32 C
Athens
Τρίτη 5 Ιουλίου 2022
 

Ένα βράδυ

Γράφει η Μαρία Γίτσα

Αγαπημένε μου,

άλλο ένα βράδυ με το κερί να τρεμοπαίζει και να μοσχοβολάει. Η σκέψη ότι το αεράκι θα μπει από τα ερμητικά κλειστά παράθυρα και θα το σβήσει με κάνει να έχω καρφωμένο το βλέμμα μου πάνω του και να μετράω τις πιθανότητες.
Η μυρωδιά από μανταρίνι και κανέλα έχει γεμίσει το δωμάτιο. Η μελωδία από πειραγμένο τάνγκο ταιριάζει στην πειραγμένη μου διάθεση.
Οι νύχτες κυλούν σιωπηλές και οι μέρες περπατούν σκυθρωπές.
Κάτι με εσπρωξε να σηκωθώ και να αχνίσω το τζάμι και με τα δάχτυλα να σχηματίσω φιγούρες αλλιώτικες. Σαν αυτές που συναντώ καθημερινά. Είναι αλλιώτικα πια και τα αλλοτινά δίνουν το χέρι με συμπόνοια στα μέλλοντα.
Αβεβαιότητα, θλίψη, αγωνία και εικόνες δύσκολες. Αυτές που ελπίζεις όταν τις διαβάζεις να συμβαίνουν αλλού, να μην τις δεις να γίνονται στο πλάι σου.
Εικόνες που εύχεσαι να μη συμβούν σε σένα. Την ανατροπή όμως δεν μπορείς εύκολα να την υπολογίσεις.
Τη συναντάς. Τυχαία ή μοιραία δεν ξέρω ν’ απαντήσω. Τη συναντάς. Χαμογελάς. Αντίδραση αμηχανίας. Για λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί να μείνεις άλαλος. Εξάλλου ο χρόνος δεν είναι λίγες οι φορές που τρέχει, μας προσπερνά. Δεν είναι λίγες οι φορές που τόσο αργά και βασανιστικά διαβαίνει. Δύσκολος ο συγχρονισμός μας μαζί του.
Άλλη μια μέρα, άλλη μια νύχτα κι ο κύκλος να γεμίζει, παρέα με ομόκεντρους, παρέα με σένα.

Οι συναντήσεις είναι πιο λιγοστές και τα θέματα συζήτησης τα ίδια. Γύρω σου ακούς τα ίδια. Εσύ ο ίδιος μιλάς για τα ίδια. Κι αν σου έρθει να ξεφύγεις λιγάκι, βίαια το μαζεύεις από ενοχή. Όχι, πως δεν έχεις κι εσύ τα προβλήματά σου αλλά θέλεις να πας πάσο. Και γύρω σου όλοι ποντάρουν κι εσύ λες πάσο. Και σε κοιτούν περίεργα, σαν από αλλοτινό καιρό.
Η πόλη έχει γίνει δύσκολη πια.
Έχει χάσει κάτι από την αύρα της.
Χαθήκαμε σε κάτι στενά δρομάκια που καταλήγουν σε αδιέξοδο.
Εκεί σταθήκαμε μετέωροι, απορημένοι, φοβισμένοι για το μετά.
Καθήσαμε λιγάκι αντικριστά.
Δεν μιλάγαμε με λέξεις. Διαβάζαμε όμως φωναχτά τη σκέψη μας.
Το κόκκινο κουβάρι δεν έφτασε στην έξοδο του λαβύρινθου και τώρα ο Μινώταυρος μας κυνηγάει. Θα μας πιάσει άραγε..; Θα δείξει. Θα φτάσουμε. Εκεί.
Μη με ρωτάς το πού. Δεν το γνωρίζω. Κάπου… Όπου… εκεί.

Με εκτίμηση,
Το γαλάζιο τίποτα. 

* Η Μαρία Γίτσα είναι ηθοποιός. 

* Πίνακας: Lauren Maurer.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
694ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art