Cat Is Art

Χρήστος Σαπουντζής, μάθημα υποκριτικού κύρους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τι είναι το αληθινό της σκηνής; Πώς ο ευαίσθητος θεατής θα νιώσει τη γυμνή αλήθεια, τη δράση απαλλαγμένη από στολίδια περιττά; Σκεφτείτε λίγο αυτό που λέμε στο θέατρο «να είσαι αληθινός». Υπάρχει ανάμεσά μας ένας εξαίρετος ηθοποιός που όσες φορές τον έχω παρακολουθήσει επί σκηνής πετυχαίνει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Τον Χρήστο Σαπουντζή τον έχω δει να παίζει στη «Μέθοδο Γκρόνχολμ», στην Επίδαυρο ως Κρέοντα, Άγγελο, Εξάγγελο, στο «Συγγραφέα» του Τιμ Κράουτς, σε σπουδαία σχήματα, σκηνοθετημένο από τους σημαντικότερους δημιουργούς, να επωμίζεται ιδιαίτερους ρόλους και ειδικές αποστολές. Πάντα φυσικός και οικείος, ακριβής, απλός και γνήσιος. Με ζωντανό μάτι και υπάκουο αφτί, που τον καθιστούν πλήρη καλλιτέχνη. Παρασύρει, συγκινεί, καταπλήττει, προκαλεί έντονη εντύπωση. Έχω ακούσει συναδέλφους του να αναφέρονται στο πρόσωπό του με τα θετικότερα σχόλια. Διόλου τυχαίο. Είναι ένας άνθρωπος αβρός και αξιοπρεπής. Με γούστο και πνεύμα. Γεμάτος χιούμορ αλλά χωρίς χλευασμό. Σεμνός, διακριτικός, ουσιαστικός, σοβαρός. Υπηρετεί το θέατρο και ζει από την εργασία αυτή εδώ και μια εικοσαετία. Πολύτιμος συνεργάτης. Η σκέψη του, η ειλικρινής αναζήτηση του καλύτερου και η γνώση του είναι τα μυστικά της δουλειάς του. Στις ερμηνείες του νομίζεις ότι σου αποκαλύπτει ένα νέο τρόπο να αισθάνεσαι την πραγματικότητα. Καταφέρνει να προσδώσει ποιότητα και κύρος σε ό, τι κι αν υποδύεται. Φέτος τον θαύμασα στην παράσταση “Πώς να το πω;” του Josep Maria Benet i Jornet, στη δεξιοτεχνική σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα (Studio Μαυρομιχάλη). Παραδίδει μάθημα υψηλής κλάσης υποδυόμενος τον καθηγητή που ξορκίζει τις τύψεις του, προσπαθεί να βρει τον τρόπο που θα τον λυτρώσει από την οδύνη του και τελικά και τελεσίδικα βυθίζεται στην ανεξερεύνητη άβυσσο του ανθρώπινου πόνου. Ο Χρήστος Σαπουντζής με τη νεαρή και ταλαντούχα συμπρωταγωνίστριά του Κατερίνα Χατζηκυριάκου δημιουργούν μια παράσταση βαρυσήμαντη, ένα είδος αποστάγματος, καθαρού, ανάγλυφου, δραματικού και αισιόδοξου ταυτόχρονα. Μια παράσταση δυνατή, που αποκαλύπτει τη δημιουργική αφομοίωση των πιο ρεαλιστικών στοιχείων της θεατρικής τέχνης. Ένα ακριβό αγαθό.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πιτσάκης

* Γεννήθηκα στο Περιστέρι. Κατάγομαι από Βοιωτία και Εύβοια. Οι αναμνήσεις μου είναι όπως όλων των ανθρώπων. Έχουν όλες τις ποιότητες, όλα τα συναισθήματα. Αν και όσο περνάνε τα χρόνια θυμάμαι και λιγότερα.

Πώς προέκυψε η υποκριτική στη ζωή σου;

* Μέσα από τη συμμετοχή μου στην παράσταση «Πεθαίνω σαν Χώρα» το 1989 στο «Ρόδον Club», με την κοινότητα απεξάρτησης «18 Άνω», σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη. Τότε είπα: «Μάλλον αυτό θέλω, μάλλον αυτό είμαι. Μάλλον αυτό θέλω να είμαι».

Ποιοι δημιουργοί σε εμπνέουν με το έργο τους;

* Ο Μάρκος Βαμβακάρης, η Σωτηρία Μπέλλου και οι φίλοι μου.

Μίλησέ μου για το θεατρικό έργο στο οποίο αυτή την εποχή παίζεις.

* Σύγχρονο καταλανικό θέατρο, με βασικό συστατικό τη μεγάλη ανατροπή του τέλους και τις μικρές συνεχείς ανατροπές στη διάρκειά του. Πολύ δύσκολος ρυθμός, γρήγορος, πρέπει να γίνουν τα γεγονότα όπως λέει και ο ήρωας: «Δεν έχω χρόνο». Ένας πολύ δύστροπος χαρακτήρας ο δικός μου, με αποσπασματική σκέψη, που με δυσκόλεψε πολύ. Ένα έργο με βαθιά συγκίνηση στο τέλος, που κάνει τους θεατές να καταλάβουν γιατί συμπεριφέρονταν έτσι αλλόκοτα οι χαρακτήρες στη διάρκεια του έργου, και να λυτρωθούν.

Ο κεντρικός ρόλος που υποδύεσαι, τι συμβολίζει;

* Δεν είναι ρόλος – σύμβολο. Είναι ένας άνθρωπος δυστυχισμένος, εγκλωβισμένος συναισθηματικά, μόνος. Που μια νύχτα βροχερή του ‘ρθε και το αποτελειωτικό χτύπημα της μοίρας και αποφασίζει, ενστικτώδικα, να κάνει κάτι «καλό!» πριν αποτραβηχτεί για πάντα στα σκοτάδια του.

Θέλεις να μου μιλήσεις για το σκηνοθέτη της παράστασης Δημήτρη Μαλισσόβα και τη νέα ηθοποιό Κατερίνα Χατζηκυριάκου (φωτογραφίες) που εμφανίζεται στο πλάι σου;

* Η Κατερίνα είναι απ’ τα ταλαντούχα και πολύ δυναμικά παιδιά της γενιάς της, που τολμάνε να παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους. Τη θαυμάζω. Η συνεργασία ήταν άψογη. Εύχομαι να την ευχαριστήθηκε και να τη χάρηκε κι εκείνη όπως κι εγώ. Ο Δημήτρης αποδείχτηκε λυτρωτικός, τα έβαλε με ένα πολύ δύστροπο κείμενο, και κατάφερε να του δώσει υπόσταση γνήσια θεατρική, χωρίς φαμφάρες. Ελπίζω να μην τον ταλαιπώρησα πολύ. Ευχαριστώ και τους δύο που με άντεξαν.

Φέτος, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, οι θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάζονται είναι περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά. Ορισμένες δε, ιδιαίτερα προσεγμένες και ποιοτικές. Πώς το ερμηνεύεις αυτό;

* Μάλλον είναι ανάγκη, πιο μεγάλη από πριν, να συνευρεθούν οι καλλιτέχνες και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με τους ανθρώπους.

Η δημιουργία είναι ένας τρόπος να διατηρήσει ο άνθρωπος τη συνείδησή του;

* Η δημιουργία είναι ο μοναδικός τρόπος να ζήσεις μια ζωή ενδιαφέρουσα κι όχι ανιαρή.

Κάνεις θέατρο για την ψυχή σου;

* Ζω απ’ το θέατρο 20 χρόνια. Πάνω απ’ όλα το μεροκάματο. Κι αυτό έχει μια πολύ θετική επίδραση στην ψυχή μου.

Αν έφτιαχνες μια δική σου λίστα με “εργαλεία” κατάλληλα για την αντιμετώπιση κάθε είδους δύσκολης κατάστασης, ποια θα ήταν τα πιο βασικά από αυτά τα εργαλεία;

* Ένα γερό και κοφτερό μαχαίρι και ένα μεγάλο αναπτήρα.

Ποιο θεωρείς το κύριο χαρακτηριστικό της δύναμης του ανθρώπου;

* Η ανελέητη αγριότητα.

Και της αδυναμίας του;

* Η αναξιοπρέπεια.

Πότε θαυμάζεις και τι θαυμάζεις;

* Θαυμάζω τους ανθρώπους που ζουν τα πάθη και τα βάσανα με γενναιότητα και αξιοπρέπεια.

Η τέχνη του ηθοποιού είναι μια διαισθητική τέχνη, εμποτισμένη από τις εμπειρίες του;

* Η τέχνη του ηθοποιού είναι όπως όλες, τσαγκάρικη, ή οικοδομική που πάνω απ’ όλα θέλει φαντασία. Οι εμπειρίες βέβαια, πάντα βοηθάνε.

Η φοίτηση σε δραματική σχολή σε κάνει ηθοποιό;

* Σου δίνει τον τίτλο.

Η αγάπη είναι τέχνη;

* Η αγάπη είναι δρόμος.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Όλοι, με λίγη αγάπη περισσότερη στον Ντοστογέφσκι.

Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις;

* Κανέναν. Σημασία έχει μόνο η παράσταση κι όχι η προσωπική μου επίδοση.

Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να χάσεις το κουράγιο σου;

* Τα τελευταία χρόνια το χάνω και το ξαναβρίσκω συνέχεια.

Η καθημερινότητά μας έχει πολιτισμό;

* Πολιτισμός σημαίνει παιδεία, καλοσύνη προς τους αρρώστους, τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες ή ειδικές ικανότητες. Άρα καθόλου πολιτισμός. Μηδέν.

Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;

* Μουσική, φίλοι.

Ποιο τραγούδι σιγοτραγουδάς συχνά;

* Κάθε εποχή άλλο, ανάλογα με τα φεγγάρια μου. Τους τελευταίους δύο μήνες σιγοτραγουδάω το “Ζητώ παντού ο καημένος”, του Μάρκου Βαμβακάρη.

Ποια είναι τα προσεχή καλλιτεχνικά σου σχέδια;

* Από τις 7 Μαρτίου 2013 ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης το “Δέρμα στις φλόγες” του Γκιγιέμ Κλούα. Ένα σπουδαίο καταλανικό αντιπολεμικό έργο σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, με τους Ιωάννα Κανελλοπούλου, Στάθη Μαντζώρο και Έφη Λογγίνου. Εκεί κρατάω τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φρεντ Σάλομον. Το καλοκαίρι θα συμμετέχω σε μια φεστιβαλική “Αντιγόνη”. Θα κρατήσω το ρόλο του Φύλακα.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Αγαπώ τα σκυλιά αλλά δεν έχω.

Ευχαριστώ πολύ.

* Κι εγώ ευχαριστώ.

* Το cat is art ευχαριστεί τον Δημήτρη Πιτσάκη για τη φωτογράφιση.

“Πώς να το πω;”
Josep Maria Benet i Jornet

Συντελεστές

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Μαλισσόβας
Φωτισμοί: Θανάσης Λεφάκης
Φωτογραφίες: Νικολέτα Παπακωνσταντίνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κώστας Καρασαββίδης
Παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Κατερίνα Χατζηκυριάκου

Πληροφορίες

Παραστάσεις: Δευτέρα, Τρίτη 21.15
Εισιτήρια: 10 € – για κατόχους δελτίου ανεργίας: 5 €
Πού: Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια, τηλ. 210 6453330 και 6936 005252

 

 

Εκτύπωση
diaxeiristisΧρήστος Σαπουντζής, μάθημα υποκριτικού κύρους

Related Posts