Έκανε την εμφάνισή του κατακαλόκαιρο. Από το πουθενά. Σαν ήλιος μικρός. Σαν λάμψη. Ολόχρυσος. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Χρυσά μάτια, χρυσή πλούσια χαίτη. Μας θάμπωσε. Αλλά το κυριότερο ήταν η προσωπικότητά του. Φιλικός πολύ, αγαθιάρης σχεδόν, διασκεδαστής, ακροβάτης. Με μια λεπτή καμπανιστή φωνούλα σοπράνο, που ερχόταν σε αντίθεση με το στιβαρό παρουσιαστικό του. Περιττό να πω ότι δέσαμε από την πρώτη στιγμή. Πολλές φορές, όταν μέναμε μόνοι, μου έκανε δώρο ένα φανταστικό one man show. Δέντρα, λουλούδια, φύλλα, έντομα, στάλες νερού, κάποιο πούπουλο στον αέρα, όλα υπηρετούσαν την παράστασή του.

Δεν άργησαν και τα πρώτα πικρόχολα σχόλια: "Όταν εμφανίζεστε, τρέχει κοντά σας" ή "Μόλις φεύγετε, σας ακολουθεί κατά πόδας". Χαμογελούσα. Τιμή μου. Εσείς φάτε τη σκόνη μας, έλεγα μυστικά μέσα μου. Μας παρατηρούσαν, όμως. Φθονούσαν άραγε; Ποτέ δεν κατάλαβα.
Τον αποκαλούσαμε απλά Γατούλη. Όνομα προσωρινό. Αλλά, ως γνωστόν, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Κάθε βράδυ που επέστρεφα, τον άκουγα να τρέχει να με προφτάσει, χαρούμενος, με την ουρά κατάρτι. Άλλες φορές πάλι, αν αργούσα λίγο, τον έβρισκα να έχει αποκοιμηθεί στο χαλάκι της εισόδου. Κουλουριασμένος, ίδιο βουναλάκι από λιωμένο χρυσάφι. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Όσο κράτησε ήταν όμορφο. Όσο κράτησε, γιατί... Γιατί ύστερα ήρθαν οι άγριοι... Αλλά πονάει ακόμα. Το volume 2 μια άλλη φορά. Με περισσότερα κότσια.