‘Hχος και φως

Πόσους χτύπους αντέχει η καρδιά σου;

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

120 χτύποι το λεπτό
120 battements par minute

του Ρομπέν Καμπιγιό

Μια ταινία – ωδή της συλλογικότητας, του αγώνα προς έναν κοινό σκοπό αλλά και της αγάπης, αυτής που δίνεται χωρίς όρια και κάνει την καρδιά να χτυπά σε 120 παλμούς!

 

Βραβευμένη με το Grand Prix ή αλλιώς τον Αργυρό Φοίνικα στο 70ο Φεστιβάλ Κανών, αλλά και με το Βραβείο της Επιτροπής Κριτικών Κινηματογράφου, η ταινία – φαινόμενο του Καμπιγιό έγινε το talk-of-the-festival, αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς και μπήκε αυτόματα στο πάνθεον των «κλασικών» ταινιών. Με το πάθος της, έκανε ακόμα και τον πρόεδρο της επιτροπής του Φεστιβάλ Κανών, Πέδρο Αλμοδόβαρ, να συγκινηθεί στη συνέντευξη Τύπου, περιγράφοντας την κινηματογραφική της δύναμη, την επίκαιρη ανάγνωσή της αλλά και την πολιτική της βαρύτητα. Το «120 χτύποι το λεπτό» είναι μια ταινία ουμανιστική, σπαρακτική και παρορμητική!

Σύνοψη:
Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ενώ το AIDS έχει ήδη κοστίσει αμέτρητες ζωές τα τελευταία δέκα χρόνια, οι ακτιβιστές της Act Up στο Παρίσι, πολλαπλασιάζουν τις δράσεις τους με σκοπό να ανατρέψουν τη γενική αδιαφορία. Ο νεοφερμένος στην ομάδα, Νατάν, θα συγκλονιστεί από τη δυναμικότητα του Σον, ενός από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης, που καταναλώνει τις τελευταίες του δυνάμεις του στη μάχη ενάντια στο κράτος και τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ο Καμπιγιό για την ταινία του…
Μια πολιτική ταινία
«Το 120 BPM δεν είναι μία νοσταλγική ταινία, αλλά μία πολιτική ταινία, μία ταινία για αυτούς που χάθηκαν και για εμάς που έχουμε μείνει εδώ και παλεύουμε ακόμα. […] Το 1992, μην ξεχνάμε πως είμαστε σε μία περίοδο που υπάρχει ομοφοβία, οι συζητήσεις για προφυλακτικά ήταν απαγορευμένες στα σχολεία και η ανταλλαγή σύριγγας ήταν η πιο συνηθισμένη πρακτική. Η Act Up – Paris ήταν μια οργάνωση γεμάτη δυναμικούς ανθρώπους στην χειρότερη περίοδο της επιδημίας του ιού που όμως κατάφεραν και άνοιξαν έναν διάλογο για αυτό και βοήθησαν και άλλους ανθρώπους, που είχαν προσβληθεί από την αρρώστια, όπως χρήστες ναρκωτικών, αιμοφιλικούς, κ.ά.»

Η δύναμη της Κοινότητας
«Σήμερα, με τα Κοινωνικά Μέσα και το Διαδίκτυο είναι πολύ εύκολο να είμαστε μέρος μιας κοινότητας, αλλά χωρίς να ενσωματωνόμαστε πραγματικά σε αυτή την κοινότητα. Τη εποχή που διαδραματίζεται το 120 BPM, οι άνθρωποι έπρεπε να βρεθούν μαζί, στον ίδιο χώρο, και να ανταλλάξουν ιδέες κοιτώντας ο ένας τον άλλο. Ήταν η εποχή του φαξ, όπου οι οργανώσεις δεν μπορούσαν να μεταδίδουν τις εικόνες τους άμεσα, όπως γίνεται σήμερα, και η τηλεόραση έπαιζε ένα τεράστιο ρόλο – γεγονός που επηρέαζε τον τρόπο που η οργάνωση σχεδίαζε τις ενέργειές της, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα Μέσα αυτά.»

GRAND PRIX 70ο Φεστιβάλ Κανών
Βραβείο FIPRESCI
Υποψήφιο για το Βραβείο LUX 2017

28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ WEIRD WAVE

23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΠΡΕΜΙΕΡΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ Ρ. ΚΑΜΠΙΓΙΟ & ΤΟΥ Α. ΒΑΛΟΥΑ,
ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟ 23Ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝ/ΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ

Ο Διεθνής Τύπος έγραψε…

Μία ταινία που συνδυάζει εντυπωσιακά την ελεγεία, την τραγωδία, την επείγουσα ανάγκη και την ενθουσιώδη ευφορία. […] Αυτή η ταινία έχει αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος της: παλμό. Είναι γεμάτη κινηματογραφική ζωή. ★★★★★ The Guardian

Το εξαιρετικό ακτιβιστικό δράμα του Ρομπέν Καμπιγιό συνδυάζει το προσωπικό, το πολιτικό και το ερωτικό με έναν τρόπο που κάνει την καρδιά σου να χτυπά. Variety

Αυτή η ταινία είναι ένα κουτί: μια ουτοπία και ένα κύτταρο, μια μηχανή ικανή για συναισθήματα που προκαλεί η ηλεκτρονική μουσική. Δημιουργεί εδώ ένα ολόκληρο πλέγμα αισθήσεων που δεν είναι ποτέ μεταφορικό, αλλά σκηνογραφικό: ένας χώρος που θέλει να κατοικηθεί από χαρακτήρες που χρωστούν τα πάντα στη ζωντάνια της κίνησης των ηθοποιών, και να καταληφθεί από εξωτερικές δυνάμεις μέχρι τα όρια του μεταφυσικού ★★★★★ Liberation

Τόσο συναρπαστική και συγκινητική που μοιάζει να ξεφεύγει από τα πάντα, πέρα από κάθε υπολογισμό Το 120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ βρίσκεται σε μια κατάσταση θεϊκής χάρης στην οποία την οδηγεί η ενεργητικότητα και η επιθυμία της. Αγγίζει τους πάντες πολύ βαθιά. Αυτό σημαίνει μεγάλη ταινία ★★★★★ L’Express

Ταινία για τον αγώνα, τη συλλογικότητα και τον τραγικό έρωτα, το 120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ δεν φοβάται τίποτα. Ούτε το καινούργιο, ούτε την πολιτική, ούτε τελικά να κάνει σινεμά ★★★★★ Cinema Teaser

Εκτός από την υπογραφή μιας μεγάλης ταινίας, που βραβεύτηκε στις Κάνες, εν αναμονή των Σεζάρ, αποκαλύπτεται επίσης και μια εκπληκτική ομάδα νέων ηθοποιών – Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Antoine Reinartz – αστερισμοί που θα συνεχίσουν να λάμπουν. Paris Match

Η ταινία του Καμπιγιό έχει μια εξαίσια δυναμική που εμπνέεται από την αποφασιστικότητα των χαρακτήρων της και ενισχύεται από τη μουσική του Αρνό Ρεμποτίνι. ★★★★ Time Out

Ο Καμπιγιό σκηνοθετεί τον τρόπο έκφρασης και δράσης μιας μαχητικής ομάδας με προσοχή και ενσυναίσθηση που δεν εμποδίζουν την ειλικρίνεια, ακόμη και την ειρωνεία (πάντα καλοπροαίρετη). Le Monde

Μία από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ Κανών, η επική και σπαραχτική ταινία του Καμπιγιό είναι τόσο συναρπαστική όσο και απαιτητική και πολύ καλά κάνει. ★★★★ The Hollywood News

Η ταινία θα βγει στους κινηματογράφους στις 28 Σεπτεμβρίου από την Weird Wave | www.weirdwave.gr

Η επίσημη πρεμιέρα της ταινίας θα πραγματοποιηθεί, παρουσία του σκηνοθέτη Ρομπέν Καμπιγιό και του ηθοποιού, Αρνό Βαλουά, το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο του αφιερώματος στον σκηνοθέτη από το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας. Θα ακολουθήσει το επίσημο πάρτι της ταινίας στο Six d.o.g.s. (Αβραμιώτου 6-8, Μετρό: Μοναστηράκι).

Σκηνοθεσία / Σενάριο: Robin Campillo
Με τους: Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Adèle Haenel, Antoine Reinartz
Δ. Φωτογραφίας: Jeanne Lapoirie
Μουσική σύνθεση, ερμηνεία και παραγωγή: Arnaud Rebotini
Παραγωγή: Hugues Charbonneau & Marie-Ange Luciani
Διάρκεια: 144’ | Χώρα: Γαλλία | Έτος: 2017 | Είδος: Δράμα
Διανομή: Weird Wave

eirini aivaliwtouΠόσους χτύπους αντέχει η καρδιά σου;
Περισσότερα

«Klimaka a solo performance», κινησιολογική παράσταση της Έλιας Βεργανελάκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η «Klimaka a solo performance» είναι μία κινησιολογική μεταφορά σε σύλληψη και ερμηνεία Έλιας Βεργανελάκη της αέναης προσπάθειας του καημένου του ανθρώπου να σκαρφαλώσει ψηλά, ψηλότερα των άλλων ανθρώπων, ει δυνατόν όλων των άλλων, ψάχνοντας -μάταια ίσως- για το νόημα, ώστε να γίνει αποκάλυψη.

Τα κείμενα της παράστασης είναι συρραφή αποσπασμάτων από «Το Νόημα» – Κωμωδία, Πράξη Πρώτη της Μαρίας Λαϊνά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Έλια Βεργανελάκη

Συντελεστές:
σύλληψη-ερμηνεία: Έλια Βεργανελάκη
κινησιολογία: Μαρία Μεντέζ
μουσική: Δημήτρης Σιδερής-ηλεκτρικό λαούτο
κοστούμι: Λευτέρης Χουδαλάκης
video: Πέτρος Κολοτούρος
make up artist: Ευδοξία Οικονομάκη
σχεδιασμός φωτισμών: Γιάννης Λύκος
επεξεργασία ήχου: Τέλης Αριστοτέλης
αγγλικοί υπότιτλοι: Χρήστος Τσίρκας, Αντώνης Καζάκος
γαλλικοί υπότιτλοι: Φάνης Καρούσος, Julien Pessot

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων τον Μάιο του 2017.

Σύντομα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη.

eirini aivaliwtou«Klimaka a solo performance», κινησιολογική παράσταση της Έλιας Βεργανελάκη
Περισσότερα

Έλληνας μουσικός «ένωσε» την Adele και τη Celine Dion σε ένα ενδιαφέρον video clip

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Γιώργος Ψωμιάδης (Breadman) είναι τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Από το 2004 συμμετάσχει σε συναυλίες, τηλεοπτικές σειρές, ταινίες, τηλεοπτικές διαφημίσεις και θεατρικά έργα. Τραγουδά σε ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά, ναπολιτάνικα και διάφορα στυλ όπως ποπ, ελληνική, εναλλακτική ροκ, soul – R&B και άλλα.

To βιογραφικό του Γιώργου Ψωμιάδη

Discography
«Our Town» – The songs of the theater (2003) (Unreleased)

Theater
«Our Town» – Thornton Wilder (A.TH.O.A Theater)
«The Elephant man» – Bernard Pomerance (A.TH.O.A Theater)
«The Teahouse of the August» – John Patric (A.TH.O.A Theater)
«The Monster / Il Mostro» – Roberto Benigni (A.TH.O.A Theater)
«My Three Angels» – Samuel Spewack & Bella Spewack (Makrigiani Theater)

TV Series
«Kariotakis» – Et1 2009
«Big Bang» – Mega 2008
«Mia stigmi dio zoes – One moment two lives» – Mega 2008

Commercials
«Amstel» – beer (2008)
«Orange» – French Mobile Company (2008)
«Lyttos» – mineral water (2009)

Shows
«Chamogela – Smile» – tvCreta 2009

Cinema
«Epikindines Magirikes» director: Vasilis Tselemengos (2009)
«Chara» director: Elias Yianakakis (2012) [53o Cinema Festival of Thessaloniki]
«Sigharitiria stous esiodoxous» director: Katerina Voulgari (2012) [53o Cinema Festival of Thessaloniki]

Short Length Movie
«Natural Sellout» creator: George Louridas (2012) [14o Patras International Film Festival & 7o Cyprus International Film Festival]

Radio
ART FM (weekly radio show)
AWARDS
* First (#1) Place – International Artistic Contest, among 200 participants from 15 countries. Online by the public and by a jury of Celine Dion’s producers and collaborators. [2011]

* First (#1) Place – International Online Music Contest, among 32 participants. [2012]

* Second (#2) Place – HCSC – European Online Music Contest, among 22 participants. [2012]
FACTS
* Participation in musical project with other artists for which there were reports in the international press. (Las Vegas Sun, Le Parisien)

* Participation in the virtual choir of Grammy winner composer, Eric Whitacre, as tenor 1 & 2 and as alto 1 & 2, to the song «Fly to Paradise» which has been presented to Buckingham Palace and Queen Elisabeth [2013]

* Schoolarship for the Iasmos Drama School

eirini aivaliwtouΈλληνας μουσικός «ένωσε» την Adele και τη Celine Dion σε ένα ενδιαφέρον video clip
Περισσότερα

Chez Nous / This Is Our Land – Ποίηση χωρίς τέλος. Παρακολουθήστε το trailer

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Πoλίν, μια αυτοαπασχολούμενη νοσοκόμα σε μια περιφέρεια ορυχείων στη Βόρεια Γαλλία, μεγαλώνει μόνη τα δύο της παιδιά και φροντίζει τον πατέρα της, έναν πρώην σιδηρουργό. Αφοσιωμένη και γενναιόδωρη όπως είναι, οι ασθενείς της την αγαπούν και υπολογίζουν σε αυτή. Όμως κανείς δεν βλέπει πως η Πoλίν παίρνει σιγά σιγά έναν δρόμο που κανείς από την οικογένειά της δεν έχει ξαναπάρει. Ένα ανερχόμενο εθνικιστικό κόμμα, σε αναζήτηση σεβασμού, θα εκμεταλλευτεί τη δημοφιλία της, τοποθετώντας την υποψήφιά του στις τοπικές εκλογές.

«Μια παθιασμένη πολιτική δήλωση» – Screendaily

ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
(CHEZ NOUS / THIS IS OUR LAND)

Η νέα ταινία του Λούκα Μπελβό («38 Μάρτυρες», «Μήπως είσαι ο τύπος μου;») που δίχασε τη Γαλλία!

Aπό 7 Σεπτεμβρίου στους Κινηματογράφους

  • Στην ταινία του, ο Λούκα Μπελβό περιγράφει όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά στη Γαλλία, όπου η ακροδεξιά έχει γίνει κοινός τόπος κι όπου οι άνθρωποι γλιστρούν από τη μοναξιά στην παραίτηση, από την παραίτηση στον φόβο και από τον φόβο στο μίσος. Κάθε αντίθετη αναφορά, κουβέντα ή επισήμανση πέφτει στο κενό – γι’ αυτό ίσως η μυθοπλασία να είναι η μόνη ικανή απάντηση που μπορεί να ακουστεί, αφού απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα. Η ταινία προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στους οπαδούς της Λεπέν στη Γαλλία, αφού μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη, που από τη μια μας βάζει σε προοπτική και ταυτόχρονα πρόσωπο με πρόσωπο με τους εαυτούς μας: μια σκληρή, αλλά πάντα γενναιόδωρη αναμέτρηση.

Πρωταγωνιστούν: Έμιλι Ντεκέν, Γκιγιόμ Γκουί, Αντρέ Ντουσολιέ
2017. Γαλλία – Βέλγιο. Έγχρωμη Γλώσσα: Γαλλικά. Είδος: Κοινωνικό, Πολιτικό. | Διάρκεια 114’

Trailer:

eirini aivaliwtouChez Nous / This Is Our Land – Ποίηση χωρίς τέλος. Παρακολουθήστε το trailer
Περισσότερα

Ταραντέλα ντι Ρούκουνα [ή Το παιδί της φύσης] – οδηγός επιβίωσης ελεύθερου κάμπινγκ για ερωτοχτυπημένους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια ελληνική ταραντέλα, η Ταραντέλα ντι Ρούκουνα, οδηγός επιβίωσης ελεύθερου κάμπινγκ για ερωτοχτυπημένους.

Το νέο καλοκαιρινό single το Θέμου Σκανδάμη είναι ήδη εδώ.

Θέμος Σκανδάμης – Ταραντέλα ντι Ρούκουνα / Το παιδί της φύσης (οfficial lyric video)

Ο Θέμος Σκανδάμης με τη γνωστή αμεσότητα των Live του, τις ανεξάντλητες μουσικές αναφορές και τον μοναδικό αυτοσαρκαζόμενο λυρισμό, εξιστορεί μέσα σε μόνο 4 λεπτά τα γοητευτικά αλλά και οικεία πάθη του άτυχου νέου, που δεν μπορεί να αφομοιωθεί με το τοπίο και τη «φάση» της παραλίας, προτιμά για κακή του τύχη το παντελόνι από το παρεό και αδιαφορεί πλήρως για την εύρεση της καλύτερης καβάντζας.

Κατεβάστε

https://drive.google.com/file/d/0B9VJeH2KTbbNanY0SnI0RnZNS0U/view?usp=sharing

αποκλειστικά το νέο καλοκαιρινό single του Θέμου Σκανδάμη,  από το album «Το σπίτι μου» που θα κυκλοφορήσει σε επιλεγμένα δισκοπωλεία τον προσεχή Οκτώβριο.

eirini aivaliwtouΤαραντέλα ντι Ρούκουνα [ή Το παιδί της φύσης] – οδηγός επιβίωσης ελεύθερου κάμπινγκ για ερωτοχτυπημένους
Περισσότερα

Video Games – Child Vs Adult. Προσοχή: Τα παιδιά εθίζονται στα ηλεκτρονικά παιχνίδια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Ακόμα παίζεις;», «Πέντε λεπτά ακόμη!», «Πάμε μια βόλτα;», «Μπα, βαριέμαι! Θέλω να παίξω με τους φίλους μου on line».

Στην τεχνολογική επανάσταση που διανύουμε παρατηρούμε να εδραιώνεται μια μάχη ανάμεσα σε γονείς και παιδιά: «Video Games»!

Η θέση του γονέα απέναντι στο παιδί ποια πρέπει να είναι; Έχετε παρατηρήσει ποτέ ποιο είναι το όριο ηλικίας που αναγράφει το video game του παιδιού σας; Παίζετε κι εσείς μαζί του; Πόσες ώρες; Του δίνετε εναλλακτικό τρόπο παιχνιδιού; Πιστεύετε ότι τα video games βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν κάποιες ικανότητες;

Οι ΟΝΕΙΡΟΚΥΚΛΟΙ σε συνεργασία με το ΠΑΙΔΟΡΑΜΑ συνδιοργανώνουν την εκδήλωση Video Games – Child Vs Adult με αφορμή την προβολή της ταινίας «Choose your Future» του 12χρονου πλέον Πέτρου Φλωράκη, για τον εθισμό των παιδιών στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017

Ώρα: 19:30

Στο Αθλητικό Κέντρο Π. Φαλήρου

Διεύθυνση: Μαρίνα Φλοίσβου 1 – Στάση τραμ Τροκαντερό

Είσοδος Ελεύθερη

Εκπαιδευτικά & Αθλητικά προγράμματα

Τηλέφωνα  Επικοινωνίας:  697 4302644 / 6972 817495

«Choose your Future»: Ένα παιδί σε δύο παράλληλους κόσμους. Ο πρώτος με όρια στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και ο δεύτερος δίχως όρια. Ποιον θα επιλέξει στο τέλος το παιδί;

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους:

Βασίλη Ορλιακλή, Κλινικό Ψυχολόγο (M.Sc), Θεραπευτή Οικογένειας και Ομάδας.
Ηλία Φλωράκη, σεναριογράφο-σκηνοθέτη, και κάτοχο παγκόσμιων ρεκόρ σε video games. Θα μας μιλήσει ως gamer, ως δημιουργός ταινιών στο CineLikeLab και ως γονέας.
Πέτρο Φλωράκη, νεαρό δημιουργό της καλλιτεχνικής ομάδας ΟΝΕΙΡΟΚΥΚΛΟΙ. Θα μας μιλήσει για την ταινία του και για τη δική του εμπειρία στον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Πηγαίνετε με τα παιδιά σας για να δοθεί ένα τέλος σε αυτή τη μάχη!

Η ταινία

Ένα παιδί, δύο παράλληλοι κόσμοι. Γονείς, ηλεκτρονικά παιχνίδια, κατάχρηση. Πού μπορούν να οδηγήσουν τη ζωή του; Μπορεί να διαλέξει το μέλλον του; Ο δεκάχρονος δημιουργός Πέτρος Φλωράκης, τοποθετεί τον ήρωά του, Αλέξη, σε δύο παράλληλους δρόμους, εξερευνώντας το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συνομήλικοί του με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα όρια στη ζωή τους. Ποιον δρόμο θα διαλέξει ο μικρός Αλέξης; Θα εγκλωβιστεί στον φανταστικό κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ή θα αγωνιστεί στην πραγματική ζωή για τη δημιουργία ενός μέλλοντος που θα έχει αυτός επιλέξει; Στο πλευρό του ο φίλος του Σάκης, έχει ήδη κάνει την επιλογή του. Είναι το παιδί που θέλει να παίζει με τους φίλους του και ηλεκτρονικά παιχνίδια και ποδόσφαιρο και να χαίρεται τη ζωή.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία, σενάριο – direction, screenplay:
Πέτρος Φλωράκης – Petros Florakis
Ερμηνεία – cast:
Μάριος Ζαγγανάς – Marios Zagganas,
Αυγουστίνος Κούμουλος – Avgoustinos Koumoulos,
Αλέξανδρος Πέρρος – Alexandros Perros,
Κωστής Βαμβακάς – Kostis Vamvakas,
Μαρία Ρήγα – Maria Riga,
Αλέξανδρος Θεοδόσης – Alexandros Theodosis
Πρωτότυπη μουσική – original music score:
Τάσος Σωτηράκης – Tassos Sotirakis
Βοηθός σκηνοθεσίας, κάμερα, μοντάζ – director assistant, cameraman, editing:
Ηλίας Φλωράκης – Ilias Florakis
Διεύθυνση παραγωγής, φωτογραφίες – executive producer: Αγγελική-Ειρήνη Μήτση – Aggeliki-Irini Mitsi
Βοηθός παραγωγής – producer assistant:
Ηλίας Κουρέτας – Elias Kouretas.

SCREENINGS
15th Camera Zizanio (Greece, 12/2015)
Fantastic Film Festival «Vaggelis Kotronis» (Greece, 04/2016)
2nd Alexandreia Film Festival (Greece, 06/2016)
5th Dubrovnik Film Festival (Kroatia, 10/2016)
2nd Asia International (Wenzhou) Youth Short-Film Exhibition (2016)

eirini aivaliwtouVideo Games – Child Vs Adult. Προσοχή: Τα παιδιά εθίζονται στα ηλεκτρονικά παιχνίδια
Περισσότερα

Για τη Στρέιζαντ 135.000 θεατές στο Σέντραλ Παρκ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πριν από 50 χρόνια ακριβώς, το Σάββατο (και τότε) 17 Ιουνίου 1967, 135.000 θεατές συγκεντρώθηκαν στο μαγευτικό Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης για να παρακολουθήσουν τη συναυλία της Μπάρμπρα Στρέιζαντ.
Με περισσότερους από 70 εκατομμύρια δίσκους της να κυκλοφορούν στις ΗΠΑ και 145 εκατομμύρια να έχουν πουληθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, η Στρέιζαντ είναι η μόνη γυναίκα στο Top 10 των πλέον ευπώλητων καλλιτεχνών και η μοναδική εκτός ροκ σκηνής.
Η Στρέιζαντ έχει βραβευτεί από όλους τους κορυφαίους θεσμούς: Πήρε δύο Όσκαρ, ένα Τόνι, πέντε Έμμι, δέκα Γκράμμι, δέκα Χρυσές Σφαίρες και πολλά ακόμα. Σε πωλήσεις έχει ξεπεράσει ακόμη και τη Μαντόνα. Μετρά στο ενεργητικό της μια σειρά από No 1 δίσκους σε καθεμιά από τις 4 τελευταίες δεκαετίες, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη μουσική μακροζωία από κάθε άλλο σόλο μουσικό. Όσο για τις πωλήσεις των δίσκων της, είναι στη δεύτερη θέση πάνω και από τους Beatles, πάνω και από τους Rolling Stones. Χάνει μόνο από τον «βασιλιά» Έλβις Πρίσλεϊ.
Το φόρεμα που φορούσε εκείνο το βράδυ στην παράσταση του Σέντραλ Παρκ, πουλήθηκε σε δημοπρασία (για φιλανθρωπικούς σκοπούς) το 2004 για πέντε χιλιάδες δολάρια

Το Σέντραλ Παρκ είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Μανχάταν και αποτελεί ίσως το διασημότερο πάρκο παγκοσμίως, και βέβαια ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα της Νέας Υόρκης που κάθε χρόνο δέχεται πλήθος επισκεπτών, που ξεπερνά τα 25 εκατομμύρια.
Το Σέντραλ Παρκ έχει αποτελέσει πολλές φορές τοπίο γυρισμάτων γνωστών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, γεγονός για το οποίο υπερηφανεύονται εύλογα οι Νεοϋορκέζοι. Είναι σημείο συνάντησης και αναψυχής για τους κατοίκους της μεγαλούπολης και δεν πρόκειται για φυσικό πνεύμονα πρασίνου αλλά για ανθρώπινη δημιουργία. Στην τοποθεσία που βρίσκεται το πάρκο σήμερα, το 1840 βρισκόταν ένας βαλτότοπος με πολλά χοιροστάσια. Όμως, το 1851, ο υποψήφιος δήμαρχος Αμβρόσιος Κίρκλαντ που είχε εξαγγείλει τη δημιουργία ενός δημόσιου πάρκου, κέρδισε τις εκλογές και σύντομα το πάρκο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Η δημιουργία του ξεκίνησε το 1857.

  • Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ (Barbra Streisand) γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1942. Σύμφωνα με την RIAA, η Στρέιζαντ κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερους δίσκους στο τοπ 10 από όλες τις γυναίκες καλλιτέχνες – σύνολο 32 από το 1963. Συνολικά έχει 51 χρυσούς δίσκους, 30 πλατινένιους και 13 πολυπλατινένιους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
  • Πέρα από την καριέρα της στο χώρο της μουσικής, η Στρέιζαντ έχει διαγράψει λαμπρή πορεία στο χώρο του κινηματογράφου. Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση το 1968 στο μιούζικαλ Ένα Αστείο Κορίτσι (Funny Girl) σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ, ενώ ήταν ήδη καταξιωμένη στο χώρο της μουσικής. Η ταινία της χάρισε Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου το οποίο μοιράστηκε με την Κάθριν Χέπμπορν επίσης νικήτρια εκείνη τη χρονιά για την ταινία Το Λιοντάρι του Χειμώνα (Lion in the Winter). Έπειτα ακολούθησε μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες όπως: Άλο, Ντόλι! (Hello Dolly, 1969), Μια Τρελή Τρελή Καταδίωξη (What’s up Doc?, 1972), Τα καλύτερά μας χρόνια (The Way We Were, 1973) (για το οποίο έλαβε τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου) και Ένα Αστέρι Γεννιέται (A Star Is Born, 1976). Το 1982 σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Yentl, ενώ το δεύτερό της σκηνοθετικό εγχείρημα, η ταινία του 1991 Ο Πρίγκιπας της Παλίρροιας (The Prince of Tides) της χάρισε μια υποψηφιότητα για την παραγωγή της ταινίας. Το 1996 σκηνοθέτησε τη ρομαντική κωμωδία Ο καθρέφτης Έχει δυο πρόσωπα (The Mirror Has Two Faces) στην οποία είχε επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο που της χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ερμηνείας σε μιούζικαλ ή κωμωδία. Πιο πρόσφατος αξιοσημείωτος κινηματογραφικός της ρόλος είναι εκείνος της Ροζ Φόκερ στην κωμωδία Πεθερικά της Συμφοράς (Meet the Fockers, 2004) (σίκουελ της ταινίας του 2000 Γαμπρός της Συμφοράς (Meet the Parents) ) και στο σίκουελ Γονείς της Συμφοράς (Little Fockers, 2010).

Ένα μεγάλο μέρος εκείνης της συναυλίας του 1967, μπορείτε να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί εδώ.

https://www.youtube.com/watch?v=Prt5X8w3k0Y?t=3

eirini aivaliwtouΓια τη Στρέιζαντ 135.000 θεατές στο Σέντραλ Παρκ
Περισσότερα

«Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου» του Ραούλ Αρέβαλο. Δείτε το τρέιλερ της βραβευμένης ταινίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

γιατί τους ήσυχους πρέπει να φοβάστε…!

Μία δυνατή ιστορία για τη βίαιη φύση του ανθρώπινου είδους και τη ψευδαίσθηση της εξιλέωσης, που σάρωσε τα βραβεία Γκόγια.

Φέρνοντας στο προσκήνιο δύο διαμετρικά αντίθετους άντρες, τον ήρεμο, ευγενικό Χοσέ (Αντόνιο ντε λα Τόρε – «Το μικρό νησί») και τον βίαιο Κούρο (Λουίς Καλέχο), το σκηνοθετικό ντεμπούτο, του πολυβραβευμένου Ισπανού ηθοποιού Ραούλ Αρέβαλο, παρασύρει τον θεατή σε μία ταινία αγωνίας, εκδίκησης και ανατροπών.

«Με την ταινία «Η Οργή ενός Υπομονετικού Ανθρώπου» εκπληρώθηκε το όνειρό μου να σκηνοθετήσω. Πρόκειται για μία περιπέτεια αγωνίας που έρχεται από τα σκοτεινά βάθη της ψυχής. Το μίσος, η πικρία και η οργή είναι συναισθήματα που με έχουν απασχολήσει και μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον. Στην ταινία προσπαθήσαμε να τα παρουσιάσουμε με τον μέγιστο ρεαλισμό. […] Θεωρώ πως πρέπει να ψάξουμε βαθιά τις ρίζες μας για να πούμε μια ιστορία που, τελικά, αν μιλάει για ανθρώπους, είναι Παγκόσμια» – Ραούλ Αρέβαλο.

Σύνοψη:
Ο Χοσέ είναι ένας μοναχικός και ντροπαλός άνδρας. Ένα πρωινό, πηγαίνει για καφέ στο μπαρ όπου δουλεύει η Άνα. Ο ερχομός του στη ζωή της, δίνει κουράγιο στην Άνα, αφού πέρασε οχτώ χρόνια περιμένοντας τον Κούρο, τον σύζυγό της, να εκτίσει την ποινή του. Ο Κούρο βγαίνει ελπίζοντας πως θα μπορέσει να ξεκινήσει απ’ την αρχή με την Άνα. Στη θέση της όμως βρίσκει μια μπερδεμένη γυναίκα κι έναν ξένο που θα τον αναγκάσει να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος.

«Αγωνία και ρεαλισμός, συνδυασμένα με έναν εξαιρετικό τρόπο» – The Hollywood Reporter

«Ένα βαθιά εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο» – Variety

Σκηνοθεσία, Σενάριο: Ραούλ Αρέβαλο
Πρωταγωνιστούν: Αντόνιο ντε λα Τόρε, Λουίς Καλέχο, Ρουθ Ντιάζ

2016, Ισπανία. Έγχρωμο
Γλώσσα: Ισπανικά. Είδος: Περιπέτεια. Διάρκεια: 91’

Ραούλ Αρέβαλο | Βιογραφία:

Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς Ισπανούς ηθοποιούς. Το 2009 κέρδισε το Βραβείο Γκόγια Β’ ανδρικού ρόλου για την κωμωδία «Fat People». Έχει παίξει και στις ταινίες «Το μικρό νησί» (2015) του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ, «Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης» (2010) του Άλεξ δε λα Ιγκλέσια και «Volver» του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

«Η Οργή ενός Υπομονετικού Ανθρώπου» είναι το σκηνοθετικό του ντεμπούτο που του χάρισε συνολικά 23 βραβεία μεταξύ των οποίων τέσσερα από τα σημαντικότερα Βραβεία Γκόγια (Καλύτερης Σκηνοθεσίας / Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου / Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Σκηνοθέτης / Καλύτερος Β’ Ανδρικός Ρόλος) καθώς και το Βραβείο Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Βενετίας 2016, όπου έκανε και την πρεμιέρα της η ταινία.

  • Από 29 Ιουνίου στους Κινηματογράφους

4 Βραβεία Γκόγια
Καλύτερη Ταινία | Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο | Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Σκηνοθέτης | Καλύτερος Β’ Ανδρικός Ρόλος
Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας, Φεστιβάλ Βενετίας 2016

Η ΟΡΓΗ ΕΝΟΣ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
του Ραούλ Αρέβαλο

eirini aivaliwtou«Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου» του Ραούλ Αρέβαλο. Δείτε το τρέιλερ της βραβευμένης ταινίας
Περισσότερα

Ειρήνη Μάραλη, ένα ταλέντο από την Άνδρο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ειρήνη Μάραλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άνδρο αλλά το ταλέντο της στην τέχνη την οδήγησε στην Αθήνα.
Η υποκριτική και στη συνέχεια το τραγούδι την κέρδισαν. Ανήσυχο πνεύμα, από μικρή γράφει στίχους, μέχρι που έφτασε η ημέρα να τους τραγουδήσει με τον δικό της προσωπικό τρόπο που -όπως θα διαπιστώσετε- διαφέρει από τον συνηθισμένο. Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο της προσωπικό κομμάτι που ήδη έχει κερδίσει πολύ θετικά σχόλια… Η επιμονή και η δημιουργικότητά της σίγουρα θα την ανταμείψει…
Απολαύστε το κι εσείς το νέο προσωπικό κομμάτι, που φέρει τον τίτλο «Μάγκας εγώ», της Ειρήνης Μάραλη

eirini aivaliwtouΕιρήνη Μάραλη, ένα ταλέντο από την Άνδρο
Περισσότερα