Σε ένα παραληρηματικό διάγγελμα προς τον λαό της Λιβύης που τόσο αγαπάει, όχι βέβαια όσο αγαπάει την εξουσία και το χρήμα, ο συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι κάλεσε τους οπαδούς του να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, εξοντώνοντας τους εξεγερμένους τους οποίους χαρακτήρισε "συνωμότες", "αρουραίους" και, μεταξύ πολλών άλλων ύβρεων, "γατιά". Ο Καντάφι κυβερνά με τη σιδερένια αδυσώπητη γροθιά του πάνω από σαράντα συναπτά έτη μια δύσμοιρη, αν και ιδιαιτέρως πλούσια, χώρα. Με μαεστρία που περιλάμβανε βία, εξαγορά φυλάρχων, κολακεία, διπλωματία, διαπλοκή, διαφθορά, καταπίεση, κατάχρηση εξουσίας, διαχείριση των φυλετικών μειονοτήτων με δέλεαρ το χρήμα και τα προνόμια, καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εν γένει με την τακτική του καρότου και του μαστίγιου ο Βεδουίνος ηγέτης αισθανόταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες απόλυτα ασφαλής. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου και σήκωσαν κεφάλι οι σκλάβοι. Ζήτησαν δικαιώματα. Τέτοιο θράσος. Ο συνταγματάρχης έχασε την ψυχραιμία του. Τους βομβαρδίζει, τους σκοτώνει, τους συλλαμβάνει. Για να τους προσβάλει, να τους ταπεινώσει, να τους εξευτελίσει και να τους καθυβρίσει τους αποκαλεί μέχρι και "γατιά". Δεν αντιλαμβάνομαι τη σημειολογία της λέξης αυτής για το μουσουλμάνο νομάδα ηγέτη, ίσως αυτό και μόνον να δείχνει το ποιόν του πολιτικού ανδρός και το επίπεδο πολιτισμού του, το ανύπαρκτο.

Σε αντιδιαστολή όμως μου ήρθε στο μυαλό μια άλλη ιστορία, μια παλιά ιστορία για ένα μανίκι. Ο προφήτης Μωάμεθ, λοιπόν, ο ιδρυτής του Ισλάμ, λάτρευε τις γάτες. Η αγαπημένη του γάτα ήταν η Μουέζα, η οποία έχαιρε ιδιαίτερης περιποίησης και στοργής από τον ίδιο και το περιβάλλον του. Κάποια φορά που κοιμόταν, αποκοιμήθηκε κι αυτή κοντά του. Πάνω στο μανίκι του. Ο Μωάμεθ το πρωί ξύπνησε, θέλησε να σηκωθεί, πώς να ξυπνήσει όμως τη Μουέζα; Καθόταν και την κοιτούσε, ακίνητος και συνεπαρμένος. Της χάιδεψε λίγο το Μ στο κεφαλάκι αλλά τίποτα. Ρούφαγε τη μυρωδιά του, μυρωδιά από μόσχο και κεχριμπάρι, και συνέχιζε να ονειρεύεται αγκαλιές, παραδείσους με πεταλούδες, κυνήγια ποντικών και νόστιμους μεζέδες. Έλα όμως που έφτασε η ώρα της προσευχής και ο Μωάμεθ, καθηλωμένος ακόμα, προβληματίστηκε. Πώς θα τελούσε τα ιερά του καθήκοντα; Τότε σκέφτηκε μια λύση. Φώναξε τους μαθητές του και τους ζήτησε ένα ψαλίδι. Έκοψε προσεκτικά το φαρδύ μανίκι γύρω από τη Μουέζα και επιτέλους μπόρεσε να σηκωθεί χωρίς να διακόψει το μακάριο ύπνο της. Τέτοιος σεβασμός.

Ο Μωάμεθ δεν σταμάτησε μέχρι το τέλος της ζωής του να διδάσκει ότι πρέπει να φροντίζουμε και να προστατεύουμε τα ζώα. "Όποιος βάλλει εναντίον ζωντανού πλάσματος για διασκέδαση, είναι καταραμένος", έλεγε. Ακόμα σήμερα στα χωριά του αραβικού κόσμου οι απλοί άνθρωποι εκτιμούν τις γάτες. "Το στόμα τους είναι καθαρό και αποστειρωμένο", λένε. Πράγμα βέβαια που δεν απέχει από την επιστημονική αλήθεια. 

Σε πολλούς πολιτισμούς οι γάτες θεωρούνται εκστατικές ψυχές, σύντροφοι και οδηγοί. Οι βουδιστές εκτιμούν πολύ την τάση τους για διαλογισμό. Στην Ινδία η γάτα πήρε το όνομα Σασθτ και έγινε σύμβολο μητρικής αγάπης. Στη θρησκεία Χιντού πιστεύουν ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει στην κατοικία του μια γάτα. Οι Κινέζοι θεωρούν τη γάτα σύμβολο ειρήνης, οικογενειακής γαλήνης και εύνοιας. Πιστεύουν ότι μια εικόνα ή ένα άγαλμα γάτας στο σπίτι διώχνει τα κακά πνεύματα. Στην Ιαπωνία η γάτα Maneki Nako συμβολίζει την καλοτυχία. Στην Κύπρο, στον αρχαιολογικό οικισμό της Χοιροκοιτίας, ανακαλύφθηκε ένας τάφος που χρονολογείται μεταξύ 8300 και 7000 π.Χ. Ανθρώπινα οστά αγκάλιαζαν οστά γάτας. Η γάτα φορούσε καμπανάκι στο λαιμό. Αυτές τις παλιές ιστορίες θυμήθηκα όταν άκουσα τον πανικόβλητο ηγέτη εκτός ελέγχου να αποκαλεί το λαό του "γατιά". Το φόβο του τον κατάλαβα, φαινόταν. Το μίσος του το κατάλαβα, ήταν έκδηλο. Τη σύγχυσή του την κατάλαβα, ήταν φανερή. Γιατί η λέξη "γατί" θεωρείται ύβρις αυτό δεν το κατάλαβα. Επειδή όμως οι πολιτικές αναλύσεις είναι έργο των πολιτικών επιστημόνων και οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις των ψυχολόγων, εγώ απλώς κατέθεσα τις απορίες μου και κάποιες ιστορίες που έφερε η μνήμη μου.