Φτάνει πια…

Του Κωνσταντίνου Παναγιωτόπουλου, δημοσιογράφου

Στην αρχή ήταν ψίθυρος, γρήγορα όμως… εξελίχθηκε σε φωνή και… πριν αλέκτορα φωνήσαι έγινε κραυγή. Που καθημερινά τη… βγάζουν όλο και περισσότεροι. Φτάνει πια…Δεν πάει άλλο… Ως εδώ και μη παρέκει… Και πώς, άλλωστε, να… πάει άλλο τη στιγμή που η διαφθορά έχει χτυπήσει κόκκινο… Καλπάζει ασυγκράτητη χωρίς κανένας να έχει τη δυνατότητα να ανακόψει τη φρενήρη πορεία της.

Η διαφθορά τώρα πια κλίνεται σε όλες τις  πτώσεις και σε όλους τους χρόνους… Η παρουσία της… πληθωρική. Γεμίζει τα «παράθυρα» της τηλοψίας μας αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας… Με αυτή κοιμόμαστε, με αυτή ξυπνάμε…Αυτή… συναντάμε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτή μας… κλείνει πονηρά το μάτι. Τη βρίσκουμε σε όλα τα μεγέθη και σε όλες τις… αποχρώσεις. Παλιάς ή νέας… κοπής – ποιος, άλλωστε, νοιάζεται -, η ουσία είναι μία: μόλις ένα χρόνο και κάτι μέρες από την ανανέωση της λαϊκής εντολής, το αποκρουστικό πρόσωπο της διαφθοράς κινείται και πάλι… ανάμεσά μας, δείχνει τα… δόντια του. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις – για την πάταξή της, βεβαίως-βεβαίως – από τα εγκυρότερα των κυβερνητικών χειλέων, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός νέου κρούσματος διαφθοράς. Που απειλεί με… κατάρρευση το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα. Αγανάκτησαν οι πολίτες. Από παντού ακούγονται φωνές απόγνωσης. Φτάνει πια… Εδώ και τώρα να αναληφθούν πρωτοβουλίες. Φτάνει πια… Εδώ και τώρα να γίνει κάτι. Εδώ και τώρα να δοθεί λύση προκειμένου να απαλλαγούμε από την… περιρρέουσα δυσωδία. Κι αυτό είναι εφικτό με γενναίες πολιτικές αποφάσεις που δεν… σκοντάφτουν σε λογικές ενδεχόμενου πολιτικού κόστους. Αποφάσεις που θα… εκτροχιάσουν δραστηριότητες που κινούνται εκτός νομικού πλαισίου προκαλώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα.