Συνεντεύξεις

Θοδωρής Βουρνάς: «Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πιο σημαντική και από το ταλέντο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Πρέπει να αποδεχτούμε πως η βία είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Μία από τις χειρότερες μορφές της στην κοινωνία μας, αποτελεί η τρομοκρατία. Με τη βία της τρομοκρατίας ασχολείται το θεατρικό έργο «BU21» του Stuart Slade, που στις αρχές του νέου χρόνου πρόκειται να παρουσιάσει ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς στο θέατρο «104».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θοδωρής Βουρνάς κατέχει μια θέση ανάμεσα στους πιο επιφανείς νέους σκηνοθέτες μας, ως δημιουργός με μοναδική ματιά στα πράγματα. Για μένα, η υπογραφή του πάντα αποτελεί εγγύηση για την παράσταση που θα παρακολουθήσω.

Σκηνοθετεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο, επιτυγχάνοντας όχι μόνο να στήνει ιστορίες με τα δικά του μέτρα και σταθμά, αλλά και να διεισδύει κάθε φορά στις αθέατες αλήθειες της ζωής, οι οποίες φωτίζονται και αποκαλύπτονται μεγαλοπρεπώς σε κάθε καλλιτεχνική του απόπειρα. Μέχρι τώρα μας έχει δώσει αξιόλογα δείγματα δουλειάς, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο, προμηνύοντας μια εκλεκτή πορεία στο χώρο της τέχνης.

Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και σκηνοθεσία θεάτρου. Έχει παρουσιάσει στο θέατρο τις παραστάσεις: «Ελιγμοί» (2017) 104 – Κεντρική σκηνή, «Κανόνες Ηθικής – Το ξύπνημα της άνοιξης» (2016) Cartel τεχνοχώρος, «Παρίας» (2016) Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» Θέατρο/ κεντρική σκηνή, «Στα Σκοτεινά-Making Movies» (2016) Cartel τεχνοχώρος, «Στα Σκοτεινά Making Movies» (2015) Cartel τεχνοχώρος. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες μικρού μήκους: 2010 «Ποιος δε μετανιώνει», 2011 «Η μεγάλη κομπίνα», 2012 «Στην άλλη όχθη», 2013 «Εθελοντές», 2015 «Χωρίς Γάλα». Το 2016 έκανε την ταινία «Θεατής», βασισμένη στον μονόλογο «Making Movies» από το θεατρικό έργο «Bedtime Stories» του Γιώργου Ηλιόπουλου και διασκευασμένη από τον Γιάννη Γεωργίου (σεναριογράφο του «The Republic»). Πρόσφατα δε τελείωσε την ταινία «Συλλέκτης» και ήδη ετοιμάζεται για την πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική δουλειά του. Να σημειωθεί πως ταινίες του έχουν αποσπάσει βραβεία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Τώρα έρχεται να ταρακουνήσει τις αισθήσεις μας με αυτό το δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, μια δραματική αλληγορία υψηλού επιπέδου, διανθισμένη με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Κι αυτή τη φορά στη φαρέτρα του έχει την πανελλήνια πρωτιά του έργου, αλλά και επτά λαμπρούς ηθοποιούς (Χριστίνα Γαρμπή, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Νάντια Δαλκυριάδου, Μανώλης Κλωνάρης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Βαγγέλης Σαλευρής, Λία Τσάνα), καλλιτέχνες με δυναμισμό και προσωπικότητα. Εξάλλου για τον ίδιο «η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πολύ πιο σημαντική ακόμα και από το ταλέντο».

Το BU21 είναι ο αριθμός ενός αεροσκάφους που καταρρίφθηκε από τρομοκράτες το καλοκαίρι του 2017 πάνω από το Φούλαμ του Λονδίνου. Το έργο ακολουθεί τις ιστορίες έξι Λονδρέζων οι οποίοι επέζησαν από αυτό το χτύπημα. Οι αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα, με εκατοντάδες επιβάτες να οδηγούνται στο θάνατο μέσα στον φλεγόμενο θάλαμο, πριν από την πρόσκρουσή του στο δυτικό Λονδίνο, συνδέονται αναπόσπαστα με εικόνες, τραύματα και πληγές που ο καθένας προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να επουλώσει.

Σεμνός, ευγενικός και πάντα καλοπροαίρετος ο Θοδωρής εκμυστηρεύτηκε στο catisart.gr πως περιμένει τη σωστή γάτα που θα θέλει να συγκατοικήσει μαζί του, καθώς πιστεύει πως μια γάτα πάντα σε επιλέγει και όχι το αντίστροφο. Μας μίλησε επίσης για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη γενικότερα, αλλά αναπόφευκτα και για την τρομοκρατία. «Το φαινόμενο της τρομοκρατίας και το πώς το αντιλαμβανόμαστε στην εποχή μας, είναι εν μέρει και συνέχεια της ψηφιακής εποχής. Η πληθώρα εικόνων δίνει τη δυνατότητα σε κάτι μεγάλο να γίνει ακόμη μεγαλύτερο», επισημαίνει, δείχνοντας πόσο πολύ έχει εντρυφήσει στο έργο.

 

Το θεατρικό «BU21» του Stuart Slade, που παρουσιάστηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου, ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη στο θέατρο «104» σε σκηνοθεσία και μετάφραση της Λυδίας Τριγώνη. Για ποιο λόγο επέλεξες να παρουσιάσεις αυτό το έργο στην Ελλάδα και μάλιστα πρώτος;

* Το έργο ξεκινά με ένα φανταστικό τρομοκρατικό χτύπημα που έγινε στο Λονδίνο. Το BU21 είναι ένα αεροσκάφος που έπεσε στο κέντρο της πόλης και με αφορμή αυτό, ξεκινάμε να παρακολουθούμε έξι ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων που κοινό σημείο αναφοράς είναι η απώλεια που συνδέεται με το BU21. Το έργο εστιάζει στο πώς επουλώνονται τα τραύματα μέσα στον χρόνο, και με χιούμορ και αυτοσαρκασμό μας παρουσιάζει ιστορίες ανθρώπων που ο στόχος τους είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους και το πώς θα το πετύχουν αυτό. Πιστεύω ότι σε όποια χώρα κι αν ζεις, η καλύτερη εξέλιξη του εαυτού μας είναι ένα κοινό ζητούμενο και όλοι ταυτιζόμαστε με αυτό, οπότε ήθελα να παρουσιάσω αυτό το έργο στην Ελλάδα γιατί θεωρώ ότι μας δείχνει τα κοινά θέλω των ανθρώπων σε όποια χώρα κι αν ζουν.

Ας συνεχίσουμε με την κλασική ερώτηση του έργου: Τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα…;

* Θα απαντήσω με μία ατάκα του έργου: «Όταν είσαι σε κρίση, κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις».

Παρά το δύσκολο θέμα του, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ακόμα και το χιούμορ ώστε να κάνει πιο άμεσες τις ιστορίες των ηρώων;

* Κι εδώ θα δανειστώ μία ακόμα ατάκα του έργου, «Αν δεν το χλευάσεις, θα σε κάνει κομμάτια». Ένα κοινό αίσθημα σε όλες τις ιστορίες είναι ότι η απόσταση του χρόνου δίνει το περιθώριο ώστε να μπορείς να κάνεις χιούμορ και με τον εαυτό σου και με την τραγικότητα της κατάστασης και το παρουσιάζεις σαν ένα μέρος της διαδρομής για να το αφήσεις πίσω σου.

Τις τελευταίες δεκαετίες γίναμε μάρτυρες μιας δραματικής μεταβολής της φύσης και των χρήσεων της τρομοκρατίας. Γιατί, κατά τη γνώμη σου, συνέβη αυτό;

* Το φαινόμενο της τρομοκρατίας και το πώς το αντιλαμβανόμαστε στην εποχή μας, είναι εν μέρει και συνέχεια της ψηφιακής εποχής. Η πληθώρα εικόνων δίνει τη δυνατότητα σε κάτι μεγάλο να γίνει ακόμη μεγαλύτερο. Αν με ρωτήσεις τι σκεφτόμουν ως παιδί για το τι είναι τρομοκρατία, είναι ένα αμάξι στο κέντρο Αθήνας να καίγεται. Αν με ρωτήσεις τι σκέφτομαι τώρα, είναι εικόνες ανθρώπων να εκτελούνται με βίαιο τρόπο μπροστά στα μάτια μας και αυτό να το βλέπουμε να αναπαράγεται μέσω των ειδήσεων και των ψηφιακών μέσων στο μέγιστο δυνατό βαθμό, οπότε η μεγάλη έξαρση με την οποία ταυτίζουμε την τρομοκρατία είναι και επέκταση του ότι ζούμε πια στην ψηφιακή εποχή.

Τη δεκαετία του 1970, λεγόταν συχνά ότι οι τρομοκράτες «θέλουν να έχουν μεγάλο κοινό, όχι μεγάλο αριθμό νεκρών». Σήμερα είναι ακριβέστερο να πούμε ότι οι τρομοκράτες θέλουν πολλούς νεκρούς και ακόμα περισσότερους ανθρώπους εξουδετερωμένους από το φόβο και τη θλίψη. Πώς φτάσαμε ως εδώ;

* Σε συνέχεια αυτού που είπαμε πριν, δηλαδή ότι στην ψηφιακή εποχή που ζούμε η πληροφορία μπορεί να διαδοθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό και το αναμενόμενο αυτού είναι ένας μεγαλύτερος αριθμός θυμάτων.

Τι ψυχολογικές και κοινωνικές απαντήσεις χρειαζόμαστε απέναντι στην τρομοκρατία;

* Στο «BU21» βλέπουμε τους χαρακτήρες μας να αποκτούν τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή είναι μικρή και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σταματήσει και με αφορμή αυτό, να προχωρούν με μεγαλύτερη ταχύτητα στη ζωή τους και να παίρνουν γρηγορότερα αποφάσεις. Νομίζω ότι όλες οι απαντήσεις υπάρχουν στην πιο απλή αλήθεια, ότι η ζωή συνεχίζεται.

Μίλησέ μας, αν θέλεις, για τους ηθοποιούς της παράστασης «BU21»:

* Η διανομή της παράστασης αυτής είναι μια ευτυχής συγκυρία, καθώς δουλεύω ξανά με ηθοποιούς που είχα δουλέψει και στο παρελθόν και είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία, αλλά και με ηθοποιούς που γνωριζόμαστε και ψάχναμε τη σωστή αφορμή για να συνεργαστούμε. Έχουμε μια ομάδα που έχει δημιουργήσει μία πολύ καλή χημεία και υπάρχει μια κοινή αντίληψη της διάθεσης του έργου ώστε να προσδοκούμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Τι ρόλο παίζει η προσωπικότητα του ηθοποιού κατά τη διάρκεια των δοκιμών μιας παράστασης;

* Όλα φυσικά είναι θέμα χημείας, συνεργασίας και διακριτικότητας. Για μένα η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πολύ πιο σημαντική ακόμα και από το ταλέντο. Νιώθω τυχερός που τα τελευταία χρόνια έχω συνεργαστεί με παιδιά που για μένα βάζουν τα standards στο τι θα πει επαγγελματίας.

Απ’ όσο γνωρίζω στις πρόβες των παραστάσεών σου καθώς και στα γυρίσματα των ταινιών σου, υπάρχει φιλικό κλίμα και ωραία ατμόσφαιρα. Πώς επιτυγχάνεται η αλληλοαποδοχή και η συνοχή στο περιβάλλον ενός θιάσου ή ενός κινηματογραφικού σετ;

* Υπάρχει πάντα αυτή η φράση, που λες ότι «όλα γίνονται για το καλύτερο». Ξεκινάμε πολλές φορές με μια ομάδα που μπορεί να τροποποιηθεί στην πορεία και φτάνουμε την τελική σύσταση και τότε βλέπεις πως όλα τελικά γίνονται για να υπάρξει η καλύτερη δυνατή χημεία. Όταν ξέρεις τι θες να πεις, οι συνεργάτες σου αφοσιώνονται στην επίτευξη αυτού του στόχου και φέρνουν το καλύτερο δυνατό κλίμα.

Μίλησέ μας για την καινούργια σου ταινία, «Ο συλλέκτης».

* Ο «Συλλέκτης» είναι μια ταινία μικρού μήκους που πραγματεύεται την ιστορία ενός serial killer, πεπεισμένου πως αν σκοτώσει τον άλλον, θα πάρει το θετικό χαρακτηριστικό που έχει αναγνωρίσει επάνω του. Αυτή η ταινία ήταν η ευκαιρία για να ξανασυνεργαστώ με δύο άτομα που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Δημήτρη Λιακόπουλο και την Κατερίνα Βαϊμάκη.

 

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Είναι πολύ θετικό που δεν έχουμε κρυφτεί πίσω από την οικονομική κρίση και όλοι προσπαθούμε να είμαστε παραγωγικοί παρά τις δυσκολίες. Το θέατρο συχνά είναι μια προσωπική υπόθεση και το βήμα για να υλοποιήσει κανείς το όραμά του δεν μπορεί να περιοριστεί. Παρ’ όλα αυτά βέβαια είναι ένας μεγάλος αριθμός παραστάσεων σε μια πόλη που δεν έχει τόσο μεγάλο κοινό και έτσι αρκετά πράγματα χάνονται ή δεν προλαβαίνουν καν να γίνουν γνωστά.

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Για όσα παραβιάζουν τα όριά μας είτε αυτά είναι προσωπικά είτε είναι επαγγελματικά.

Κρατάς σημειωματάριο ή ημερολόγιο; Αν ναι, τι σημειώνεις;

* Κρατάω σημειωματάριο στο οποίο σημειώνω αναλυτικά το πρόγραμμα, τις υποχρεώσεις και τις πρόβες μου. Παραμένω κλασικός και έτσι προτιμώ να βλέπω τα πάντα γραπτά ακόμα και αν τα θυμάμαι.

Τι άλλο ετοιμάζεις για το άμεσο μέλλον;

* Αυτήν τη στιγμή μόλις τελείωσα τα γυρίσματα μιας ταινίας μικρού μήκους και είμαι στις πρόβες για το BU21, το οποίο ξεκινάει στις 17 Ιανουαρίου. Όπως ξέρεις, επειδή έχω πάντα το μυαλό μου στο επόμενο βήμα, διαβάζω συνεχώς νέα θεατρικά και μαζί με καλούς συνεργάτες και σεναριογράφους είμαστε στη διαδικασία ανάπτυξης για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους μου.

Διαβάζεις / αγοράζεις εφημερίδα ή ενημερώνεσαι μόνο από το Διαδίκτυο;

* Πλέον ενημερώνομαι μόνο από το Διαδίκτυο αλλά μου λείπει πολύ να πιω έναν καφέ και να ξεφυλλίσω μια εφημερίδα. Το κάνω σπάνια αλλά το βλέπω σαν μια απόλαυση που επιτρέπω στον εαυτό μου τις μέρες που μπορεί να έχω χρόνο και θέλω να αναζητήσω λίγες στιγμές ησυχίας και ξεκούρασης.

Στην προηγούμενη συνέντευξή μας σκεπτόσουν να αποκτήσεις κατοικίδιο, τελικά απέκτησες;

* Περιμένω ακόμα να με βρει η σωστή γάτα και που θα θέλει να συγκατοικήσει μαζί μου διότι θεωρώ πως μια γάτα σε επιλέγει αντί για το αντίστροφο.

 

Σχετικά με το «BU21»

Τι θα γινόταν αν αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις συνέβαινε σε εσένα…;

Το «BU21″ του Stuart Slade που παρουσιάστηκε στο Trafalgar Studios στο West End του Λονδίνου, ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη στο Θέατρο 104 σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά και προγραμματίζει την πρεμιέρα του για τις 17 Ιανουαρίου 2018. Το έργο αγγίζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας και πραγματεύεται τις ιστορίες έξι επιζώντων με έναν ιδιαίτερο και καυστικά ρεαλιστικό τρόπο.

«Αν δεν μπορείς να το χλευάσεις, θα σε κάνει κομμάτια»

«Όταν είσαι σε κρίση κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις»

Βλέποντας καθημερινά στις ειδήσεις αμέτρητα περιστατικά να συμβαίνουν σε καταιγιστικούς ρυθμούς, το ερώτημα είναι ένα:

«Θα μπορούσα άραγε να το αντέξω αν κάτι τέτοιο συνέβαινε και σε μένα;».

Στο ερώτημα αυτό απαντούν έξι εκδοχές απώλειας και ανθρώπινου πόνου, με κοινό σημείο αναφοράς το τρομοκρατικό χτύπημα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με κάτι που όντως συνέβη σε εκείνους. Κανείς όμως δεν τους είχε προετοιμάσει για το πόσο σκληρό είναι…

Αποσπάσματα κριτικών για το έργο του Stuart Slade στο Λονδίνο:

«Μεταφέροντάς μας σε μία ομάδα υποστήριξης επιζώντων, ο Stuart Slade προσφέρει έξι κοντινές, πειστικές και με συχνά πικρό χιούμορ ιστορίες και το αποτέλεσμα είναι 90 έντονα λεπτά που αρέσκονται στο να μας εκπλήσσουν και να μας διαψεύδουν.» – Evening Standard

«Το έργο του Stuart Slade σχετικά με μια ομάδα επιζώντων που θυμάται ένα τρομακτικό περιστατικό είναι μια προσεκτική, συγκλονιστική και πικρά αστεία μελέτη για το πώς αντιμετωπίζουμε την τραγωδία.» – The Guardian.

«Και είναι φανερό ότι ο Stuart Slade αγαπάει τους χαρακτήρες του: με όσες ρωγμές και αν έχουν, μας κάνει να τους καταλάβουμε όλους. Αποτελεί μία αυθεντικά συναρπαστική νέα φωνή.» – Time Out London

«Διαδραματιζόμενο στον απόηχο ενός τρομοκρατικού χτυπήματος ενός επιβατικού τζετ πάνω από το Λονδίνο, αυτό το έντονα παιγμένο δράμα έχει έναν τόνο ανησυχητικής ειλικρίνειας. Λίγα έργα στο Λονδίνο μπορούν να υποστηρίξουν τόση αμεσότητα, τόση δυσοίωνη επικαιρότητα.» – The Telegraph.

«Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που δε σε κάνει απλώς να σκεφτείς. Σε αναγκάζει να το κάνεις. Περνάει το νόημά του χωρίς ποτέ να φαίνεται αδιάκριτο. Στην πραγματικότητα, το κοινό είναι οι πραγματικοί εισβολείς εδώ απόψε, που ρίχνουν μια ματιά στην προσωπική, ανθρώπινη πλευρά των ιστοριών που πολύ συχνά χάνουν το βάρος τους όταν υποβαθμίζονται σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ή σε μια ειδησεογραφική στήλη στο ίντερνετ. Το BU21 αντηχεί στο πού βρισκόμαστε και ποιοι είμαστε: τολμηρό, αξεγάδιαστο και βαθυστόχαστο.»  – A Younger Theatre

«Ο Stuart Slade είναι ένας συγγραφέας με την ικανότητα να φτάνει στις πιο σκοτεινές τρύπες και να τραβάει από μέσα το νήμα της ζωής. Για να βρει το χιούμορ στα πιο απίθανα μέρη…» – The Stage

«Όπως θα έχετε καταλάβει, το έργο αποφεύγει κάθε υποψία ενός ήσυχου, ευσεβούς τόνου, υπέρ μιας αφοπλιστικής ευθύτητας. Αυτό μπορεί να σου κόψει την ανάσα με το βάθος της ηθικής του πρόκλησης.» – Independent

«Αυτός είναι και ο στόχος της τρομοκρατίας, εξάλλου – να τρυπώνει στο κεφάλι μας και να γίνεται ένα γεγονός της ζωής. Αν η τρομοκρατία είναι ένα μέρος της ζωής, όμως, τότε η ζωή μας πρέπει να αποτελεί και κομμάτι της τρομοκρατίας, με τις όποιες αντιφάσεις της. Οι άνθρωποι ακόμη ερωτεύονται, ακόμη κάνουν έρωτα… Ο Slade κατά κάποιον τρόπο το επικροτεί αυτό – αμφισβητώντας την παραδοσιακή ρητορική των ειδήσεων, τη μοναδικότητα της ιστορίας, για κάτι πιο συλλογικό και αληθοφανές.» – What’s on Stage

Συντελεστές της παράστασης:

Συγγραφέας: Stuart Slade

Μετάφραση: Λυδία Τριγώνη

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη

Production Design: Κασσιανή Λεοντιάδου

Κινησιολογία: Ντέπυ Γοργογιάννη

Artwork: Γιώργος Γιαννίμπας

ΠΑΙΖΟΥΝ: Χριστίνα Γαρμπή, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Νάντια Δαλκυριάδου, Μανώλης Κλωνάρης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Βαγγέλης Σαλευρής, Λία Τσάνα

* Πανελλήνια πρώτη

Πληροφορίες

Παραστάσεις: Από 17 Ιανουαρίου 2018 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 μ.μ.

Εισιτήρια: 12 κανονικό και 8 μειωμένο

Διάρκεια: 90 λεπτά

Θέατρο 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, T. 210 3455.020

theatre104@gmail.com | http://www.104.gr/

www.facebook.com/BU21.theatro104

 

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΘοδωρής Βουρνάς: «Η προσωπικότητα του ηθοποιού είναι συχνά πιο σημαντική και από το ταλέντο»
Περισσότερα

H Ελληνοαγγλίδα ηθοποιός Ειρήνη Μο μιλά στο BBC Breakfast για τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο του θεάματος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο είναι μια αθέμιτη και προσβλητική συμπεριφορά, η οποία παραβιάζει την αξιοπρέπεια στον χώρο εργασίας και δημιουργεί ένα ανασφαλές, αβέβαιο και επικίνδυνο ψυχοκοινωνικά εργασιακό περιβάλλον.Οι άνδρες που παρενοχλούν, κατά κανόνα είναι εντελώς συνηθισμένοι άνθρωποι και επιτυχημένοι. Αναζητούν επίμονα την εξουσία, έχουν ανάγκη από επιβεβαίωση και δεν αντέχουν την απόρριψη. Αρχικά, είναι φιλικοί και προσιτοί, δείχνουν ενδιαφέρον και εκφράζουν την εκτίμησή τους προς το θύμα. Στη συνέχεια, όμως, αλλάζει ο τρόπος συμπεριφοράς τους, ξεπερνούν σταδιακά κάποια όρια και τότε αρχίζει η σεξουαλική παρενόχληση. Συνήθως τα γεγονότα αυτά είναι δύσκολο να αποκαλυφθούν. Ο φόβος για την απώλεια της εργασίας και η έλλειψη αποδείξεων και μαρτύρων κρατούν τις υποθέσεις αυτές στην αφάνεια.

Για τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο του θεάματος, με αφορμή το σκάνδαλο του Weinstein, μίλησε πρόσφατα, ως προσκεκλημένη στο BBC Breakfast, η Ελληνοαγγλίδα ηθοποιός Ειρήνη Μο.

Η Ειρήνη Μο έχει ζήσει και δουλέψει στην Αμερική, στην Αγγλία και στην Ελλάδα.

Έχει σπουδάσει υποκριτική στο New York University στη Νέα Υόρκη, όπως επίσης και στο London Centre for Theatre Studies, στο Λονδίνο.

Στο catisart.gr, σε μια σύντομη συνέντευξη, η Ειρήνη μάς έδωσε τα τελευταία νέα της:

* Μόλις τελείωσε μία ταινία με τίτλο «The Stroke» την οποία σκηνοθέτησε η Morgane Polanski, κόρη του γνωστού Roman Polanski, επίσης μία άλλη ταινία που λέγεται «Matchbox», με τον Simon Callow (Από την ταινία «4 γάμοι και 1 κηδεία»).

*  Στις 14 Φεβρουαρίου θα βγει σε DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο η ταινία «The Shopper’s Secret», στην οποία η Ειρήνη υποδύεται τη σχεδιάστρια μόδας Sasha.

* Το τελευταίο της Voice Over ήταν για την Thomson Reuters για την 2017 online καμπάνια της.

* Έκανε μια διαφήμιση για το LinkedIn: https://twitter.com/LinkedIn/status/662358936117374976

* Είναι σε δύο TV pilots. Το ένα λέγεται «Girls on the Ball», σε σκηνοθεσία της Maxine Chantel, όπου παίζει την απαιτητική Katy, και το άλλο έχει τίτλο «Follow that Host», όπου υποδύεται την έξυπνη και συμπαθή γραμματέα Jacqui.

* Θα τη δούμε στην τελευταία ταινία του Παντελή Σκούρλα, με τους Έφη Παπαθεοδώρου, Σπύρο Μπιμπίλα και άλλους, όπου υποδύεται τη Σόφη.

 

Διαβάστε τη συνέντευξη της Ειρήνης Μο στο BBC:

Παρουσιάστρια: Ας μιλήσουμε με μια ηθοποιό, την Ειρήνη Μο, που παρευρίσκεται στο στούντιό μας στο Λονδίνο. Ευχαριστούμε πολύ που είστε στην εκπομπή μας. Σας μιλάμε γιατί θέλουμε να δούμε πώς είναι η ζωή των ηθοποιών που είναι σε αυτόν τον χώρο οι οποίοι προσπαθούν να βρουν δουλειά και βρίσκονται αντιμέτωποι με ισχυρές φιγούρες.  Αισθάνονται, δυστυχώς, ότι θα πρέπει να συμβιβαστούν και να κάνουν κάτι που δεν θέλουν. Έχετε εσείς κάποια τέτοια εμπειρία;

* Ειρήνη: Ναι, έχω τέτοια εμπειρία. Νομίζω είναι δύσκολο να αρνηθείς μια σεξουαλική προσφορά από έναν παραγωγό ή σκηνοθέτη γιατί σκέφτεσαι: «Κάνω το σωστό; Μήπως αν πω όχι, καταστρέψω την καριέρα μου;». Είναι δύσκολο. Και αν είσαι πολύ νέος σκέφτεσαι ίσως αυτό είναι φυσιολογικό, ίσως αυτό πρέπει να κάνω, ίσως πρέπει να ενδώσω. Αλλά δεν είναι σωστό να κάνεις κάτι για το οποίο δεν αισθάνεσαι άνετα.

Παρουσιάστρια του BBC: Ακούμε πολλές φορές ηθοποιούς να σκέφτονται, τι θα γίνει όταν πάω στην ακρόαση, μήπως τελικά να μην πάω; Εσύ πώς αισθάνεσαι όταν πηγαίνεις σε ακροάσεις; Αισθάνεσαι ότι μπορεί να έρθεις αντιμέτωπη με μια δύσκολη κατάσταση;

* Ειρήνη: Πάντα ενημερώνω τους δικούς μου ανθρώπους για το μέρος της ακρόασης, τα άτομα που θα συναντήσω, και αν δεν αισθάνομαι άνετα να πάω μόνη μου, πηγαίνω με κάποιον άλλον. Για παράδειγμα, μια φορά πήγα σε μία ακρόαση με έναν ηθοποιό φίλο μου, ο οποίος παρίστανε τον μπαμπά μου.

Παρουσιάστρια του BBC: Είναι σοκαριστικό να πρέπει να κάνεις κάτι τέτοιο, γιατί φανερώνει ότι δεν αισθάνεσαι ασφαλής να πας σε μία συνέντευξη κατά κάποιον τρόπο για δουλειά.

* Ειρήνη: Συμφωνώ. Γιατί όταν είσαι στην αίθουσα της ακρόασης, δεν ξέρεις τι θα σου ζητήσουν να κάνεις, και στην αρχή ίσως να σκέφτεσαι «ok θα κάνω αυτό που μου ζητάνε», αλλά μετά αν το ξανασκεφτείς καταλαβαίνεις ότι αυτό που σου ζητάνε δεν είναι μέρος του ρόλου για τον οποίο κάνεις την οντισιόν.

Παρουσιάστρια του BBC: Σε τι δύσκολες και ακατάλληλες καταστάσεις έχεις βρεθεί;

* Ειρήνη: Μου είχε ζητηθεί να κάνω ένα self tape γυμνή! Και δεν το έκανα, έστειλα e-mail στον παραγωγό και τον ρώτησα, είναι απαραίτητο αυτό για τον ρόλο για τον οποίο κάνω την ακρόαση; Γιατί ο ρόλος ήταν μιας μαμάς με παιδί, και να κάνω ακρόαση γυμνή για τον ρόλο αυτό δεν ήταν απαραίτητο.

Παρουσιάστρια του BBC: Ποια ήταν η αντίδραση του παραγωγού όταν ζήτησες τον λόγο για τον οποίο ήθελαν να κάνεις ακρόαση γυμνή;

* Ειρήνη: Δεν μου απάντησε στο e-mail και δεν πήρα τη δουλειά. Και τότε είναι που σκέφτεσαι, κάνω το σωστό; Μήπως να την κάνω τη γυμνή ακρόαση; Αλλά όχι να μην την κάνεις, αν νομίζεις ότι δεν χρειάζεται για τον ρόλο για τον οποίο ενδιαφέρεσαι.

Παρουσιάστρια του BBC: Ειρήνη αυτά έχουν γίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο;

* Ειρήνη: Ναι.

Παρουσιάστρια του BBC: Θα έλεγες ότι συμβαίνουν αυτά συχνά στο Ηνωμένο Βασίλειο;

* Ειρήνη: Ναι! Έχω δουλέψει και στην Αμερική και δεν είχα κάποιο τέτοιο συμβάν εκεί. Αυτό το γεγονός συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Παρουσιάστρια του BBC: Νομίζεις ότι έχεις χάσει δουλειές επειδή έχεις αρχές και ήθος;

* Ειρήνη: Πολύ πιθανό, αν και δεν θα το μάθω. Πάντα βέβαια είμαι πολύ ευγενική και επαγγελματίας σε όλες τις δουλειές και τις ακροάσεις, ακόμη και αν αισθανθώ ότι ο παραγωγός ή ο σκηνοθέτης θέλει κάτι παραπάνω από εμένα. Απλά αρνούμαι με ευγένεια και επαγγελματισμό, γιατί δεν θέλω να με αντιπαθήσουν, την ίδια στιγμή βέβαια δεν κάνω κάτι που με κάνει να αισθανθώ άβολα.

Παρουσιάστρια του BBC: Νομίζεις τώρα ότι με το σκάνδαλο του Weinstein θα αλλάξουν τα πράγματα;

* Ειρήνη: Μακάρι να αλλάξουν τα πράγματα. Βέβαια δεν τον γνωρίζω τον κο Weinstein αλλά χαίρομαι που μεγάλα αστέρια του Hollywood μίλησαν για τις εμπειρίες που είχαν. Και αυτό ίσως να κάνει και άλλα άτομα να τολμήσουν να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους, γεγονός που κατά συνέπεια θα βοηθήσει γυναίκες και νέα κορίτσια να μην κάνουν κάτι που δεν θέλουν.

Παρουσιάστρια του BBC: Ειρήνη Μο, ευχαριστούμε πολύ που ήρθες στην εκπομπή μας και μας μίλησες για τις εμπειρίες σου στον χώρο της υποκριτικής.

* Ειρήνη: Ευχαριστώ!

IMDB: http://www.imdb.com/name/nm7296699/

Twitter: https://twitter.com/eirinimo

Instagram: https://www.instagram.com/eirinimo/

Η συνέντευξή της στα Αγγλικά είναι εδώ:

http://www.imdb.com/videoplayer/vi3394681113?ref_=nm_rvd_vi_1

 

Το σκάνδαλο Weinstein έγινε αφορμή για να ανοίξει (επιτέλους) σοβαρά η συζήτηση στο Hollywood σχετικά με την αντιμετώπιση των γυναικών από τους άντρες του χώρου.

Ο Harvey Weinstein έχει κατηγορηθεί (έως τώρα) για σεξουαλική παρενόχληση από ηθοποιούς, βοηθούς και γραμματείς – συνολικά 34 είναι οι κατηγορίες που βαραίνουν τον παραγωγό.

Μετά τη δημόσια κατακραυγή από δεκάδες επαγγελματίες του χώρου, σειρά είχε η αντίδραση της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, που απονέμει τα βραβεία Όσκαρ. Ύστερα από έκτακτη συνεδρίαση, αποφάσισε τη διαγραφή του από μέλος «με πλειοψηφία άνω των δύο τρίτων που απαιτείται από τον κανονισμό», όπως έλεγε η επίσημη ανακοίνωση.

Το 54μελές συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Steven Spielberg, Tom Hanks, Kathleen Kennedy και Whoopi Goldberg, ψήφισε υπέρ της απομάκρυνσής του, μια πρωτοφανής κίνηση από την Ακαδημία, που αποδεικνύει ότι ο Weinstein δεν έχει πια θέση στο Hollywood.

«Ψηφίσαμε τη διαγραφή του Weinstein, όχι μόνο γιατί παίρνουμε αποστάσεις από κάποιον που δεν δικαιούται τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά για να στείλουμε και ένα μήνυμα και να τονίσουμε ότι έλαβε τέλος η εποχή της εσκεμμένης άγνοιας και της επονείδιστης συνενοχής απέναντι σε συμπεριφορές σεξουαλικής επίθεσης και παρενόχλησης στον χώρο εργασίας στη βιομηχανία μας», έλεγε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της Ακαδημίας.

Σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που έχουν συνταράξει το Hollywood εξελίχθηκε η υπόθεση του Harvey Weinstein με τις καταγγελίες γυναικών εις βάρος του για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βιασμούς, να πληθαίνουν με μαθηματική ακρίβεια. Οι αποκαλύψεις για τη «δράση» ενός από τους ισχυρότερους ανθρώπους του Hollywood, δεν έχουν τέλος και οι καταγγελίες διαδέχονται πλέον η μια την άλλη και μάλιστα από ισχυρές προσωπικότητες της μεγάλης οθόνης. Ο Αμερικανός παραγωγός, συνιδρυτής της Miramax, αλλά και της The Weinstein Company με τον αδελφό του, Bob, είναι αντιμέτωπος πλέον και με 25 χρόνια φυλάκιση, καθώς σύμφωνα με άρθρο που δημοσίευσαν οι «New York Times» κατηγορείται για υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης οι οποίες διήρκεσαν πολλά χρόνια, βιασμό, χειραγώγηση και εκφοβισμό. Συνολικά 13 γυναίκες έχουν αποκαλύψει ότι έπεσαν θύματα των ασυγκράτητων ορέξεων του Weinstein, μεταξύ των οποίων η Αngelina Jolie, η Gwyneth Paltow, η Cara Delevingne, η Lea Seydoux, η Ashley Judd και πολλές ακόμη. Η σύζυγος του παραγωγού, Georgina Chapman, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, ανακοίνωσε ότι τον εγκαταλείπει μετά την αποκάλυψη των εγκληματικών του πράξεων. «Η καρδιά μου ραγίζει για όλες τις γυναίκες που έχουν υποστεί τεράστιο πόνο εξαιτίας αυτών των ασυγχώρητων ενεργειών», δήλωσε η 41χρονη στο περιοδικό «People». Τελευταία που άνοιξε το στόμα της και μίλησε ανοιχτά για τη δική της τραυματική εμπειρία, είναι η Lea Seydoux η οποία με άρθρο της στον «Guardian», περιέγραψε «τη νύχτα που ο Γουάινσταϊν τη φλέρταρε συνεχώς και την κοιτούσε σαν να ήταν ένα κομμάτι κρέας, πηδώντας στη συνέχεια πάνω της σε μια προσπάθεια να τη φιλήσει».

«Όταν γνώρισα για πρώτη φορά τον Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, δεν χρειάστηκα πολύ χρόνο για να τον καταλάβω. Ήμασταν σε μια επίδειξη μόδας. Ήταν γοητευτικός, αστείος, έξυπνος, αλλά πολύ αυταρχικός. Ήθελε να συναντηθούμε για ποτό και επέμενε ότι έπρεπε να βγούμε εκείνο το βράδυ. Είχε άλλες προθέσεις, το έβλεπα καθαρά.

Συναντηθήκαμε στο λόμπι του ξενοδοχείου. Η βοηθός του, μια νέα γυναίκα, ήταν εκεί. Όλο το βράδυ με φλέρταρε και με κοίταζε σαν να ήμουν ένα κομμάτι κρέας. Συμπεριφερόταν σαν να με σκεφτόταν για κάποιο ρόλο. Αλλά ήξερα ότι ήταν βλακείες. Το ήξερα γιατί το έβλεπα στα μάτια του. Χρησιμοποιούσε τη δύναμή του για να κάνει σεξ.

Με κάλεσε στο δωμάτιό του για ένα ποτό. Πήγαμε μαζί. Ήταν δύσκολο να αρνηθώ γιατί ήταν πολύ ισχυρός. Όλα τα κορίτσια τον φοβόντουσαν. Σύντομα η βοηθός του έφυγε και μείναμε οι δυο μας. Τότε άρχισε να χάνει τον έλεγχο.

Μιλούσαμε καθισμένοι στον καναπέ, όταν ξαφνικά πήδηξε πάνω μου και προσπάθησε να με φιλήσει. Έπρεπε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Είναι μεγαλόσωμος και παχύς, οπότε έπρεπε να βάλω πολλή δύναμη για να αντισταθώ. Έφυγα από το δωμάτιο απόλυτα αηδιασμένη, όμως δεν τον φοβόμουν», αναφέρει η Γαλλίδα ηθοποιός και συνεχίζει την περιγραφή της: «Επίσης δεν δέχεται το όχι ως απάντηση. Πήγα κάποτε μαζί του σε ένα εστιατόριο και όταν δεν μπόρεσε να βρει τραπέζι, θύμωσε λέγοντας: «Ξέρεις ποιος είμαι; Είμαι ο Χάρβεϊ Γουάινσταϊν». Έχω συνυπάρξει σε δείπνα μαζί του, στα οποία καυχιέται ανοιχτά για τις ηθοποιούς του Χόλιγουντ με τις οποίες έχει κάνει σεξ. Μου έχει κάνει, επίσης, μισογυνιστικά σχόλια. «Θα ήταν καλύτερα αν έχανες βάρος», κάτι που με είχε συγκλονίσει.

Όλοι ήξεραν τι ήταν και κανείς δεν έκανε τίποτα. Μια νύχτα τον είδα στο Λονδίνο. Χτυπούσε μια νεαρή γυναίκα. Μια άλλη φορά, τον είδα να προσπαθεί να πείσει μια κοπέλα να κάνει σεξ μαζί του».

Και ενώ ο σάλος που έχει προκληθεί στις ΗΠΑ είναι τεράστιος και φαίνεται ότι θα διογκώνεται, ο ίδιος ο Harvey Weinstein φέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να έχει αναχωρήσει για την Ευρώπη με το ιδιωτικό του τζετ, προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπεία απεξάρτησης από το σεξ. Εκεί, θα παραμείνει έγκλειστος σε ειδικό κέντρο και θα παρακολουθείται από ειδικούς.

Εν τω μεταξύ, οι Σίντι Σέρμαν, Λόρι Άντερσον, Τζένι Χόλτσερ είναι μερικές μόνο από τις μεγαλύτερες σύγχρονες καλλιτέχνιδες, διάσημες γκαλερίστες και επιμελήτριες εκθέσεων, που ένωσαν τη φωνή τους με περισσότερες από 7.000 γυναίκες για να καταγγείλουν τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο της τέχνης.

«Είμαστε καλλιτέχνες, κριτικοί τέχνης, διευθύντριες, εκδότριες, φοιτήτριες, γκαλερίστες, ερευνήτριες, ασκούμενες και ακαδημαϊκοί που εργαζόμαστε στον χώρο της σύγχρονης τέχνης και έχουμε υποστεί θωπείες, ταπεινώσεις, παρενοχλήσεις, περιφρονήσεις, απειλές και εκφοβισμούς από εκείνες και εκείνους που είναι σε θέση εξουσίας», γράφουν.

Η επιστολή έχει τίτλο «not surprised» (δεν μας εκπλήσσει) σε αναφορά του έργου «abuse of power comes as no surprise» (η κατάχρηση εξουσίας δεν προκαλεί έκπληξη) της εννοιολογικής καλλιτέχνιδας Τζένι Χόλτσερ.

Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από μια ομάδα συζήτησης περίπου πέντε γυναικών και επεκτάθηκε ταχύτατα σε 100 και πλέον συμμετέχουσες σε όλο τον κόσμο, σε μια αντίδραση στην παραίτηση την περασμένη εβδομάδα του Νάιτ Λάντεσμαν που ήταν συν-διευθυντής του περιοδικού ArtForum, ενός από τα εγκυρότερα στον χώρο της τέχνης.

Ο Λάντεσμαν κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση στη μήνυση που κατέθεσε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης μια πρώην εργαζόμενη στο ArtForum, η Αμάντα Σμιτ, στην οποία γίνεται επίσης αναφορά σε κατηγορίες σεξουαλικής παρενόχλησης σε βάρος οκτώ ακόμη προσώπων.

Ο Λάντεσμαν είναι η νέα ισχυρή προσωπικότητα που κατηγορείται για την καταχρηστική συμπεριφορά του σε βάρος γυναικών, στον απόηχο της υπόθεσης Γουάινστιν.

«Επείγει να μοιραστούμε τις μαρτυρίες μας για τον σεξισμό που πλέον αντιμετωπίζεται σαν συνηθισμένο φαινόμενο, τις άνισες και ανάρμοστες συμπεριφορές και τη σεξουαλική παρενόχληση που βιώνουμε σε σταθερή βάση, γενικευμένα και έντονα. Μια παραίτηση από ένα διεθνούς φήμης περιοδικό σύγχρονης τέχνης δεν επιλύει το πρόβλημα ούτε τον δόλιο χαρακτήρα και την έκτασή του: αυτό ενός επαγγελματικού χώρου που διαιωνίζει σαθρές δομές εξουσίας σε βάρος μιας δεοντολογικής συμπεριφοράς», επιμένουν οι γυναίκες που τονίζοντας ότι «δεν θα μείνουμε πλέον σιωπηροί-ες».

«Καλούμε τις καλλιτεχνικές οργανώσεις, τις κυβερνητικές αρχές αρμόδιες για τον πολιτισμό κι όλους τους συναδέλφους μας να διερωτηθούν σοβαρά πώς έπαιξαν ή μπόρεσαν να παίξουν ένα ρόλο στη διαιώνιση των ανισοτήτων μεταξύ των φύλων και των προαναφερόμενων καταχρήσεων και κυρίως πώς σκοπεύουν να διαχειριστούν τα προβλήματα αυτά στο μέλλον».

«Η υπόθεση του Harvey Weinstein άνοιξε το δρόμο για αντίστοιχες υποθέσεις σε πολλούς άλλους χώρους» και μετά την παραίτηση του Λάντεσμαν «συνειδητοποιήσαμε ότι όλες είχαμε εμπειρίες αυτού του είδους», δήλωσε η Μάρτα Κίρτσενμπαουμ, επιμελήτρια εκθέσεων και μια από τις εκατό πρώτες γυναίκες που υπογράφουν την επιστολή.

eirini aivaliwtouH Ελληνοαγγλίδα ηθοποιός Ειρήνη Μο μιλά στο BBC Breakfast για τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο του θεάματος
Περισσότερα

Βασιλική Διαλυνά: «Δεν ξέρω τι είναι πιο ζωντανό: να είσαι σκυμμένος στο χωράφι ή σκυμμένος πάνω από ένα smartphone»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Μια ηθοποιός με απίθανο πρόσωπο και αστείρευτο ταλέντο. Πρόσφατα τη θαυμάσαμε στο θέατρο «Αργώ», στη θαυμάσια σκηνοθετημένη από τον Ένκε Φεζολλάρι παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα», που είναι βασισμένη στο ομώνυμο αγαπημένο μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου. Μια ιστορία εποχής η οποία ξετυλίγεται σαν μαγευτικό παραμύθι, χάρη στην ομορφιά και τη λαχτάρα των νεαρών ηρωίδων που αντιστέκονται στον αμείλικτο χρόνο, περιμένοντας καρτερικά την άφιξη του μεγάλου έρωτα. Γιατί υπήρχε μια εποχή που η αγάπη αργούσε να ‘ρθει.

Η Βασιλική Διαλυνά υποδύεται την Εργίνη. Είναι η μοναδική της οικογένειας που έχει επαφή με τη φύση. Μοχθεί στα χωράφια, ασχολείται με σκληρές χειρωνακτικές εργασίες. Ουσιαστικά είναι ο σύνδεσμος με τον έξω κόσμο. Κυρίως όμως είναι γυναίκα και ως τέτοια τα προνόμια που θα μπορούσε να έχει και να αξιοποιήσει, παύουν να υφίστανται. Είναι εργατική και υπάκουη. Έχει πλήρη αντίληψη του ρόλου της μέσα στην οικογένεια καθώς είναι η δεύτερη κόρη μετά την πρωτότοκη Ασπασία και τα τρία αγόρια και γνωρίζει, σαν από πάντα, σαν από γυναικεία διαίσθηση, πως οι προσδοκίες της δεν έχουν πάρει σειρά ακόμα. Ίσως και να μην πάρουν ποτέ. «Η παραδοχή αυτή είναι για μένα το σπουδαίο της χαρακτηριστικό», μας αποκαλύπτει. «Έχει μια βαθιά πνευματικότητα, έχει δεχτεί τους όρους της ζωής της, αγαπάει άνευ όρων, συναισθάνεται και θυσιάζεται. Αγαπάει και υπηρετεί το ίδιο την αυταρχική και εξουσιαστική Ασπασία αλλά και την ουράνια ελευθερία, την Ερατώ. Καταλαβαίνει και πονά και τις δύο για τη μοίρα τους. Κατά συνέπεια την κοινή μοίρα των θηλυκών της οικογένειας».

Η παράσταση θα λέγαμε με σιγουριά πως είναι ερωτική και αισθαντική, αν δεν κυριαρχούσε σε αυτή η ανατριχιαστικά απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι επτά γυναίκες που σπαταλούν τη ζωή τους στις κοινωνικές συμβάσεις και τη στέρηση της αγάπης.

Η Βασιλική Διαλυνά γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά για τις ανάγκες της δουλειάς της τώρα ζει ανάμεσα στην Κύπρο όπου είναι πολύ αγαπητή και την Ελλάδα, έχοντας συνειδητοποιήσει πλέον ότι έχει… δύο πατρίδες.

Με έντονα ρομαντικά χαρακτηριστικά και μεσογειακά χρώματα, φρεσκάδα και δυναμισμό, η αστραφτερή ηθοποιός παίζει ξυπνώντας μας μνήμες αθωότητας αλλά και καταπίεσης, μνήμες πολέμου αλλά και κωμικοτραγικών καταστάσεων.

Προσεγγίζει με ιδιαίτερα ποιητική διάθεση το χαρακτήρα που υποδύεται, με ένα συναίσθημα που παραπέμπει περισσότερο σε τραγούδι. Μια γυναίκα η οποία επιθυμεί να τρέξει και να πετάξει μακριά από την ιερή κι αρχέγονη γη που την κρατά πεισματικά κοντά της. Κι αυτή το ανέχεται δουλεύοντας αγόγγυστα, με σιωπηλή αξιοπρέπεια, όπως τόσες και τόσες γυναίκες πάντα και παντού.

Η Βασιλική, μέσα από μια ιδιαίτερα ευαίσθητη οπτική, στη συνέντευξη που ακολουθεί μας μιλά τρυφερά για το θέατρο, για τη σταδιοδρομία της και βεβαίως για τον κόσμο και την εποχή μας.

«Τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες επιθυμίες και συγκρούσεις ζει η ανθρωπότητα από την αρχή της αλλά με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά», λέει στο catisart.gr. «Δεν ξέρω όμως τι είναι πιο ζωντανό: να είσαι σκυμμένος στο χωράφι με μια τσάπα ή σκυμμένος πάνω από ένα smart phone;».

 

Βασιλική, τι αναμνήσεις έχεις από παππούδες, γιαγιάδες και παιδική ηλικία;

* Παππούδες δεν γνώρισα. Μεγάλωσα με τη γιαγιά από την πλευρά της μητέρας μου. Έχω τη γεύση των φαγητών της ακόμα στο στόμα μου κι ας της έπεφτε λίγο παραπάνω «η πρέζα το αλάτι». Θυμάμαι να προσπαθώ να τη μάθω να ακούει Walkman και τα γέλια που κάναμε γιατί το έλεγε «γούκμα». Κρατάω τις εικόνες που έφτιαχνα από τις διηγήσεις της από την Κατοχή και τα παιδικά της χρόνια στο χωριό τότε που μάζευε καπνά και κάποτε που είχε πέσει απ’ το άλογο και της άφησε σημάδι στον αστράγαλο για μια ολόκληρη ζωή.

Πότε συναντήθηκες για πρώτη φορά με το θέατρο και την τέχνη;

* Δεν θυμάμαι πραγματικά. Υπάρχει κάτι σαν κυτταρική μνήμη γιατί η μητέρα μου δεν έχανε ευκαιρία για θέατρο.

 

Τι σου κέντρισε το ενδιαφέρον για να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό τον χώρο;

* Ότι μπορώ να πηγαίνω στη δουλειά μου με φόρμα και να παρακολουθώ το «αφεντικό» κάνοντας στρέτσινγκ και ζωγραφίζοντας σχεδιάκια στο πλάι του κειμένου…

Ποιοι δάσκαλοί σου άφησαν τα ίχνη τους στη μετέπειτα πορεία σου;

* Η Μαρία (Καταροπούλου) γιατί μου έδειξε τη μαγεία. Ο Ιωσήφ και ο Πολύκαρπος (Πολυκάρπου) γιατί μου έδειξαν να πατάω γερά τη γη. Η Έρση (Πήττα) γιατί μου έμαθε το σώμα μου. Ο Ιάκωβος (Ψαρράς) γιατί μύριζα το χώμα. Η Έφη (Ροδίτη) γιατί μ’ αγάπησε. Όλοι τους πίστεψαν σε μένα πριν καταλάβω τον εαυτό μου.

Αντιμετώπισες δυσκολίες στο επαγγελματικό σου ξεκίνημα;

* Φυσικά. Ακόμα τις αντιμετωπίζω. Και ποιος όχι άλλωστε;

 

Όταν μπήκες στο χώρο του θεάτρου, υπήρχε κάτι που να σε… τρόμαξε;

* Ότι κάποιος άλλος θα σκουπίζει και θα σφουγγαρίζει τη σκηνή αντί για μένα.

Πώς είναι η ζωή ανάμεσα σε δύο χώρες, την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου επίσης ταξιδεύεις συχνά για επαγγελματικούς λόγους;

* Όταν είμαι στη Λευκωσία μου λείπει η Αθήνα κι όταν είμαι στην Αθήνα μου λείπει η Λευκωσία. Για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια.

Ποιες είναι οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες ανάμεσα στους δύο λαούς, Κύπριους και Ελλαδίτες, κατά τη γνώμη σου;

* Στην Κύπρο ο Ήλιος, αυτός ο μέγας, διαφεντεύει. Μερικές φορές θαρρείς κι έχει απόσταση δύο μέτρα πάνω απ’ το κεφάλι σου. Κατά συνέπεια οι ρυθμοί αναγκαστικά είναι πιο ήπιοι, πιο χαλαροί. Κατά τ’ άλλα, τάλε κουάλε…

 

Αυτή την εποχή παίζεις στην παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα», που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου. Θέλεις να μας πεις δυο λόγια για το έργο;

* Θεωρώ το μυθιστόρημα αυτό ίσως το πιο «πιασάρικο» με την έννοια του ρομαντικού και ταυτόχρονα από τα πιο σκληρά έργα της Ζωγράφου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίσεις σε κάθε μια από τις ηρωίδες και τους ήρωες κάποιον που ξέρεις, κάποιον που γνώρισες για μια στιγμή και πολλές φορές εσένα τον ίδιο.

Πώς νιώθεις που παίζεις σε ένα έργο, που ως μυθιστόρημα άφησε εποχή και ως σειρά γνώρισε στο παρελθόν μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία;

* Τύχη. Και συγκίνηση.

Τι έχεις να πεις για τη συνεργασία με τον Ένκε Φεζολλάρι και για την προσωπικότητά του;

* Μέσω της ευκαιρίας που μου δίνεις, καλή μου Ειρήνη, θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα στον Ένκε: λινκ και γκαπ. Ξέρει αυτός…

Tι θα ήθελες να πεις για καθεμία από τις συμπρωταγωνίστριές σου;

* Αιμιλία Υψηλάντη, μπλε βαθύ και πράσινο

* Αθηνά Τσιλύρα, στείλε με να πάω στις πατάτες

* Κατερίνα Μισιχρόνη, θέλω το καλάθι της με τα ζαρζαβατικά

* Μυρτώ Γκόνη, σηκώνομαι στις μύτες

* Μαρία Καρακίτσου, διπλανή στο θρανίο

* Μαρία Αποστολακέα, καρντάσι.

Παρά το γεγονός ότι το έργο εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι συγκρούσεις, τα συναισθήματα και οι χαρακτήρες απηχούν και στο σήμερα;

* Τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες επιθυμίες και συγκρούσεις ζει η ανθρωπότητα από την αρχή της αλλά με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά. Δεν ξέρω όμως τι είναι πιο ζωντανό: να είσαι σκυμμένος στο χωράφι με μια τσάπα ή σκυμμένος πάνω από ένα smartphone;

Η ελευθερία μέσα από ποια διαδικασία προκύπτει;

* Της γνώσης. Της επίγνωσης των δεσμών. Της αντίληψης.

 

Τι γυναίκα είναι η Εργίνη, που υποδύεσαι και πώς ισορροπεί ανάμεσα στην αυταρχική μεγάλη αδελφή και την παρορμητική Ερατώ;

* Η Εργίνη είναι η μοναδική της οικογένειας που έχει επαφή με τη φύση. Δουλεύει στα χωράφια, κάνει χειρωνακτικές εργασίες. Ουσιαστικά είναι ο σύνδεσμος με τον έξω κόσμο. Κυρίως όμως είναι γυναίκα και ως τέτοια τα προνόμια που θα μπορούσε να έχει και να εκμεταλλευτεί παύουν να υφίστανται. Είναι εργατική και πειθήνια. Έχει πλήρη αντίληψη του ρόλου της μέσα στην οικογένεια (δεύτερη κόρη μετά την πρωτότοκη Ασπασία και τα τρία αγόρια) και γνωρίζει, σαν από πάντα, σαν από ένστικτο πως τα όνειρά της δεν έχουν πάρει σειρά ακόμα. Και ίσως να μην πάρουν «χαρτάκι για την ουρά» ποτέ. Η παραδοχή αυτή είναι για μένα το σπουδαίο της χαρακτηριστικό. Έχει μια βαθιά πνευματικότητα, έχει δεχτεί τους όρους της ζωής της, αγαπάει άνευ όρων, συναισθάνεται και θυσιάζεται. Αγαπάει και υπηρετεί το ίδιο την αυταρχική και εξουσιαστική Ασπασία αλλά και την ουράνια ελευθερία, την Ερατώ. Καταλαβαίνει και πονά και τις δύο για τη μοίρα τους. Κατά συνέπεια την κοινή μοίρα των θηλυκών της οικογένειας.

Τι είναι αυτό τελικά που περιμένουν οι γυναίκες του έργου;

* Να ζήσουν.

Είχες διαβάσει το μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου πριν σου γίνει η πρόταση για το ρόλο;

* Το είχα διαβάσει άλλες δυο φορές ήδη και έκλαψα με την ίδια ένταση.

Ποια πράγματα στη ζωή έχουν σημασία για σένα;

* Να είμαι διαυγής, να αντιμετωπίζω τους φόβους μου, να χαίρομαι τη ζωή με τους ανθρώπους γύρω μου, να κερδίζω τις μάχες με τον εαυτό μου.

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Για την άτοπη, προκλητική και φαιδρή εξίσωση των δύο άκρων. Για τα σύνορα που είναι κλειστά. Για τους ανθρώπους που πνίγονται στις θάλασσες του κόσμου και στα μπαζωμένα ρέματα. Για εκείνους που δεν γεννήθηκαν άντρες, στρέιτ με άσπρο χρώμα σε μια προνομιούχα δυτική κοινωνία -το μοναδικό ον στον πλανήτη που είναι στο απυρόβλητο.

 

Έχεις κρύψει, έχεις καταχωνιάσει πρόσωπα και πράγματα που σε έχουν πικράνει;

* Αλίμονο! Αλλά πλέον αυτό είναι κάτι το οποίο προσπαθώ να διαχειριστώ όσο καλύτερα μπορώ και να το αντιμετωπίζω με ειλικρίνεια και ψυχραιμία.

Άλλαξες ποτέ γνώμη για αποφάσεις σου;

* Στις μεγάλες αποφάσεις για τη ζωή μου θα έλεγα περισσότερα όχι. Αλλάζω πολλές φορές γνώμη στην καθημερινότητά μου. Ας πούμε, γιατί να πλύνω τώρα τα πιάτα αφού μπορώ να το κάνω κι αργότερα;

Πώς νιώθεις που νέοι άνθρωποι σήμερα στην κοινωνία μας δεν μπορούν να βρουν εύκολα την ευκαιρία τους;

* Μου έρχονται στιγμές απόγνωσης. Κάθε νέα γενιά πληρώνει το μαρτύριο της προηγούμενης, γεννιέται κουρασμένη και χρεωμένη. Σήμερα, ας αντισταθούμε με προσωπική δουλειά και συλλογική μνήμη.

Πώς αισθάνεσαι επίσης που ωριμότεροι και πιο ηλικιωμένοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα μια καθημερινή ανασφάλεια, η οποία είναι πέραν του φυσιολογικού και δεν μπορούν να δρέψουν τους καρπούς των κόπων μιας ζωής;

* Ανημπόρια.

 

Ποια από τις συμβουλές που έχεις πάρει, δεν την ξεχνάς ποτέ;

* Να μην παίρνω πάντα πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου.

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Εξωφρενικό για την Αθήνα, ζημιογόνο για τους εμπλεκόμενους, απαραίτητο για τη λειτουργική διαδικασία δημιουργίας των ηθοποιών. Είναι πάντως θλιβερό η τέχνη να αναγκάζεται να γίνεται καταναλωτικό προϊόν σε μια ανταγωνιστική αγορά ενώ θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη.

Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σου, το βασικό στοιχείο που χρειάζεται ο ηθοποιός για να παίξει;

* Η αποδέσμευση από τις φοβίες του κι από το ψέμα του ναρκισσισμού του. Να του είναι πολύ σημαντικό και απαραίτητο το υλικό που διαπραγματεύεται.

 

Ποιο νομίζεις πως είναι το πιο σημαντικό πράγμα που το θέατρο φέρνει στην επιφάνεια;

* Ο σουρεαλιστικός τρόπος ταύτισης με την πραγματικότητα.

Ποιος είναι ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Ο μη καθαρός νους. Ο ανελεύθερος.

Σε ποια θεατρικά έργα θα ήθελες να παίξεις και ποιους ρόλους να υποδυθείς; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου θεατρικοί συγγραφείς;

* Θα ήθελα να τα κάνω όλα. Αγαπώ πολλούς αλλά αυτό τον καιρό (και με αυτόν τον καιρό) μου ταιριάζει ο Ιονέσκο θαρρώ.

H δημοσιότητα βοηθά τον καλλιτέχνη;

* Σε ό,τι αφορά την οικονομική του επιβίωση κάποιες φορές ναι. Γενικότερα δεν είναι πάντα απαραίτητη.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου και ποιες οι αγαπημένες σου συνήθειες;

* Η καθημερινότητά μου αλλάζει συχνά κατά διαστήματα. Κι επειδή μου αρέσει και η σταθερότητα φροντίζω να τη διατηρώ με συνήθειες. Μια από τις αγαπημένες μου είναι να βλέπω ταινίες στην τηλεόραση. Αλλά να, τώρα εδώ και πολύ καιρό δεν έχω τηλεόραση….

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;

* Ξαναδιαβάζω το «Έγκλημα και Τιμωρία».

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, ποιο θα ήταν το πρώτο που θα έκανες;

* Να είναι πάντα άνοιξη.

Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Σκυλιά αλυσοδεμένα στα μπαλκόνια, γάτες με κομμένη την ουρά, πρόσφατα είδα γουρουνάκι με λουρί στην Πατησίων. Φρικαλέα.

Τέλος, ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Όταν είμαι στην Κύπρο συμβιώνω με τον Ηλία, τον γάτο της Νιόβης και μια των ημερών θα της τον κλέψω… Στην Ελλάδα υπάρχει πάντα η Κίρκη των Πετραλώνων και οτιδήποτε άλλο χάνεται μπροστά της.

  • Οι φωτογραφίες της Βασιλικής Διαλυνά είναι της Alex Kat

 

Βασιλική Διαλυνά – Βιογραφικό

Ως ηθοποιός συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Συνεργάστηκε με τα εξής θέατρα: Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, Θοκ, Θέατρο Αθήναιον, ΕΛ.ΘΕΑ., Αμφίκτιο Ίδρυμα, Θέατρο Διόνυσος, Ινστιτούτο Παιδαγωγικού Θεάτρου Θεατρομάθεια, Θέατρο Πάνθεον, Ledra Music Soloists, Silver Spot Light Productions και σε ανεξάρτητες παραγωγές καθώς και με τους σκηνοθέτες Α. Μπρούσκου, Στ. Φασουλή, Θ. Καρακατσάνη, Ν. Χαραλάμπους, Γ. Ιορδανίδη, Ε. Μποζά, Χρ. Ζάνο, Μ. Καρσερά, Α. Γραμματικόπουλο, Α. Σπυριδάκη, Λ. Λοϊζίδη, Χρ. Ζάνο, Δ. Χρονόπουλο κ.ά. Συμμετείχε στην ταινία μεγάλου μήκους «Magic Beans» και στις ταινίες μικρού μήκους «Το παρανυφικό» και «Το κελεπούρι» καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές Ελλάδας και Κύπρου.

Σπουδές: Εθνικό Θέατρο (2000-2003), Νέο Ελληνικό Θέατρο Γ. Αρμένη (1999-2000), Θεατρικό Εργαστήρι Β. Διαμαντόπουλου (1998-1999), Εργαστήρι Μιμικής και Έκφρασης Μ. Καταροπούλου. Χορός: Κλασικός και Μοντέρνος Χορός, Latin, Παραδοσιακοί. Φωνητική και Χορωδία.

  

«Η αγάπη άργησε μια μέρα» – Ταυτότητα παράστασης

Ένα από τα πιο γνωστά λογοτεχνικά έργα της Λιλής Ζωγράφου, «Η αγάπη άργησε μια μέρα», μεταφέρεται στο θέατρο «Αργώ» αυτόν τον χειμώνα από έναν θίασο αποκλειστικά επτά γυναικών αφού το έργο καταγγέλλει τη γυναικεία υποδούλωση στην πατρική και στη συνέχεια συζυγική εξουσία. Γυναίκες θύματα και θύτες μιας κλειστής κοινωνίας, που μέσα από τον καθωσπρεπισμό τους, όπως θα μας πει και η ίδια η συγγραφέας, «σπαταλούν τη ζωή τους στις κοινωνικές συμβάσεις και την ερωτική στέρηση».

Η γνώριμη γραφή της Λιλής Ζωγράφου χτίζει με έντεχνο και μοναδικό τρόπο, έτσι όπως μόνο εκείνη ξέρει να κάνει, ένα κατηγορώ στην καταπίεση, έναν ύμνο στον έρωτα και την ελευθερία.

Βαθύτατα ελληνικό, το έργο παρουσιάζει μια συγκλονιστική εικόνα της ελληνικής επαρχίας από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80 που έχει σημαδέψει γενιές ανθρώπων.

Λίγα λόγια για το έργο…

Σε μια αγροτική οικογένεια της Κρήτης τέσσερις γενιές γυναικών, της οικογένειας Φτενούδου, ζουν κάτω από τη σκιά της πατριαρχικής καταπίεσης. Ξεχνούν τα όνειρά τους, καταπνίγουν τα συναισθήματά τους, υποτάσσονται αλλά και υποτάσσουν. Η μεγαλύτερη κόρη έπειτα από το θάνατο του πατέρα και της μητέρας της αναλαμβάνει τον ρόλο του εξουσιαστή, προσπαθώντας να ελέγξει τις ζωές και την τύχη όλων των αδερφών της. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν, όμως η Ερατώ είναι αυτή που θα τολμήσει, με μια τεράστια δύναμη ψυχής, θα επιλέξει τον δρόμο της ελευθερίας, θα αναζητήσει τον έρωτα, την ανεξαρτησία, τη λύτρωση.

Συντελεστές

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι

Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης

Πρωτότυπη Μουσική: Γιώτα Κοτσέτα

Δραματουργική επεξεργασία: Ναταλί Μηνιώτη

Βοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Λιανάκη

Φωτογραφίες: Πάνος Μαζαράκης

Παίζουν: Αιμιλία Υψηλάντη, Αθηνά Τσιλύρα, Κατερίνα Μισιχρόνη, Μυρτώ Γκόνη, Μαρία Καρακίτσου, Βασιλική Διαλυνά, Μαρία Αποστολακέα.

Πληροφορίες

Θέατρο Αργώ

(Ελευσινίων 15, Αθήνα, 10437. Τηλ.: 210-5201684, e-mail: info@argotheater.gr)

Κάθε Τετάρτη 19.00 Πέμπτη – Σάββατο 21.00 Κυριακή 19.00

Διάρκεια Παράστασης: 100 λεπτά

 

 

eirini aivaliwtouΒασιλική Διαλυνά: «Δεν ξέρω τι είναι πιο ζωντανό: να είσαι σκυμμένος στο χωράφι ή σκυμμένος πάνω από ένα smartphone»
Περισσότερα

Γιώργος Μακρής: «Για μένα κάθε πρόταση-ρόλος είναι δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα παιδιά του θεάτρου άμα τη εμφανίσει του. Αν και τον γνώριζα από την εποχή που φοιτούσε στη δραματική σχολή και το ταλέντο του κραύγαζε, εν τούτοις έμεινα κατάπληκτη μόλις τον είδα για πρώτη φορά να παίζει. Ένας ηθοποιός πλήρης, τολμηρός, επινοητικός, αεικίνητος, ένας διαβολάκος της σκηνής.

Ήταν το 2014 όταν μας χάρισε μια αλησμόνητη ερμηνεία στην παράσταση «Μικρός Εγώ», η οποία επαναλαμβάνεται και φέτος (μέχρι και τις 2 Ιανουαρίου 2018) ανανεωμένη στο θέατρο «Άλφα.Ιδέα». Πρόκειται για μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή «Τα Ρέστα», εμπλουτισμένη με κείμενα και από άλλα του έργα αλλά κυρίως από τη ζωή του, όπως αυτή περιγράφεται στα «Ρέστα».

 

 

Ο Γιώργος Μακρής, ερμηνεύοντας τον συγγραφέα στην παιδική του ηλικία, καταφέρνει να αναδείξει την ευαισθησία και τη χάρη, το σαρκασμό και την ειρωνεία μέσα από μια όψη αθώα περιπαιχτική. Ένας σπουδαίος και απολαυστικός νέος ηθοποιός που ζει κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξής του στη σκηνή. Ως θεατής εκτιμώ την αμεσότητα, το βάθος, τη σοβαρότητά του αλλά και το απίστευτο χιούμορ του. Είναι ένα πλάσμα φτιαγμένο από διαυγές πνεύμα, με μια ενέργεια που πάλλεται ελεύθερη. Ένας καλλιτέχνης γεμάτος συναίσθημα, απόλυτα φυσικός και απλός, ό,τι κι αν παίζει. Είτε Λόρκα, είτε Τσιφόρο, είτε Ταχτσή. Η φωνή του, η εφηβική εικόνα του, η κίνησή του βρίσκονται σε τέλεια αρμονία. Πολυσύνθετος, εκλεπτυσμένος, με γνήσια κωμικά στοιχεία και την ευγένεια της αλήθειας στο πρόσωπό του.

Στη συνέντευξη που έδωσε στο catisart.gr μιλά -μεταξύ άλλων- για την ομάδα του, τη θεατρική ομάδα «Αίολος», που γι’ αυτόν είναι η σπηλιά του Batman, ο χώρος όπου μπορείς να κάνεις και να δοκιμάσεις ό,τι θέλεις. Για τον «Alfred», τον δάσκαλο και σκηνοθέτη τους Βασίλη Ανδρέου, που είναι πάντα εκεί για να τους καθοδηγεί και να τους προστατεύει.

Ο Γιώργος έχει θέσεις μεστές, ώριμες και συγκροτημένες, άξιες θαυμασμού. «Για την πλειονότητα του κόσμου σωστό είναι ό,τι τους έμαθε η μαμά τους και ο μπαμπάς τους, όλα τα υπόλοιπα πρέπει να εξαφανιστούν από τη γη. Δεν έχουν καμία θέση στη γη. Ας πνιγούν όλοι οι πρόσφυγες, δεν είμαστε εμείς ανάμεσά τους. Οι ομοφυλόφιλοι προσβάλλουν την εικόνα τους, τους θεωρούν ανίκανους να ερωτευτούν, να συμβιώσουν και να μεγαλώσουν παιδιά. Οι καλύτεροι γονείς είναι πάντα η μαμά μας και ο μπαμπάς μας», τονίζει.

«Το σπίτι μου, η χώρα μου, η μαμά μου, ο μπαμπάς μου. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Γίνανε τόσοι πόλεμοι και συνεχίζουν να γίνονται. Αδίκως πεθαίνει τόσος κόσμος για τα αυτονόητα δικαιώματά του. Συντέθηκαν τόσα τραγούδια, γυρίστηκαν τόσες ταινίες, γράφτηκαν τόσα βιβλία, και τι μας έμεινε; Ο φόβος!», συνεχίζει.

Όσο για τους ρόλους που ονειρεύεται; «Για μένα κάθε πρόταση – ρόλος είναι ένα αμπαλαρισμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δε θέλω να δω τι είναι μέχρι να βγάλω το περιτύλιγμα», μου απαντά με νεανική οξυδέρκεια και αυθορμητισμό.

 

 

-Τι αναμνήσεις έχεις από παππούδες, γιαγιάδες και παιδική ηλικία;

* Το μόνο πρόσωπο που θυμάμαι πολύ καλά ήταν η γιαγιά μου η Δέσποινα, καθώς έζησα κοντά της κάποια χρόνια, αν και έφυγε νωρίς, ήταν μόλις 54 χρονών κι εγώ 14. Ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα! Έζησε μια ζωή μόνη της, δουλεύοντας μέχρι την τελευταία μέρα της. Δεν τη φώναζα γιαγιά. Δεν μας άφηνε. Όχι γιατί ήθελε να φαίνεται νέα και όμορφη, αλλά γιατί ήθελε να νιώθει ότι έχει ακόμα πολύ χρόνο για να μας βοηθάει και να μας στηρίζει. Όπως κάνει κι ακόμα από κει ψηλά.

-Πότε συναντήθηκες για πρώτη φορά με το θέατρο και την τέχνη;

* Σαν παιδί είχα μια πολύ «ιδιαίτερη» παιδεία. Ο πατέρας μου, άνθρωπος από την επαρχία, είχε στο αυτοκίνητο διαπασών τον Τερλέγκα, πηγαίνοντας για κάμπινγκ. Η μαμά μου είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ (σχεδόν έφηβη) και με πολύ νεύρο. Γράφει ποίηση κρυφά (δεν μας άφησε ποτέ να διαβάσουμε αυτά που γράφει) και είχε στη διαπασών στο σπίτι άλλου είδους μουσική από τον πατέρα, Πρωτοψάλτη, Άσημο, Λεονάρδου, Αρλέττα κ.α. Και μέσα σε όλα αυτά μια αδελφή στην εφηβεία. Φωνές, κραυγές, τσακωμοί, μαλώματα, γέλια, λάθη, πάθη και αγάπη, πολλή αγάπη. Το σπίτι μου είναι η πρώτη σκηνή που ανέβηκα και η οικογένειά μου οι πρώτοι μου συμπαίκτες.

 

 

-Τι σου κέντρισε το ενδιαφέρον για να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό τον χώρο;

* Δε θέλω να κάνω τίποτα άλλο στη ζωή μου.

-Ποιοι δάσκαλοί σου άφησαν τα ίχνη τους στη μετέπειτα πορεία σου;

* Η κυρία Ειρήνη, η δασκάλα μου στο Δημοτικό. Δεν τη συμπαθούσαν πολύ τα υπόλοιπα παιδιά, ήταν πολύ αυστηρή. Αλλά εγώ τη λάτρευα και με λάτρευε. Στις εκδρομές με κρατούσε συνέχεια από το χέρι.

-Αντιμετώπισες δυσκολίες στο επαγγελματικό σου ξεκίνημα;

* Από τη σχολή είχα καταλάβει πόσο δύσκολος είναι αυτός ο χώρος. Οπότε δεν έγιναν και πολλά στο επάγγελμα που να μην τα περιμένω. Ήμουν κάπως προετοιμασμένος και θωρακισμένος σαν χελώνα.

 

 

-Πώς δημιουργήθηκε η ομάδα «Αίολος» και τι θέση κατέχει στη ζωή σου;

* Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2013 με αφορμή την παράσταση «Ο Μικρός Εγώ». Για μένα η ομάδα είναι η σπηλιά του Batman, όπου εκεί μέσα μπορείς να κάνεις και να δοκιμάσεις ό,τι θέλεις. Ο Alfred (Βασίλης Ανδρέου) είναι πάντα εκεί να μας καθοδηγεί και να μας προστατεύει.

-Τι θα ήθελες να πεις για τους συνοδοιπόρους σου στην ομάδα, Φαίδρα Παπανικολάου, Θεόδωρο Χιντζίδη, Φώτη Λαζάρου πιο πριν, Βλασία Κουτσού, Νατάσα Σφενδυλάκη;

* Τους ευχαριστώ που υπάρχουν.

-Σας βοήθησε το γεγονός ότι λειτουργείτε ομαδικά;

* Η ομαδικότητα είναι ο λόγος που είμαστε ακόμα μαζί στη σκηνή.

 

 

-Ποια λόγια θα ήθελες να αφιερώσεις στο δάσκαλό σας και σκηνοθέτη σας Βασίλη Ανδρέου;

* Δεν βρίσκω λόγια.

-Το έργο «Μικρός Εγώ» είναι μια σπουδή για το πώς ο εφιάλτης γίνεται πίστη και έργο τέχνης. Ο πόνος και το βίωμα είναι τα προοίμια της τέχνης;

* Ναι! Φτάνει να μην τα βλέπεις όλα μόνο άσπρο – μαύρο.

-Ο τίτλος «Μικρός Εγώ» παραπέμπει και στο έργο «Ο μικρός Έγιολφ» του Ερρίκου Ίψεν;

* Ευλογημένη σύμπτωση.

-Θα ήθελα να θυμηθείς κάποια στιγμή που συγκινήθηκες πολύ κατά τη διάρκεια της πρόβας ή μιας παράστασης και σκέφτηκες πως «ναι, μόνο αυτό το επάγγελμα θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου».

* Κάθε φορά που λέω την αλήθεια. Όταν λέω ψέματα, κάτι με σπρώχνει να κατέβω από τη σκηνή.

 

 

-«Τα ρέστα», το διήγημα του Κώστα Ταχτσή, στο οποίο βασίζεται η παράστασή σας, είναι αρκετά αυτοβιογραφικό. Τελικά η ζωή του Ταχτσή ήταν μια ζωή σαν μυθιστόρημα;

* Δεν νομίζω, όλων μας η ζωή μπορεί να γίνει ένα υπέροχο μυθιστόρημα, φτάνει να το γράψει μια ωραία «πένα».

-Ποια άλλα έργα του Ταχτσή διαβάσατε και από ποια αντλήσατε επιπλέον υλικό ώστε να ολοκληρωθεί ο «Μικρός Εγώ»;

* Ό,τι έγραψε και ό,τι είπε.

-Τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ξένους, πρόσφυγες και μετανάστες, πώς τα κρίνεις;

* Δεν θα βάλω όλους τους Έλληνες σε ένα κουτάκι. Δεν βάζω κανέναν άνθρωπο σε κουτί. Ο καθένας μας είναι ξεχωριστός και αντιδρά διαφορετικά.

 

 

 

-Ποια θεωρείς ότι είναι τα αίτια και οι ρίζες της ρατσιστικής συμπεριφοράς κάποιων ανθρώπων εις βάρος ευάλωτων ή ηττημένων συνανθρώπων τους;

* Ζούμε σε μια εποχή που ο πλανήτης μας είναι έτοιμος να εκραγεί. Οτιδήποτε δεν ξέρουμε το θεωρούμε επικίνδυνο και το πολεμάμε, το σιχαινόμαστε, μας βρωμάει. Για την πλειονότητα του κόσμου σωστό είναι ό,τι τους έμαθε η μαμά τους και ο μπαμπάς τους, όλα τα υπόλοιπα πρέπει να εξαφανιστούν από τη γη. Δεν έχουν καμία θέση στη γη. Ας πνιγούν όλοι οι πρόσφυγες, δεν είμαστε εμείς ανάμεσά τους. Οι ομοφυλόφιλοι προσβάλλουν την εικόνα τους, τους θεωρούν ανίκανους να ερωτευτούν, να συμβιώσουν και να μεγαλώσουν παιδιά. Οι καλύτεροι γονείς είναι πάντα η μαμά μας και ο μπαμπάς μας.

-Κρίση, ανέχεια, ανεργία, μετανάστευση, προσφυγικό, ανασφάλεια. Λέξεις που έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Υπάρχει άραγε κάπου μία υπόνοια βελτίωσης ή αλλαγής για όλα αυτά, κατά τη γνώμη σου;

* Το σπίτι μου, η χώρα μου, η μαμά μου, ο μπαμπάς μου. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Γίνανε τόσοι πόλεμοι και συνεχίζουν να γίνονται. Αδίκως πεθαίνει τόσος κόσμος για τα αυτονόητα δικαιώματά του. Συντέθηκαν τόσα τραγούδια, γυρίστηκαν τόσες ταινίες, γράφτηκαν τόσα βιβλία, και τι μας έμεινε; Ο φόβος!

-Η τέχνη θα μπορούσε να συνεισφέρει στην ανακούφιση των προβλημάτων του ανθρώπου;

* Η τέχνη λέει αυτά που δεν μπορούμε να πούμε στη ζωή μας. Όταν λέμε αυτά που θέλουμε και ακούμε αυτά που χρειαζόμαστε, τότε η ψυχή μας καθαρίζει. Και καθαρές ψυχές σημαίνει καθαροί άνθρωποι. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι εμείς οι ηθοποιοί είμαστε καθαροί.

-Ποιος είναι ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Τα απωθημένα, αυτά που θέλαμε να κάνουμε και δεν έγιναν. Αυτά που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν τα κάναμε (ο σκόρος του ανθρώπου).

-Σε ποια θεατρικά έργα θα ήθελες να παίξεις και ποιους ρόλους να υποδυθείς; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου θεατρικοί συγγραφείς;

* Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ αυτό. Για μένα κάθε πρόταση – ρόλος είναι ένα αμπαλαρισμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δε θέλω να δω τι είναι μέχρι να βγάλω το περιτύλιγμα.

-Ποια πράγματα στη ζωή έχουν σημασία για σένα;

* Η αγάπη και η ησυχία.

-Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Για ό,τι μας πνίγει, για ό,τι δεν μας αφήνει να εξελιχθούμε, για ό,τι μας διαλύει την ψυχή.

-Πώς νιώθεις που νέοι άνθρωποι σήμερα στην κοινωνία μας δεν μπορούν να βρουν την ευκαιρία τους;

* Πιστεύω στη γενιά μου. Θα βρεθεί ο τρόπος. Το πιστεύω!

-Πώς αισθάνεσαι που ωριμότεροι και πιο ηλικιωμένοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα μια καθημερινή ανασφάλεια, η οποία είναι πέραν του φυσιολογικού και δεν μπορούν να δρέψουν τους καρπούς των κόπων μιας ζωής;

* Νιώθω, όπως νιώθω για όλους τους ανθρώπους που δυσκολεύονται.

-Ποια από τις συμβουλές που έχεις πάρει, δεν την ξεχνάς ποτέ;

* «Όταν θα θες να πας ψηλά (τη φωνή σου), να σκέφτεσαι χαμηλά», δε θυμάμαι ποιος μου το είπε, αλλά τη χρησιμοποιώ στη σκηνή και στη ζωή.

-Πώς είναι η καθημερινότητά σου και ποιες οι αγαπημένες σου συνήθειες;

* Να πίνω καφέ με τον άνθρωπό μου. Να παίζω ηλεκτρονικά, να βλέπω τους λιγοστούς φίλους μου, να ακούω μουσική και να ονειρεύομαι.

-Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;

* «Οι κατσαρίδες» του Jo Nesbo.

-Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, ποιο θα ήταν το πρώτο που θα έκανες;

* Θα εξαφάνιζα τα ναρκωτικά και τα σύνορα.

-Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο για το μέλλον;

* Να παίξω σε μια πολύ καλή horror ταινία.

-Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Πιστεύω ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που δεν αγαπούν τα ζώα. Πρόβλημά τους, αυτοί χάνουν! Αυτοί που κακοποιούν και θανατώνουν ζώα είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία μας.

-Τέλος, ποια είναι η δική σου σχέση με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Έχω πολλές γάτες! Αν μπορούσα θα είχα ένα σπίτι γεμάτο με ζώα. Δεν ξέρω αν αυτή η αγάπη είναι εγωιστική, αν γεμίζω κάποιο κομμάτι μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αν δεν είχα ζώα, μπορεί και να ήμουν σε κανένα ψυχιατρείο τώρα.

Φωτογραφίες: catisart.gr

***

Ο Γιώργος Μακρής αποφοίτησε από τη δραματική σχολή «Δήλος» και παρακολούθησε τα σεμινάρια «Σύστημα ψυχοσωματικών ενεργειών» με τον Βασίλη Ανδρέου και «Face to face interaction» με τη Ρούλα Πατεράκη. Έχει επίσης διδαχτεί μουσική, φωνητική και χορό -με τη Μέθοδο Laban και δασκάλα την Κική Σελιώνη. Έπαιξε στις παραστάσεις: «Ο μικρός εγώ» σε σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου, «Οι Νύφες της Φωτογραφίας» σε σκηνοθεσία Δήμητρας Χατούπη, «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Θόδωρου Εσπίριτου, στον «Ματωμένο Γάμο» του F.G. Lorca, σε σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου στο ρόλο του Φεγγαριού, «Οδός Ολύμπου 12», παράσταση βασισμένη στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου (σκηνοθεσία Βασίλης Ανδρέου).

Στον κινηματογράφο συμμετείχε στην ταινία «Antigone» σε σκηνοθεσία Τηλέμαχου Αλεξίου, «Years in the Soil» (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Λουκά Ακριδόπουλου και «Portable life» σε σκηνοθεσία Fleur Boonman. Δούλεψε επίσης σαν βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση η «Μύτη» του Νικολάι Γκόγκολ σε σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου.

 

 

Ταχτσής, Λόρκα και Τσιφόρος

Η θεατρική ομάδα «Αίολος» δημιουργήθηκε το 2012, με σκοπό το ανέβασμα της παράστασης «Ο Μικρός Εγώ», βασισμένη στο μυθιστόρημα – αλυσίδα «Τα Ρέστα» του Κώστα Ταχτσή, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Ανδρέου. Η παράσταση αρχικά παίχτηκε σε ένα παλιό τούρκικο σπίτι στον Κεραμεικό και μετά για άλλες δύο σεζόν στον Χώρο Δράσης και Τέχνης «Βρυσάκι».

Συνεχίζοντας, με την ίδια ορμή και με νέους συνεργάτες, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Ανδρέου, αναμετρήθηκε με ένα κλασικό κείμενο της παγκόσμιας δραματουργίας, το «Ματωμένο γάμο» του Federico Garcia Lorca και κατόπιν παρουσίασε το «Οδός Ολύμπου 12», παράσταση βασισμένη στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου. Φέτος παρουσιάζει ανανεωμένη την παράσταση «Ο Μικρός Εγώ», στο «Άλφα.Ιδέα». Η παράσταση θα παιχτεί για 5 ακόμα παραστάσεις και μόνο κάθε Τρίτη στις 21:15, μέχρι 2 Ιανουαρίου 2018.

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Μακρής: «Για μένα κάθε πρόταση-ρόλος είναι δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο»
Περισσότερα

Σίλια Κατραλή – Μινωτάκη: «Ευελπιστώ να αλλάξουν όλα σ’ αυτόν τον κόσμο από ευθύνη»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μετά την έκδοση διαφόρων ποιημάτων της και το ανέβασμα του θεατρικού της έργου «Μνήμες Περίστροφα», η Σίλια Κατραλή – Μινωτάκη προχωρά με τόλμη στο επόμενο βήμα: Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Διάσπαση Προσευχής» μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ηρόδοτος».

Πρόκειται για ένα δράμα, με έντονες κοινωνικές αναφορές, στο οποίο η συγγραφέας επιχειρεί «κατάδυση» στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αναλύοντας τους ενδογενείς αλλά και εξωγενείς παράγοντες που την επηρεάζουν βαθιά.

Η Σίλια Κατραλή Μινωτάκη αφήνει γυμνή και απροστάτευτη (;) την ηρωίδα της ενώπιον του αναγνώστη. Τη βάζει να εκφέρει λόγο σε πρώτο πρόσωπο, κάνοντας μια αναδρομή στη ζωή της: Μιλά για τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας και για όσα σημάδεψαν την ενήλικη πορεία της. Για τις αποφάσεις που πήρε, τη λύτρωση που επεδίωξε, τις αμαρτίες της και την αναγέννηση που ήρθε μέσα από αυτές.

Όλα αυτά γίνονται στο προσκήνιο, γιατί στο παρασκήνιο η συγγραφέας επιχειρεί έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω σε διάφορα κοινωνικοπολιτικά θέματα, αλλά και στη δύναμη του έρωτα, της μοίρας, του θανάτου, του παρελθόντος που στοιχειώνει το μέλλον και της ελπίδας ότι η ζωή τελειώνει μονάχα με την παραίτηση και την ανελευθερία.

Το βιβλίο με λόγο οικείο και συνάμα στιβαρό έχει κινηματογραφική πλοκή, «καλοφωτισμένες» σκηνές μέσα από τις οποίες προκύπτουν αβίαστα εικόνες. Ίσως γιατί και η ίδια η συγγραφέας είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Με αφορμή την έκδοση του μυθιστορήματός της «Διάσπαση Προσευχής» αλλά και την πρώτη επίσημη παρουσίαση του στην Αθήνα, η πολυσχιδής Σίλια Κατραλή – Μινωτάκη μιλά στο catisart.gr για τη συγγραφική της περιπέτεια και για όλα όσα έχει αποκομίσει μέχρι τώρα από αυτή.

 

Το πρώτο σας μυθιστόρημα «Διάσπαση Προσευχής» είναι ένα φιλοσοφικό δράμα με μικρά παράθυρα αισιοδοξίας. Θεωρείτε πως υπάρχει φωτεινή πλευρά ακόμη και στην πιο ζοφερή κατάσταση;

* Πάντα υπάρχει μια λεπτή γραμμή αισιοδοξίας στον ορίζοντα. Όλα λίγο πολύ λειτουργούν με τρόπο κωμικό. Ή αυτό νομίζω. Εγώ στη ζωή μου διακωμωδώ όλες τις καταστάσεις ακόμα και τις πιο σοβαρές. Συμβαίνει. Ίσως είναι και μία άμυνα αυτή των ανθρώπων. Σίγουρα όμως μπροστά και πίσω από κάθε «δράμα» υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας και ενθουσιασμού. Οποιαδήποτε κατάσταση αλλάζει και γίνεται θλιβερή, είναι καταδικασμένη να αλλάξει ξανά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο;

* Την ελπίδα. Την αμφιβολία. Την αναζήτηση. Την «εκτός βάρους» αίσθηση.

Ποια ανάγκη σας ώθησε να γράψετε αυτό το μυθιστόρημα;

* Ήθελα να επικοινωνήσω τα παραπάνω. Να ανοίξω μία πόρτα. Η ανάγκη να μιλήσεις πηγάζει συνήθως από μια βαθύτερη επιθυμία της ευθύνης. Η ευθύνη είναι περίεργο πράγμα. Άλλοι την κουβαλάνε από πάντα μέσα τους κι άλλοι δε θα καταφέρουν ποτέ να την πάρουν όσο και να προσπαθήσουν. Η ευθύνη είναι μεγάλο πράγμα, όποιος έχει νιώσει αυτό το αίσθημα σίγουρα καταλαβαίνει. Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι. Πρώτα απ’ όλα απέναντι στους εαυτούς μας και στους άλλους. Η ευθύνη του καθενός είναι σίγουρα να λέει αυτά που εννοεί και να εννοεί αυτά που λέει. Κι ο χρόνος θα δείξει αν είναι σωστές οι αποφάσεις. Η ανάγκη να μιλήσω για αυτήν την ευθύνη με ώθησε να γράψω αυτό το βιβλίο. Και κάποια στιγμή ευελπιστώ να αλλάξουν όλα σ’ αυτόν τον κόσμο από ευθύνη.

Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που κάνει, κατά τη γνώμη σας, ένα βιβλίο επιτυχημένο;

* Η αλήθεια. Η γνώση. Και η επικαιροποίηση της γνώσης.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο προσόν που πρέπει να διαθέτει ένας συγγραφέας;

* Να είναι αληθινός. Άμεσος. Και επίκαιρος. Να λέει τα πράγματα όπως πρέπει να ακουστούν. Χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς φίλτρα. Με απόλυτη ενσυναίσθηση της δύναμής του.

Εκπροσωπείτε μια γενιά ανθρώπων που καλούνται να δημιουργήσουν και να κάνουν τα πρώτα τους βήματα εν μέσω της γενικευμένης κρίσης. Τι θα λέγατε στους συνομηλίκους σας που βλέπουν το μέλλον αβέβαιο; Εσείς η ίδια είστε αισιόδοξη;

* Το μέλλον το φτιάχνουμε εμείς. Αν εμείς είμαστε αβέβαιοι θα δημιουργήσουμε ένα μέλλον αβέβαιο. Όλα κινούνται επειδή τα κινούμε εμείς. Ακόμη και ο χρόνος κινείται διαφορετικά για τον καθένα μια δεδομένη στιγμή. Σ’ αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι η ευθύνη για το μέλλον είναι πρώτα από όλα ατομική. Και ύστερα ομαδική. Πρώτα απ’ όλα ο καθένας μας πρέπει να αλλάξει τον εαυτό του για να αλλάξει τον κόσμο. Κι έτσι υπάρχει αισιοδοξία. Πώς γίνεται να μην υπάρχει; Αφού όλα κινούνται ραγδαία. Κι εμείς είμαστε εδώ για να τα «ζωγραφίζουμε» με τα δικά μας χρώματα. Όπως νιώθουμε κάθε φορά. Μπορούμε και καλύπτεται κι αυτό από μόνο του, δεν μπορεί παρά να είναι αισιόδοξο.

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου σας πλησιάζει. Πείτε μας λίγα πράγματα γι’ αυτή.

* Είναι μια παράξενη εμπειρία. Δεν το είχα ξανακάνει. Είναι πολύ όμορφο να φτιάχνεις κάτι και να το παρουσιάζεις στον κόσμο. Γενικά μου αρέσει να μοιράζομαι συναισθήματα και στιγμές με τον κόσμο. Η εμπειρία μου μέσω του θεάτρου είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από μια παρουσίαση βιβλίου. Όταν οργανώνεις μια παρουσίαση βιβλίου είναι σαν να τελειώνει ένα κεφάλαιο και να αρχίζει ένα άλλο. Το αφαιρείς από πάνω σου, το προσθέτεις στη «βιβλιοθήκη του σύμπαντος». Είσαι αποδεσμευμένος από αυτό. Δεν σου ανήκει και δεν του ανήκεις πια. Ανήκει στον κόσμο. Κι εσύ είσαι έτοιμος να γράψεις το επόμενο.

Info: Η παρουσίαση του βιβλίου «Διάσπαση Προσευχής» της Σίλιας Κατραλή-Μινωτάκη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 29/11 στις 19:30, στον Πολυχώρο «Poems & Crimes» (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι, τηλ.: 210 322 8839). Ερωτήσεις στη συγγραφέα θ’ απευθύνει η δημοσιογράφος Χριστίνα Διαμαντοπούλου, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Αλεξάνδρα Ούστα.

«Διάσπαση Προσευχής»: Ένα ψυχολογικό, κοινωνικό μυθιστόρημα που καθηλώνει

* Η Σίλια Κατραλή Μινωτάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994. Είναι συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτις. Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου, ενώ σπουδάζει στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Το 2015 έκανε το πρώτο συγγραφικό της βήμα με το θεατρικό έργο «Μνήμες Περίστροφα», το οποίο ανέβηκε σε δική της σκηνοθεσία, σε κεντρική σκηνή της Αθήνας. Μέχρι στιγμής έχουν δημοσιευτεί διάφορα ποιήματά της. Η «Διάσπαση Προσευχής» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Η ίδια έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις («Διηγήματα του Τσέχωφ», σκηνοθεσία Ταμίλα Κουλίεβα κ.ά.), στον κινηματογράφο («Έτερος Εγώ», «Not Now» κ.ά.), καθώς και στην τηλεόραση («Μοντέρνα Οικογένεια»-MEGA, «Βροχή πάνω στην Πέτρα»-ντοκιμαντέρ ΝΕΡΙΤ κ.ά.).

 

eirini aivaliwtouΣίλια Κατραλή – Μινωτάκη: «Ευελπιστώ να αλλάξουν όλα σ’ αυτόν τον κόσμο από ευθύνη»
Περισσότερα

Νατάσα Σφενδυλάκη: Το θέατρο δεν είναι χωράφι για ηθοποιούς που ψάχνουν να κάνουν ψυχανάλυση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Την είδα το καλοκαίρι του 2013 στην πρώτη της εμφάνιση, όταν σε μια αυλή στον Κεραμεικό έκανε την πιο μεγάλη της ερμηνευτική υπέρβαση. Λίγο πάνω από τα είκοσί της χρόνια και υποδύθηκε τη γιαγιά στην παράσταση «Ο Μικρός Εγώ», χωρίς ψιμυθιώσεις, μιμητικούς υπερτονισμούς και εξωτερικές μεταμορφώσεις ή παραμορφώσεις. Απλώς με τη δροσιά της και το ταλέντο της. Με μέτρο και έλεγχο και χωρίς να εκτροχιάζεται στο γκροτέσκο ή στο στομφώδες, απέδωσε την κωμική και την τραγική διάσταση στην ανθρώπινη διαχρονία. Το «Μικρός Εγώ» είναι αντλημένο από «Τα ρέστα», ένα από τα αυτοβιογραφικά κείμενα του Κώστα Ταχτσή, στο οποίο γίνεται εμφανής η προσπάθειά του να βρει μια ισορροπία με τους δαίμονες του παρελθόντος. Βασισμένο στις αναμνήσεις του συγγραφέα από τα πρώτα παιδικά του χρόνια που τα πέρασε στη Θεσσαλονίκη κοντά στη μητέρα του -στα επτά του χρόνια θα μεταβεί στην Αθήνα και θα μείνει με τη γιαγιά του-, το διήγημα αποτελεί μια επίπονη για το συγγραφέα επιστροφή στο κλίμα αβεβαιότητας που χαρακτήριζε τη συμβίωση με τη μητέρα του.

«Μεγάλωσα στην Αθήνα με μια βασανισμένη, μισότρελη γιαγιά, που διαμόρφωσε καθοριστικά τον ψυχισμό μου», έλεγε αργότερα σε συνεντεύξεις του ο συγγραφέας. Αυτή την αρχετυπική γιαγιά υποδύεται και φέτος η μοναδική Νατάσα Σφενδυλάκη στην ίδια αυτή παράσταση. Απλά, ζεστά, απελευθερωμένα, ανοιχτά και πολυσήμαντα μεταφέρει στον θεατή γεύσεις, τοπία, εσωτερικές ατμόσφαιρες, ενέργειες, δραματικά γεγονότα περιχαρακωμένα με χιούμορ, πικρά όνειρα, προσπάθειες επιβίωσης, θρήνους, εξάρσεις και χαρές. Μια ιδιαίτερα ανεξάρτητη γυναίκα, που αναλαμβάνει την ανατροφή του εγγονού της με μοιραία αποτελέσματα. Στην παράσταση της ομάδας «Αίολος», που σκηνοθετεί ο σημαντικότατος Βασίλης Ανδρέου, περιγράφονται με ενάργεια οι δομές μιας έντονα μητριαρχικής οικογένειας και οι σχέσεις των φύλων σε μια κοινωνία φαλλοκρατική.

Με αφοπλιστικό ρεαλισμό και φινέτσα η Νατάσα Σφενδυλάκη οικοδομεί μια δυνατή εσωτερική ερμηνεία σε έναν πολύπλοκο και απαιτητικό ρόλο. Μια γνήσια και πληθωρική θεατρική μελέτη, που αποφεύγει τους έντονους μελοδραματισμούς και τις εύκολες απαντήσεις, με μια παρουσία χειμαρρώδη και απολαυστική η οποία συγκλονίζει.

Αποφοίτησε από το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Πάτρας το 2009 και αμέσως έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή «Δήλος», απ’ όπου και αποφοίτησε το 2012. Έχει παίξει επίσης στις παραστάσεις: «Η Όπερα της Πεντάρας», σε σκηνοθεσία Θόδωρου Εσπίριτου (βραβείο καλύτερης παράστασης, Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου 2012), «Νύφες της Φωτογραφίας», σε σκηνοθεσία Δήμητρας Χατούπη (2012). Επιπλέον έχει συνεργαστεί με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, ως βοηθός σκηνοθέτη, στην παράσταση «Κοινός Λόγος», σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου (επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Αθηνών 2013). Στο ίδιο θέατρο έχει συμμετάσχει στο «Ματωμένο γάμο» (2014) σε σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου, στις «Νεφέλες» (2017) σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη, στην «Οδό Ολύμπου 12» (σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου, 2016).

Πάντα ξεχωρίζει με τη θαυμάσια κίνηση, την ευελιξία της, την έξοχη φωνή της και την καταλυτική της θεατρικότητα, που ευελπιστούμε πως κάποτε να τη φέρουν αντάξια θεατρικών βραβείων.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, για την οποία χαίρομαι ιδιαίτερα που ύστερα από τόσα χρόνια υλοποιήθηκε, η γλυκιά και πάντα ευγενής Νατάσα μιλά στο catisart.gr και τους αναγνώστες του για την επανάληψη του «Μικρού Εγώ», που φέτος παίζεται με μεγάλη επιτυχία στο «Άλφα.Ιδέα», για τις ρίζες της και για τον ρόλο που υποδύεται, τη γιαγιά του Κώστα, και νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει εξαρχής ότι «όχι, καμία από τις γιαγιάδες μου δεν είχε τέτοια χαρακτηριστικά», καθώς πολλοί θεατές τη ρωτούν σχετικά.

Αναφέρεται ακόμα στη δημιουργία της θεατρικής ομάδας «Αίολος», στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στο στήσιμό της, ώσπου η ομάδα να γίνει η μηχανή που σήμερα λειτουργεί τέλεια. «Δεν πιστεύω, μου λέει, ότι το επαγγελματικό θέατρο είναι ένα χωράφι που χωράει ηθοποιούς οι οποίοι ψάχνουν να κάνουν ψυχανάλυση μέσα από τους ρόλους για να λύσουν τα θέματά τους», γνωρίζοντας καλά πως η ουσία της θεατρικής σκηνής είναι η συγκέντρωση και η διεισδυτικότητα.

 

Νατάσα, τι αναμνήσεις έχεις από παππούδες, γιαγιάδες και παιδική ηλικία;

* Η ερώτηση αυτή με οδηγεί κατευθείαν στον ρόλο που κάνω στον «Μικρό Εγώ», τη γιαγιά του Κώστα και νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω εξαρχής «όχι, καμία από τις γιαγιάδες μου δεν είχε τέτοια χαρακτηριστικά». Είναι κάτι που καλούμαι συχνά να απαντήσω σε θεατές που με ρωτούν κάτι τέτοιο μετά το τέλος της παράστασης.

Είμαι το μεγαλύτερο παιδί στην οικογένειά μου. Πήρα όλη την αγάπη, τη φροντίδα και όσα κάνουν οι παππούδες για να «κακομάθουν» τα εγγόνια τους. Ο παππούς ο Κώστας και η γιαγιά η Ελένη με μεγάλωσαν, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί γιατί οι γονείς μου δούλευαν. Ήταν τότε θυρωροί στη στοά απέναντι από το Χρηματιστήριο στο κέντρο της Αθήνας. Κάναμε βόλτες μεταξύ της πηγής του χρήματος και της προσπάθειας να βγει χρήμα, τη Βαρβάκειο Αγορά. Μεγάλες αντιθέσεις. Ο παππούς είναι ένας πολύ όμορφος άντρας με μπλε μάτια και πάρα πολύ χιούμορ. Ένας ικανός δυνατός άντρας που μαζί με τη γιαγιά μου τα έφτιαξαν όλα με τα χέρια τους. Ακούραστοι. Η γιαγιά η Ελένη, που έφυγε από τη ζωή όταν κάναμε πρόβες στο πρώτο ανέβασμα για τον «Μικρό Εγώ», ήταν μια γυναίκα που έδινε μόνο αγάπη σε όλους. Φοβερή ψυχή. Όταν πέθανε, την επόμενη μέρα επέστρεψα στις πρόβες και έπρεπε να κάνω εγώ τη γιαγιά. Μα πώς τα φέρνει η ζωή μερικές φορές; Ήταν η πρώτη απώλεια που βίωνα. Στις παραστάσεις μας τότε φόραγα στους ρόλους που έκανα τα παπούτσια της, έτσι ήταν μαζί μου κάθε φορά. Ήταν ένας φόρος τιμής στην ανιδιοτελή προσφορά της στην οικογένειά της, γιατί ξέρω ότι άντεξε και έζησε για εμάς περισσότερο από όσο μπορούσε, ήταν το δικό μου ευχαριστώ που με μεγάλωσε και που μου έδωσε την ευκαιρία να τη μεγαλώσω και εγώ, να την φροντίσω. Πραγματικά ένα υπόδειγμα γυναίκας, μάνας και γιαγιάς και είμαι σίγουρη και κόρης.

Από την άλλη μεριά είναι ο παππούς Γιάννης, σεφ και Γιαννιώτης, σκληρός και ξεροκέφαλος άνθρωπος ζήσαμε λίγο μαζί και η γιαγιά η Τασία, που πήρα και το όνομά της. Τη λέω δεινόσαυρο και γελάμε. Μια γυναίκα συνώνυμο της δύναμης, η ζωή δεν την έβαλε ποτέ κάτω, αντιθέτως η γιαγιά βούτηξε τη ζωή από τα μαλλιά και την πάτησε κάτω. Αναγκάστηκε να δουλέψει σε πολύ μεγάλη ηλικία για να βγάλει μια σύνταξη και όταν πια μπόρεσε, αγράμματη όπως είναι, γύρισε όλο τον κόσμο. Έφευγε ταξίδια, χωρίς να έχει μαζί της ένα τηλέφωνο, χωρίς να ξέρει φυσικά ούτε ελάχιστα Αγγλικά για να συνεννοηθεί, δεν την ένοιαζε τίποτα, μόνο να ζήσει, να δει πράγματα και ας μην καταλαβαίνει ούτε τα μισά από όσα βλέπει. Και εμείς πάντα απορούσαμε πώς τα καταφέρνει. Αυτό το πείσμα για ζωή το έχω πάρει από αυτήν την γυναίκα, είμαι σίγουρη.

Οι παππούδες μου είναι οι ρίζες μου, περνάμε χρόνο μαζί και το απολαμβάνω πολύ, με ξεκουράζει όταν ζουν γύρω μου και ας έχουν παραξενιές. Είναι τέλειες προσωπικότητες και βασικά έκαναν τους γονείς μου. Αν μιλάω έτσι για αυτούς είναι μάλλον γιατί τελικά ό,τι και αν έκαναν, σωστά και λάθη, μεγάλωσαν τα παιδιά τους που εγώ έχω την τύχη να τους έχω γονείς και τα αδέρφια τους, θείους μου.

 

Πότε συναντήθηκες για πρώτη φορά με το θέατρο και την τέχνη;

* Ως θεατής θυμάμαι μια παράσταση που με είχαν πάει μικρή, όπου αποκεφάλιζαν τον πρωταγωνιστή και έβγαζαν ένα ομοίωμα του κεφαλιού του στη σκηνή. Όχι δεν ήταν παιδική παράσταση. Ως ηθοποιός στην πολυκατοικία που μέναμε κάναμε παραστάσεις με τα παιδιά και καλούσαμε τους ενοίκους να την παρακολουθήσουν. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν ένας ντελάλης στη Βενετία νομίζω.

Τι σου κέντρισε το ενδιαφέρον για να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό τον χώρο;

* Πίστευα πάντα ότι ο ηθοποιός προλαβαίνει και ζει πολλές ζωές. Προλαβαίνει να μεταμορφωθεί σε άπειρες προσωπικότητες και να πράξει με τελείως διαφορετικούς τρόπους. Αυτό με εξιτάρει ακόμα.

Ποιοι δάσκαλοί σου άφησαν τα ίχνη τους στη μετέπειτα πορεία σου;

* Όλοι. Ακόμα θυμάμαι σκέψεις καθηγητών μου από το σχολείο. Κάθε συνάντηση, κάθε συνομιλία με κάθε άνθρωπο, είτε είναι καλή, είτε είναι κακή, έχει κάτι να σου δώσει.

 

Αντιμετώπισες δυσκολίες στο επαγγελματικό σου ξεκίνημα;

* Μόλις τελείωσα τη σχολή, ο Γιώργος Μακρής πρότεινε στον Βασίλη Ανδρέου «Τα Ρέστα» του Ταχτσή. Συζητώντας λοιπόν για το ποιος άλλος θα ήταν, είχαν ήδη μιλήσει με τη Φαίδρα Παπανικολάου και με τον Φώτη Λαζάρου, που τον αντικαθιστά πια ο Θοδωρής Χιντζίδης, μετά ήρθαν σε εμένα και έπειτα προστέθηκε και η Βλασία Κουτσού. Ήμασταν τυχεροί γιατί ο Βασίλης δημιούργησε μια ομάδα που γνωριζόμασταν μεταξύ μας, ήμασταν συμφοιτητές. Για να πω την αλήθεια είχαμε άγνοια κινδύνου, θέλαμε μόνο να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε. Οι δυσκολίες ήρθαν όταν έπρεπε να φροντίσουμε η δουλειά μας να είναι καλυμμένη φορολογικά, λογιστικά. Έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα «Αίολος». Ανοίξαμε εταιρείες, είχαμε λογιστές, τρέχαμε σε εφορίες. Από τη μία αυτό ήταν καλό γιατί πια έχουμε πλήρη γνώση για το στήσιμο μιας παραγωγής, απαραίτητο πια για να κάνεις θέατρο όπως θες, από την άλλη δεν μπορώ να σας πω πόσες ώρες σπαζοκεφαλιάς έχουμε σπαταλήσει για να καταλάβουμε και να μην κάνουμε λάθη. Είμαστε όμως όλοι μαζί, και αυτό το κάνει αυτόματα μικρότερη δυσκολία.

Ποιο στοιχείο σας δένει περισσότερο τα μέλη της ομάδας «Αίολος»;

* Με τα παιδιά έχουμε κοινό τρόπο σκέψης. Αυτό έτυχε, γιατί κάποιος που μας ξέρει, βλέπει ότι είμαστε τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Έχουμε πάρα πολλή εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και εντός και εκτός σκηνής και αυτό μας δίνει μια αίσθηση ελευθερίας, γιατί και σε κομμάτια οργανωτικά που ο καθένας έχει τον ρόλο του, δεν μπαίνει ο ένας στα χωράφια του άλλου, εκτός και αν χρειάζεται βοήθεια. Είναι μια μηχανή που λειτουργεί σωστά. Το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχει πίστη και δεν υπάρχει η ανάγκη, και δεν εννοώ οικονομική -αυτή πάντα υπάρχει-, να ξοδευόμαστε σε χίλια πράγματα ταυτόχρονα για να υπάρχουμε στον χώρο. Αυτό είναι θέση, που έχει φέρει τον σεβασμό μέσα στην ομάδα μας. Είναι μια επιλογή προσωπική για τον καθένα. Όταν επιλέγουμε να είμαστε κάπου, είμαστε 100%.

 

Ποια λόγια θα ήθελες να αφιερώσεις στο δάσκαλό σας και σκηνοθέτη σας, Βασίλη Ανδρέου;

* Τον Βασίλη τον αγαπώ. Όταν ήμουν στη δραματική σχολή, δεν τον είχαμε ποτέ δάσκαλο. Τέλειωναν τα 3 χρόνια στη σχολή και σκεφτόμουν: τώρα πώς θα βγω στο επάγγελμα; Όσα και αν πήρα από τη σχολή μου, το ένιωθα ότι χρειαζόμουν βοήθεια για να μπουν όσα άκουσα σε ένα δρόμο. Στις σχολές δεν έχεις την ευκαιρία να πάρεις ένα ρόλο σε ένα έργο και να τον παίξεις από την αρχή μέχρι το τέλος ώστε να ακολουθήσεις την πορεία του, ούτε να κάνεις πολλές παραστάσεις για να βρεις τον τρόπο να τον εξελίξεις. Ο Βασίλης με «όρισε», μου ξεκαθάρισε την σκέψη, με εξέλιξε προσωπικά, με εμπιστεύτηκε χωρίς να με ξέρει. Βρεθήκαμε όταν ήμουν 24 χρονών και συμφωνήσαμε να παίξω τη γιαγιά του Ταχτσή. Υπήρχαν φορές που σκεφτόμουν ότι είμαστε τρελοί και θα μας κυνηγήσουν οι θεατές, αλλά με κατεύθυνε τόσο καλά, που όσο δεν έκανε πίσω ο ίδιος, τόσο πείσμωνα εγώ ότι θα το κάνω και θα το κάνω και καλά, όσο μπορώ τουλάχιστον. Έχει την ικανότητα να διακρίνει τα επιμέρους ταλέντα στον καθένα και να τα εξελίσσει. Είναι δάσκαλος και ένας καταπληκτικός ηθοποιός. Αυτό που σου λέει να κάνεις, το κάνει ο ίδιος και στη σκηνή και αυτό δημιουργεί έντιμες σχέσεις.

Το έργο «Μικρός Εγώ» είναι μια σπουδή για το πώς ο εφιάλτης γίνεται πίστη και έργο τέχνης. Ο πόνος και το βίωμα είναι τα προοίμια της τέχνης;

* Αν εννοούμε ότι ο ηθοποιός πρέπει να έχει περάσει πολύ δύσκολα στη ζωή του, έτσι ώστε να έχει έντονα βιώματα για να τα ανασύρει και να τα κάνει τέχνη, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει όλοι να ξεκινήσουμε να παίζουμε μετά τα 45 τουλάχιστον. Πιστεύω πολύ στην παρατήρηση του κόσμου. Πιστεύω πολύ στη δουλειά και επ’ ουδενί λόγω δεν πιστεύω ότι το επαγγελματικό θέατρο είναι ένα χωράφι που χωράει ηθοποιούς οι οποίοι ψάχνουν να κάνουν ψυχανάλυση μέσα από τους ρόλους για να λύσουν τα θέματά τους. Πιστεύω στη συνεργασία και στην τεχνική που με μία παλλόμενη ψυχή δημιουργούν θαύματα.

Ο καλλιτέχνης οφείλει να πει κάτι δύσκολο με απλό τρόπο;

* Οφείλει να πει αυτό που θέλει με τρόπο που ο ίδιος το καταλαβαίνει σκηνικά και που του φαίνεται ενδιαφέρον.

Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που έχεις διδαχτεί όσο καιρό κάνεις θέατρο;

* Έχω περισσότερη υπομονή πια. Έχω μάθει να ακούω περισσότερο.

 

Εν έτει 2017 η ετερότητα σε οποιαδήποτε μορφή της δεν δείχνει να είναι εύκολα αποδεκτή από όλους. Υπάρχει έντονη αποξένωση και αντιμετώπιση του άλλου με καχυποψία, έλλειψη εμπιστοσύνης και κατανόησης. Ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι;

* Ο φόβος. Ο φόβος για το διαφορετικό και αν αυτό επηρεάσει την καλά ορισμένη ζωή μας. Εμένα αυτό μου φαίνεται αδιανόητο. Όταν συνειδητοποίησα και αποδέχθηκα ότι υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικοί από εμένα με τους οποίους μπορώ να συνδιαλέγομαι και να ακούσω τις σκέψεις τους και τις εμπειρίες τους ήταν μια έκρηξη ελευθερίας και ωριμότητας, γιατί όφειλα μετά να επιλέξω τι με ενδιαφέρει να κρατήσω και τι όχι. Το να αφήσεις τον διπλανό σου να είναι όπως θέλει, δεν σημαίνει ότι θα σε αλλάξει, αν δεν το θέλεις και εσύ ο ίδιος. Αν και ο Ταχτσής λέει: «Η χωρίς περιορισμούς διεκδίκηση της ελευθερίας μας, καταντάει φασιστική, όταν θίγει τα συναισθήματα και την ελευθερία των άλλων».

Κρίση, ανέχεια, ανεργία, μετανάστευση, προσφυγικό, ανασφάλεια. Λέξεις που έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Υπάρχει άραγε κάπου μία υπόνοια βελτίωσης ή αλλαγής για όλα αυτά, κατά τη γνώμη σου;

* Ελπίζω πως τα πράγματα θα αλλάξουν. Ελπίζω πως θα υπάρξουν κυβερνήσεις που δεν θα λειτουργούν επιθετικά απέναντι στους λαούς. Πια κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει αύριο, σε παγκόσμια κλίμακα, και ποια καινούργια συνθήκη θα πρέπει να συνηθίσει, εκτός και αν αποφασίσουμε να σταματήσουμε να προσπαθούμε να συνηθίζουμε και να θυμηθούμε ότι εμείς είμαστε περισσότεροι από αυτούς που αποφασίζουν.

Η τέχνη θα μπορούσε να συνεισφέρει στην ανακούφιση των προβλημάτων του ανθρώπου;

* Όχι. Η τέχνη βοηθάει να ξεχαστείς για λίγο. Τη ΔΕΗ και τα δάνεια δεν τα πληρώνει, ούτε αρρώστιες γιατρεύει.

Ποιος είναι ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Οι άμυνες, οι προκαταλήψεις και τα μεγάλα «εγώ».

Σε ποια θεατρικά έργα θα ήθελες να παίξεις και ποιους ρόλους να υποδυθείς;

* «Δεσποινίς Τζούλια». Την έχω ονειρευτεί από τότε που την πρωτοδιάβασα. Τώρα που το αποκάλυψα, περιμένω προτάσεις!

H δημοσιότητα βοηθά τον καλλιτέχνη;

* Ναι. Βοηθάει να προβάλλει τη δουλειά του και τον ίδιο. Είναι μέρος της δουλειάς του να μιλά γι’ αυτό που κάνει.

Ποια πράγματα στη ζωή έχουν σημασία για σένα;

* Η οικογένειά μου, που σε αυτήν ανήκουν και οι φίλοι μου.

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Σήμερα χρειάζεται να θυμηθούμε ότι έχουμε φωνή και μετά χρειάζεται να μάθουμε να την κατευθύνουμε προς τη σωστή κατεύθυνση για τον σωστό λόγο. Θα μου πεις ποιος θα το ορίσει αυτό; Δεν ξέρω, θυμάμαι όμως τι είχε γίνει όταν βγήκε ο αντικαπνιστικός νόμος, σημειώνω ότι είμαι καπνίστρια, διαδηλώσεις, πανικός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εν τω μεταξύ περνάγανε νόμους στη Βουλή. Ήταν λίγο παρανοϊκό.

 

Πώς θα χαρακτήριζες με δυο λόγια τον εαυτό σου;

* Αισιόδοξη. Πεισματάρα.

Άλλαξες ποτέ γνώμη για αποφάσεις σου;

* Όχι. Είμαι από τους τυχερούς που έχουν καταφέρει να κάνουν αυτά που θέλουν πραγματικά. Σπούδασα αυτό που ήθελα, είμαι και εργάζομαι στον χώρο που θέλω. Είχα στήριξη και καθοδήγηση από την οικογένειά μου.

Πώς νιώθεις που νέοι άνθρωποι σήμερα στην κοινωνία μας δεν μπορούν να βρουν την ευκαιρία τους;

* Νομίζω ότι αν ψαχτείς πολύ και ουσιαστικά θα τη βρεις την άκρη. Το πιστεύω γιατί το έχω δει να συμβαίνει, όχι μόνο στον δικό μας χώρο. Θέλει υπομονή και επιμονή. Γίνεται, απλά νομίζω ότι πια θέλει πολύ περισσότερο θάρρος και «θράσος».

Ποια από τις συμβουλές που έχεις πάρει, δεν την ξεχνάς ποτέ;

* Αν σας πω ότι δεν θυμάμαι καμία συμβουλή. Όσα έγραψαν σε εμένα, έγραψαν μέσα από τη συζήτηση και την κατανόηση, ό,τι πήγε να περαστεί ως νουθεσία ή πατρονάρισμα δεν πέρασε.

 

Πώς είναι η καθημερινότητά σου και ποιες οι αγαπημένες σου συνήθειες;

* Ζω με τον άντρα μου στο σπίτι μας την καθημερινότητά μας, και είναι τέλεια.

Τέλος, ποια είναι η δική σου σχέση με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Θυμάμαι κουνελάκια, παπάκια και χελωνάκια να μου φέρνουν όταν ήμουν μικρή, ο μπαμπάς μου και ο παππούς μου έχουν τα καναρινάκια τους, η γιαγιά μου φρόντιζε και τάιζε τις γάτες στο εξοχικό μας, και η μαμά μου, που ποτέ δεν ήθελε να έχει την ευθύνη ενός σκύλου γιατί τη θεωρούσε πολύ σοβαρή υπόθεση, τελικά είναι αγκαλιά με τη Merilyn, τον σκύλο μας που της πήγα όταν επέστρεψα από τις σπουδές μου στην Πάτρα. Άλλα παιδάκια πάνε στους γονείς τους ζώα όταν φεύγουν, εγώ τους πήγα όταν επέστρεψα. Λατρεύω τα ζώα, πάντα είχαμε κοντά μας και τα φροντίζαμε, βλέπω όνειρα ότι έχουμε στο σπίτι μας καμηλοπάρδαλη και ιπποπόταμους.

  • Φωτογραφίες: catisart.gr

Ο «Μικρός Εγώ»

  • Διαβάστε ακόμα:

«Μικρός εγώ» – πληροφορίες

«Μικρός εγώ» – κριτική

 

eirini aivaliwtouΝατάσα Σφενδυλάκη: Το θέατρο δεν είναι χωράφι για ηθοποιούς που ψάχνουν να κάνουν ψυχανάλυση…
Περισσότερα

Μάριος Λεβέντης: «Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας (…) Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Το βιβλίο «Τελευταία Απόστροφος» του Μάριου Λεβέντη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδη», είναι ένα μικρό θεατρικό έργο με μια πρωταγωνίστρια να γεμίζει πληθωρικά τη σκηνή με το βάθος των σκέψεων και των προβληματισμών που αναδεικνύονται μέσα από το κείμενο. Μικρό έργο σε έκταση, μεγάλο όμως σε έκφραση και νοήματα!

Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, η Μαργαρίτα, γυναίκα με ψυχή ταξιδιάρα, όπως ο συγγραφέας αναφέρει στην αρχή του βιβλίου, κάπου στην Αθήνα, περιμένει τη συντροφιά της για να γιορτάσει τον ερχομό της νέας χρονιάς. Η αναμονή της όμως αποδεικνύεται μάταιη. Μένει μόνη κι αυτό της δίνει το έναυσμα, μέσα από τη νοσταλγία, να προσφέρει στο θεατή ή στον αναγνώστη την κριτική μα κυρίως την αυτοκριτική της. Αρκετές φορές δε και τον αυτοσαρκασμό να περιγράφει τη ζωή της και τα περασμένα. Λάθη, αδυναμίες, ανασφάλειες, όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές θα περάσουν από το λογισμό της και θα βγουν από μέσα της με λαχτάρα αναζητώντας την αυτο-λύτρωση. Μια de profundis εξομολόγηση, μια κοινωνική και υπαρξιακή βιογραφία. Η κληρονομιά της και κληρονομιά μας, οδηγός κατανόησης του εαυτού μας και των άλλων. Ειλικρινής εκμυστήρευση τρυφερής επιθετικότητας, σταλμένη από το δικό της περιθώριο.

Ο Μάριος Λεβέντης γράφει μοναδικά και αληθινά. Η πένα του δίνει ζωή στα άψυχα αντικείμενα, που χάρη στις ικανότητές της αποκτούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Εισχωρεί αβίαστα και αμετάκλητα στον ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου και φέρνει τον φιλαναγνώστη, τον κριτή ή το κοινό, αν το έργο παρασταθεί επί σκηνής, ενώπιον των ευθυνών του και μπροστά στον καθρέφτη του.

Στην «Τελευταία απόστροφο» ο Μάριος Λεβέντης ψάχνει την ομορφιά, τη γυμνή μας σάρκα που αιμορραγεί, «διαβάζει» την εποχή και την κοινωνία και οργίζεται για την αδιαφορία και τον ανέξοδο οίκτο. Ένα από τα βιβλία εκείνα των νέων συγγραφέων που θα πρέπει ίσως να αποκτήσουμε και να μελετήσουμε με εμβρίθεια. Η σύμπτωση και η ανησυχία καθώς και οι Εκδόσεις Γαβριηλίδη τον έφεραν στον δρόμο μας. Τον αποκάλυψαν και τον φώτισαν σε μια ιδιαιτέρως προσεγμένη έκδοση. Έναν άνθρωπο σεμνό και μυσταγωγικό, που είναι μόλις είκοσι χρονών, εν τούτοις μας γεμίζει προσδοκία για το μέλλον.

Ο Μάριος Λεβέντης, που -κατά τη γνώμη μου- ανήκει σε μια γενιά καλλιτεχνών οραματιστών, η οποία αντιτάσσεται στο κίβδηλο, μιλά στο catisart.gr για τη λήθη, για τη μνήμη που έχει να κάνει με την αυτοκριτική, με τη συγχώρεση. Για τη ζωή, την πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέα, που κάθε νύχτα της γίνεται best seller.

 

Μάριε, ποια ήταν τα αναγνώσματα των πρώτων παιδικών σου χρόνων;

* Τα αναγνώσματα των παιδικών μου χρόνων ήταν όλα θεατρικά έργα. Είχα την ευλογία να ανατραφώ πολύ νωρίς, απ’ τη ρώγα του θεάτρου και δεν προδόθηκα.

Υπάρχει κάποια… θρυλική ιστορία σχετικά με την παιδική σου ηλικία;

* Η ηλικία μας, είναι από μόνη της θρύλος. Κάθε αριθμός στα χρόνια μας, που αυξάνεται και ανηφορίζει, έχει καταγράψει την ιστορία του. Για να καταλήξει αργότερα σ’ ένα χαρτόδετο ανθολόγιο εμπειριών.

Για να γράψεις, αντλείς έμπνευση ή υλικό και από προσωπικά σου βιώματα;

* Η έμπνευση δεν αντλείται. Εισβάλλει. Είναι αδύνατο να μην έχει αίμα απ’ τις φλέβες σου. Η ζωή προνοεί για να την αντέξουμε και διασφαλίζει αποκλειστικά, όχι μόνο το υλικό, αλλά και ντοκουμέντα δύναμης.

Πόσο χρόνο χρειάστηκες για να γράψεις το τελευταίο σου θεατρικό έργο «Τελευταία απόστροφος»;

* Δεν θυμάμαι να το υπολογίζω. Θα θύμωνε άλλωστε, η ελευθερία που του έδωσα. Με έθεσα απέναντι στο σήμερα, χωρίς όρια και υπολογισμούς. Είναι ένα τολμηρό έργο. Κρατούσα την ανάσα της ηρωίδας μου, μελετούσα την παύση της και συνέχιζα…

Πώς θα μας συστήσεις τη Μαργαρίτα;

* Η Μαργαρίτα είναι η ηρωίδα του έργου. Γυναίκα. Ίδιου γένους με την υπομονή, την πίστη, την πληγή, την αισιοδοξία, τη γενναιότητα και την ελευθερία. Φαντάζομαι θα ήθελε να συστηθεί μόνη στο κοινό της, με την ιστορία της. Το δικαιούται.

Ποια ηθοποιός πιστεύεις πως θα μπορούσε να την υποδυθεί;

* Δεν θέλω να αδικήσω καμιά. Στην ηλικιακή γενιά που αναπτύσσεται το έργο υπάρχουν εξοχότατες ερμηνεύτριες του ήθους. Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικό θέατρο.

Πόση λήθη φορτώσαμε στη μνήμη μας;

* Δεν ζυγίζεται. Και καλύτερα. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο στο πηλίκο. Ότι η λήθη κέρδισε. Η μνήμη έχει να κάνει με την αυτοκριτική, με τη συγχώρεση. Ακριβώς επειδή δεν μας ευνοεί και κατά βάθος δεν μας χαρίζεται, την αποφεύγουμε. Από φόβο δώσαμε το πράσινο φως στη λήθη. Είναι με το μέρος μας. Άδεια.

Πιστεύεις πως αγκαλιάζοντας τον έρωτα, αγκαλιάζουμε την ίδια τη ζωή;

* Ναι, με την έννοια όχι της πράξης αλλά της ιδέας. Η ηδονή με ενδιαφέρει, ο τρόπος με τον οποίο, υποδεχόμαστε κάθε συνάντηση. Έρωτας υπάρχει κι αυτή τη στιγμή στην κουβέντα μας.

Ποια δεύτερη ευκαιρία θα ήθελες να σου δοθεί;

* Η ευκαιρία είναι αναθεώρηση, για διασκευή και επισκευή οραμάτων, ονείρων και επιλογών. Ας έρθει κι ας είναι αναρίθμητη.

«Μωβ με γκρι», ο τίτλος ενός από τα βιβλία σου. Ποιους άλλους χρωματικούς – λογοτεχνικούς συνδυασμούς ετοιμάζεσαι να μας προτείνεις;

* Ήταν η πρώτη μου δουλειά. Δεν νομίζω ότι θα επανέλθω με συνδυασμό χρωμάτων. Έχω ως όριο να μην επιλαμβάνομαι και κάτι ανάλογο θα ήταν επανάληψη. Πρότεινα με ρίσκο τον πιο επικίνδυνο συνδυασμό, σ’ ένα έργο βαθιά αλληγορικό.

* Ποια ήταν η πρώτη λογοτεχνική σου άνοιξη;

Λογοτεχνική υπήρξε μόνο η «Δεύτερη άνοιξη». Η καταγραφή μιας λάμψης κι ενός ιερού πάθους. Η πρώτη ανήκει σε όλους μας και μετριέται με τους μήνες.

Το θέατρο είναι εξομολόγηση;

* Κυρίως εξομολόγηση. Άφεση αμαρτιών, αλήθεια. Κάθε ρόλος αντιμετωπίζει την τραγική του ύπαρξη και αδειάζει επί σκηνής. Γίνεται ένα με την πλατεία, επικοινωνεί και μαρτυράει τον εαυτό του. Τα μεγάλα έργα ασχολούνται με την ανθρωποκεντρική ματιά του θεάτρου, με το βλέφαρό τους να πιάνεται επ’ αυτοφώρω στην κλειδαρότρυπα της κοινωνίας.

Είσαι τύπος μοναχικός ή κοινωνικός;

* Ισοπαλία.

Τι ζητά, κατά τη γνώμη σου, η γενιά σου από την εποχή της;

* Την αποδοχή. Το δικαίωμα στην τόλμη και την αξιοπρέπεια.

Τι σου δημιουργεί αποστροφή στην ειδησεογραφία των ημερών;

* Η παραφιλολογία. Η ασυδοσία. Έχει χαθεί η αξία ενός γεγονότος, του όποιου γεγονότος. Ήμασταν όλα τ’ άλλα, τώρα γίναμε και δημοσιογράφοι. Κάνουμε δημοσκοπήσεις, αναρτήσεις, «αντιδράσεις» στα κοινωνικά δίκτυα. Έχουμε ουσιαστικά την ιδιωτική μας εφημερίδα. Δεν μοιραζόμαστε τα νέα μας, τ’ ανακοινώνουμε. Δεν τ’ ακουμπάμε ιδιαίτερα τα πράγματα. Θα μας τινάξει το ρεύμα τους. Είμαστε βαθιά επιφανειακοί. Και αυτό με την κακή είδηση ισοπεδώνεται. Αν αποφασίσεις δε, να παρακολουθήσεις δελτία των οχτώ και μια αυτοσχέδια ανάσα να κατάφερες, αυτοκτονεί συνειδητά επιτόπου!

Πώς κρίνεις τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και δραματολογία; Υπάρχει νέο αίμα;

* Δεν έχω το δικαίωμα να κρίνω. Είμαι κι εγώ στέλεχος του «θιάσου». Νέο αίμα υπάρχει κι αυτό είναι καλό, μιλάμε για εξέλιξη. Είναι σοφό οι γενιές να έχουν σειρά προτεραιότητας. Τα δεδομένα αλλάζουν. Η παρτίδα όμως είναι άνιση γιατί γράφουμε περισσότερο, απ’ όσο διαβάζουμε. Είναι δημιουργία, αλλά και μια ευγενής επιπολαιότητα που πρέπει να τη στηρίξεις και να ισορροπήσεις. Προσωπικά, εκτιμώ τις νέες προσπάθειες και δεν τις αποθαρρύνω. Τουναντίον τους δίνω την ώθηση, να συντηρήσουν την ελπίδα τους. Γιατί τελικά αυτό είναι το φαινόμενο που περιμένουμε: μια ελπίδα που καταφέρνει να συντηρηθεί, χωρίς να καταρρεύσει. Θέλει υπομονή, πείσμα και ευρηματικότητα. Και οι φιάλες των «προοδευτικών» καιρών μας, ας περάσουν στην πράξη, γεμίζοντας από νέο αίμα.

Ποια θέματα σε ενδιαφέρουν λογοτεχνικά;

* Θέματα τα οποία αφορούν και έχουν τους ώμους να σηκώσουν το βάρος της λογοτεχνίας. Ο όρος δέχεται μεγάλο εκφοβισμό.

Ποια είναι η ευθύνη των νέων λογοτεχνών;

* Να είναι παρόντες στο καρδιογράφημα της εποχής τους, καταγράφοντας τον κοινωνικό παλμό. Να προτείνουν μεθόδους θεραπείας και να ανησυχούν για ενδεχόμενη επιπλοκή. Παρακολουθώντας ταυτοχρόνως τη διαγωγή του έρωτα και της αλληλεγγύης. Η ανησυχία είναι δείγμα ευθύνης. Σήμερα είμαστε σε μια γενική ταχυκαρδία και αρρυθμία, που προσπαθεί να διασωθεί από μια βραδυκαρδία…

Ως αναγνώστης, πώς ορίζεις ένα καλό βιβλίο;

* Ένα καλό βιβλίο, οφείλει να έχει λόγο. Να έχει λόγο, που γράφεται και μοιράζεται. Εγώ έπειτα από ένα βιβλίο θα ήθελα να έχω κάτι ν’ απαντήσω στον εαυτό μου, όχι να τον ρωτήσω. Ο καλός συγγραφέας θα σε ρωτήσει πρώτος.

* Ποιοι συγγραφείς σε επηρέασαν;

Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας που αναμετριέμαι. Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!

Η ποίηση είναι δώρο της Μούσας ή είναι αποτέλεσμα τεχνικής και γνώσης;

* Δώρο είναι. Εξακριβωμένα. Δεν πιστεύω στις τεχνικές, δεν είναι μοντάζ η ψυχή του ανθρώπου. Γνώση χρειάζεται, του εαυτού σου. Η ποίηση είναι η ψυχή μας, που έχει εκ γενετής τη δυνατότητα, να καταπραΰνει το τραύμα μιας συνθήκης.

Τι σχέση έχει η ποίηση με τη λογική;

* Εκρηκτική. Αν ακούγαμε τη λογική, θα γράφαμε εγχειρίδια χρήσης και οδηγιών, όχι ποιήματα. Η λογική δειλιάζει στον πόνο. Η ποίηση ψάχνει κιόλας ιώδιο, να μας περιθάλψει.

Η λογοτεχνία μπορεί να θεωρηθεί επαναστατική πράξη σήμερα;

* Είναι επανάσταση. Η ποίηση στη σημερινή Ελλάδα αποτελεί πορεία. Πορεία σε κάτι που χάθηκε στο δρόμο. Γιατί η γλώσσα εντόπισε άλλους κώδικες: βιαστικούς, για να έχει το προνόμιο να επαναπαύεται. Η γλώσσα υπεκφεύγει πολύ εντονότερα, απ’ το να παραδέχεται. Μ’ αυτό ως δεδομένο, το να βγαίνεις με ένα πολιτικό έργο στο θέατρο, αποτελεί διαδήλωση με δακρυγόνα. Η διανόηση χρειάζεται μια γερή εισπνοή, που μόνον ο κόσμος μπορεί να δώσει.

Τι κάνει τους ανθρώπους απόμακρους και απάνθρωπους;

* Ο εγωισμός μας και η περηφάνια που θέλουμε να προκύπτει αλάθητη, χωρίς να τσακίζεται. Με το ένστικτο της επιβίωσης να πρωτοστατεί ως ένα ανώριμο άλλοθι της τελευταίας για όσα λέγονται και πράττονται.

Πότε θαυμάζεις και τι;

* Θαυμάζω όταν αγαπώ. Αυτό που ευθύνεται για την αγάπη μου και τη πληρότητα που νιώθω.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να σε κάνουν να χάσεις την υπομονή σου;

* Η αγνωμοσύνη.

Διαβάζεις / αγοράζεις εφημερίδα ή ενημερώνεσαι μόνο από το Διαδίκτυο;

* Προσπαθώ όσο γίνεται, να προκύπτει ένας συνδυασμός ενημέρωσης, έτσι ώστε να εκπέμπει πληροφορία. Και σ’ αυτό πρέπει να είμαστε κατάλληλα υπεύθυνοι. Ακολουθώ τον σύγχρονο κόσμο της τεχνολογίας, διατηρώντας τη μαγεία του ραδιοφώνου.

Η καθημερινότητά μας στην πόλη έχει πολιτισμό;

* Ο πολιτισμός έχει αφετηρία το μέσα μας. Είναι συνταξιδιώτης όπου κι αν είμαστε.

Το γράψιμο είναι έρωτας ή αγάπη;

* Είναι η χημεία και των δύο να συμπράττουν με αρμονία. Ο έρωτας έχει το αιχμηρό πάθος με το όποιο γράφω και η αγάπη τη διάρκεια, τον σεβασμό και την κατανόηση.

Τι αποτελεί πρόκληση για σένα και τι σε φοβίζει;

* Πρόσκληση αποτελεί ν’ αλλάζω μέσα μου. Με φοβίζει να μένω ίδιος.

Τι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις και τι να χαμογελάσεις αυθόρμητα;

* Η στοργή της αφής και η αθωότητα μιας αγκαλιάς.

Τι να υποθέσουμε πως κρύβεις στα συρτάρια σου;

* Αδήλωτα όνειρα, άξυστους έρωτες και πολλή αγάπη για τους γύρω μου.

 

Μάριος Λεβέντης

«Τελευταία Απόστροφος»

Περιγραφή:

Ένα έργο για την ευθύνη. Που ομολογεί την ανθρώπινη αδυναμία και την ανασφάλεια της εποχής του, μιλώντας για τη λήθη που φορτώσαμε στη μνήμη μας.

Ένα ταξίδι με μια βαλίτσα στο χέρι, που δεν είναι παρά η δίψα μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία κάπως λιγότερο ματαιωμένη. Ένα «δρομολόγιο» στην παλίρροια του σήμερα, θίγοντας το ανθρώπινο υπερεγώ και αγκαλιάζοντας τον έρωτα: την ίδια τη ζωή. Μια εξομολόγηση που εκκολάπτει ένα ναυάγιο προσωπικό που γίνεται συλλογικό. Σε ενεστώτα χρόνο. Αυτό είναι το θέατρο. Το ιδανικό. Ή, καλύτερα, το πιο ικανό ψέμα να πει την αλήθεια. Έμμεσα. Με ελπίδα και ελευθερία.

   

* Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1997. Σπουδάζει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει τα θεατρικά έργα «Μωβ με γκρι» (Διάνυσμα 2015), «Τελευταία απόστροφος» (Γαβριηλίδης 2017) και την ποιητική συλλογή «Η δεύτερη άνοιξη» (Γαβριηλίδης 2016). Στήλες πολιτισμού και δημοσιογραφίας φιλοξένησαν δοκίμια της φιλοσοφικής και πολιτικής γραφής του. Επίσης έχει συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες.

 

eirini aivaliwtouΜάριος Λεβέντης: «Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας (…) Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!»
Περισσότερα

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Οι C.for Circus κάνουμε πράγματα που θέλουμε και όχι πράγματα που μας επιβάλλουν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Για πρώτη φορά τον διέκρινα στη Μικρή Επίδαυρο όταν συμμετείχε στο «Μανιφέστο του πολέμου» της Ρούλας Πατεράκη, το 2014. Ένας ωραίος μελαχρινός ανάμεσα στα θύματα του Πελοποννησιακού Πολέμου. Την επόμενη χρονιά έτυχε να τον ζήσω στα παρασκήνια του θεάτρου «Επί Κολωνώ», ως έναν από τους πρωταγωνιστές του έργου του Βρετανού Τομ Στόπαρντ «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Παρατηρούσα έναν άψογο επαγγελματία, με συνέπεια, αφοσίωση και ζήλο για την τέχνη του. Ένα ταλέντο που διέθετε ευστροφία και θεατρική διαίσθηση. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, εν τω μεταξύ έπαιξε στον «Άμλετ» και τη «Σφαγή των Παρισίων» (Φεστιβάλ Αθηνών), με την «Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων», παραστάσεις που έτυχαν θερμής υποδοχής από το κοινό και την κριτική. Παράλληλα έκανε εφηβικό θέατρο, τηλεόραση και ασχολήθηκε επιπλέον με την τέχνη της φωτογραφίας. Εντυπωσιακός πάντα στη σκηνή, φυσικός, ρεαλιστικός, σύγχρονος, αφαιρετικός.
Πέρυσι η ομάδα θεάτρου C. For Circus παρουσίασε το «ГЛУМ» (Γκλουμ). Μια έκπληξη με περίμενε όταν πήγα να δω την παράσταση και αντίκρισα τον Σπύρο, αγνώριστο και απίστευτα κωμικό, σε σπαρταριστές καταστάσεις, ανάμεσα σε όλους τους υπερταλαντούχους και πολυσύνθετους νέους ηθοποιούς της παράστασης.
Αξίζει να έχετε υπόψη πως η αριστουργηματική αυτή σάτιρα, βασισμένη στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι, ενός από τους πρωτεργάτες του ρωσικού ρεαλισμού, παρουσιάζεται και φέτος από τους C. For Circus στο θέατρο «104». Μια σκληρή κριτική για την κενότητα, την αβελτηρία και τη ματαιοδοξία κρύβεται κάτω από το ανελέητο χιούμορ και την ξέφρενη δράση του έργου. Μια ευφάνταστη παράσταση, με κέφι, τραγούδι, ταχυδακτυλουργίες και μπρίο. Ένα έργο που στηλιτεύει ξεκάθαρα κάθε είδος καιροσκοπίας, μηχανορραφιών και διαφθοράς. Αεικίνητος σε όλη τη διάρκεια του έργου, καυστικός κι αποκαλυπτικός, ο λαμπερός Σπύρος Χατζηαγγελάκης πλάθει με άνεση και καθαρά περιγράμματα δύο ανθρώπινους, ζωντανούς και αληθινούς χαρακτήρες.
Να σημειώσω πως φέτος ο Σπύρος παίζει και στο επιτυχημένο «Σεξ Λεξικόν: Η επιστήμη του έρωτα» μαζί με τη Φωτεινή Αθερίδου σε κείμενο Σπύρου Δ. Μιχαλόπουλου και σκηνοθεσία Αγγελίτας Τσούγκου, επίσης στο «104». Ένα έργο δροσερό, μοντέρνο, με γρήγορο ρυθμό, έντιμο και ειλικρινές.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη ζωή και τη δουλειά του με απλότητα, θετικότητα και αμεσότητα, φανερώνοντάς μας έναν άνθρωπο με δυναμισμό και αισιοδοξία. Έναν άνθρωπο που διεκδικεί αυτό που θέλει και να είναι προετοιμασμένος να το αποκτήσει.

* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ορεστιάδα. Οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με παιχνίδια στις αλάνες της πόλης, τις εξορμήσεις με τα ποδήλατα στον κάμπο, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, το χιόνι και τη ζωή σ’ αυτό.

Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο και την υποκριτική και πώς αυτό προέκυψε;

* Πρόεκυψε εντελώς τυχαία μέσα από τη θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Στην αρχή ήταν άλλη μια περίεργη ανακάλυψη αλλά πολύ σύντομα έγινε συνειδητός τρόπος ζωής.

Σίγουρα θα υπήρξαν αγαπημένοι δάσκαλοι. Θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτούς;

* Δεν έχω πάει ποτέ μου σε δραματική σχολή, δεν προέκυψε, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω για δασκάλους υποκριτικής. Σ’ αυτό το κομμάτι «δάσκαλοί» μου είναι οι εκάστοτε σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάζομαι. Αλλιώς ευχαρίστως να σας μιλήσω για τον δάσκαλό μου στο ποδόσφαιρο, την κιθάρα, τα αγγλικά…

 

Φέτος, εκτός των άλλων, παίζεις στην παράσταση «ГЛУМ» (Γκλουμ), μια παράσταση βασισμένη στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι. Πώς θα περιέγραφες το έργο;

* Μια εξερεύνηση της ομάδας στην κοινωνική σάτιρα. Μια σάτιρα της αστικής τάξης όπου η απατεωνιά για να ανελιχτείς ή να κρατηθείς σε αυτήν είναι το μόνο σου εφόδιο.

Τι κοινό έχει με το σήμερα το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα»;

* Έχουμε δημιουργήσει τόσο γραφικούς χαρακτήρες σ’ αυτή την παράσταση που όμως ποτέ δεν ξεπέρασαν οι συμπεριφορές τους τις καθημερινές συμπεριφορές ανθρώπων που υπάρχουν γύρω μας σήμερα. Και σίγουρα όλοι μας τους έχουμε δει και συναναστραφεί.

 

Ποιος είναι ο χαρακτήρας που υποδύεσαι; Πρόκειται για ένα πρόσωπο διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο;

* Υποδύομαι δύο χαρακτήρες. Ο ένας είναι το θύμα της διαπλοκής των γύρω του και ο άλλος είναι ένας δικηγόρος, ηγέτης της αριστερής αντίληψης που όμως το βύσμα και η διαφθορά είναι μέρος της ζωής του.

Τι σε συγκινεί στο συγκεκριμένο έργο;

* Πως όλοι αυτοί οι χαρακτήρες που υπάρχουν σ’ αυτό το έργο είναι άνθρωποι υπαρκτοί, πως όλοι μας είμαστε ζώα με μιλιά που μας δώσανε ρούχα να φορέσουμε, πως θύτες και θύματα έχουν δίκιο και άδικο σ’ αυτή τη ζωή και όλους οφείλεις (ως ηθοποιός) να τους «υπερασπιστείς» πάνω στη σκηνή.

 

Θα μας μιλήσεις για την ομάδα C. For Circus, στην οποία ανήκεις;

* Οι C.for Circus είναι το λιμάνι όλων μας, είναι η οικογένειά μας, οι φίλοι μας και η φυσιολογική μας ανάγκη να μιλήσουμε στην κοινωνία μέσα από τις καλλιτεχνικές μας επιλογές. Κάνουμε πράγματα που θέλουμε και όχι πράγματα που μας επιβάλλει κανείς. Όταν έχουμε κάτι να πούμε, το λέμε. Και το λέμε σιγά μπας και ακουστούμε…

Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί να δώσει λύσεις;

* Το θέατρο είναι εδώ για να θέτει ερωτήματα της ζωής. Τις απαντήσεις και τις λύσεις τις δίνει ο καθένας μέσα του.

 

Τι θα ήθελες να έχει αποκομίσει ο θεατής μετά την παρακολούθηση της παράστασής σας;

* Να μπορέσει να αναγνωρίσει τους ανθρώπους που υποδυόμαστε στον γείτονά του, τον περιπτερά του, τον μανάβη του, τον πατέρα του, τη σχέση του… Να αναγνωρίσει την υπερβολή της κοινωνίας μας.

Τι λαχταράς να αδράξεις από τη ζωή;

* Εμπειρίες. Εμπειρίες που έχουν να κάνουν με πολλά πράγματα και όχι μόνο μέσω του θεάτρου.

Επίσης, φέτος, μαζί με τη Φωτεινή Αθερίδου παίζεις στο επιτυχημένο θεατρικό «Σεξ Λεξικόν: Η επιστήμη του έρωτα» σε κείμενο Σπύρου Δ. Μιχαλόπουλου και σκηνοθεσία Αγγελίτας Τσούγκου. Τι ενδιαφέρον θα βρει ο υποψήφιος θεατής σε αυτή την παράσταση;

* Αυτή η παράσταση είναι μια τίμια και καθ’ όλα ειλικρινής δουλειά. Μιλάει για κάτι που όλοι μας έχουμε κάνει / ζήσει, την εμπειρία της πρώτης φοράς. Ο θεατής θα αναπολήσει, θα συγκινηθεί και ελπίζω να βγει από την αίθουσα διψασμένος για έρωτα και ρομαντισμό.

 

Τελικά η επιστήμη του έρωτα πόσο δύσκολη είναι; Όχι μόνον την εποχή που διαδραματίζεται το έργο αλλά και σήμερα;

* Καθόλου δύσκολη… Όλοι μας είμαστε πτυχιούχοι σε αυτό και δεν το ξέρουμε! Σίγουρα όταν είμαστε με τον άνθρωπο που μας αφορά είμαστε επιστήμονες της καρδιάς μας και των σκιρτημάτων του άλλου.

Ποια είναι τα επόμενα θεατρικά σου σχέδια;

* Δεν υπάρχει κάτι καινούριο αυτή τη στιγμή που μιλάμε.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι ρόλοι, τους οποίους θα ήθελες στο μέλλον να υποδυθείς;

* Δεν έχω κανέναν καημό να υποδυθώ κάποιο συγκεκριμένο ρόλο. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Άμλετ του Χειμωνά, που όμως τον έχω ενσαρκώσει. Οπότε είμαι καλυμμένος. Κάθε ρόλος που έρχεται έχει δικά του μυστικά που περιμένω να τα ανακαλύψω μέσα μου.

Πρωταγωνιστείς σε ένα δημοφιλές σίριαλ, το «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Ως ηθοποιός τι πιστεύεις ότι οφείλεις στην τηλεόραση;

* Αυτή τη στιγμή που μιλάμε αυτό που οφείλω στην τηλεόραση είναι η γνωριμία μου με πολύ καλούς ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους και ξέρουν τι κάνουν. Ύστερα από καιρό ίσως ξέρω και άλλα πράγματα που θα της οφείλω… ίσως και όχι.

 

Τι σημαίνουν για σένα οι λέξεις:

-Ποίηση – λέξεις της ψυχής
-Παιχνίδι – ανακαλύπτω το παιδί μέσα μου
-Άρνηση – διαβολάκι του «ναι»
-Έρωτας – πηγή ζωής
-Ενθουσιασμός – ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει
-Αλληλεγγύη – ανθρωπιά
-Συμπαράσταση – αλληλεγγύη

Πώς θα χαρακτήριζες τους καλλιτέχνες της γενιάς σου;

* Ετοιμοπόλεμους, παθιασμένους, διορατικούς. Χωρίς να έχουν να χάσουν τίποτα από την εποχή της κρίσης.

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με λίγες λέξεις;

* Έναν αυθόρμητο, ενστικτώδη, ρομαντικό, παθιασμένο, ευαίσθητο μαλάκα ξερόλα.

Τι απεχθάνεσαι;

* Την οποιαδήποτε μορφή κτητικότητας και εξουσίας.

Με τι θυμώνεις;

* Με τους ανθρώπους που «κάνουν τη δουλειά τους» εις βάρος άλλων.

Τι θαυμάζεις;

* Τις γυναίκες. Και όποιον τολμάει να πατήσει στο σανίδι.

Με τι διασκεδάζεις;

* Με την παρέα μου όταν παίζουμε μουσική και με το ωραίο φαγητό.

Τι σε συγκινεί;

* Το άγγιγμα.

 

Ως καλλιτέχνης, πώς βλέπεις τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

* Μια τεράστια ευκαιρία για τους ανθρώπους να κάνουν ό,τι αγαπάνε περισσότερο στη ζωή τους, αφού η «σιγουριά» του Δημοσίου ξέφτισε.

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Τον Σαμαράκη, τον Χριστιανόπουλο, τον Μίσσιο και άλλους. Με τη ζωγραφική δεν έχω επαφή, στον κινηματογράφο δεν θαυμάζω κάποιον συγκεκριμένα και στο θέατρο όσους κάνουν και δημιουργούν!

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την εποχή;

* Δυστυχώς κανένα αυτή την περίοδο, δεν προλαβαίνω.

Έχεις ελεύθερο χρόνο και πώς τον αξιοποιείς;

* Αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο. Δουλεύω 15 ώρες την ημέρα. Οπότε μόνο να κοιμηθώ προλαβαίνω. Όταν έχω όμως, μ’ αρέσει να μαγειρεύω και να φωτογραφίζω ανθρώπους.

Οι Έλληνες είμαστε δημοκράτες στην πράξη;

* Είμαστε και εμείς άνθρωποι, δεν διαφέρουμε από τους άλλους λαούς… Είμαστε δημοκράτες στα χαρτιά και αναποφάσιστοι στην πράξη.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Τα αγαπάω πολύ, είχα ένα σκυλάκι όταν ήμουν Δημοτικό, κοιμόμουν μαζί του στο σκυλόσπιτο που είχε φτιάξει ο παππούς μου, ώσπου δεν γινόταν άλλο αυτή η κατάσταση και ο πατέρας μου αποφάσισε να το δώσει. Έκτοτε δεν έχω κατοικίδιο.

Διαβάστε ακόμη:

Η ομάδα θεάτρου «C. for Circus» δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2008 στη Θεσσαλονίκη από τον Κώστα Conie Ισαακίδη με σκοπό την αναζήτηση της θεατρικής δράσης μέσα από τα σώματα των ηθοποιών.
Στη θεατρική ομάδα και στο θεατρικό εργαστήρι «C. for Circus» οι ηθοποιοί αναζητούμε όλες εκείνες τις κλειδωμένες ενέργειες που κρατάνε τα μυστικά τους και άλλο δεν περιμένουν απ’ το να τις εξερευνήσουμε, να τις γνωρίσουμε και να ενώσουμε ξανά τα σκορπισμένα μας κομμάτια. Με πολλή επικέντρωση στην έκφραση μέσω του σώματος προσπαθούμε να βιώσουμε καταστάσεις και συναισθήματα. Τίποτα μεταφυσικό, τίποτα έξω από μας.

Μιλάμε για το σώμα μας

Τον Οκτώβριο του 2010 η ομάδα θεάτρου «C. for Circus» έγινε Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία, στην οποία συστεγάζεται μαζί με τη θεατρική ομάδα «Μεταφορική Θεάτρου». Η εταιρεία «C. for Circus» δημιούργησε δικό της χώρο, τόσο για πρόβες όσο και για παραστάσεις, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, Πτολεμαίων 29Α στον 7ο όροφο.
Μέσα στις δράσεις της ομάδας είναι η δημιουργία θεατρικών εργαστηρίων τα οποία ακολουθούν τον τρόπο δουλειάς της ομάδας. Ήδη η ομάδα αριθμεί μερικά εργαστήρια, που έχουν -κατ’ ευφημισμό- ονόματα σχετικά με το τσίρκο, όπως «Παλιάτσοι», «Σκηνοβάτες», «Σαλτιμπάγκοι» και «Αρκούδες». Στόχος των θεατρικών εργαστηρίων είναι να δημιουργήσουν μία ολοκληρωμένη ομάδα της οποίας τα μέλη μέσα από το παιχνίδι και τις ασκήσεις θα καταφέρουν να ξεκλειδώσουν τα σώματά τους και να τα αφήσουν να πάρουν μέρος στη δημιουργική διαδικασία του θεάτρου.

 

eirini aivaliwtouΣπύρος Χατζηαγγελάκης: Οι C.for Circus κάνουμε πράγματα που θέλουμε και όχι πράγματα που μας επιβάλλουν
Περισσότερα

Γιώργος Κατσής: «Έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου, που είναι πάντα ο μεγαλύτερός μου αντίπαλος»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Τι σκέφτηκα γι’ αυτόν όταν τον πρωτοείδα στη σκηνή; Μα φυσικά ότι είναι αποκάλυψη. Ήταν το μόνο που μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό. Ο Γιώργος Κατσής είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, μουσικός. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2014. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τον Ακύλλα Καραζήση (Θέατρο Βασιλάκου, Εθνικό Θέατρο, BIOS), με την ομάδα θεάτρου για παιδιά του Βασίλη Κουκαλάνι «Συντεχνία του Γέλιου» (Σύγχρονο Θέατρο) και την καλλιτεχνική ομάδα Momentum του Αργύρη Πανταζάρα (Μικρή Επίδαυρος/Φεστιβάλ Αθηνών). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις «Στεν.» (μαζί με τον Κωνσταντίνο Πλεμμένο) και «Ο Θείασως Πέζη Κάφκα» (Bios). Υποδύθηκε τον Αργύρη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στη «Δεύτερη Φωνή» των Ρέππα – Παπαθανασίου (Θέατρο Αποθήκη) και ήταν ένας από τους επτά Ρωμαίους του ανατρεπτικού «Ρωμαίος + Ιουλιέτα», που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Ρήγος για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ήταν υποψήφιος των Βραβείων Χορν για την ερμηνεία του στην παράσταση «Μητρόπολη/Χορός και Άγγελος από το πανάρχαιο δράμα» σε σύλληψη-σκηνοθεσία Αργύρη Πανταζάρα. Επίσης, παίζοντας στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, πήρε μέρος σε μια τεράστια καλοκαιρινή περιοδεία. Στον κινηματογράφο, εμφανίστηκε στη μεγάλου μήκους ταινία «Park» της Σοφίας Εξάρχου. Φέτος μαζί με τον Μάνο Βαβαδάκη διασκεύασαν, σκηνοθέτησαν και παράλληλα έπαιξαν στο «Έξυπνο πουλί», βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ζορζ Φεντό, που ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο «Tempus Verum – Εν Αθήναις».

Ο Γιώργος Κατσής (ή Τζούλιο) αγαπά να εξερευνά τη δυσδιάκριτη κόκκινη γραμμή, που ένας ηθοποιός, ενώ σου υπενθυμίζει συνεχώς πως παρακολουθείς μια ψεύτικη συνθήκη επί σκηνής, δεν μπορείς να αντιληφθείς με ποιον τρόπο καταφέρνει και αγγίζει κάτι τόσο αυθεντικό μέσα σου. Σαν να απευθύνεται στο θεατή με ένα ευθύβολο «εσύ», πετυχαίνοντας έτσι αυτό το πάντρεμα, ανάμεσα στην εμπλοκή και την αποστασιοποίηση, το ατομικό και το γενικό, συστήνοντας τον χαρακτήρα που υποδύεται.

Η ερμηνεία του γίνεται δεκτή ως πραγματική ανάγκη καταγραφής και καταφυγής, δίνοντάς μας το περιθώριο, τόσο να υποδεχτούμε το ξένο δράμα, όσο και να εμπλακούμε συναισθηματικά και ο ίδιοι, ξεχνώντας πως πρόκειται για την ιστορία κάποιου τρίτου.

Ο Γιώργος είναι ένας βαδιστής επικίνδυνων και όμορφων θεατρικών μονοπατιών, αυτοδίδακτος μουσικός, χρήστης της σκηνοθετικής μπαγκέτας, υποψήφιος συγγραφέας που μοιάζει να αναρωτιέται διαρκώς για τον κόσμο γύρω του, σαν να τον παρακολουθεί με ορθάνοιχτα μάτια και αυτιά.

Από τις 9 Νοεμβρίου 2017 θα παίζει τρεις ρόλους στους «Παραθεριστές» του Μαξίμ Γκόρκι σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών). Ήδη βρίσκεται σε πρόβες για το GODOT2, μια παράσταση εμπνευσμένη από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Χώρος» την άνοιξη του 2018.

Ηθοποιός με πνευματικότητα, με χιούμορ, με τόλμη στην αντίληψη. Ένας πολύ ρωμαλέος θεατρίνος που πριν από τα 30 του απέκτησε κιόλας το κύρος ενός ανανεωτή, δημιουργώντας εντυπώσεις σοκ στους θεατρόφιλους που τον πρωτογνωρίζουν. Δεν ξέρω σε ποιον υπερθετικό βαθμό να μιλήσω για να σας περιγράψω αυτόν τον απίστευτο καλλιτέχνη. Επειδή όμως «περιγράφω» σημαίνει στερώ κάτι από την ουσία του, σας παραδίδω απευθείας τη συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που ο Τζούλιο παραχώρησε στο catisart.gr, ώστε όλοι να τον γνωρίσετε καλύτερα.

 

Θέλεις να μας περιγράψεις μια εικόνα ή ένα γεγονός από την παιδική σου ηλικία;

* Με δέρνουν πέντε ή έξι συμμαθητές μου στο δημοτικό. Ο Γιώργος Σκοτίδας με σηκώνει απ’ το έδαφος και παρά τις αντίξοες συνθήκες, τους δέρνουμε εμείς στο τέλος. Να ‘σαι καλά Γιώργο ό,τι κι αν κάνεις.

Ποια ήταν τα παιδικά σου αναγνώσματα και οι πρώτες καλλιτεχνικές σου επιρροές;

* Διάβαζα πάρα πολλά παραμύθια, βοηθούσαν να οργιάζει η φαντασία μου. Έβλεπα (όπως και σήμερα) πολλά Anime. Έχουν τρομερά αριστουργήματα εκεί αν ψάξεις, με κορυφαία για μένα: το Angel’s Egg, το Perfect Blue, το Ghost in the Shell, το Princess Mononoke… Αλλά η κυριότερη καλλιτεχνική επιρροή ήταν πάντα οι ταινίες. Τις λάτρευα. Από τις πρώτες βιντεοκασέτες που είχα όταν ήμουν τεσσάρων χρονών, με τον Μπρους Λι, τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και φυσικά, τον Τζάκι Τσαν, που είναι ό,τι κοντινότερο στον Μπάστερ Κίτον θα μπορούσε να έχει το σύγχρονο σινεμά, όσο κι αν ακούγεται παράξενο σε κάποιους. Η κλασική φόρμα των ταινιών που κάναν αυτοί οι τρεις όσο κι αν μοιάζει απλοϊκή, έχει κάτι που εμένα με επηρέασε βαθιά. Οι ήρωες σε αυτές τις ταινίες έρχονται αντιμέτωποι με δυσκολίες αδιανόητες, που τις υπερνικάνε με τα ίδια τους τα χέρια, με πολύ μόχθο και επιμονή έως το μεγάλο φινάλε που ο υπεύθυνος για τα δεινά τους ή την καταπίεση αυτών που αγαπούν πέφτει ηττημένος μπροστά τους. Το Police story (Τζάκι Τσαν) είναι ανυπέρβλητο. Όπως και το Enter the Dragon (Μπρους Λι) ή το Kickboxer (Βαν Νταμ). Και στην πορεία φυσικά ανακάλυψα τα τεράστια θηρία που λέγονται Σκορσέζε, Κόπολα, Μπίλι Γουάιλντερ, Χίτσκοκ, Κιούμπρικ, Σέρτζιο Λεόνε, Πέκινπα, Γούντι Άλεν, Πολ Τόμας Άντερσον, Σίντνεϊ Πόλακ, Τσάρλι Κάουφμαν, δεν τελειώνει η λίστα. Ο κινηματογράφος είναι κύρια επιρροή στον τρόπο που βλέπω τον κόσμο.

Ποιοι ήταν οι δάσκαλοι που σε καθόρισαν;

* Σαφώς ο Ακύλλας Καραζήσης. Είναι υπόδειγμα δασκάλου, γιατί θέλει να γίνεις καλύτερος απ’ αυτόν. Διψάει για την ελευθερία σου. Βλέπει ως φυσική εξέλιξη ότι θα έρθει κάτι νέο ύστερα από εκείνον και το αγκαλιάζει. Μοιάζει αυτονόητο, αλλά πολλοί συμπεριφέρονται σαν να μην πρόκειται να γεράσουν και να πεθάνουν ποτέ και υποτιμάνε ό,τι έχει να πει ο νέος, που υστερεί καθαρά στην εμπειρία. Γιατί σε οτιδήποτε άλλο είναι σαφώς ικανότερος, πιο εξελιγμένος. Ο Ακύλλας ωθεί τη σκέψη σου, να μη διστάζει να αμφισβητεί αυτά που έχουν καθιερώσει άλλοι άνθρωποι ως μεγάλα, και σπουδαία. Να αναρωτιέσαι συνεχώς. Να μην ψαρώνεις εν ολίγοις. Και είναι τεράστιο μάθημα. Είναι ακρογωνιαίος λίθος για να γεννηθεί κάτι αληθινό.

Ποια είναι η σχέση σου με τη μουσική; Είναι γεγονός ότι ως μουσικός είσαι αυτοδίδακτος;

* Ναι, όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω ο Kurt Cobain. Πήρα μια ηλεκτρική κιθάρα της κακιάς ώρας και ξεκίνησα να τη γρατζουνάω όλη μέρα, εφόσον δεν διάβαζα ποτέ για το σχολείο. Και σιγά σιγά μάθαινα. Μαζευτήκαμε κάποιοι φίλοι και σχηματίσαμε μια μπάντα, και παίζαμε punk. Νομίζαμε ότι ήμασταν η καλύτερη μπάντα του κόσμου. Βγαίναμε σε σχολικές συναυλίες και κάτι κλαμπάκια και μας φαινόταν ότι είμαστε «καταραμένοι», μποέμ, αδιανόητα κουλ. Νιώθαμε ανίκητοι. Ποτέ δεν έκανα μαθήματα. Δεν ξέρω να διαβάζω παρτιτούρα. Ντο, ρε, μι, δεν μου λένε τίποτα. Με τον καιρό έπαιρνα μια φυσαρμόνικα εδώ, ένα γιουκαλίλι εκεί, κάνα τζουρά, πετάλια για εφέ, κρουστά, ό,τι να ‘ναι και πειραματιζόμουν. Παίζω ακόμα σπίτι μου. Στο «Συγχώρεσέ με», την πρώτη μου παράσταση μετά το Εθνικό που σκηνοθέτησε ο Ακύλλας Καραζήσης, έκανα τη μουσική επιμέλεια μαζί με την Ελένη Μπούκλη. Στον «Σεισμό στη Χιλή» (πάλι με τον Ακύλλα) είχα γράψει ένα τραγούδι για την παράσταση και στον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» του Κωνσταντίνου Ρήγου είχα γράψει (μαζί με τον Αντώνη Σταμόπουλο) και έπαιζα ζωντανά την πρωτότυπη μουσική. Λατρεύω τη μουσική, και όταν ανακαλύπτω μια νέα μπάντα που μου αρέσει νιώθω ευτυχής. Οι συναυλίες είναι το καλύτερο πράγμα που μπορώ να φανταστώ για να πάει κανείς.

Με ποια κριτήρια επιλέξατε εσύ και η ομάδα σου την κωμωδία «Έξυπνο πουλί» του Ζορζ Φεντό που παρουσιάσατε πέρυσι και φέτος στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις. Ποια ήταν η πρόκληση και τι σας δίδαξε αυτό το θεατρικό είδος;

* Το μόνο κριτήριο για μας ήταν να είναι αστείο το έργο. Θέλαμε μια καθαρόαιμη κωμωδία. Και η φάρσα του Φεντό φάνηκε η ιδανικότερη επιλογή. Η πρόκληση παραμένει μέχρι τώρα η ενέργεια που χρειάζεται. Είναι από το πρώτο δευτερόλεπτο μια παράσταση στα κόκκινα. Ένα θεατρικό είδος σαν κι αυτό σε φέρνει σε επαφή με μια ιδιαίτερη αντίληψη του χρόνου. Αισθάνομαι ότι όλη η ιστορία διαδραματίζεται πάνω από μια ωρολογιακή βόμβα, και πρέπει να προλάβεις να γλιτώσεις, ενώ ταυτόχρονα κάτι σε αναγκάζει να παραμείνεις επί σκηνής.

 

Τι έχεις να πεις για τους συναδέλφους σου στο «Έξυπνο πουλί» Μάνο Βαβαδάκη, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, Στέλλα Βογιατζάκη, Πάνο Παπαδόπουλο, Κατερίνα Ζησούδη και για τη μεταξύ σας χημεία; Η συνεργασία σας και η επικοινωνία σας είναι μια κατάκτηση;

* Είναι φίλοι μου. Είναι άνθρωποι που νιώθω ότι θα ‘ναι κει για μένα στα χειρότερα. Είμαι περήφανος για όλους τους. Αν κάποιος διακρίνει χημεία μεταξύ μας οφείλεται ως έναν βαθμό στην αγάπη μας. Από κει και πέρα, θεωρώ ότι είναι και απίστευτα ικανοί ηθοποιοί. Είναι ζηλευτοί καλλιτέχνες. Επομένως η συνεργασία και η επικοινωνία μας, οφείλεται και σε αυτό. Πρέπει να αγαπάς τον άλλον όμως αν θες να κατακτήσεις την επικοινωνία μαζί του. Εμείς αγαπιόμαστε.

Το GODOT2 είναι μια παράσταση εμπνευσμένη από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου, που θα παιχτεί στο θέατρο «Χώρος» την άνοιξη του 2018. Πώς αισθάνεσαι για τη συμμετοχή σου σ’ αυτήν;

* Ανυπομονώ. Η Έλενα Μαυρίδου είναι σπουδαία, τη συμπαθώ πολύ και τη θαυμάζω. Είναι κάτι χειροπιαστό αυτό που διδάσκει. Είναι συνταγή. Δεν αερολογεί. Σου λέει ότι για να γίνει αυτό θέλει χίλιους κοιλιακούς. Αν τους κάνεις, θα συμβεί. Αν όχι, δεν θα συμβεί γιατί δεν θα ‘σαι έτοιμος. Έτσι βλέπω κι εγώ την υποκριτική. Δεν πιστεύω σε μια μονοδιάστατη εμψύχωση στο θεωρητικό πλαίσιο μιας πρόβας. Πολλοί κάνουν δραματουργία στα όρθια και νομίζουν ότι δίνουν σκηνοθετικές οδηγίες. Η Έλενα ξέρει τη διαφορά νομίζω, και την εμπιστεύομαι. Αν συνδυάσεις όλο αυτό με το ότι έχει διαλέξει ένα υπέροχο κείμενο όπως ο Γκοντό κι ότι ανάμεσα στους ηθοποιούς είναι και δύο συμμαθήτριές μου απ’ το Εθνικό (η Μαρία Μοσχούρη και η Νατάσα Εξηνταβελώνη) καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ευτυχή συγκυρία.

Ο Μπέκετ είναι απαισιόδοξος, όπως τον χαρακτηρίζουν μερικοί;

* Ξέρεις, είναι φοβερό να λες τον Μπέκετ απαισιόδοξο σε έναν κόσμο που συνέβη το Άουσβιτς. Τόσο εξωφρενικός είναι ο κόσμος που περιγράφει πια; Εξαντλήσαμε όλους τους πόρους που μπορεί να μας παραχωρήσει για αυτόν τον χρόνο ο πλανήτης Γη δύο μήνες τώρα. Κι έχουμε άλλους δύο για να τελειώσει. Και είμαστε δισεκατομμύρια άνθρωποι. Πώς σας ακούγεται αυτό; Απαισιόδοξο ή γεγονός; Χώρες όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Αμερική επιτρέπουν για ηγέτες, ψυχοπαθείς. Άνθρωποι το κάνουν. Αυτό είναι επίσης απαισιόδοξο; Ή γεγονός; Υπάρχουν μέρη στα οποία όπως ζουν αν τους περιέγραφες τον κόσμο του Μπέκετ μπορεί και να τους φαινόταν παιδική χαρά. Γι’ αυτό μην ακούω ότι είναι απαισιόδοξος, είναι ατάκα παιδιών που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, που παρεμπιπτόντως κάνουν και λίγο θέατρο και διάβασαν και μια φορά Μπέκετ.

Πριν από τον GODOT2 και μετά το «Έξυπνο πουλί» θα είσαι στους «Παραθεριστές» του Γκόρκι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Ποιο χαρακτήρα θα ερμηνεύσεις;

* Έξι ηθοποιοί θα υποδυθούμε έντεκα ρόλους. Οι τρεις από αυτούς ανήκουν σε μένα. Ο Βλας, ο Σαλίμοφ και ο Ντουντακόφ.

Ξεφεύγουμε ποτέ από τον εαυτό μας;

* Ποιον απ’ όλους;

«Πώς πρέπει να είναι οι άνθρωποι για να μην τους βαριόμαστε;» αναρωτιέται ο Μαξίμ Γκόρκι στους «Παραθεριστές». Εσύ τι θα απαντούσες;

* Δεν βαριέμαι τους ανθρώπους. Επομένως δεν ξέρω τι να απαντήσω σ’ αυτό.

Ήσουν υποψήφιος των Βραβείων Χορν για την ερμηνεία σου στην παράσταση «Μητρόπολη/Χορός και Άγγελος από το πανάρχαιο δράμα» σε σύλληψη-σκηνοθεσία Αργύρη Πανταζάρα. Πέρα από χαρά, το γεγονός αυτό σε έκανε να νιώσεις και περισσότερη ευθύνη;

* Όχι. Είτε είναι μια επιτροπή, είτε ένας αριθμός ανθρώπων, πάντα κάποιοι θα σε βρουν ανεπαρκή ενώ κάποιοι άλλοι θα εκτιμήσουν τη δουλειά σου. Και στις δύο περιπτώσεις κανείς δεν είναι ειδήμονας, γιατί μιλάμε για τέχνη. Δεν αποδεικνύεται μαθηματικά ποιος έπαιξε καλά και ποιος όχι. Ούτε με προϋπηρεσία στο αντικείμενο. Δεν εξηγείται λογικά. Έναν θεατή τον μετακίνησες, ενώ τον διπλανό του τον άφησες παντελώς αδιάφορο. Είτε είναι άνθρωπος του χώρου, είτε όχι. Επομένως, αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου, που είναι πάντα ο μεγαλύτερός μου αντίπαλος. Δεν έκατσα να σκεφτώ ποτέ: «Τώρα που προτάθηκα για το Χορν, πρέπει να παίζω καλύτερα». Θα έκανε φτηνό το επάγγελμα και την πρόθεσή μου κάτι τέτοιο.

 

Τι κοινό έχουν ο παίκτης και ο ηθοποιός;

* Καταρρέουν μόνοι τους. Είναι μέλη μιας ομάδας. Και οφείλουν να αναπνέουν μαζί με την ομάδα. Θέλω να πω όμως ότι μια καλή ομάδα αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι πρώτα αναλαμβάνουν τις προσωπικές τους ευθύνες προς το σύνολο και μετά έρχονται να το στηρίξουν. Αν χάνεις προπονήσεις ή δεν προπονείσαι όσο χρειάζεται στο σπίτι, η αίσθηση της ομαδικότητας δεν θα σε βγάλει πουθενά.

Η άσκηση της Τέχνης μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο;

* Όχι. Η άσκηση του εαυτού μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο. Πολλοί ασκούν την τέχνη και είναι από τους χειρότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Δεν κάνει μαγικά η τέχνη. Δεν μπαίνεις στο θέατρο και αυτόματα γίνεσαι φορέας του φωτός και της προόδου. Αλλάζεις ως άνθρωπος και γίνεσαι καλύτερος στην τέχνη σου, όχι το αντίθετο.

Κρατάς σημειωματάριο ή ημερολόγιο; Αν ναι, τι σημειώνεις;

* Δεν κρατάω ημερολόγιο. Γράφω. Κυρίως μικρά διηγήματα. Έχω τελειώσει επίσης ένα θεατρικό έργο που μετά τη φετινή χρονιά, λέω να το ανεβάσω. Δεν βιάζομαι όμως, ίσως χρειαστεί παραπάνω χρόνο.

Τι ρόλο παίζει η προσωπικότητα του ηθοποιού κατά τη διάρκεια των δοκιμών μιας παράστασης;

* Τον σημαντικότερο. Ξέρεις, καταλαβαίνω ότι με την ισοπέδωση του θεάτρου τα τελευταία χρόνια μπορεί πολύς κόσμος να βαριέται και να κουράζεται, αλλά πιστεύω στους ηθοποιούς που αλληλοθαυμάζονται. Στη διατήρηση αυτού. Προσωπικότητες ενεργητικές, συμπαγείς, με πολιτικό κίνητρο, που δεν επιτρέπουν στον άλλον να παίρνει απ’ τα έτοιμα. Να τους καίει αυτό που κάνουν. Πολλοί είναι παραδομένοι, και γι’ αυτό πολλές παραστάσεις είναι αδιάφορες. Οι περισσότερες νομίζω. Είναι ερωτική η σχέση ενός θιάσου. Αν παραιτηθείς, «κρεμάσεις» και δεν σε ενδιαφέρει να γοητεύεις τον σύντροφό σου, καταντάει ρουτίνα. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζετε. Δεν συνυπάρχετε, απλά είστε στον ίδιο χώρο. Πολύ θλιβερή συνθήκη. Οι θίασοι λοιπόν νομίζω είναι πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Κι αυτό είναι έλλειψη προσωπικότητας.

Το ταλέντο βαραίνει περισσότερο στη ζυγαριά για έναν επαγγελματία ηθοποιό; Ή η δράση, η εργατικότητα, η αφοσίωση;

* Παραθέτω την παρακάτω φράση, από συνέντευξη του Ακύλλα: «Είναι μία λέξη στην οποία δεν πιστεύω καθόλου. Διαφωνώ τόσο πολιτικά όσο και ιδεολογικά με αυτή τη λέξη. Επιβραβεύουμε αυτόν που έχει «ταλέντο» επειδή είναι προσαρμοσμένος στις απαιτήσεις ενός καταναλωτικού κοινού. Δεν μου αρέσει το προϊόν που ικανοποιεί όλα τα γούστα, με τρομάζουν οι μαζικές μόδες. Προτιμώ τη μειοψηφία, το δυσνόητο, το δύσκολο. Η λέξη ταλέντο είναι σύμφυτη του άγριου καπιταλισμού και δεν θα έπρεπε να την λένε οι Αριστεροί. Είναι όρος για το Χρηματιστήριο».

Η τέχνη -και ειδικά το θέατρο- πόση πειθαρχία χρειάζεται;

* Η πειθαρχία πολλές φορές γεννάει τέρατα. Ο ευνουχισμένος ηθοποιός είναι ένα τέρας, πολλές φορές δημιουργημένο από κάτι που πολλοί ονομάζουν πειθαρχία για να δικαιολογήσουν την έλλειψη τρόπων. Επομένως θέλει τρόπο. Αφοσίωση. Επανάληψη. Κάποιοι το λένε μέθοδο αλλά εμένα δεν μ’ αρέσει η λέξη. Όχι πειθαρχία. Ο καλός τεχνίτης θα δώσει σχήμα στο ξύλο όσο δύσμορφο κι αν είναι. Αλλά πρέπει να καταλάβει ότι το όποιο σχήμα, κρυβόταν μέσα του εξαρχής. Δεν γίνεται να το ξεριζώσεις από μέσα κατευθείαν.

Ηθοποιός ή σκηνοθέτης; Τι επιλέγεις;

* Σκηνοθετώ γιατί αν περιμένω τηλέφωνο να μου πουν να κάνω έργα που αγαπώ δεν θα τα κάνω ποτέ. Δεν περιμένω το τηλέφωνο λοιπόν. Το θέατρο είναι τέχνη του ηθοποιού. Είμαι ηθοποιός. Σκηνοθετώ με την ιδιότητα του ηθοποιού, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται.

Το περιβάλλον στο οποίο κινείσαι επαγγελματικά, πόσο ανταγωνιστικό είναι;

* Στην ουσία του, δεν είναι. Απλώς κάποιος, κάπου, κάποτε βρήκε καλή ιδέα να συμπεριφερόμαστε στα πάντα σαν να ‘ναι προϊόντα σούπερ μάρκετ, κι έτσι καθείς αποδέχεται την ταμπέλα του προϊόντος ενώ προσπαθεί να πείσει τους άλλους ότι είναι και το καλύτερο. Το πιο φθηνό, το πιο ωραίο, το πιο ανθεκτικό κ.λπ. Δεν με αφορούν τα «καλλυντικά» του καλλιτεχνικού χώρου, προσπαθώ όσο μπορώ να συναναστρέφομαι με ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν ανταγωνίζονται. Η Apple, η Nike και η Coca Cola ανταγωνίζονται.

Ποια θεωρείς ότι είναι τα αίτια και οι ρίζες της ρατσιστικής συμπεριφοράς κάποιων εις βάρος ευάλωτων ή ηττημένων συνανθρώπων τους;

* Ότι είναι αμόρφωτοι, κι επομένως χαζοί. Οι πνευματικά νηστικοί άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Όταν πεινάς, το στομάχι γουργουρίζει και καταλαβαίνεις ότι πρέπει να φας. Αν δεν το κάνεις, κάποια στιγμή θα πεθάνεις. Όταν το πνεύμα πεινάει, στο δείχνει. Με την οργή, τη βία, τον ρατσισμό, την απομόνωση. Είναι το αντίστοιχο γουργουρητό. Κι όσο δεν ταΐζεις τον εαυτό σου, πεθαίνεις. Τον ρατσιστή λοιπόν, τον αντιλαμβάνομαι ως ετοιμοθάνατο ή σαν νευρικό ανορεξικό.

Οι προκαταλήψεις σχετικά με τη φυλή, τη διαφορετικότητα, τα φύλα, τις κοινωνικές τάξεις περνούν και από την παιδεία;

* Νομίζω ναι. Τα σχολεία εδώ είναι για πέταμα. Είναι εκτροφεία ανταγωνισμού, καταπίεσης, μισογυνισμού, ομοφοβίας, ρατσισμού, χριστιανοταλιμπανισμού και παράνοιας. Αν σκεφτώ κάθε φορά (από τις αμέτρητες) που θύμωνε κάποιος αυτοαποκαλούμενος δάσκαλος μαζί μου, ήταν επειδή συμπεριφερόμουν σαν το παιδί που ήμουν. Ακόμα και μια ριζική αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει όμως την ελληνική οικογένεια, που περνά ακόμα σκοταδισμό. Φοβόμαστε όσο τίποτα τη διαφορετικότητα. Το λέω σύνδρομο του Ριχάρδου Γ’. Επειδή είμαστε παραμορφωμένοι, θέλουμε τα πάντα να τα φέρουμε στα μέτρα μας. Το διαφορετικό, η πρόσμειξη είναι κάτι όμορφο. Δεν το αντιλαμβανόμαστε. Ξυπνάει ο τσολιάς. Είμαστε τόσο γραφικοί.

Ποιο είναι το δικό σου σύνθημα που θα ήθελες να ακουστεί;

* Δεν με αφορούν τα συνθήματα. Όποιος ενδιαφέρεται για μένα ή τι θέλω να πω, μπορούμε να πάμε για ένα τσάι, ή να έρθει σε μια παράσταση που παίζω και να τα πούμε.

Οι σωστές επιλογές είναι ένας τομέας που επίσης απαιτεί ταλέντο;

* Απαιτεί θάρρος ή χρήμα. Θάρρος να αντέξεις την ανεργία, την απουσία, όσο περιμένεις τη σωστή επιλογή, που μπορεί κι αυτή να μη σου δώσει τα προς το ζην, και χρήμα που αν το ‘χεις, μπορείς να περιμένεις άφοβα μέχρι να έρθει. Όσο κι αν πάρει. Έχω κάνει λάθος επιλογές, επειδή το νοίκι μου ήταν προτεραιότητα. Και είναι σημαντικό να έρχεσαι αντιμέτωπος και με αυτή την πλευρά του επαγγέλματός μας. Δεν θέλω να κάνω κάτι άλλο. Σπούδασα Θέατρο. Από αυτό ζω, κι από αυτό θέλω να ζω στο μέλλον.

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Κανείς δεν γράφει πουθενά τίποτα για τον μεγάλο αριθμό των κριτικών που ανοίγουν σάιτ ή ένα μπλογκ ή μια σελίδα στο facebook και βγάζουν τη χολή τους για ανθρώπους που κάνουν τις παραστάσεις αυτές. Προσπαθούν να δημιουργήσουν άγχος και φόβο απ’ το τίποτα. Έχουμε να συζητήσουμε πιο σοβαρά θέματα στον χώρο. Θίγουν τα λάθος ζητήματα. Δεν είναι μαθηματικά. Δεν γίνεται να διαφωνείς με την ελεύθερη αγορά μόνο όπου σε συμφέρει. Γιατί και το ότι γράφει ο καθένας προσβλητικές κριτικές όπου να ‘ναι για όποιον να ‘ναι στο Διαδίκτυο στην ελεύθερη αγορά ανήκει. Θα πω και το εξής όμως για την κάθε ομάδα που ανεβάζει μια παράσταση. Αν ξεκίνησε με τη σκέψη «ας μαζευτούμε να κάνουμε κάτι», καλύτερα να μη συμβεί ποτέ. Αν δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ επειδή ζουν για να λένε ιστορίες, τότε να πέσουν με τα μούτρα!

Τι γνώμη έχεις για τον πειραματισμό;

* Τον αρνούμαι ως όρο στο θέατρο. Ανεβάζεις μια παράσταση ή όχι. Δεν πειραματίζεσαι. Ανέβασες αυτό, με τον εξής τρόπο.

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

* Θέλω ηρεμία. Φαντάζει πολύ μακρινή αυτή τη στιγμή.

Μίλησέ μας για τη σχέση σου με τα ζώα! Έχεις κατοικίδιο;

* Είχα. Μια γάτα. Τη Βένη. Πάει η Βένη πια.

***

Ευχαριστούμε τον Νίκο Πανταζάρα για τις φωτογραφίες.

 

 

 

 

 

 

 

eirini aivaliwtouΓιώργος Κατσής: «Έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου, που είναι πάντα ο μεγαλύτερός μου αντίπαλος»
Περισσότερα

Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη: Ο «Ζητιάνος» είναι ο Έλληνας που νομίζει ότι θα τη σκαπουλάρει χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσει…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η «Έξοδος», η προηγούμενη παράστασή της, έγινε sold out όπου κι αν παρουσιάστηκε, απέσπασε θετικότατες κριτικές και τα εγκωμιαστικά σχόλια των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, είχε ευρύτατη αποδοχή από το κοινό, φιλοξένησε συγκινητικές συναντήσεις και συζητήσεις. Ήταν πραγματικά μια παράσταση που διέφερε. Με εντυπωσιακό τρόπο ταξίδευε το κοινό μέσα από τη φωνή και την οπτική των γυναικών-ρόλων στα σημαντικότερα γεγονότα της Ιστορίας μας και συγκινούσε.
Αυτή τη φορά με άξονα και πάλι τη γυναικεία παρουσία και τα γυναικεία συναισθήματα, διαβάζοντας την Ιστορία μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα, άγνωστο στο πολύ κοινό, η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη μας ταξιδεύει στον κόσμο του Καρκαβίτσα. Αν ο Ανδρέας Καρκαβίτσας ανήκει στους κλασικούς της νεότερης πεζογραφίας μας, «Ο ζητιάνος» είναι ασφαλώς το κλασικότερο έργο του. Ο ηθογράφος και θαλασσογράφος Καρκαβίτσας γίνεται εδώ έμπειρος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής. Η περιγραφή του κοινωνικού μικρόκοσμου, με τους ανθρώπους και τους χώρους του, ξετυλίγεται σε ένα από τα δυνατότερα μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο, που γράφτηκε το 1896, εκτυλίσσεται σ’ ένα χωριό της Θεσσαλίας κοντά στις εκβολές του Πηνειού, το Νυχτερέμι. Το Νυχτερέμι είναι υπό την κυριαρχία του Αλή Πασά, άρχοντας του χωριού είναι ο μπέης, που κατοικεί στο κονάκι του. Οι κάτοικοι του χωριού, οι Καραγκούνηδες, μαζεύονται συχνά στο σπιτομάγαζο του Μαγουλά, όπου συζητούν πολιτικά θέματα. Με μια τέτοια συνάντηση των καραγκούνηδων αρχίζει και το έργο του ο Καρκαβίτσας.
Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη είναι θεατρολόγος, σκηνοθέτις και ηθοποιός, με αξιόλογες και αξιοζήλευτες συνεργασίες. Απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Δραματικής Σχολής Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη, κάτοχος Μάστερ (ΜΑ in Arts) Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας από το Goldsmiths University of London, εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή στο Brunel University of London. Έχει εκπαιδευτεί δίπλα σε κορυφαίους δασκάλους και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ενεργά και επιτυχημένα με τη σκηνοθεσία. Έχει διδάξει στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, σε δραματικές σχολές, δημόσια Ι.Ε.Κ. και σε πολλά σεμινάρια, ενώ έχει επίσης ιδρύσει τη θεατρική ομάδα Anima. Συνεργάστηκε με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ως καλλιτεχνική υπεύθυνη της Παιδικής – Εφηβικής Σκηνής και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του ΔΗΠΕΘΕ. Έχει εντρυφήσει στο σωματικό θέατρο, που ξεκινά από τη μέθοδο των σωματικών ενεργειών του Στανισλάβσκι, περνά στον Γκροτόβσκι και κάνοντας μια διαδρομή φτάνει στο Ζακ Λεκόκ, τη μέθοδο του οποίου σπούδασε στο Λονδίνο.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο catisart.gr μας μιλά για τα παιδικά της χρόνια και τους τόμους του «Μικρού Ήρωα» που διάβαζε μετά μανίας, για την απόφασή της να ασχοληθεί με το θέατρο παρακολουθώντας ένα σεμινάριο. «Μαγεύτηκα και σαν να ένιωσα ότι ανακάλυψα ένα κομμάτι που έλειπε από μέσα μου» μας λέει χαρακτηριστικά. Μας αναλύει τον Καρκαβίτσα και τον «Ζητιάνο» του, επισημαίνοντας πόσο σημαντικό είναι να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα κείμενα, τα οποία σηματοδοτούν τη νεοελληνική πεζογραφία και έχουν καθορίσει την αντίληψή μας για τον κόσμο.
Ο «Ζητιάνος» παρουσιάζεται στο Θέατρο Από Μηχανής (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο) κάθε Σάββατο στις 18:00 και κάθε Κυριακή στις 17:00. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο στο οποίο αξίζει να αναφερθούμε είναι ότι ο Καρκαβίτσας, αυτός ο σπουδαίος λογοτέχνης, δεν έχει ξανανέβει ποτέ στη σκηνή. Και φυσικά ούτε ο «Ζητιάνος» του. Η παράσταση εκτυλίσσεται σε ένα άκρως εικαστικό τοπίο δίνοντάς μας με σύγχρονο τρόπο ένα έργο παλιό και ρεαλιστικό χωρίς να χαθεί η ουσία του, το περιβάλλον που εκτυλίσσεται η ιστορία και οι χαρακτήρες όπως εξελίσσονται στο βιβλίο. Πρόκειται για μια ξεχωριστή παράσταση, αινιγματική και ατμοσφαιρική, που δεν πρέπει να χάσουμε… Γιατί, όπως ενδεικτικά μας εξηγεί η Ρουμπίνη: «Ο «Ζητιάνος» είναι ο Έλληνας πολιτικός, ο Έλληνας έμπορος, ο Έλληνας γιατρός, ο έξυπνος και πονηρός Έλληνας, που νομίζει ότι θα τα καταφέρει και θα τη σκαπουλάρει χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσει μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνας».

* Δεν θα ξεχάσω ποτέ με πόση λαχτάρα περίμενα να έρθει ο πατέρας μου από τη δουλειά (ήταν προϊστάμενος στο πρακτορείο εφημερίδων Αθηναϊκού Τύπου) και να μου φέρει εφημερίδες και περιοδικά αλλά κυρίως τους τόμους του «Μικρού Ήρωα» που διάβαζα με μανία. Έχω διαβάσει όλο το «Μικρό Ήρωα» δύο φορές.

Πότε πρωτοήρθατε σε επαφή με το θέατρο και πότε αποφασίσατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με αυτό;

* Οι γονείς μου με πήγαιναν στο θέατρο από μικρή αλλά η σοβαρή επαφή μου ολοκληρώθηκε ένα καλοκαίρι που παρακολούθησα ένα σεμινάριο εκπαιδευτικών στην Ακράτα, εγώ ως φοιτήτρια της θεατρολογίας. Μαγεύτηκα και σαν να ένιωσα ότι ανακάλυψα ένα κομμάτι που έλειπε από μέσα μου.

Πώς ξεκίνησε η πορεία σας στο χώρο της σκηνοθεσίας;

* Από την αρχή ήθελα να πάω προς τα εκεί. Παρόλο που τελείωσα τη σχολή θεάτρου Θεοδοσιάδη, πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αγαπάω τη σκηνοθεσία και ξεκίνησα το μάστερ μου στο εξωτερικό με αυτή την κατεύθυνση.

Ποιες είναι οι θεατρικές και κινηματογραφικές επιρροές σας;

* Έχω περισσότερο εντρυφήσει στο λεγόμενο σωματικό θέατρο, που ξεκινά από τη μέθοδο των σωματικών ενεργειών του Στανισλάβσκι, περνά στον Γκροτόβσκι και κάνοντας μια διαδρομή φτάνει στον Ζακ Λεκόκ, τη μέθοδο του οποίου σπούδασα στο Λονδίνο. Τον κινηματογράφο τον λατρεύω, ειδικά τον ευρωπαϊκό αλλά και τον καλό αμερικάνικο.

 

Σύντομα θα παρουσιάσετε τον «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα. Σίγουρα πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, εσείς όμως γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο για να μεταφερθεί στο θέατρο;

* Ένα ιδιαίτερο στοιχείο στο οποίο αξίζει κανείς να αναφερθεί είναι ότι ο Καρκαβίτσας, αυτός ο σπουδαίος λογοτέχνης, δεν έχει ξανανέβει ποτέ στη σκηνή. Και φυσικά ούτε ο «Ζητιάνος» του. Ξεκινάμε λοιπόν από τη βάση του πόσο σημαντικό είναι να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα κείμενα, τα οποία σηματοδοτούν τη νεοελληνική πεζογραφία και έχουν καθορίσει την αντίληψή μας για τον κόσμο.
Επίσης μετά την «Έξοδο», η οποία αναφερόταν σε συγκεκριμένη περίοδο της ελληνικής ιστορίας (το πρώτο μέρος της αφορούσε στο 1821), ένιωσα την ανάγκη να δω ξανά αυτή την περίοδο και πιο συγκεκριμένα την περίοδο δημιουργίας του ελληνικού έθνους και ο «Ζητιάνος» ήταν ό,τι πιο κοντά σε αυτή την περίοδο. Η κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, μου δημιουργεί την ανάγκη μιας έντονης αναζήτησης και μελέτης του παρελθόντος, σχεδόν αναπόδραστης.

Τι χαρακτήρας είναι ο «Ζητιάνος»;

* Ο «Ζητιάνος» είναι ο Έλληνας πολιτικός, ο Έλληνας έμπορος, ο Έλληνας γιατρός, ο έξυπνος και πονηρός Έλληνας, που νομίζει ότι θα τα καταφέρει και θα τη σκαπουλάρει χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσει μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνας. Που νομίζει ότι θα καταφέρει να κοροϊδέψει, θα καταφέρει να εξαπατήσει αλλά θα βγει αλώβητος.
Ταυτόχρονα είναι και από τους πιο κακούς και σκοτεινούς χαρακτήρες της ευρύτερης ελληνικής και ξένης γραμματείας. Με το «Ζητιάνο» δεν υπάρχει κάθαρση.

Ποια είναι η σκηνοθετική σας ματιά στο έργο;

* Ο σκοπός μου είναι να δω με σύγχρονο τρόπο ένα έργο παλιό και ρεαλιστικό χωρίς να χαθεί η ουσία του, το περιβάλλον που εκτυλίσσεται η ιστορία και οι χαρακτήρες όπως εξελίσσονται. Για αυτό το λόγο μέσα από αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμό, οδηγηθήκαμε στη χρήση μάσκας και στη δημιουργία ενός άκρως εικαστικού τοπίου, καθώς και σε μια φόρμα υποκριτικής πιο μετρημένη και στυλιζαρισμένη.

Τον «Ζητιάνο» τον ανεβάσατε και πέρυσι με ιδιαίτερη επιτυχία, γιατί όμως για τόσο λίγες παραστάσεις;

* Ο «Ζητιάνος» ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας για αρκετές παραστάσεις και στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα το δεύτερο μέρος της σεζόν για λίγο με σκοπό να συνεχιστεί και φέτος.

Τι κοινό με την εποχή που ζούμε έχει το έργο;

* Είναι γεγονός ότι εφόσον μιλάμε για νεοελληνικό έργο, μιλάμε και για την ελληνική ιστορία, η οποία και δυστυχώς πολλές φορές επαναλαμβάνεται. Θέλω με αυτό να πω ότι πολλές ιστορικοί περίοδοι και γεγονότα μοιάζουν να έχουν πολλά κοινά κυρίως σε σχέση με τις κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν. Το ίδιο μπορεί κανείς να πει για το «Ζητιάνο»: αναφέρεται σε μια πολύ μεταβατική περίοδο, που τα σύνορα του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους είναι πολύ κοντά και γίνονται αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις για την προσάρτηση και των υπόλοιπων περιοχών. Ταυτόχρονα, έπειτα από 400 έτη τουρκοκρατίας, στον ελληνικό χώρο επικρατεί μεγάλη φτώχεια, αμάθεια, δεισιδαιμονία και μιζέρια. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι αυτά είναι χαρακτηριστικά που δεν έχουν άμεση σχέση με το σήμερα. Όμως αν σκεφτεί κανείς πιο σφαιρικά θα διαπιστώσει πως βρισκόμαστε σε μια μεταιχμιακή κατάσταση, που τα σύνορά μας βάλλονται, υπάρχει μεγάλη έλλειψη πολιτισμού και ημιμάθεια, κατακερματισμός της γνώσης, έλλειψη συνειδητότητας και κυρίως μια ανάγκη «ζητιανιάς», προκειμένου να μη χαθούν εκείνα τα προνόμια και οι ευκολίες που για χρόνια νομίζαμε ότι είχαμε.

 

Όπως και στην «Έξοδο», η πλοκή της παράστασης ξετυλίγεται από την πλευρά των γυναικών της ιστορίας. Πιστεύεται ότι η συμβολή της γυναίκας, ειδικά της ανώνυμης γυναίκας, στην Ιστορία δεν είναι επαρκώς φωτισμένη;

* Οι τελευταίες παραστάσεις της ομάδας είχαν έναν κοινό άξονα: την αφήγηση της εκάστοτε ιστορίας μέσα από τη φωνή και την οπτική των γυναικών-ρόλων, ολοκληρώνοντας με αυτό τον τρόπο μια τριλογία («Ιούλιος Καίσαρας: scripta femina», «Έξοδος» και τώρα «Ο Ζητιάνος»). Αυτή ήταν μια συνειδητή απόφαση, θέλοντας ως ομάδα να προβάλλουμε τη γυναικεία πλευρά, τα γυναικεία συναισθήματα και ταυτόχρονα να διαβάσουμε τις συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, άγνωστο στο πολύ κοινό. Και ένας βασικός λόγος ήταν αυτός ότι η συμβολή της γυναίκας στην Ιστορία δεν ήταν τόσο προβεβλημένη. Όπως βέβαια με έναν τρόπο και στη συνέχεια.

Μιλήστε μας για την «Anima», που μετράει ήδη κάποια χρόνια στο ελληνικό θέατρο με αρκετές σημαντικές παραστάσεις στο ενεργητικό της.

* Η Ομάδα Anima δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στο χώρο του θεάτρου έχοντας μια ομάδα μόνιμων ηθοποιών και συντελεστών και πειραματίζεται γύρω από σύγχρονες θεατρικές φόρμες αφήγησης. Το ενδιαφέρον της ομάδας στρέφεται γύρω από την ιδέα του πώς μπορεί να παρουσιαστεί ένα κλασικό κείμενο ώστε να αφορά το σήμερα. Ο πειραματισμός έγκειται τόσο στο κομμάτι της φόρμας, δηλαδή της όψης της παράστασης όσο και στην υποκριτική μέθοδο. Η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία δουλεύει η ομάδα είναι μια μεταμπρεχτική προσέγγιση των κειμένων. Επίσης μέσα από την ουσιαστική χρήση της μουσικής ως παρτενέρ των ηθοποιών, την κίνηση και τη σωματοποιημένη έκφραση των ρόλων, προσεγγίζεται η υποκριτική.

Τι αποκομίσατε από τη συνεργασία σας με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ως καλλιτεχνική υπεύθυνη της Παιδικής-Εφηβικής Σκηνής και των εκπαιδευτικών του προγραμμάτων;

* Ήταν μια πολύ σημαντική και ιδιαίτερη εμπειρία κυρίως όσον αφορά το οργανωτικό και διοικητικό κομμάτι της λειτουργίας ενός ΔΗΠΕΘΕ. Είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ γιατί έχει να κάνει με τη χάραξη του συνόλου της πολιτιστικής πολιτικής ενός τόπου, μιας περιοχής.

Πώς ήταν η εμπειρία σας από την περιφέρεια; Πόσο διψάνε για θέατρο οι μικρότερες πόλεις της Ελλάδας;

* Τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά στην περιφέρεια, άλλοι ρυθμοί, άλλες δομές, άλλη οργάνωση. Σου δίνεται η ευκαιρία να παραγάγεις ουσιαστικό έργο, να φτιάξεις δομές, να δεις το θέατρο πιο σφαιρικά. Από τις πιο ωραίες εμπειρίες μου ήταν όταν οργάνωσα μια παράσταση με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ήταν εμπειρία ζωής.

Τι θέατρο ονειρεύεστε και ποιο είναι το είδος του θεάτρου που πιστεύετε ότι χρειαζόμαστε στις μέρες μας;

* Δεν ξέρω, έχουν μπερδευτεί οι τάσεις, το μεταδραματικό έχει γίνει μετά, μετά, μετά και πάει λέγοντας. Νομίζω ότι ψάχνουμε το στίγμα της εποχής γενικά. Ονειρεύομαι το να κάνουμε καλό θέατρο και να αφουγκραζόμαστε την εποχή μας.

Από τις σπουδές σας στο Λονδίνο και την εξοικείωσή σας με τα εκεί καλλιτεχνικά δρώμενα, πώς θα χαρακτηρίζατε τους Έλληνες καλλιτέχνες σε σχέση με τους ξένους;

* Οι Έλληνες είναι πολύ ταλαντούχοι και πια συναγωνίζονται τους ξένους ως πολυεργαλεία κυρίως στην υποκριτική. Δεν υπάρχουν όμως σοβαροί παραγωγοί και οργάνωση ώστε να γίνονται πιο σοβαρά και μεγάλα πράγματα. Επίσης δεν υπάρχει αξιοκρατία όπως υπάρχει στο εξωτερικό. Αυτό είναι μεγάλο πλήγμα γενικά για τη χώρα και όχι μόνο στον τομέα του θεάτρου.

Πώς κρίνετε το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Θεωρώ ότι είναι ένα φαινόμενο πολυδιάστατο, με πολλά θετικά αλλά και αρνητικά. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει τόσο μεγάλος αριθμός παραστάσεων και αυτό λέει κάτι. Η κρίση οδηγεί στη συσπείρωση και την πολιτισμική δημιουργία, ωστόσο στην περίπτωση της Ελλάδας έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Όλοι κάνουν θέατρο με όποιο μέσο, σε αυτό συντέλεσαν και οι άπειρες θεατρικές σχολές που δημιουργήθηκαν, πολλές χωρίς αυστηρά κριτήρια. Άρχισαν να μπαίνουν πολλοί φοιτητές θεωρώντας ότι το θέατρο είναι εύκολο, κάτι σαν life style. Χάθηκε η δυσκολία και άρα και η μαγεία του ταξιδιού σε βαθιά νερά.

Αγοράζετε / διαβάζετε εφημερίδα;

* Διαβάζω πολύ και αγοράζω εφημερίδες. Μου αρέσει η μυρωδιά του χαρτιού στα χέρια μου.

Τι γνώμη έχετε για το Διαδίκτυο; Πιστεύετε ότι αυτό είναι το μέλλον και ότι η έντυπη ενημέρωση εξαφανίζεται;

* Σίγουρα αποτελεί το μέλλον και ήδη έχει κυριαρχήσει έναντι της έντυπης ενημέρωσης. Όμως και εδώ χρειάζεται προσοχή γιατί δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος και ξεπετάγονται πολλά σκουπίδια που οδηγούν σε παραπληροφόρηση και σκοταδισμό.

Ποιους θαυμάζετε στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Γενικά μου αρέσει να διαβάζω διαφορετικά είδη και να παρακολουθώ διαφορετικές τάσεις είτε στη ζωγραφική, είτε στη μουσική. Δε θέλω να ξεχωρίσω. Μου αρέσει να εντρυφώ στις περιόδους και στις φόρμες, έτσι για π.χ. μου αρέσει ο ρομαντισμός αλλά και ο σουρεαλισμός το ίδιο. Θα πω μόνο για το θέατρο, ότι λατρεύω το Σαίξπηρ.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο;

* Και πάλι δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα γιατί πολλά βιβλία με σημάδεψαν από μικρή και Ελλήνων και ξένων. Πραγματικά δεν θέλω να ξεχωρίσω.

Για ποια πράγματα σήμερα αξίζει να υψώσουμε τη φωνή;

* Για τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις μας. Για την έλλειψη δικαιοσύνης που χαρακτηρίζει αυτή τη χώρα.

Πώς είναι η καθημερινότητά σας στην Αθήνα και οι αγαπημένες σας συνήθειες;

* Γενικά αγαπώ πολύ την Αθήνα παρ’ όλα τα κακά της, κυρίως γιατί δεν βαριέσαι ποτέ και σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις πολλά πράγματα. Μου αρέσει να περπατάω σε γειτονιές της και να τις εξερευνώ. Μου αρέσει να βλέπω την Ακρόπολη από όλες τις πλευρές και τις γωνίες, που μπορείς να τη δεις. Μου αρέσει να πηγαίνω για καφέ, να τρώω στα ταβερνάκια, να βλέπω θέατρο και σινεμά.

Ποια από τις συμβουλές που έχετε πάρει, δεν την ξεχνάτε ποτέ;

* Να μην εγκαταλείπεις, να προσπαθείς για αυτό που θέλεις και στο τέλος το καλό δικαιώνεται!

Τι γνώμη έχετε για τη συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στα ζώα;

* Είναι κακή όπως και γενικά η συμπεριφορά μας απέναντι σε οτιδήποτε αδύναμο.

Ποια είναι η δική σας σχέση με τα ζώα; Έχετε κατοικίδιο;

* Αγαπώ τα ζώα ειδικά τα σκυλάκια αλλά ο τρόπος ζωής στην Αθήνα και η δουλειά η συγκεκριμένη δεν σου αφήνουν πολλά περιθώρια για κατοικίδιο.

Ευχαριστώ πολύ!

* Κι εγώ ευχαριστώ!

 

Ανδρέας Καρκαβίτσας
Ο Ζητιάνος

Θέατρο Από Μηχανής
Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο
210 5232097

Από 21 Οκτωβρίου και μόνο για 12 παραστάσεις
Παραστάσεις: Σάββατο στις 18:00, Κυριακή στις 17:00
Τιμές εισιτηρίων: 15 € & 12 € μειωμένο & φοιτητικό, 9 € γκρουπ, 5 € ατέλειες

Ο «Ζητιάνος» του Ανδρέα Καρκαβίτσα, επιστρέφει. Μετά την περσινή επιτυχία, η παράσταση της ομάδας Anima (υποψήφια για το βραβείο Κάρολος Κουν για την παράσταση «Έξοδος») σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και συμπαραγωγή του ΔηΠεΘε Ρούμελης με τη Λυκόφως φιλοξενεί, έρχεται από τις 21 Οκτωβρίου και μόνο για 12 παραστάσεις στο Θέατρο Από Μηχανής. Ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας διασκευάζεται πρώτη φορά για το θέατρο μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά. Μια παράσταση για τους ενήλικες, τους εφήβους και για όλη την οικογένεια. Προμηθευτείτε έγκαιρα τα εισιτήριά σας στο https://www.viva.gr/tickets/ theatre/apo-mixanis/o-zitianos

Ο Ζητιάνος του Καρκαβίτσα αναφερόμενος στην εποχή της προσάρτησης της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος (1881) σκιαγραφεί την κατάσταση ενός χωριού του θεσσαλικού κάμπου και των κατοίκων του, οι οποίοι κυριαρχημένοι από ταπεινά ένστικτα, από παγανιστικές δοξασίες, φτώχεια και αμάθεια, γίνονται υποχείρια ενός δαιμόνιου επαγγελματία Επαίτη, ο οποίος τους οδηγεί προς την καταστροφή. Με αυτόν τον τρόπο ο Καρκαβίτσας προβάλλει τη φθορά του παλιού μεσαιωνικού κόσμου, στον οποίο επικρατούσαν οι δόλιοι, οι επιτήδειοι και οι ισχυροί, προτείνοντας τελικά μέσα από την απόλυτη επικράτηση του κακού, το αντίθετό της, δηλαδή την εξέλιξη, τη μόρφωση, την πνευματικότητα, την κυριαρχία των θετικών ενστίκτων έναντι των αρχέγονων ηθών, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και εν τέλει την επίμοχθη αντίσταση στο πιο ισχυρό.

Στο Νυχτερέμι, ένα χωριό κοντά στις εκβολές του Πηνειού, ενώ οι κάτοικοί του βρίσκονται στα δικαστήρια με τον μπέη της περιοχής, στην προσπάθειά τους να ξεκαθαρίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χωριού, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρουν να νικήσουν και να θεωρηθούν τα κτήματα δικά τους και όχι του μπέη, φτάνει ένας ζητιάνος μαζί με το δεκαπεντάχρονο ζητιανόπουλό του.

Το κύριο πρόσωπο του μυθιστορήματος, ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας, αφού ξυλοφορτωθεί από τον τελωνοφύλακα Βαλαχά, θα προκαλέσει τη συμπόνια των κατοίκων που θα του προσφέρουν φιλοξενία και τροφή. Την επόμενη μέρα, ο ζητιάνος θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών του χωριού, με τα «θαυματουργά βοτάνια» του, και θα κατορθώσει να πουλήσει, το «αγαπόχορτο», το «σερνικοβότανο» και άλλα βοτάνια, καθώς και υλικά για ξόρκια και για μαγικά, παίρνοντας σε αντάλλαγμα ό,τι πιο ακριβό έβλεπε ότι είχε το κάθε σπίτι, που θα το μεταπουλούσε και θα γέμιζε με χρυσές λίρες. Αδιάφορος και ασυγκίνητος για τη μοίρα και την τύχη αυτών των γυναικών θα δώσει βοτάνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και στο θάνατο, ενώ θα καθοδηγήσει επιδέξια όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες, να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του· να εκδικηθεί δηλαδή το ξύλο που έφαγε από τον τελωνοφύλακα και παίζοντας με την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία τους, να τους καθοδηγήσει να βάλουν φωτιά στο σπίτι που μένει για να τον κάψουν ζωντανό. Τέλος, θα βάλουν φωτιά και στο μεγάλο σπίτι του μπέη, οπότε παρεμβαίνουν οι ελληνικές Αρχές και οι Τούρκοι αφέντες της περιοχής, οδηγώντας όλους τους άντρες στη φυλακή της Λάρισας.

Στην παράσταση της ομάδας Anima η ιστορία ξετυλίγεται από την πλευρά των γυναικών της ιστορίας, οι οποίες ακόμα πιο εγκλωβισμένες στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, επηρεασμένου βαθιά από την οθωμανική κοινωνική δομή, στέκουν ανήμπορες να αντισταθούν και να προφυλάξουν τα παιδιά τους, τους εαυτούς τους και τους άντρες που κάνουν κουμάντο, από το επερχόμενο κακό που φέρει επιδέξια μαζί του ο άντρας Ζητιάνος. Έτσι βλέπουμε στην αρχή της ιστορίας τις γυναίκες πεθαμένες πια, στο μεταίχμιο του άλλου κόσμου, να επιστρέφουν πίσω στον τόπο τους για να ξαναζήσουν την ιστορία τους, να την διηγηθούν και να καταλάβουν… Μέσα μια σύγχρονη εικαστική αναπαράσταση αναλαμβάνουν διάφορους ρόλους, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τόσο τη δική τους πλευρά όσο και την πλευρά των αντρών της ιστορίας.

 

Συντελεστές
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Διεύθυνση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.

Διαβάστε ακόμη:

 

eirini aivaliwtouΡουμπίνη Μοσχοχωρίτη: Ο «Ζητιάνος» είναι ο Έλληνας που νομίζει ότι θα τη σκαπουλάρει χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσει…
Περισσότερα