Η ζωή που περνά και χάνεται…

Χρονογράφημα του δημοσιογράφου Κώστα Παναγιωτόπουλου

Προϊόντος του χρόνου και όσων αυτός… επιφυλάσσει σε έναν έκαστον εξ ημών νιώθω καθημερινά και πιο έντονα την ανάγκη της αναδρομής στο παρελθόν… Θέλω να γυρίσω στα παλιά επί το λαϊκότερον… Αλλωστε, ο… σκληρός δίσκος της μνήμης είναι το «όχημα» που μας μεταφέρει σε οικεία πρόσωπα, τα οποία ενδεχομένως δεν είναι στην… επικαιρότητα και ενδεχομένως και στον μάταιο αυτό κόσμο… «Νιώθεις» για λίγο παιδί, έφηβος, νέος ανασύροντας από τα… άδυτα του νου όλα εκείνα που έζησες και τώρα πια έχουν περίοπτη θέση στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων… Και είναι πράγματι λύτρωση μέσα στη… στυγνή καθημερινότητα που βιώνουμε αυτή η… περιήγηση στο χθες, έστω στο απώτερο παρελθόν, σε βάθος χρόνου… Εκεί όπου συναντιόντουσαν η εφηβική αθωότητα με το  παιχνίδι και τα ερωτικά σκιρτήματα… Εκεί που βρίσκαμε χίλιες δυο προφάσεις – όχι απαραίτητα εν αμαρτίαις – προκειμένου να βρισκόμαστε κοντά σε πρόσωπα που «γέμιζαν» περισσότερο τα όνειρά μας…

Εκεί όπου η ανεμελιά είχε δεσπόσουσα θέση και έριχνε περιφρονητικές ματιές στις σκοτούρες και τα προβλήματα των μεγαλύτερων… Οι οποίοι φάνταζαν – και εν πολλοίς ήταν – στα μάτια μας εμβληματικές μορφές που είχαν πιάσει τη ζωή από… τα κέρατα, που έπιαναν την πέτρα και την έστυβαν, που… σφύριζαν αδιάφορα στις δυσκολίες – άλλο… καπέλο αν στα κρυφά άφηναν ένα δάκρυ να ποτίζει τις ρυτίδες του προσώπου τους… Καθημερινά κλείνω τα μάτια και κάνω… άλμα στο χθες που χάραξε την πορεία μου και προσδιόρισε τη στάση μου απέναντι στη ζωή. Που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα μετέπειτα βήματά μου, που μου έδωσε τη δυνατότητα να αγαπάω, να πονάω, να χαίρομαι, να κλαίω, να είμαι – σε γενικές γραμμές ή εν άλλοις λόγοις – άνθρωπος. «Βλέπω» γύρω μου πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα που «μοιράστηκαν» μαζί μου τόσα και τόσα… Και κάποιες φορές η «μοιρασιά» δεν ήταν ούτε εξ αδιαιρέτου ούτε εξ ημισείας… Ανεκπλήρωτα όνειρα, ανεκπλήρωτοι πόθοι, πρόσωπα αγαπημένα, χαρούμενες φωνές… ΄Ενας κόσμος τόσο διαφορετικός, αλλά πολύ πιο ωραίος… Χαμένος στα… μονοπάτια της σκέψης, προσπερνώ το σήμερα και… ερωτοτροπώ με το χθες… Επιτρέπω στην ανάμνηση να γίνει κυρίαρχη σκέψη, να οδηγήσει το υποσυνείδητο σε όσα έζησα, αλλά και σε άλλα τόσα που… δεν έζησα. Και τα οποία «ζουν» στα όνειρά μου… ΄Εστω και αν απέχουν… έτη φωτός από την πραγματικότητα. Που έτσι κι αλλιώς την προσπερνώ…