26.6 C
Athens
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2022
 

Ελευθερία Γεροφωκά, ρίζα βελανιδιάς, άνθος κρίνου

Ξόδεψε πολύν άνεμο για να μεγαλώσει… Πολύν ήλιο, χώμα και ουρανό. Γερή ρίζα βελανιδιάς που άνθισε σαν κρίνος. Προσωπείο εύπλαστο και απαλό. Μεγάλωσε ελεύθερα, στη φύση, δίπλα στα ζώα, σε χρόνια γεμάτα ουρανό κι αστέρια, μέσα σε ηπειρώτικα καπνοχώραφα. Κάθε Κυριακή παρακολουθούσε θέατρο από ένα γερμανικό συλλεκτικό ραδιόφωνο. Όμορφες παιδικές αναμνήσεις συνοδεύουν τη ζωή της. Η Ελευθερία Γεροφωκά, με καταγωγή από την Αρμενία μα και από τον Όλυμπο, θυμίζει αριστοκρατική ηρωίδα του Τολστόι. Εξευγενισμένη συμπεριφορά, γαλήνια εκφραστικότητα, κομψές φίνες κινήσεις. Καλοσμιλεμένα χαρακτηριστικά, καστανοπράσινα εκφραστικά μάτια. Παραμυθένια και ανθεκτική, ρομαντική και δυναμική. Στηρίχτηκε στην πίστη και στην αλήθεια της και αποφάσισε ότι το πεπρωμένο της είναι η τέχνη. Αντλεί δύναμη από την αγάπη της για το θέατρο και προχωρά με όραμα και στόχο. Ελευθερία Γεροφωκά, ηθοποιός – χαμαιλέοντας, που σε κάθε ρόλο παίρνει και διαφορετικό πρόσωπο. Άλλοτε χυμώδης και προκλητική και άλλες φορές υποταγμένη, ταπεινωμένη, φοβισμένη. Υποδόρια, αυθάδης και επιθετική, άλλοτε συναισθηματική, σεμνή και ευάλωτη.  Με την ίδια ευκολία μπορεί να δρασκελίσει τη φρεσκάδα της παιδικότητας και να μεταμορφωθεί σε ντίβα εκθαμβωτική. Δεσποινίς Τζούλια, αυταρχική και δεσποτική. Σίλβια Πλαθ, εσωτερική και ευαίσθητη.   Κινηματογραφική Ρωσίδα εκδιδόμενη στους «Κλέφτες», όραμα θηλυκότητας στα «Οπωροφόρα της Αθήνας». Tώρα βρίσκεται στην τελική ευθεία για να εκδώσει το πρώτο της παραμύθι και να γυρίσει την πρώτη της ταινία μικρού μήκους. Ελευθερία, εκεί που τελειώνουν τα καπνοχώραφα, εκεί που τελειώνουν οι μικρές πόλεις, αρχίζει το ταξίδι. Γι’ αυτό καλά σου λέει ο Σωτήρης Δημητρίου, κράτα «ψηλά την ουρά», κάνε την πυξίδα και ταξίδεψε.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

* Γεννήθηκα στα Ιωάννινα…

Οι ρίζες μου όμως απλώνονται σε πολλά μέρη ξεκινώντας από την Αρμενία και τα χωριά του Ολύμπου και καταλήγοντας στην Ήπειρο. Μεγάλωσα σε ένα μικρό προσφυγικό χωριό που λέγεται Νεοκαισάρεια στα Γιάννενα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν γεμάτα από καλαμιές, ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω, αυτός ο στίχος του Οδυσσέα Ελύτη περιγράφει ακριβώς πώς ήμουν μικρή.

* Μεγάλωσα ελεύθερα…

Μέσα στα καπνοχώραφα και από μικρή έμαθα να ζω με τη φύση. Δεν μπορώ να ξεχάσω όταν γυρίζαμε με την αδερφή μου τη Βίκη από το χωράφι και ξαπλώναμε στην καρότσα του αγροτικού και χαζεύαμε τον ουρανό και τα αστέρια. Πολλές και καλές αναμνήσεις με συνοδεύουν και με πλημμυρίζουν.

* Το θέατρο μπήκε στη ζωή μου…

Από ένα παλιό ραδιόφωνο που έφερε ο παππούς μου από τη Γερμανία. Κάθε Κυριακή η γιαγιά μου μας έβαζε να ακούμε θέατρο για να κάνει τις δουλειές. Μετά με την αδερφή μου στην αυλή του σπιτιού προσπαθούσαμε να αναπαραστήσουμε την ιστορία που ακούσαμε, καθώς και πολλές από τις ιστορίες του Ανθολόγιου του δημοτικού και καλούσαμε όλα τα παιδιά του χωριού να δουν τις παραστάσεις μας. Κάποια χρόνια μετά βρέθηκα τυχαία στο Θεατρικό Εργαστήρι Ηπείρου και από τότε όλα πήραν τον δρόμο τους.

* Όταν αποφάσισα…

Να ακολουθήσω το επάγγελμα της ηθοποιού, στηρίχτηκα κυρίως στη δική μου πίστη. Παρά τις αντιξοότητες, αντλούσα και αντλώ κουράγιο και δύναμη από την αγάπη μου για την τέχνη μου. Συμπαραστάτες είχα και έχω την οικογένειά μου, αλλά και τον σύντροφό μου τον Νικόλα.

* Αγαπημένοι δάσκαλοι…

Για μένα αγαπημένος δάσκαλος είναι κάποιος ή κάποια που σε εμπνέει. Με έχουν εμπνεύσει δάσκαλοι όπως ο Θόδωρος Τερζόπουλος που μου έμαθε την πειθαρχία και τη σωματική αντοχή, ο Jean Luis Rodriguez που μου έμαθε την εσωτερική αναζήτηση και το πώς να μεταφέρεις την αλήθεια στο ρόλο και τον χαρακτήρα που ερμηνεύεις, o Romeo και η Claudia Castelucci για την ελευθερία στην έκφραση και τη μαγεία των ήχων, ο Stefan McBarney μου έμαθε να μεταφέρω την παιδικότητα στους ρόλους, ο Γιώργος Συμεωνίδης την απλότητα και την αμεσότητα. Ο συγγραφέας Κώστας Παπαγεωργίου για τη βαθιά γνώση του και για την αγάπη που μου μετέδωσε προς τη λογοτεχνία. (Στη φωτογραφία, σκηνή από την παράσταση “Στην Κουζίνα της Σίλβια Πλαθ”, σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου).

* Μαθαίνω πολλά και…

Aπό τις δουλειές μου στο θέατρο. Με την Έλλη Παπακωνσταντίνου για τη λοξή ματιά που με έμαθε να βλέπω αλλά και να ορίζω τα πράγματα. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω τον δάσκαλό μου από τα Γιάννενα, τον Γιώργο Νάκο, που μου δίδαξε την αγάπη για το θέατρο. Τώρα πια εμπνέομαι από τους ανθρώπους που δουλεύω μαζί τους και έχουμε κοινό όραμα και στόχο.

* Δυστυχώς άργησα πολύ…

Να δω θέατρο μιας και μεγάλωνα σε χωριό, έβλεπα όμως σινεμά και η πρώτη ταινία που είδα, στην αυλή του δημοτικού σχολείου μου, ήταν «Το Ρεμπέτικο» του Φέρρη. Η πρώτη παράσταση ήρθε σε ηλικία 10 ετών και ήταν στο αρχαίο θέατρο του Δίον, «Οι Πέρσες», σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου.

* Ξεκίνησα να σπουδάσω…

Συντήρηση έργων ζωγραφικής αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσα τις σπουδές.

* Εδώ και μερικά χρόνια…

Γράφω σε κάποια ανεξάρτητα περιοδικά. Αυτή την περίοδο είμαι στο «Κοντέινερ», όπου γράφω για το σινεμά.

* Είμαι στην τελική διαδικασία…

Για να εκδοθεί το πρώτο παραμύθι μου, αλλά και για να γυρίσω την πρώτη μικρού μήκους ταινία μου.

* Παρατηρώ πολύ…

Μπορεί να κάθομαι σε ένα παγκάκι και να χαζεύω για ώρες τους ανθρώπους που περνούν από μπροστά μου. Πώς περπατούν, πώς κινούνται στο χώρο, πώς ανασαίνουν, πώς μιλάνε. Παρατηρώ το βλέμμα τους, αυτό το στοιχείο που τους ξεχωρίζει και τους προσδίδει τη μαγεία και την ταυτότητα. Το “οφείλει” δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει για έναν ηθοποιό… Για μένα ένας άνθρωπος καλό είναι να αντιλαμβάνεται και να έχει ένα νευρικό σύστημα ευέλικτο. Από εκεί και έπειτα η παρατήρηση κάποιους τους βοηθά και κάποιους όχι και αυτό σε καμία περίπτωση δεν τον κάνει κακό ηθοποιό. (Φωτογραφία: Νίκος Κουρής, Ελευθερία Γεροφωκά στην ταινία “Τα οπωροφόρα της Αθήνας” του Νίκου Παναγιωτόπουλου). 

* Θα είμαι ειλικρινής…

Δεν ξέρω αν θέλω να παίξω κάποιο κλασικό ρόλο. Όταν ήμουν πιο μικρή το ονειρευόμουν, αγαπημένοι ρόλοι τότε ήταν η Κασσάνδρα, η Αντιγόνη, η Μαρία Στιούαρτ. Αυτό που με ενδιαφέρει πια είναι το έργο και ο τρόπος με τον οποίο θα δουλέψω σ’ αυτό και ποιος θα το σκηνοθετήσει.

* Δύσκολο είδος θεάτρου…

Θεωρώ την όπερα.

* Ο μεγαλύτερος εχθρός του ηθοποιού είναι…

Ο ναρκισσισμός και όταν ξεκινά να κάνεις εκπτώσεις στα όνειρά του και τις αξίες. Απλά όταν ξεπουλάς τον εαυτό σου.

* Θεατρική και κινηματογραφική υποκριτική…

Η ουσία και στα δύο είναι ίδια. Η μόνη διαφορά είναι ότι στο θέατρο είσαι “γυμνός” και εκτεθειμένος 100% και αυτό που κάνεις επί σκηνής έχει ροή που εξελίσσεται σε μία ή δύο ώρες. Στο σινεμά είναι πιο αποσπασματικά τα πράγματα και πιο συμπυκνωμένα και κάθε φορά οφείλεις να κουβαλάς τον χαρακτήρα γερά στο μυαλό και την καρδιά. Πάντως και στα δύο το ψέμα δεν περνά. Και στα δύο πρέπει να δουλέψεις πολύ και να ακούς και στις δύο περιπτώσεις τον σκηνοθέτη.

(“When Fish Fly”, της Βίλκας Τζούρα. Τιμητική διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην Ελευθερία Γεροφωκά από το Φεστιβάλ Δράμας).

* Λίγο πριν από την παράσταση…

Συγκεντρώνομαι στην αναπνοή μου και κάνω ένα σωρό ερωτήσεις στον εαυτό μου για το ρόλο.

* Έχω τρακ πάντα πριν βγω στη σκηνή….

Δεν κάνω κάτι για να το ξεπεράσω, με το που πατώ το πόδι μου στη σκηνή φεύγει.

* Όσον αφορά την τέχνη…

Θα έλεγα πως ναι, η κρίση μπορεί να εμπνεύσει και να κάνει τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν. Για μένα η κρίση σε κάνει πιο εξωστρεφή και σου δημιουργεί την ανάγκη τού να επικοινωνήσεις με τους συναδέλφους αλλά και να δημιουργήσεις κάτι κοινό. Φοβάμαι όμως πως θα δούμε και κραυγαλέα πράγματα φτηνής και κακής ποιότητας στην προσπάθεια να ψυχαγωγήσουν το κοινό από την οποιαδήποτε κρίση περνά. Εκεί ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

* Αγαπημένο σου βιβλίο και αγαπημένοι σου συγγραφείς…

Από μικρή διάβαζα τον Δημήτρη Χατζή και πολλές φορές επανέρχομαι στα κείμενά του και στο “Τέλος της μικρής μας πόλης” και στους “Ανυπεράσπιστους”. Αγαπημένοι συγγραφείς και βιβλία που στάθηκαν κομβικά στη ζωή μου είναι του Ρόμπερτ Μούζιλ “Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες”, “Το Μαγικό βουνό” του Τόμας Μαν, “Ν’ ακούω καλά το όνομά σου” του Σωτήρη Δημητρίου αλλά και για την ατάκα που μου λέει συχνά πυκνά “ψηλά την ουρά”, τον Στέλιο Ράμφο που δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που μου είπε ότι “η ζωή ζει με τα λάθη της, ενώ τα άτομα, με τις δυνατότητές τους” αλλά αγαπώ πολύ και την ποίηση του Λευτέρη Πούλιου, του Κώστα Κρυστάλλη, της Κικής Δημουλά, του Τίτου Πατρίκιου, της Γεωργίας Τριανταφυλλίδη και πολλών άλλων.

* Η τύχη και οι γνωριμίες…

Η τύχη είναι κάτι που -κακά τα ψέματα- το ορίζουμε μόνοι μας. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ό, τι πρόκειται να μας συμβεί. Οι γνωριμίες βοηθάνε κυρίως όμως με ανθρώπους που έχεις δουλέψει μαζί, οι άλλου “τύπου” γνωριμίες δεν με ενδιέφεραν ποτέ και δεν βοηθάνε, ίσα ίσα σε αποσπούν.

* Σπουδές και σκληρή δουλειά…

Για μένα η σκληρή δουλειά και οι σπουδές μετράνε περισσότερο, αυτά σε καθορίζουν και στη μετέπειτα πορεία σου.

* Το γεγονός ότι ως ηθοποιός κρίνομαι σε κάθε παράσταση…

Αυτό είναι κάτι που δεν το σκέφτομαι. Αν κάθε φορά που παίζω σκέφτομαι αυτό που θα πει ο θεατής, έχω χάσει αυτό που έχτιζα με το σκηνοθέτη σε όλες τις πρόβες. Το κοινό το αισθάνομαι όταν παίζω σαν κάτι καλό. Εντάξει, δεν μπορεί να αρέσουμε σε όλους.

* Ο θεατής χάνει το ενδιαφέρον του…

Όταν τον κοροϊδεύεις. Όταν τον υποτιμάς. Όταν του λες ψέματα.

* Ο ρόλος είναι κάτι ζωντανό…

Και πια για μένα ο ρόλος είναι ο ηθοποιός και η προσωπικότητά του. Άρα η Ελευθερία επί παραδείγματι παίζει την Πλαθ με την προσωπικότητά της και την ενέργειά της.

* Από το δεσποτισμό της Τζούλιας του Στρίντμπεργκ μέχρι την υπερβάλλουσα ευαισθησία της Σίλβια Πλαθ…

Υπάρχει απόσταση όσον αφορά το κείμενο και την εποχή. Όσον αφορά τα συναισθήματα, η διαφορά έγκειται στο ότι η Τζούλια εκφράζει πιο έντονα τα συναισθήματά της και την ανάγκη της για αγάπη από ένα πιο “αριστοκρατικό” επίπεδο, ενώ η Σίλβια Πλαθ κινείται σε ένα πεδίο πιο εσωτερικό και ανθρώπινο με συνεχή ερωτηματικά για την ανθρώπινη ύπαρξη, για τη γέννηση, τον θάνατο, τον φόβο. Στους συγκεκριμένους δύο ρόλους σημαντικό ρόλο έπαιξε η καθοδήγηση του σκηνοθέτη και η συνεργασία μας.

* Γελάω…

Με τους ανθρώπους που έχουν καλή αίσθηση του χιούμορ, που δεν φοβούνται να λένε αυτό που αισθάνονται και είναι αδιαμεσολάβητοι.

* Θλίψη μου προκαλούν…

Η αδικία, η κοροϊδία και η εκμετάλλευση, αλλά και η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων.

* Παρατήρησα πως…

 Τελευταία οι άνθρωποι φοβούνται να κυκλοφορούν άνετα τη νύχτα όπως παλιά.

* Μεγάλωσα με ζώα και τα αγαπώ πολύ…

Πρόσφατα η Τριλού μας έφαγε φόλα από έναν ασυνείδητο και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Τώρα έχουμε τη Μίσα και τον Άρη.

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
694ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art