Cat Is Art

Μάριος Λεβέντης: «Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας (…) Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Το βιβλίο «Τελευταία Απόστροφος» του Μάριου Λεβέντη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδη», είναι ένα μικρό θεατρικό έργο με μια πρωταγωνίστρια να γεμίζει πληθωρικά τη σκηνή με το βάθος των σκέψεων και των προβληματισμών που αναδεικνύονται μέσα από το κείμενο. Μικρό έργο σε έκταση, μεγάλο όμως σε έκφραση και νοήματα!

Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, η Μαργαρίτα, γυναίκα με ψυχή ταξιδιάρα, όπως ο συγγραφέας αναφέρει στην αρχή του βιβλίου, κάπου στην Αθήνα, περιμένει τη συντροφιά της για να γιορτάσει τον ερχομό της νέας χρονιάς. Η αναμονή της όμως αποδεικνύεται μάταιη. Μένει μόνη κι αυτό της δίνει το έναυσμα, μέσα από τη νοσταλγία, να προσφέρει στο θεατή ή στον αναγνώστη την κριτική μα κυρίως την αυτοκριτική της. Αρκετές φορές δε και τον αυτοσαρκασμό να περιγράφει τη ζωή της και τα περασμένα. Λάθη, αδυναμίες, ανασφάλειες, όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές θα περάσουν από το λογισμό της και θα βγουν από μέσα της με λαχτάρα αναζητώντας την αυτο-λύτρωση. Μια de profundis εξομολόγηση, μια κοινωνική και υπαρξιακή βιογραφία. Η κληρονομιά της και κληρονομιά μας, οδηγός κατανόησης του εαυτού μας και των άλλων. Ειλικρινής εκμυστήρευση τρυφερής επιθετικότητας, σταλμένη από το δικό της περιθώριο.

Ο Μάριος Λεβέντης γράφει μοναδικά και αληθινά. Η πένα του δίνει ζωή στα άψυχα αντικείμενα, που χάρη στις ικανότητές της αποκτούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Εισχωρεί αβίαστα και αμετάκλητα στον ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου και φέρνει τον φιλαναγνώστη, τον κριτή ή το κοινό, αν το έργο παρασταθεί επί σκηνής, ενώπιον των ευθυνών του και μπροστά στον καθρέφτη του.

Στην «Τελευταία απόστροφο» ο Μάριος Λεβέντης ψάχνει την ομορφιά, τη γυμνή μας σάρκα που αιμορραγεί, «διαβάζει» την εποχή και την κοινωνία και οργίζεται για την αδιαφορία και τον ανέξοδο οίκτο. Ένα από τα βιβλία εκείνα των νέων συγγραφέων που θα πρέπει ίσως να αποκτήσουμε και να μελετήσουμε με εμβρίθεια. Η σύμπτωση και η ανησυχία καθώς και οι Εκδόσεις Γαβριηλίδη τον έφεραν στον δρόμο μας. Τον αποκάλυψαν και τον φώτισαν σε μια ιδιαιτέρως προσεγμένη έκδοση. Έναν άνθρωπο σεμνό και μυσταγωγικό, που είναι μόλις είκοσι χρονών, εν τούτοις μας γεμίζει προσδοκία για το μέλλον.

Ο Μάριος Λεβέντης, που -κατά τη γνώμη μου- ανήκει σε μια γενιά καλλιτεχνών οραματιστών, η οποία αντιτάσσεται στο κίβδηλο, μιλά στο catisart.gr για τη λήθη, για τη μνήμη που έχει να κάνει με την αυτοκριτική, με τη συγχώρεση. Για τη ζωή, την πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέα, που κάθε νύχτα της γίνεται best seller.

 

Μάριε, ποια ήταν τα αναγνώσματα των πρώτων παιδικών σου χρόνων;

* Τα αναγνώσματα των παιδικών μου χρόνων ήταν όλα θεατρικά έργα. Είχα την ευλογία να ανατραφώ πολύ νωρίς, απ’ τη ρώγα του θεάτρου και δεν προδόθηκα.

Υπάρχει κάποια… θρυλική ιστορία σχετικά με την παιδική σου ηλικία;

* Η ηλικία μας, είναι από μόνη της θρύλος. Κάθε αριθμός στα χρόνια μας, που αυξάνεται και ανηφορίζει, έχει καταγράψει την ιστορία του. Για να καταλήξει αργότερα σ’ ένα χαρτόδετο ανθολόγιο εμπειριών.

Για να γράψεις, αντλείς έμπνευση ή υλικό και από προσωπικά σου βιώματα;

* Η έμπνευση δεν αντλείται. Εισβάλλει. Είναι αδύνατο να μην έχει αίμα απ’ τις φλέβες σου. Η ζωή προνοεί για να την αντέξουμε και διασφαλίζει αποκλειστικά, όχι μόνο το υλικό, αλλά και ντοκουμέντα δύναμης.

Πόσο χρόνο χρειάστηκες για να γράψεις το τελευταίο σου θεατρικό έργο «Τελευταία απόστροφος»;

* Δεν θυμάμαι να το υπολογίζω. Θα θύμωνε άλλωστε, η ελευθερία που του έδωσα. Με έθεσα απέναντι στο σήμερα, χωρίς όρια και υπολογισμούς. Είναι ένα τολμηρό έργο. Κρατούσα την ανάσα της ηρωίδας μου, μελετούσα την παύση της και συνέχιζα…

Πώς θα μας συστήσεις τη Μαργαρίτα;

* Η Μαργαρίτα είναι η ηρωίδα του έργου. Γυναίκα. Ίδιου γένους με την υπομονή, την πίστη, την πληγή, την αισιοδοξία, τη γενναιότητα και την ελευθερία. Φαντάζομαι θα ήθελε να συστηθεί μόνη στο κοινό της, με την ιστορία της. Το δικαιούται.

Ποια ηθοποιός πιστεύεις πως θα μπορούσε να την υποδυθεί;

* Δεν θέλω να αδικήσω καμιά. Στην ηλικιακή γενιά που αναπτύσσεται το έργο υπάρχουν εξοχότατες ερμηνεύτριες του ήθους. Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικό θέατρο.

Πόση λήθη φορτώσαμε στη μνήμη μας;

* Δεν ζυγίζεται. Και καλύτερα. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο στο πηλίκο. Ότι η λήθη κέρδισε. Η μνήμη έχει να κάνει με την αυτοκριτική, με τη συγχώρεση. Ακριβώς επειδή δεν μας ευνοεί και κατά βάθος δεν μας χαρίζεται, την αποφεύγουμε. Από φόβο δώσαμε το πράσινο φως στη λήθη. Είναι με το μέρος μας. Άδεια.

Πιστεύεις πως αγκαλιάζοντας τον έρωτα, αγκαλιάζουμε την ίδια τη ζωή;

* Ναι, με την έννοια όχι της πράξης αλλά της ιδέας. Η ηδονή με ενδιαφέρει, ο τρόπος με τον οποίο, υποδεχόμαστε κάθε συνάντηση. Έρωτας υπάρχει κι αυτή τη στιγμή στην κουβέντα μας.

Ποια δεύτερη ευκαιρία θα ήθελες να σου δοθεί;

* Η ευκαιρία είναι αναθεώρηση, για διασκευή και επισκευή οραμάτων, ονείρων και επιλογών. Ας έρθει κι ας είναι αναρίθμητη.

«Μωβ με γκρι», ο τίτλος ενός από τα βιβλία σου. Ποιους άλλους χρωματικούς – λογοτεχνικούς συνδυασμούς ετοιμάζεσαι να μας προτείνεις;

* Ήταν η πρώτη μου δουλειά. Δεν νομίζω ότι θα επανέλθω με συνδυασμό χρωμάτων. Έχω ως όριο να μην επιλαμβάνομαι και κάτι ανάλογο θα ήταν επανάληψη. Πρότεινα με ρίσκο τον πιο επικίνδυνο συνδυασμό, σ’ ένα έργο βαθιά αλληγορικό.

* Ποια ήταν η πρώτη λογοτεχνική σου άνοιξη;

Λογοτεχνική υπήρξε μόνο η «Δεύτερη άνοιξη». Η καταγραφή μιας λάμψης κι ενός ιερού πάθους. Η πρώτη ανήκει σε όλους μας και μετριέται με τους μήνες.

Το θέατρο είναι εξομολόγηση;

* Κυρίως εξομολόγηση. Άφεση αμαρτιών, αλήθεια. Κάθε ρόλος αντιμετωπίζει την τραγική του ύπαρξη και αδειάζει επί σκηνής. Γίνεται ένα με την πλατεία, επικοινωνεί και μαρτυράει τον εαυτό του. Τα μεγάλα έργα ασχολούνται με την ανθρωποκεντρική ματιά του θεάτρου, με το βλέφαρό τους να πιάνεται επ’ αυτοφώρω στην κλειδαρότρυπα της κοινωνίας.

Είσαι τύπος μοναχικός ή κοινωνικός;

* Ισοπαλία.

Τι ζητά, κατά τη γνώμη σου, η γενιά σου από την εποχή της;

* Την αποδοχή. Το δικαίωμα στην τόλμη και την αξιοπρέπεια.

Τι σου δημιουργεί αποστροφή στην ειδησεογραφία των ημερών;

* Η παραφιλολογία. Η ασυδοσία. Έχει χαθεί η αξία ενός γεγονότος, του όποιου γεγονότος. Ήμασταν όλα τ’ άλλα, τώρα γίναμε και δημοσιογράφοι. Κάνουμε δημοσκοπήσεις, αναρτήσεις, «αντιδράσεις» στα κοινωνικά δίκτυα. Έχουμε ουσιαστικά την ιδιωτική μας εφημερίδα. Δεν μοιραζόμαστε τα νέα μας, τ’ ανακοινώνουμε. Δεν τ’ ακουμπάμε ιδιαίτερα τα πράγματα. Θα μας τινάξει το ρεύμα τους. Είμαστε βαθιά επιφανειακοί. Και αυτό με την κακή είδηση ισοπεδώνεται. Αν αποφασίσεις δε, να παρακολουθήσεις δελτία των οχτώ και μια αυτοσχέδια ανάσα να κατάφερες, αυτοκτονεί συνειδητά επιτόπου!

Πώς κρίνεις τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και δραματολογία; Υπάρχει νέο αίμα;

* Δεν έχω το δικαίωμα να κρίνω. Είμαι κι εγώ στέλεχος του «θιάσου». Νέο αίμα υπάρχει κι αυτό είναι καλό, μιλάμε για εξέλιξη. Είναι σοφό οι γενιές να έχουν σειρά προτεραιότητας. Τα δεδομένα αλλάζουν. Η παρτίδα όμως είναι άνιση γιατί γράφουμε περισσότερο, απ’ όσο διαβάζουμε. Είναι δημιουργία, αλλά και μια ευγενής επιπολαιότητα που πρέπει να τη στηρίξεις και να ισορροπήσεις. Προσωπικά, εκτιμώ τις νέες προσπάθειες και δεν τις αποθαρρύνω. Τουναντίον τους δίνω την ώθηση, να συντηρήσουν την ελπίδα τους. Γιατί τελικά αυτό είναι το φαινόμενο που περιμένουμε: μια ελπίδα που καταφέρνει να συντηρηθεί, χωρίς να καταρρεύσει. Θέλει υπομονή, πείσμα και ευρηματικότητα. Και οι φιάλες των «προοδευτικών» καιρών μας, ας περάσουν στην πράξη, γεμίζοντας από νέο αίμα.

Ποια θέματα σε ενδιαφέρουν λογοτεχνικά;

* Θέματα τα οποία αφορούν και έχουν τους ώμους να σηκώσουν το βάρος της λογοτεχνίας. Ο όρος δέχεται μεγάλο εκφοβισμό.

Ποια είναι η ευθύνη των νέων λογοτεχνών;

* Να είναι παρόντες στο καρδιογράφημα της εποχής τους, καταγράφοντας τον κοινωνικό παλμό. Να προτείνουν μεθόδους θεραπείας και να ανησυχούν για ενδεχόμενη επιπλοκή. Παρακολουθώντας ταυτοχρόνως τη διαγωγή του έρωτα και της αλληλεγγύης. Η ανησυχία είναι δείγμα ευθύνης. Σήμερα είμαστε σε μια γενική ταχυκαρδία και αρρυθμία, που προσπαθεί να διασωθεί από μια βραδυκαρδία…

Ως αναγνώστης, πώς ορίζεις ένα καλό βιβλίο;

* Ένα καλό βιβλίο, οφείλει να έχει λόγο. Να έχει λόγο, που γράφεται και μοιράζεται. Εγώ έπειτα από ένα βιβλίο θα ήθελα να έχω κάτι ν’ απαντήσω στον εαυτό μου, όχι να τον ρωτήσω. Ο καλός συγγραφέας θα σε ρωτήσει πρώτος.

* Ποιοι συγγραφείς σε επηρέασαν;

Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας που αναμετριέμαι. Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!

Η ποίηση είναι δώρο της Μούσας ή είναι αποτέλεσμα τεχνικής και γνώσης;

* Δώρο είναι. Εξακριβωμένα. Δεν πιστεύω στις τεχνικές, δεν είναι μοντάζ η ψυχή του ανθρώπου. Γνώση χρειάζεται, του εαυτού σου. Η ποίηση είναι η ψυχή μας, που έχει εκ γενετής τη δυνατότητα, να καταπραΰνει το τραύμα μιας συνθήκης.

Τι σχέση έχει η ποίηση με τη λογική;

* Εκρηκτική. Αν ακούγαμε τη λογική, θα γράφαμε εγχειρίδια χρήσης και οδηγιών, όχι ποιήματα. Η λογική δειλιάζει στον πόνο. Η ποίηση ψάχνει κιόλας ιώδιο, να μας περιθάλψει.

Η λογοτεχνία μπορεί να θεωρηθεί επαναστατική πράξη σήμερα;

* Είναι επανάσταση. Η ποίηση στη σημερινή Ελλάδα αποτελεί πορεία. Πορεία σε κάτι που χάθηκε στο δρόμο. Γιατί η γλώσσα εντόπισε άλλους κώδικες: βιαστικούς, για να έχει το προνόμιο να επαναπαύεται. Η γλώσσα υπεκφεύγει πολύ εντονότερα, απ’ το να παραδέχεται. Μ’ αυτό ως δεδομένο, το να βγαίνεις με ένα πολιτικό έργο στο θέατρο, αποτελεί διαδήλωση με δακρυγόνα. Η διανόηση χρειάζεται μια γερή εισπνοή, που μόνον ο κόσμος μπορεί να δώσει.

Τι κάνει τους ανθρώπους απόμακρους και απάνθρωπους;

* Ο εγωισμός μας και η περηφάνια που θέλουμε να προκύπτει αλάθητη, χωρίς να τσακίζεται. Με το ένστικτο της επιβίωσης να πρωτοστατεί ως ένα ανώριμο άλλοθι της τελευταίας για όσα λέγονται και πράττονται.

Πότε θαυμάζεις και τι;

* Θαυμάζω όταν αγαπώ. Αυτό που ευθύνεται για την αγάπη μου και τη πληρότητα που νιώθω.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να σε κάνουν να χάσεις την υπομονή σου;

* Η αγνωμοσύνη.

Διαβάζεις / αγοράζεις εφημερίδα ή ενημερώνεσαι μόνο από το Διαδίκτυο;

* Προσπαθώ όσο γίνεται, να προκύπτει ένας συνδυασμός ενημέρωσης, έτσι ώστε να εκπέμπει πληροφορία. Και σ’ αυτό πρέπει να είμαστε κατάλληλα υπεύθυνοι. Ακολουθώ τον σύγχρονο κόσμο της τεχνολογίας, διατηρώντας τη μαγεία του ραδιοφώνου.

Η καθημερινότητά μας στην πόλη έχει πολιτισμό;

* Ο πολιτισμός έχει αφετηρία το μέσα μας. Είναι συνταξιδιώτης όπου κι αν είμαστε.

Το γράψιμο είναι έρωτας ή αγάπη;

* Είναι η χημεία και των δύο να συμπράττουν με αρμονία. Ο έρωτας έχει το αιχμηρό πάθος με το όποιο γράφω και η αγάπη τη διάρκεια, τον σεβασμό και την κατανόηση.

Τι αποτελεί πρόκληση για σένα και τι σε φοβίζει;

* Πρόσκληση αποτελεί ν’ αλλάζω μέσα μου. Με φοβίζει να μένω ίδιος.

Τι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις και τι να χαμογελάσεις αυθόρμητα;

* Η στοργή της αφής και η αθωότητα μιας αγκαλιάς.

Τι να υποθέσουμε πως κρύβεις στα συρτάρια σου;

* Αδήλωτα όνειρα, άξυστους έρωτες και πολλή αγάπη για τους γύρω μου.

 

Μάριος Λεβέντης

«Τελευταία Απόστροφος»

Περιγραφή:

Ένα έργο για την ευθύνη. Που ομολογεί την ανθρώπινη αδυναμία και την ανασφάλεια της εποχής του, μιλώντας για τη λήθη που φορτώσαμε στη μνήμη μας.

Ένα ταξίδι με μια βαλίτσα στο χέρι, που δεν είναι παρά η δίψα μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία κάπως λιγότερο ματαιωμένη. Ένα «δρομολόγιο» στην παλίρροια του σήμερα, θίγοντας το ανθρώπινο υπερεγώ και αγκαλιάζοντας τον έρωτα: την ίδια τη ζωή. Μια εξομολόγηση που εκκολάπτει ένα ναυάγιο προσωπικό που γίνεται συλλογικό. Σε ενεστώτα χρόνο. Αυτό είναι το θέατρο. Το ιδανικό. Ή, καλύτερα, το πιο ικανό ψέμα να πει την αλήθεια. Έμμεσα. Με ελπίδα και ελευθερία.

   

* Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1997. Σπουδάζει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει τα θεατρικά έργα «Μωβ με γκρι» (Διάνυσμα 2015), «Τελευταία απόστροφος» (Γαβριηλίδης 2017) και την ποιητική συλλογή «Η δεύτερη άνοιξη» (Γαβριηλίδης 2016). Στήλες πολιτισμού και δημοσιογραφίας φιλοξένησαν δοκίμια της φιλοσοφικής και πολιτικής γραφής του. Επίσης έχει συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες.

Εκτύπωση
eirini aivaliwtouΜάριος Λεβέντης: «Η ζωή είναι η πιο δαιμόνια και γλυκιά συγγραφέας (…) Κάθε νύχτα της γίνεται best seller!»

Related Posts