Μυστηριώδη Άστρα και Πλανήτες

Γράφει ο Ημίαιμος

Σίσσυ: Τα είδα όλα σου λέω Λίζα μου. Δεν πίστευα ότι η ανθρώπινη αφέλεια -για να μην πω ανοησία- μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να τ’ ακουμπάνε χοντρά σε κάποιους επιτήδειους που μοστράρουν για προφήτες της κακιάς ώρας, αντί να τα δίνουν στα παιδιά τους και εγγόνια τους σαν χαρτζιλίκι ή να τα βάζουν στην άκρη για κάποια δύσκολη στιγμή.
Λίζα: Σε καταλαβαίνω Σίσσυ. Είχα και γω μια τέτοια αφεντικίνα, η οποία στο τέλος επειδή της τα είχαν φάει όλα τα λεφτά αυτοί οι τσαρλατάνοι, δεν είχε τι να με ταΐσει, και με παράτησε στο δρόμο.

Σίσσυ: Λυπάμαι πολύ Λίζα, δεν το ήξερα. Εσύ δυστυχώς έζησες τα αποτελέσματα της ανθρώπινης αφέλειας. Η κυρία αυτή θεώρησε ότι εσύ είσαι το πρόβλημα που έμεινε ταπί και όχι το μυαλό της που την έφερε σ΄ αυτή την κατάσταση. Πόσο μπαζόμυαλη μπορεί να είναι και να πιστεύει ότι τα αστέρια μπορεί να καθορίζουν την καθημερινότητά της, την τύχη της και το μέλλον της; Ότι στο παιδί της και το εγγόνι της ασκεί επιρροή ένας πλανήτης που είναι εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά και όχι ο μαιευτήρας που τα έφερε στη ζωή; Ότι παίρνει στροφές ένας απόμακρος πλανήτης και έτσι δίνει στροφές και στη ζωή της! Πώς μπορεί να πιστεύει στα απίστευτα και να μην πιστεύει αυτά που είναι λογικά; Σαν να μου φαίνεται ότι ο Θεός έδωσε λογική στους ανθρώπους για να μιλάνε μόνο γι’ αυτή και όταν πρέπει να τη χρησιμοποιήσουνε προτιμούν να φέρνουν σε δύσκολη θέση τους εαυτούς τους και να την αποφεύγουν όπως ο εξαποδώ το λιβάνι.
Λίζα: Ναι εμένα μου κάνει σαν να τη στέλνουν σε πρόωρη συνταξιοδότηση και όταν καταλάβουν ότι δεν τους βγαίνουν τα κουκκιά, τότε θυμούνται να τη βγάλουν από τη ναφθαλίνη του μυαλού τους αλλά είναι πολύ αργά…
Σίσσυ: Αυτό που δε χωράει στο μυαλό μου είναι πώς μπορείς να παίρνεις σοβαρά υπόψη σου μια κατηγορία ανθρώπων που και ντεμέκ προφήτες είναι και που άλλα λέει ο ένας για την ίδια μέρα, άλλα ο άλλος, και πάει λέγοντας…
Ζιζού: Γιατί και οι προφήτες διαφορετικά πράγματα δε λέγανε;
Σίσσυ: Ναι αλλά ό, τι είπαν αποδείχτηκε ιστορικά και μέσα στους αιώνες ότι ήταν αληθινό και όχι κάλπικο, μπορείς να πεις το ίδιο και γι’ αυτούς;
Ζιζού: Τι να σου πω; Πρέπει να ζει κανείς αιώνια για να βλέπει τη διαφορά και δεν είμαι τέτοιος οργανισμός!…
Λίζα: Γιατί χρειάζεται να είσαι αθάνατος για να δεχτείς τα πορίσματα της ιστορίας και της ανθρώπινης εμπειρίας; Αν ήταν έτσι τα πράγματα, θα έπρεπε να είμαστε με μια βαλίτσα στο χέρι και ν’ αλλάζουμε τόπους μέρα παρά μέρα… Μόνον οι φίλοι μας τα πουλιά έχουν αυτό το προνόμιο. Και για τα πουλιά αυτή η μετακίνηση είναι ελευθερία, αξιοπρέπεια, μεγαλοσύνη. Είναι το DNA τους. Για τους ανθρώπους όμως είναι απαξίωση, βία, απελπισία. Για τα πουλιά γιορτάζει ο Θεός, για τους ανθρώπους κλαίει γιατί δεν είναι αυτή η μοίρα τους. Η μοίρα τους πρέπει να είναι ίδια με των πουλιών. Ελευθερία, αξιοπρέπεια, μεγαλοσύνη.
Σίσσυ: Σου δίνουν την εντύπωση οι άνθρωποι ότι τους έχει υπνωτίσει η μικρή καθημερινότητά τους και έχουν πάρει διαζύγιο από το πραγματικό νόημα της ζωής τους που είναι η μεγαλοσύνη και η ευγνωμοσύνη για το ότι υπάρχουν για να γεύονται το αγαθό της ζωής. Με το που πάνε να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε ένα σύντομο πέρασμα, το έχουν ξεπεράσει και βρίσκονται με το ένα πόδι στην άλλη όχθη. Πιστεύουν σε θνητούς που το παίζουν μικροί θεοί σαν να έχουν να εξοφλήσουν άρρητα γραμμάτια από την εποχή των παππούδων τους, Αδάμ και Εύας. Το σοφό θα ήταν να μπορούν να αντιληφθούν ότι στο ταξίδι της ζωής τους η ηρεμία κατακτάται με το να αναγνωρίσουν τον πραγματικό τους εαυτό σε σχέση με τους άλλους και τη φύση κι αυτό κατορθώνεται με την αντικειμενικότητα και τη λογική που τους έχει δωριθεί απλόχερα κι αβίαστα.
Λίζα: Φαντάσου ότι δεν καταλαβαίνουν ούτε τον συμβολισμό ότι εκείνοι με τα πόδια στη λάσπη κοιτάζουν τον ουρανό, ενώ το πουλί με τα πόδια στη λάσπη απελευθερώνεται και πετά προς τον ουρανό. Και δεν έχει καν την ανθρώπινη λογική.
Ζιζού: Σωστό κι αυτό. Βαράει μπιέλα το μυαλό τους και πέφτουν στη μασαμπούκα και όποιος αντέξει και στο τέλος πάντα τους φταίει ο άλλος.