Διακοπές στη Μήλο. Σεπτέμβριος 1999. Λίγο μετά τους σεισμούς της Αθήνας. Πρωί, έξω από το ξενοδοχείο. Τότε σε πρωταντίκρισα. Ισα που στεκόσουνα στα λεπτά σου ποδαράκια. Πλάσμα λιποβαρές, μισχοειδές, ευαίσθητο. Κάτισχνο, ευάλωτο. Λένε πως οι μητέρες εγκαταλείπουν τα ασθενικά παιδιά τους, προκειμένου να επιβιώσουν τα υγιή. ΄Ισως. Οι νόμοι της φύσης είναι σκληροί. Μόνο που εσύ επέλεξες εμένα. Και με υιοθέτησες.

Είχες ραβδώσεις τύπου ψαροκόκαλο και έμοιαζες με πυρόξανθη γαρίδα. Ετσι σου έμεινε και το όνομα, Γαριδούλα. Θυμάσαι; Δύο πράγματα αγάπησες στη ζωούλα σου. Το ένα ήταν η κονσερβούλα σου. Γιατί μόνο κονσέρβα με μους έτρωγες. Η λεπτή σου κράση δεν σου επέτρεπε να τρέφεσαι με κροκέτες και βαριές τροφές. Το άλλο να σαλτάρεις στην αγκαλιά μου. Αγκιστρωνόσουν κυριολεκτικά. Σαν μουσική γούνινη καρφίτσα. Με την ιδιαίτερη συναισθηματική σου ευφυΐα αντιλαμβανόσουν τη λατρεία που έτρεφα για σένα. Και την ανταπέδιδες στο έπακρο. Πόσο με έκανες ευτυχισμένη όταν κάρφωνες τα μάτια σου στα δικά μου. ΄Οταν έφερνες το μουτράκι σου στα χείλη μου για να σε φιλήσω. ΄Οταν μπερδευόσουνα στα πόδια μου ζητώντας μου συγνώμη κάθε φορά που σε μάλωνα τρυφερά. Θυμάσαι; Τις νύχτες μας στον κήπο, άνοιξη ή καλοκαίρι. Εγώ να διαβάζω, στη δροσιά, ντυμένη την αϋπνία μου. Κι εσύ σκόνη στα πόδια μου. Εύθραυστη στην αγκαλιά μου. Σαν κάτι που σκορπάει. Κοντά μου, χωρίς να διανοηθείς να περάσεις τη διαχωριστική γραμμή που είχα ορίσει. Ανάμεσα στις γλάστρες. Λουλούδι μου. Ετσι θέλω να σε θυμάμαι. Από τη μνήμη μου να σβήσει ο πόνος, οι ενοχές, οι γιατροί, οι εξετάσεις. Οι διαδρομές έως το νοσοκομείο στο Πικέρμι. Στις πίσω θέσεις του ταξί. Η φωνή σου, σαν καμπανούλα, να ακούγεται κατά διαστήματα. Να σε ηρεμώ και ταυτόχρονα να εξομολογούμαι τον πόνο μου στους ταξιτζήδες. Πώς να διαχειριστώ την ανάμνηση εκείνης της μέρας, της τελευταίας; Θυμάσαι; Με πόσο κόπο, με υπερπροσπάθεια για ύστατη φορά ανασήκωσες το ταλαιπωρημένο σου μουτράκι και το 'φερες στα χείλη μου, να σε φιλήσω. Είχες καταλάβει; Γεύτηκες τα δάκρυά μου; Καιρό μετά δεν μπαίναμε στο σπίτι μας χωρίς λυγμούς. Γιατί εσύ δεν μας περίμενες πίσω από την πόρτα. Χαρούμενη να μας υποδέχεσαι. Τώρα, αγγελούδι μας, αναπαύεσαι στον κήπο μας, κάτω από χώμα ελαφρύ και μοσχομπίζελα. Τυλιγμένη σ' ένα μακό με μυρωδιά μανούλας. Μαζί σου μια κονσερβούλα. Από εκείνες που αγαπούσες, μους από ψαράκια του ωκεανού.

*lost angeles