Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Taste therapy

Κέικ με δαμάσκηνα (gâteau aux prunes) από τη Δέσποινα, με το πάθος της Αμελί

Μια απλή συνταγή για ένα πολύ νόστιμο κέικ για τις γιορτινές χριστουγεννιάτικες ημέρες, που θα γλυκάνει τα αγαπημένα μας πρόσωπα, έστειλε στο catisart.gr η εκπαιδευτικός Δέσποινα Συμιγδαλά από την Κέρκυρα.

Τα εδέσματα που φτιάχνουμε συνήθως έχουν κάτι από το χαρακτήρα μας. Δεν δείχνουν απλώς τις προτιμήσεις μας ή το τι μας αρέσει, αλλά μας μοιάζουν και κάπως. Γι’ αυτό και η Amelie της Μονμάρτης επέλεξε να φτιάξει κάτι αρκετά ασυνήθιστο. Στην ταινία "Amelie" του Jean-Pierre Jeunetthe, η γλυκύτατη Audrey Tautou στο φινάλε ετοιμάζει το διάσημο κέικ με δαμάσκηνα (σε μια συγκινητική για κάποιους σκηνή). Παρόλο που δεν το βλέπουμε να ετοιμάζεται μέχρι τέλους, φανταζόμαστε ότι όπως και στην ταινία πρέπει να είναι ελαφρύ, γλυκό και πολύ πολύ νόστιμο.

Με παρόμοιο πάθος και μεράκι το φτιάχνει και η φίλη μας η Δέσποινα. Ρομαντική και γενναιόδωρη, θεατρόφιλη και γατομαμά, εκκεντρική ψυχή και αστείρευτη πηγή γλυκύτητας, έχει ένα δικό της τρόπο να κάνει χαρούμενους όλους γύρω της.

Περισσότερα...

Το φάβα της Αμοργού. Η αξία του, η νοστιμιά του και η μακραίωνη ιστορία του...

Ανεπανάληπτη η θέα προς τη ΝικουριάΑνεπανάληπτη η θέα προς τη Νικουριά

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Την 16η Οκτωβρίου 2016 μια εκπληκτική μέρα επιφύλαξε στους επισκέπτες ο καιρός της Αμοργού. Θερμός φιλικός ήλιος, ελαφρύ βοριαδάκι υγιεινό και ευωδιαστό. Η ιδανική μέρα για πεζοπορία στα από αιώνες χαραγμένα μονοπάτια του μυθικού Ασφοντυλίτη. Ενός παραδοσιακού αγροτικού οικισμού, του μοναδικού των Κυκλάδων, που φέρει ακόμη και σήμερα σχεδόν αναλλοίωτα όλα εκείνα τα ιδιαίτερα στοιχεία που με τη λαλίστατη σιωπή τους μαρτυρούν την αδιάκοπη κατοίκησή του από την αρχή της Ιστορίας. Θεμελιωμένος πριν από αμέτρητα χρόνια στο μικρό υψίπεδο της πλαγιάς που ξεκινά από την κορυφή Βορεινά και καλείται Απόλακα, γυρνά την πλάτη του στον Βοριά και αγναντεύει περήφανα το δυτικό πέλαγος. Εκεί, στις αρχές του 20ου αιώνα, έζησε ο Μιχάλης Ρούσσος, ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε τις ονομαστές βραχογραφίες του χωριού. Ο Ρούσσος προφανώς άρχισε να κεντάει τις πέτρες μερικά χρόνια πριν από το 1900, το 1897 την πρώτη και σταμάτησε το 1943, χρονιά που προφανώς πέθανε. Ήταν ανάπηρος κι όπως λένε οι παλιοί, οι οικείοι του όταν έφευγαν για τις αγροτικές δουλειές, τον ακουμπούσαν σε κάποιο σημείο του οικισμού. Αυτός, για να περνάει η ώρα του, σκάλιζε με ένα σφυρί και ένα καλέμι τις πέτρες που έφτανε, συνήθως από το καρεκλάκι του.
Αφού θαυμάσαμε αυτό το άθικτο από το χρόνο πέτρινο σύμπλεγμα, προχωρήσαμε κατά μήκος της Μεγάλης Στράτας. Η επίπονη ανηφορική διαδρομή μας έβγαλε στον Άγιο Μάμα με την ονειρική θέα στο πέλαγος και στη Νικουριά. Η κατηφόρα που ακολούθησε μας οδήγησε κατευθείαν στον γραφικό Ποταμό και στα γαλήνια υψίπεδα της χαριτωμένης Aιγιάλης.

Περισσότερα...

Περιήγηση στου "κόσμου τα παράξενα κρασιά" από μια σοφή οινολόγο

Κατά την επίσημη απονομή του τίτλου του Chevalier dans l’ordre du Merite Agricole de la Republique FrancaiseΚατά την επίσημη απονομή του τίτλου του Chevalier dans l’ordre du Merite Agricole de la Republique Francaise

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

To "Του κόσμου τα παράξενα κρασιά" της Μαρίας Τζίτζη είναι ένα βιβλίο ξεχωριστό καθώς είναι φορτωμένο από τα αρώματα του κρασιού, αρώματα κομψά, πληθωρικά, πολύπλοκα. Ένα βιβλίο που σου χαϊδεύει τις αισθήσεις, σε μεθάει με αισθήματα και σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να είσαι παρών σε όσα περιγράφονται σε αυτό. Σαν να βρίσκεσαι στους αμμόλοφους της Νότιας Γαλλίας ατενίζοντας τον Ατλαντικό και να «γεύεσαι» το φρέσκο, δροσερό κι ανάλαφρο «κρασί της άμμου». Σαν να βιώνεις τα μεγάλα μυστήρια της φύσης και του ανθρώπου, όπως το «κρασί του πάγου» ή το «αχυρόκρασο». Σε μεταφέρει σε τόπους που η θερμοκρασία πέφτει πολύ και το κρύο γίνεται αφόρητο, κι όμως οι άνθρωποι κάτω από δύσκολες και σκληρές συνθήκες καλλιεργούν αμπέλια και παράγουν κρασιά ποιότητας. Σε ταξιδεύει από το Λανθαρότε με τα «αμπέλια του περίεργου» στη Βουργουνδία, στην Καμπανία, στη Νεκρά Θάλασσα, στην Καππαδοκία, στις Άνδεις αλλά και στη δική μας Μονεμβασιά και στην αγαπημένη όλων Σαντορίνη. Κι απ’ το Σταυρό του Νότου στον Πολικό Αστέρα μέχρι τις ημιάγονες σαβάνες του Νέου Κόσμου. Ακόμα σε τόπους παραμυθένιους που οι κάτοικοί τους βρίσκουν τον τρόπο να αποξηράνουν τα σταφύλια χωρίς τη βοήθεια του ήλιου ή σε χώρες τροπικές, στα όρια, στα άκρα, εκεί που οι καλλιεργητές πεισμώνουν και επιμένουν κόντρα στη φύση.

Περισσότερα...

Φανουρόπιτα. Το θαύμα της ευρέσεως του Τούρτη, η συνταγή του Μιχάλη και ο βίος του Αγίου

Ιδού ο Τούρτης που ξεπόρτισεΙδού ο Τούρτης που ξεπόρτισεΣτις 27 Αυγούστου είναι του Αγίου Φανουρίου και κανονικά οφείλουμε να ψήσουμε μία φανουρόπιτα. Δηλαδή να τηρήσουμε το έθιμο!

Πώς έγινε όμως αυτή η σύνδεση του Αγίου με τα χαμένα αντικείμενα;

Η πίτα του Αγίου Φανουρίου είναι μια νηστίσιμη πίτα που φτιάχνεται στη μνήμη του Αγίου και προσφέρεται στους πιστούς ως ευλογία.

Συνήθως η Φανουρόπιτα παρασκευάζεται με επτά ή εννιά υλικά ή έντεκα υλικά! Οπωσδήποτε ο αριθμός πρέπει να είναι μονός. Η επιλογή των αριθμών αυτών δεν είναι καθόλου τυχαία, μια και είναι γνωστός ο ρόλος των αριθμών στις μαντικές και μαγικές πρακτικές. Τα επτά ή εννιά υλικά (ή έντεκα) φαίνεται να ενισχύουν ακόμα περισσότερο τη δύναμη της πίτας!

Σίγουρα είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε από μια ευλαβική χειρονομία των πιστών (κυρίως από το γυναικείο φύλο και το όνομά του έχει συνδεθεί με την εύρεση απολεσθέντων αντικειμένων αλλά και προσώπων) και δεν νομίζουμε ότι υποκρύπτει κάτι το αντικανονικό ή το άσχημο ή το ειδωλολατρικό. Άλλωστε αν επρόκειτο για κάτι το οποίο αλλοίωνε τη λατρευτική τάξη και ήταν αντίθετο με την εκκλησιαστική μας παράδοση, η εκκλησία είχε τον χρόνο και τον τρόπο να το διορθώσει και να το αποτρέψει.

Φέτος ειδικά θυμήθηκα το όμορφο αυτό έθιμο λόγω του καλού μας φίλου και αγαπημένου μας ηθοποιού Μιχάλη Οικονόμου, ο οποίος πρόσφατα την έφτιαξε για να βρει τον γάτο του τον Τούρτη. Ο Τούρτης, ένα ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι, αποφάσισε να εγκαταλείψει την άνετη ζωή που μοιραζόταν με τον αδελφό του Τρούφα και τον "μπαμπά" του Μιχάλη και να δοκιμάσει τον έκλυτο βίο των κήπων και του δρόμου. Έτσι πάτησε το αλαβάστρινο ποδαράκι του στο καυτό πεζοδρόμιο. Πάντως είτε γιατί δεν του πήγαινε η αλητεία, είτε γιατί έκανε τη δουλειά της η φανουρόπιτα, ο δραπέτης γάτος επέστρεψε με όρθια την ουρά στην πατρική εστία.

Για να τιμήσουμε το γεγονός, ο Μιχάλης Οικονόμου μας στέλνει τη συνταγή της πατροπαράδοτης οικογενειακής φανουρόπιτας.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Περισσότερα...

Μελιτζάνα άσπρη "αλά Κάρμεν" από τη μεσόφωνο Κασσάνδρα Δημοπούλου

Τη θρυλική και πιο αγαπημένη στο κοινό όπερα του Ζoρζ Μπιζέ, την όπερα που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ, φέρνει για πρώτη φορά στην Κηφισιά, στις 11 Ιουλίου 2016, σε μία και μοναδική παράσταση η Κασσάνδρα Δημοπούλου.
Στον ομώνυμο ρόλο, η μεσόφωνος και τσελίστα Κασσάνδρα Δημοπούλου έχει προσαρμόσει σκηνικά την παράσταση, με κείμενα και τραγούδι στα ελληνικά, σε μια αισθησιακή σκηνοθεσία που παραπέμπει σε ταινία του Αλμοδοβάρ.
* Στο μπαρ του Λίλας Πάστια, η αισθησιακή τραγουδίστρια Κάρμεν συναντιέται με τον στρατιώτη Δον Χοσέ και ερωτεύονται. Αυτός για χάρη της φυλακίζεται, μπλέκει σε μάχη με ανώτερό του και τελικά λιποτακτεί και ακολουθεί την παράνομη και περιθωριακή ζωή της Κάρμεν και των συντρόφων της. Σύντομα όμως η Κάρμεν στρέφει το ενδιαφέρον της προς τον διάσημο ταυρομάχο Εσκαμίγιο, οδηγώντας τον Δον Χοσέ σε παράφορη ζήλια.

Περισσότερα...

Στο δρόμο προς την Επίδαυρο σε περιμένει ένας "Πελαργός" με το ρολόι στο χέρι

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Ο πελαργός πάντα ήταν από τα αγαπημένα πουλιά των ανθρώπων. Όχι μόνο επειδή ομορφαίνει τις πόλεις στις οποίες επιλέγει να χτίσει τη φωλιά του, ούτε επειδή φέρνει τα μωρά. Αυτό που χαρίζει απλόχερα ο πελαργός είναι η αγάπη και η γνώση. Όπως γράφει ο Αριστοφάνης στους «Όρνιθες», οι νεαροί πελαργοί έχουν ως πρώτο στόχο οι γονείς τους να έχουν ποιότητα στη ζωή τους. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι στην αρχαιότητα ο νόμος που υπαγόρευε τη φροντίδα των γονιών από τα παιδιά τους όταν μεγαλώσουν ονομαζόταν «Πελαργικός», η δε ανταπόδοση των τροφείων από τα παιδιά στους γονείς τους ονομάστηκε «αντιπελαργία» ή «αντιπελάργηση». Σύμφωνα επίσης με κάποια άλλη παράδοση, όταν οι γέρικοι πελαργοί εξασθενίσουν και αρχίσουν να χάνουν τα φτερά τους, οι απόγονοί τους φροντίζουν για την τροφή τους και τους σκεπάζουν με τα δικά τους φτερά. Καμία σχέση δηλαδή με το σήμερα…

Ξέρουμε ότι ανέκαθεν ο άνθρωπος έδειχνε σεβασμό στους πελαργούς, που τους θεωρούσε ωφέλιμα πουλιά επειδή τρέφονταν με έντομα, σαύρες, ποντίκια και προπαντός με φίδια. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι πελαργοί είναι άνθρωποι μεταμορφωμένοι, και ο Πλούταρχος αναφέρει ότι στη Θεσσαλία όποιον σκότωνε πελαργό, τον τιμωρούσαν με θάνατο.
Ο Όμηρος συγκρίνει τους ετοιμοπόλεμους Τρώες με τους πελαργούς που ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το μέρος όπου κλωσούν όταν αρχίζει το κρύο. Παράλληλα ο Αίσωπος σε ένα μύθο, με πρωταγωνίστρια την παμπόνηρη αλεπού, αναδεικνύει την εξυπνάδα του πελαργού ο οποίος καταφέρνει να την κατατροπώσει.
Από τον καιρό του Αριστοφάνη και του Σοφοκλή ο πελαργός θεωρείται ότι κάνει υποδειγματική οικογενειακή ζωή. Στις δυτικές χώρες οι μεγάλοι, όταν πρόκειται να γεννηθεί κι άλλο παιδί στην οικογένεια, συνηθίζουν να λένε στα παιδιά ότι θα το φέρει ο πελαργός και σε κάθε παιδικό βιβλίο υπάρχει ένα τουλάχιστο λαϊκό ποίημα που το αναφέρει.
Αλλού πάλι οι κακές γλώσσες λένε ότι εάν μπορούσε να μιλήσει ο πελαργός, θα αναστάτωνε όλο τον κόσμο. Γιατί από εκεί ψηλά που κάθεται, βλέπει και ακούει όλα όσα συμβαίνουν.
Πάρα πολλά επίσης έχουν γραφεί για τα περίφημα «δικαστήρια των πελαργών», όπου αποφασίζονταν αυστηρές ποινές για εκείνους που θα καθυστερήσουν να φτάσουν σε μια προκαθορισμένη συγκέντρωση.
Στις μέρες μας ο πελαργός ούτε δικάζει, ούτε τιμωρεί -αν και μας περιμένει με το ρολόι στο χέρι. Σήμερα υπάρχει ένας «Πελαργός» που φροντίζει με τον καλύτερο τρόπο κάθε ταξιδιώτη. Αυτό το κάνει για όλους όσοι φθάνουν πάνω από την Παλαιά Επίδαυρο με προορισμό το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Εκεί, στη φωλιά του, ο «Πελαργός» τα τελευταία χρόνια ανοίγει την αγκαλιά του για όλους. Εκεί όλοι βρίσκουν οπωσδήποτε αυτό που θέλουν.

Περισσότερα...

Ο «Γκρινιάρης» της Ρόδου μαγειρεύει υπέροχα

Mε τον Γιάννη και το περγαμόντοMε τον Γιάννη και το περγαμόντο

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Δεν ξέρω τι μου έχει συμβεί και συνέχεια έχω στο μυαλό μου έναν «Γκρινιάρη», μετά το τελευταίο μου ταξίδι στη Ρόδο. Μου έλειψαν τα μουστάκια της γαρίδας ή του Γιάννη ή τα νόστιμα πιάτα της νοικοκυράς Λίτσας; Καταπληκτικά θαλασσινά, ωραίες σαλάτες, όμορφο περιβάλλον... και υπέροχοι άνθρωποι που κάνουν εγκάρδια ό,τι μπορούν για να ευχαριστήσουν τους πελάτες τους, οι οποίοι αισθάνονται σαν στο σπίτι τους. Όμορφα, με ανθρώπινη ζεστασιά και φιλοξενία, με απλότητα.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω δοκιμάσει νοστιμότερους μεζέδες! Άσε πια την εξυπηρέτηση του φιλικότατου "γκρινιάρη" και της συμβίας του, Λίτσας, που είναι υπέροχη μαγείρισσα. Τυχεροί όσοι τους γνωρίζουν και τους έχουν φίλους! Τυχεροί κι όσοι κατοικούν στη Ρόδο κι έχουν τη δυνατότητα να τους επισκέπτονται συχνά.

Περισσότερα...

Τρούφα, μια παραξενιά της φύσης

Όλες οι τρούφες είναι φυτά υπόγεια, χωρίς βλαστό και φύλλα, έχουν σχήμα ακανόνιστο, περίπου σφαιρικό και αποτελούνται εξ ολοκλήρου από μία σαρκώδη μάζα που τρώγεται και η οποία χαρακτηρίζεται από ένα έντονο, μοναδικό άρωμα.

Το μέγεθος της τρούφας ποικίλει και συναντάμε τρούφες που είναι μικρότερες από ένα φουντούκι και μεγάλες που φτάνουν το μέγεθος μικρού κουνουπιδιού.

Τρούφες υπάρχουν πολλών ειδών, οι σημαντικότερες όμως είναι:
• Η Μαύρη Χειμωνιάτικη Τρούφα (Ύδνον το Μελανόσπορον) Tuber Melanosporum Vitt., η οποία είναι γνωστή και σαν τρούφα του Περιγκόρ (truffe du Périgord)
• Η Λευκή Τρούφα (Tuber Magnatum Pico) η οποία είναι γνωστή σαν tartufo bianco η Τρούφα του Πιεμόντε (Piemonte)
• Η Τρούφα του Καλοκαιριού (Ύδνον το Θερινόν) Tuber Aestivum Vitt.
• Η Γκριζωπή Τρούφα (Ύδνον το φαιόν) Tuber Borchii η οποία είναι γνωστή και σαν «Bianchetto».

Στις περιοχές που υπάρχουν τρούφες συναντάμε διαφόρους τύπους του είδους αλλά συνήθως κυριαρχεί ο ένας.

Περισσότερα...

Pasta alla Norma - η όπερα, η ιστορία της και η αυθεντική συνταγή

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

Σε ένα από τα ταξίδια μου στα ιδιόμορφα σταυροδρόμια του Νότου που έχουν χτιστεί πάνω στους θρύλους των αρχαίων ελληνικών, ρωμαϊκών και ιωνικών πόλεων, βρέθηκα και στη Σικελία της Μαφίας, στη γητεύτρα Ιταλίδα των ηφαιστείων και του εκρηκτικού ταμπεραμέντου, στο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Εκεί δοκίμασα ένα πιάτο πεντανόστιμο, ένα εκρηκτικό μείγμα υλικών τόσο φλογερό όσο και η πύρινη λάβα της Αίτνας. Το πλέον διάσημο πιάτο ζυμαρικών της Σικελίας και εξαγώγιμο στον κόσμο, η pasta alla Norma, γεννήθηκε στην Κατάνια και αφιερώθηκε-βαφτίστηκε-συνδέθηκε τελικά με την άλλη διάσημη του τόπου, την ηρωίδα Νόρμα της ομώνυμης όπερας του επίσης διάσημου και εκ Κατάνιας συνθέτη Βιτσέντσο Μπελίνι. Η άρια Casta Diva (…che inargenti queste sacre antiche piante… από το λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι), με τη φωνή της Μαρίας Κάλλας, η οποία με εξαίρετες ερμηνείες απογείωσε τα έργα του Μπελίνι από τη δεκαετία του ’50 και μετά, καθιερώνοντας τη Νόρμα στις εμφανίσεις της, συστήνεται όσο διαβάζετε την ιστορία, ιδίως όμως υλοποιώντας τη συνταγή. Τώρα που η φίλη μου Κασσάνδρα Δημοπούλου σκηνοθετεί τη "Νόρμα" στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016) θυμήθηκα αυτό το εξαίσιο φαγητό και ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τη γευστική μνήμη του. 

Περισσότερα...

Αρμπαρόριζα η αρωματική και το μεθυστικό λικέρ της

Μια λεμονιά κάπου θα ‘χε ανθίσει, μοσκομύριζε το αγέρι λεμονανθό, κι η γης, φρεσκοποτισμένη, μύριζε κι αυτή κοπριά κι αρμπαρόριζα.
Ν. Καζαντζάκης, από το μυθιστόρημα «Καπετάν Μιχάλης».

 

ΑΙΓΙΝΑ

Χαρμάνι από αρμπαρόριζα και γιασεμί, τα μεσάνυχτα.

Οδυσσέας Ελύτης [Τα Στιγμιότυπα]

 

Το όνομα της αρμπαρόριζας προέρχεται από το erba + roza, που σημαίνει στα ιταλικά χόρτο ρόδινου χρώματος. Οι πολλές τοπικές ονομασίες της, όπως πελαργόνιο (βοτανική ονομασία – Pelargonium graveolens), μοσχομολόχα (την αναφέρουν σε περιοχές της Χαλκιδικής), λουκουμόχορτο, αλμπαρόζα, αρμανέλα, αρμπακανέλα, μπαρμπαρούσα, πιθανόν και άλλα, δείχνουν τη συχνή και ποικίλη χρήση της σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος. Κιούλι τη λένε στην Κύπρο, αλλού δενδρισάκι, γεράνιο, γεράνι, πελαργόνι, στη Λέσβο χρυσαχί, μοσχόφυλλο στη Δυτική Μακεδονία.

 

Φυτό αρωματικό… και καλλωπιστικό

 

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον κήπο ως εδαφοκαλυπτικό ή κρεμοκλαδές. Ζει πολύ καλά σε γλάστρα, αρκεί να το τοποθετήσουμε σε απάνεμο και ζεστό σημείο του μπαλκονιού μας. Είναι ευαίσθητη στις χαμηλές θερμοκρασίες και αν πέσει το θερμόμετρο κάτω από το μηδέν χρήσιμο είναι να μεταφέρουμε τη γλάστρα σε πιο προστατευμένο μέρος. Είναι σκληρός θάμνος, με ύψος 0,30-0,70 εκ., προερχόμενος από την Αφρική (καλλιεργείται σε Αλγερία, Αίγυπτο, Κένυα, Μαρόκο). Μπορεί να καλλιεργηθεί σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες της Πελοποννήσου και των νησιών. Τα φύλλα της είναι χνουδωτά και πολύ εύοσμα (μυρίζει σαν δροσερό λιβάνι), ενώ το άνθος της έχει χρώμα ροζ.

Μπορούμε να τη μεταφυτεύσουμε την άνοιξη με μοσχεύματα, με τον εξής τρόπο:
Κόβουμε βλαστάρια που δεν έχουν λουλούδια, μήκους 0,15 εκ. Προσέχουμε όταν φυτέψουμε το κομμένο βλαστάρι το χώμα να είναι ελαφρύ (προσθέτοντας ποτάμια άμμο ή φύκια καλά πλυμένα). Το ποτίζουμε συχνά στην αρχή και προσθέτουμε ένα βιολογικό λίπασμα ριζοβολίας. Η ανθοφορία ξεκινά την άνοιξη και διαρκεί όλο το καλοκαίρι.

Περισσότερα...

Γεύσεις από το Queens της Νέας Υόρκης ως την Κούβα κι από το Πεκίνο ως τη Νέα Ορλεάνη!

Γεύσεις κινηματογραφικές, που συνδέουν πολιτισμούς και μουσικές ζωντανές που ξεσηκώνουν τους λαούς του κόσμου, απ' άκρη σ' άκρη!

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, τα Street Food and Tunes «καταλαμβάνουν» ένα από τα ομορφότερα μουσεία της πόλης!

Οι εκλογές έγιναν και την πρώτη Τετάρτη τα Street Food and Tunes του deBop.gr γιορτάζουν τη δική τους «πρωτιά» μπαίνοντας για πρώτη φορά σε Μουσείο! Ο κήπος του Νομισματικού Μουσείου, στην Πανεπιστημίου, σε ένα από τα κτήρια-διαμάντια του Τσίλλερ στην πόλη μας, θα πλημμυρίσει πολυεθνικές γεύσεις και μουσικές!
Ο σεφ Σπύρος Βαλδίρης, από την ομάδα του Βασίλη Σπόρου, αναλαμβάνει να φτιάξει κάποια από τα πιο δημοφιλή street food πιάτα του πλανήτη –κάποια τα έχετε ήδη λιγουρευτεί μέσα από ταινίες-, η πολυμελής Dirty Athens Brass Band αναπνέει μέσα από τα πνευστά και τα κρουστά της τις μελωδίες ολόκληρου του κόσμου, και ο sui generis Σταύρος Παπαδημητρίου μπλέκει στα decks τις μουσικές που μας ενώνουν!
Τα λόγια είναι περιττά. Διαβάστε τις λεπτομέρειες!

 

(STREET FOOD) Τα πιάτα

 

1. El Cubano
Από snack Κουβανών εργατών, έχει μετατραπεί στο πιο περιζήτητο Street Food στους δρόμους του Miami και πρωταγωνιστής στην ταινία Chef. Φέτες ζαμπόν, σιγοψημένη χοιρινή σπάλα, emmental, πίκλες, μουστάρδα Dijon και βούτυρο σε αφράτο ψωμάκι, όλα μαζί ψημένα για να δέσουν τέλεια οι γεύσεις. (6€)

2. Hoisin Chicken Sandwich
H σάλτσα που συνοδεύει πάντα μια πάπια Πεκίνου, γίνεται το πιο σημαντικό συστατικό σε ένα sandwich, που μαζί με ψητό κοτόπουλο μπούτι φιλέτο, μαύρη ζάχαρη, φρέσκο κόλιανδρο, φρέσκο κρεμμύδι και iceberg σε ένα αφράτο bun, ενώνει την Ασία με τους δρόμους του San Fransisco. (5€)

3. Queens' Hot Dog
Κατευθείαν από τα stand του Queens στη Νέα Υόρκη, το "παραδοσιακό" Hot Dog σε αφράτο ψωμάκι, με relish από κόκκινο λάχανο και κρεμμύδι και κίτρινη μουστάρδα. (Ketchup και μαγιονέζα προαιρετικά) (4.5€) *Ζητήστε και τη Veggie εκδοχή του.

Συνοδεύονται ιδανικά με: Bee No7 (με Jack Daniels No7, lime & σιρόπι μελιού) και Black Jack (με Jack Daniels No7, lime & ginger beer) cocktails.

Περισσότερα...