυχαν να περιορίσουν η άσκηση και η δίαιτα. Βελτιώνει επίσης και το δέρμα.

Ο μηχανισμός δράσης της είναι η επιλεκτική καταστροφή του λιπώδους ιστού, χωρίς να επηρεάζει τους υπόλοιπους ιστούς όπως το δέρμα και τους μύες.

Τα αποτελέσματα των πιλοτικών ερευνών έγιναν τον Ιούλιο του 2013 στην Αμερική σε επιλεγμένα δερματολογικά κέντρα. Το πρωτόκολλο εφαρμόστηκε για 3 μήνες και τα αρχικά αποτελέσματα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Από τότε το Vanquish τυγχάνει τεράστιας αποδοχής και ηθοποιοί όπως η Kate Hudson έχουν γίνει πρέσβυρές του.

Το Vanquish δεν έρχεται σε επαφή με το δέρμα καθώς επικάθεται πάνω από την επιφάνεια του σώματος καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλους τους φαινότυπους δέρματος.

Πολλαπλές δημοσιευμένες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι για τη σμίλευση του σώματος χρειάζεται η απόπτωση των λιποκυττάρων. Αυτό επιτυγχάνεται στους 44 βαθμούς Κελσίου. Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της διαδικασίας βασίζεται στις διαφορετικές ηλεκτρικές αντιστάσεις των διαφορετικών ιστών.

Το Vanquish αυτόματα βρίσκει τη συχνότητα για να ταιριάξει και να στοχοποιήσει τη θερμική του ενέργεια στη αντίσταση του λιπώδη ιστού. Η θερμοκρασία του λίπους ανέρχεται στα επίπεδα της απόπτωσης ενώ οι περιβάλλοντες ιστοί παραμένουν προστατευμένοι.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι η επιλεκτική καταστροφή του λίπους και η ορατή μείωση σε εκατοστά γύρω από τη μέση και τους γλουτούς μέσα στις εβδομάδες που ακολουθούν μετά τη θεραπεία. Τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά. Η μέση απώλεια λίπους σε αυτά τα σημεία είναι 5 εκατοστά σε κάθε συνεδρία.

Η θεραπεία Vanquish είναι εύκολη, ασφαλής και καθόλου επώδυνη. Δεν χρειάζεται καμία διακοπή των φυσιολογικών δραστηριοτήτων μετά τη θεραπεία.

Συνιστώνται 5 θεραπείες για την κοιλιά και τη μέση και 6 θεραπείες για τους γλουτούς.Οι συνεδρίες είναι μία φορά την εβδομάδα και η διάρκεια της κάθε θεραπείας είναι 30-45 λεπτά.

Είναι πολύ σημαντική η σωστή πρόσληψη υγρών πριν από τη διαδικασία. Το νερό βοηθά στην πιο εύκολη ταυτοποίηση του λίπους και τη σωστή ποσότητα ενέργειας που χρειάζεται.

Αντενδείξεις αποτελούν η εγκυμοσύνη, ο θηλασμός και τα μεταλλικά εμφυτεύματα στο σώμα.

Το Vanquish είναι η καταλληλότερη επιλογή γι’ αυτούς που επιθυμούν αισθητική βελτίωση χωρίς το κόστος και τον χρόνο ανάρρωσης μίας επέμβασης.

eirini aivaliwtouΜη-χειρουργική μέθοδος για την απώλεια τοπικού πάχους. Άρθρο της Δρ. Έβελυν Στεφανάκη
Περισσότερα

Ένα κείμενο του Κωστή Καλλιβρετάκη για την καύση των νεκρών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά για τη βαθιά ασέβεια της χριστιανικής κοινωνίας απέναντι στους άθεους. Το ότι και λόγω της στάσης των πολλών που δηλώνουν «ναι μεν αλλά» άθεοι ή «έλα μωρέ τώρα» άθεοι, η ελληνορθόδοξη κοινωνία συνεχίζει και όχι μόνο στον πυρήνα της, να θεωρεί την Αθεΐα «προσωρινό παραστράτημα», «παιδικά νάζια», «ασόβαρη αντίληψη» και το χειρότερο, μια άποψη που «θα σου πω εγώ εκείνη την ώρα, την τελευταία, που θα μετανιώσεις και θα ξεχάσεις τις βλακείες που λες τώρα». (Έχω δει ανθρώπους να σβήνουν και πιστέψτε με δε δείλιασαν ούτε στιγμή). Και ναι, οι θρησκευόμενοι που για να στηρίξουν την πίστη τους παραμερίζουν την κοινή λογική, κάνουν νουθεσίες για «αφελείς παιδικές απόψεις».
(Αλλά το θέμα πίσω από την πίστη είναι και αυτή η χωρίς όρους στήριξη του αποδεδειγμένα πλουτοθηρικού και καταστροφικού σε κάθε επίπεδο κλήρου, της εκκλησίας. Γιατί ακόμα και αυτοί που λένε πως απλά πιστεύουν, είναι εκεί τελικά να στηρίζουν ακόμα και υλικά τους «εκπροσώπους»).
Επιστρέφοντας όμως στο θέμα της ασέβειας απέναντι σ’ αυτή τη «μόδα της εποχής», την Αθεΐα, είναι ξεδιάντροπο μια κοινωνία που κάνει αναλύσεις επί αναλύσεων από το σχολείο ακόμα, περί σεβασμού νεκρών – «Αντιγόνη» – και μιλά για ελευθερία και ανεξιθρησκεία, όταν έρθει η τελευταία ώρα ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο που πάλευε όλη του τη ζωή απέναντι στο παράλογο να κηδεύεται με ταφή, εικονίτσες και όλα τα στολίδια που αρμόζουν σε λατέρνα κανονικά και ο ίδιος θα ξερνούσε αν μπορούσε να ξυπνήσει, από την αισθητική του όλου. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι που νομικά ορίζονται ως οι πιο «κοντινοί», είτε δεν γνώριζαν τίποτα -που αυτόματα αυτό αναιρεί το «κοντινοί»- ή προσπέρασαν τη σαφώς δηλωμένη του επιθυμία για αποτέφρωση, ως κάτι «μη αποδεκτό» και προτίμησαν μια κηδεία που θα τους κάνει αυτούς να νιώσουν εντάξει απέναντι στην κοινωνία που τους παρατηρεί. Η φράση «τι σημασία έχει, αυτός δεν είναι πια εδώ», είναι μια φράση κατανοητή μες τον πόνο αλλά ταυτόχρονα βαθύτατα ασεβής και μαζί απρόσμενη από χείλη θρησκευόμενων αφού σαφέστατα υποδηλώνει πως έχει επέλθει το οριστικό Τέλος. Εγώ προσωπικά ως άθεος συμφωνώ για το οριστικό Τέλος αλλά από την άλλη τιμώ το Νεκρό. Όλοι τον τιμούμε. Αλλιώς θα πετούσαμε το σώμα σε ένα χωράφι να το φάνε τα κοράκια. (Που παρεμπιπτόντως είναι ο τρόπος που τιμούν τους νεκρούς οι Πάρσοι, ινδική σέχτα).
Όταν λοιπόν αποχαιρετούμε κάποιον σεβόμαστε αυτό που ήταν. Το Είναι του. Και αυτό αποχαιρετούμε. Τη ζωή του, τα πιστεύω του. Την κηδεία την κάνουμε για να αναφερθούμε σ’ αυτόν, τόσοι πολλοί μαζί, για τελευταία φορά. Η στιγμή της ομαδικής μνήμης. Και μέσω αυτού έρχεται η λύτρωση, για μας, του πόνου.
Σεβασμός στον εκλιπόντα σημαίνει σεβασμός σ’ αυτό που υπήρξε, στην αισθητική του και τα πιστεύω του.

Και αφού το fb πλέον αποτελεί την πιο μόνιμη, γραπτή απόδειξη των επιθυμιών, γράφω εδώ για το μέλλον, προστατεύοντας την τιμή μου και την υπόληψή μου από οποιουσδήποτε που θα θελήσουν να κάνουν κάτι που δε συνάδει με τις πεποιθήσεις μου, πως:
ΑΠΑΙΤΩ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΙΦΝΙΔΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ.
Είστε ελεύθεροι να παρτάρετε μετά και να πετάξετε τις στάχτες μου σε όποιο νησί του Aιγαίου θέλετε, η δική μου προτίμηση θα ήταν από ένα μικρό βραχάκι που υπάρχει μέσα στον κόλπο του Βλυχού, στην Ύδρα.
*είναι και κοντά για να μην ξοδεύεστε.
** μη μου γράψει κανείς για την ασέβεια του Ισλάμ ή άλλων θρησκειών απέναντι στους άθεους. Βάλτε το κεφάλι σας να δουλέψει υπερωρία λίγο.

  • O Κωστής Καλλιβρετάκης είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και χημικός.
  • Το κείμενο αναρτήθηκε στη σελίδα του στο F/B
  • Φωτογραφία: Παναγιώτης Πασχαλίδης. Από την παράσταση «Lebensraum» του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Έλενας Σωκράτους με τους Κωστή Καλλιβρετάκη και Κωνσταντίνο Γεράκη (Θέατρο Θησείον – ένα θέατρο για τις τέχνες).
eirini aivaliwtouΈνα κείμενο του Κωστή Καλλιβρετάκη για την καύση των νεκρών
Περισσότερα