Cat Is Art

Η ζωγράφος Μαρία Ρέγκου ακολούθησε τον δρόμο που της άνοιξε ο αγαπημένος της Λουκάς Θανασέκος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Πέρασαν 45 χρόνια από τότε που γνώρισα τη Μαρία Ρέγκου. Ήταν το 1972 όταν κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πύλη» το εμβληματικό βιβλίο του Βίλχελμ Ράιχ «Άκου ανθρωπάκο».

Το εξώφυλλο κοσμούσε ένα έργο της Μαρίας. Από τότε παραμένει ένα από τα πιο επιτυχημένα εξώφυλλα όλων των εποχών. Ύστερα από λίγα χρόνια, στην καθημερινή εφημερίδα «Αυγή» και στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» του Κώστα Μιχ. Κύρκου βρέθηκα δίπλα στον εξαίρετο δάσκαλο της δημοσιογραφίας, Λουκά Θανασέκο.

Από τότε στην παρέα μας για καφέ και για κρασί στο Κουκάκι, στου Φιλοπάππου, στα Πετράλωνα και στην Πλάκα ήταν πάντα και η Μαρία. Η ζωγράφος που άλλαξε τη ζωή του Λουκά βάζοντας χρώμα στην καθημερινότητά του. Ήταν ο φύλακας άγγελός του…
Η Μαρία Ρέγκου έκανε μεταφράσεις, έγραφε ποιήματα, αναλάμβανε την επιμέλεια σε πολλές εκδόσεις, ήταν η πρώτη αναγνώστρια των βιβλίων του Λουκά και ζωγράφιζε ασταμάτητα.

Ο Λουκάς Θανασέκος, στο ατελιέ της Μαρίας του.

Το ατελιέ της στην οδό Μακρυγιάννη στο Κουκάκι, απέναντι από το σημερινό Μουσείο της Ακρόπολης, μοσχομύριζε από τα υλικά που χρησιμοποιούσε στους πίνακές της. Εκεί περνούσε αμέτρητες ώρες δουλεύοντας και περιμένοντας να γυρίσει ο Λουκάς από την εφημερίδα.
Όμως η Μαρία είχε άλλες δύο αγάπες: Η μία ήταν ο Γιάννης Θανασέκος, ο γιος του Λουκά, που τον ανάστησε με αγάπη και τρυφερότητα.

Ο Ζαχαρίας τελικά κάθησε φρόνιμος και έτσι η Μαρία Ρέγκου κατάφερε να τον ζωγραφίσει.

Η άλλη της αγάπη ήταν ο …Ζαχαρίας, ο φοβερός παιχνιδιάρης γάτος της. Για να τον ζωγραφίσει είχε πάρει – παλιότερα – συμβουλές από τον γλύπτη Θανάση Απάρτη, που είχε ατελιέ και σπίτι – ζούσε με τη γυναίκα του Μαρί-Τερέζ και τα τρία τους παιδιά – στο Παρίσι, απέναντι από το πάρκο Μονσουρί. Εκεί τον είχε επισκεφτεί η Μαρία Ρέγκου, τότε που σπούδαζε σχέδιο μόδας. Είχε πάει στο διαμέρισμά του για να δανειστεί το ηλεκτρικό σίδερο από τη Μαρί – Τερέζ επειδή ήθελε να σιδερώσει μια τσόχινη φούστα. Εκεί όταν είδε στο καβαλέτο έναν σκύλο, ζήτησε από τον δάσκαλο να μάθει αν το ζωντανό μοντέλο πειθαρχούσε όταν του πόζαρε. Λιγομίλητος ο Απάρτης της είπε πως, «του μιλάω του ζώου και έτσι πειθαρχεί…».

Ακολουθώντας λοιπόν η Μαρία τη συμβουλή του γλύπτη, άρχισε κι εκείνη να μιλάει με τον Ζαχαρία ώστε να της ποζάρει ήρεμος όταν τον ζωγράφιζε.

***

Η Μαρία Ρέγκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη του πολέμου. Από τα 12 χρόνια της σπούδασε τη ζωγραφική κοντά στον θείο της Πολύκλειτο Ρέγκο. Αργότερα, το 1956, για δύο χρόνια στο Παρίσι σπούδασε σχέδιο μόδας. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Δούλεψε στο χώρο της δημοσιογραφίας (σελιδοποίηση περιοδικών και επιμέλεια βιβλίων).
Τα πρώτα της ζωγραφικά σχέδια τα παρουσίασε το 1964 στην μπουάτ «Εννέα Μούσες». Μια δεύτερη φορά, το 1968, παρουσίασε έργα της στο δικό της ατελιέ. Ακολούθησε η έκδοση των ποιητικών βιβλίων «Θαλασσία χλωρίς» (1971) και «Το ημερολόγιο του πλοιάρχου Νεσσούνο» (1974).
Το 1974, στην γκαλερί «Κουάντας» έκανε έκθεση της δουλειάς της από το 1968 – 1974. Το 1978 τύπωσε, στις Εκδόσεις Φρύνος, ένα μικρό βιβλίο με τον τίτλο «Σπίτια και κοσμοείδωλα», όπου εκεί παρουσιάζει ενδεικτικά σε άσπρο – μαύρο κάποια ζωγραφικά της έργα. Ακολουθεί το 1987, από τις Εκδόσεις Φρύνος, η ποιητική συλλογή «Βασικόσαυροι».

Ακολουθεί ένα από τα ποιήματα αυτής της συλλογής:
***

Έργο της Μαρίας Ρέγκου. Εικονογράφηση σε βιβλίο του Λουκά της.

Ούτε και σήμερα

Σχισμένα χαρτιά
μια ξεσχισμένη μέρα.
Νύχτωσε
ούτε και σήμερα
βρέθηκε το ποίημα…
***

Τα δύο τελευταία της βιβλία, από τις Εκδόσεις Φρύνος, είναι το: «Για άλτο σαξόφωνο» (2002) και το «Αχ… ο μπαγλαμάς» (2005).
Η Μαρία όμως, «ζωγράφιζε» και με τον προφορικό της λόγο.

Ήταν απόλαυση όταν καθόσουν δίπλα της και συζητούσες. Ο λόγος της έρρεε και ήταν μεγάλο κέρδος έστω και ένα λεπτό δίπλα της.

***

Ακόμη και τις δύσκολες ημέρες και ώρες που πέρασε, από τότε που έχασε τον Λουκά, δεν έχασε ποτέ την πνευματική της διαύγεια, κρατώντας πάντα άσβεστη τη φλόγα της δημιουργίας. Ένα μπλοκ ζωγραφικής και μερικά μολύβια την περίμεναν μόλις θα το ζητούσε. Μόλις θα ένιωθε δυνατή, είχε υποσχεθεί – στον συνάδελφο Στέφανο Μεσσήνη και σε μένα – πως θα το κάνει.

Όμως τελικά η ανάμνηση του Λουκά νίκησε και κατάφερε να την πάρει πάλι στη δική του παρέα έτσι ώστε να κλείσει ο κύκλος…
Ο τελευταίος χρόνος μετά τον θάνατό του (Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016) υπήρξε περιπετειώδης για τη Μαρία.

Τα πολλά και δύσκολα προβλήματα υγείας που πέρασε την κατέβαλαν. Τα νοσοκομεία και οι κλινικές δεν ταίριαζαν στον ελεύθερο χαρακτήρα της.

Η Μαρία Ρέγκου, αναπαύθηκε ήρεμα το ξημέρωμα της Πέμπτης 30 Νοεμβρίου 2017. Όλα έγιναν όπως τα είχε σχεδιάσει. Στη ζεστασιά του σπιτιού της, στην οδό Φαλήρου, στο Κουκάκι, με την αύρα του Λουκά γύρω της και τη φροντίδα της ανιψιάς της, Εύας Σγουρού. Όλα έγιναν εν ειρήνη και ο αποχαιρετισμός της προγραμματίστηκε για την Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017, το μεσημέρι στις 2.30 στο Νεκροταφείο Ζωγράφου και από τον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Εκτύπωση
Παναγιώτης ΜήλαςΗ ζωγράφος Μαρία Ρέγκου ακολούθησε τον δρόμο που της άνοιξε ο αγαπημένος της Λουκάς Θανασέκος

Related Posts