Οι γάτες κάνουν τουρισμό; Το ερώτημα δεν έχει επαρκώς απαντηθεί από την επιστήμη. Σίγουρα οι γάτες εξερευνούν την ευρύτερη περιοχή του περιβάλλοντός τους. Είναι περίεργες, φιλομαθείς, έξυπνες, άοκνες, θαρραλέες, με περισσή ενέργεια. Όμως κάνουν μακρινά ταξίδια; Στο παρελθόν έχει καταγραφεί περίπατος... 30 χιλιομέτρων από μια γάτα. Αφού ικανοποίησε την περιέργειά της και το περιηγητικό της πνεύμα, επέστρεψε σώα και αβλαβής στη βάση της. Τώρα μαθαίνουμε για ένα ταξίδι 3.000 χιλιομέτρων. Από γάτα. Διένυσε την απόσταση σε χρονικό διάστημα πέντε χρόνων. Σίγουρα θα ευχαριστήθηκε την περιπλάνησή της.

Με αφορμή τη φρίκη που αποκαλύφθηκε, για άλλη μια φορά στην Κρήτη, έκανα μερικές σκέψεις. Πώς δίνονται τελικά οι άδειες για εκπαιδευτήρια σκύλων; Μήπως στη χώρα μας ο κάθε αποτυχημένος άλλου επαγγέλματος μπορεί να ανοίξει μια σχολή - επιχείρηση εκπαίδευσης σκύλων; Δεν χρειάζεται να έχει κάποιες, έστω στοιχειώδεις, γνώσεις; Τι γίνεται σ' αυτές τις περιπτώσεις; Και είναι δυνατόν να μην ελέγχεται ψυχιατρικά από κάποια αρμόδια αρχή; Τους εμπιστευόμαστε ζωές, ψυχές συντρόφων μας χωρίς να γνωρίζουμε καν αν είναι κατάλληλοι ψυχολογικά να ασκήσουν το λειτούργημα αυτό; Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο σφαγέας - εκτελεστής, αφού διέπραξε τις αποτρόπαιες πράξεις του, νοσηλεύεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Αλήθεια είναι ψυχοπαθής ή πρόκειται για πρόφαση ώστε να αποφύγει την τιμωρία;

Την υπόθεση έφερε στο φως το φιλοζωικό site adespoto.gr.

Παραθέτουμε την επιστολή της κυρίας Νατάσας Μπομπολάκη, προέδρου του φιλοζωικού συλλόγου Χανίων «Η Προστασία των Ζώων».

Τα σοκάκια είναι πνιγηρά, μισοφωτισμένα και κλειστοφοβικά. Με οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην καρδιά του λαβύρινθου της συνοικίας Γκαμαλίγια. Διαπιστώνω πως έχω χάσει τελείως τον προσανατολισμό μου. Την ακολουθώ σε μέρη στενά που ελίσσονται απότομα και αυθαίρετα. Κάθε τόσο γυρίζει και με κοιτάζει. Για να βεβαιωθεί ότι την ακολουθώ. Από τα μισόκλειστα παράθυρα αιωρείται στο σούρουπο η φωνή της Oum Kalsoum. Της τραγουδίστριας - σύμβολο. «Μες στην αγάπη χάθηκα/ κι όλοι λένε πως τρελάθηκα». Με την ανάσα μου μετρώ προσεκτικά τα βήματά μου. Μέσα από τα δαντελωτά καφασωτά μπαλκόνια που προεξέχουν, διακρίνω έντονα μάτια, βαμμένα με κολ, να με εξετάζουν. Οι οσμές βαριές, ένα μείγμα από ροδόσταμο, απόνερα και κύμινο. Πότε πότε βλέπω ξαφνικά μεγάλους μιναρέδες από γαλάζια φαγεντιανή να υψώνονται περήφανα στον ουρανό.

***
Κοντά στις εκβολές του Νείλου. Στο δρόμο για την πόλη των φοινικώνων, τη Ροζέτη. Σε σταθμό ανεφοδιασμού για ταξιδιώτες. Κοιτώ το καυτό τσάι μπροστά μου. Σερβιρισμένο σε ποτήρι του νερού. Το κουταλάκι ακουμπισμένο πάνω του. Σ’ ένα πιατάκι κύβοι ζάχαρης. Στο βάθος ο ορίζοντας τρεμουλιάζει από την αφόρητη ζέστη. Μέσα στην έρημο τρέχει αγκομαχώντας μια παμπάλαια αμαξοστοιχία. Από την εποχή της αγγλικής κυριαρχίας, σκέπτομαι. Φυσώ κι ανακατεύω το τσάι. Δεν κρυώνει με τίποτα. Παραγγέλνω παγάκια.

To ένα ματάκι χάσκει ολότελα. Ρουθουνάκια μικρά και κλειστά. Τι τερατάκι είναι αυτό. Από πού μας προέκυψε; Προσωπάκι γεμάτο δυσπλασίες. Φρικώδες. Και σίγουρα έχει και χάλια αναπνευστικό σύστημα. Από τον ουρανό έπεσε αυτό το δύσμορφο ον στον κήπο μας; Τι τύχη κι αυτή! Το ένα νύχι λείπει, μάλλον εκ γενετής. Τι κατασκεύασμα!
Μα για να σε δω καλύτερα; Νοστιμούλα είσαι, όμως. Καλέ, εσύ είσαι αγγελούδι!
Λοιπόν ουρανοκατέβατη νεραϊδούλα, αρχίζουμε με καθάρισμα, τροφή, περίθαλψη και περιποίηση. Μου φαίνεται πως άρχισα ήδη να σ’ αγαπώ…

Ας ανοίξουμε το φάκελο ομορφιά. Λέει κανένας νόμος ότι το μη αρτιμελές δεν είναι όμορφο; Η Δανάη που βρήκε το πλάσμα στον κήπο της απεφάνθη, κατόπιν ενδελεχούς και ωρίμου σκέψεως, ότι είναι το ωραιότερο πλάσμα στον κόσμο.
Τι εστί ομορφιά; Φιλόσοφοι, θυμόσοφοι, σοφοί, σοφιστές και δοκησίσοφοι δεν δίνουν μια σαφή απάντηση. Αδυνατούν. Κι ας λέει ο Ευριπίδης «σοφόν το σαφές».
Εν τη απλότητι το κάλλος, διατείνονταν οι αρχαίοι Έλληνες. Παντογνώστες.
Το κάλλος βρίσκεται στην καρδιά. Για να είσαι όμορφος, αρκεί να είσαι αγαπημένος. Κατάφερες να σε αγαπούν; Είσαι αληθινά ωραίος.

Κάποτε επισκέφθηκα την περιφέρεια της Απουλίας, στην Κάτω Ιταλία. Περνώντας από το ξακουστό γκραικάνικο χωριό Amartano, σ’ ένα χαριτωμένο σπίτι, πρόσεξα το ομοίωμα ενός γάτου να κοσμεί την είσοδο. Περίεργη, την ώρα του γεύματος, ρώτησα τους ντόπιους τι σήμαινε. Οι πιο παλιοί μου διηγήθηκαν μια ιστορία. Σας τη μεταφέρω όπως τη θυμάμαι.

Πάντα δίπλα σε έναν επιτυχημένο γελοιογράφο βρίσκεται μια γάτα. Σ' ένα ταξίδι μας στο Διακοπτό γνωρίσαμε τον Πάντι. Είναι ομολογουμένως μια μοναδική γατομορφή. Σύμφωνα με όσα μας είπαν κάποιοι ζηλιαρόγατοι, όταν γεννήθηκε στον κήπο του σπιτιού του, προτίμησε να κάνει τα πρώτα του βήματα στο κρεβάτι της «μαμάς» του… γιατί ήθελε αγκαλιές. Φυσικά ο Κώστας (μιλάμε για τον Κώστα Κουφογιώργο) δεν τόλμησε να πει κουβέντα, όταν μάλιστα είδε ότι είχε χάσει την πλειοψηφία αφού ο Πάντι με την Γκούντρουν έκαναν κόμμα.
Λίγο αργότερα όμως ο Κώστας τον έσωσε από βέβαιο θάνατο. Είχε κρυώσει κάποια παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Έτσι ο Πάντι και η Γκούντρουν αποφάσισαν να πάρουν και τον Κώστα στη Γερμανία.
Εκεί, στη Στουτγκάρδη, όποιος και να μπει στο σπίτι, τού δείχνει αμέσως... κοιλιά και διεκδικεί χάδια. Μάλιστα φίλοι του Κώστα, από ένα δίκτυο φιλόζωων στη Γερμανία, αν και οι ίδιοι έχουν δύο γάτους Περσίας, δήλωσαν στο cat is art ότι δεν έχουν ξαναδεί ζώο σαν τον Πάντι. Φιλικός, ήμερος και πολύ παιχνιδιάρης. Μόνον ο Κώστας καταφέρνει να τον κάνει "Τούρκο" και τον παρακινεί σε παιχνίδια μέσα και έξω από το σπίτι. Σκεφτείτε ότι του πετάει πλαστικά ποντίκια και ο πεντάχρονος Πάντι τα φέρνει πίσω σαν… σκύλος. Ακόμη πίνει νερό από το ποτήρι…

Μόλις άνοιξε τα μάτια του… Προσπάθησε να δει γύρω. Όλα θολά. Ήπιε λίγο γάλα γιατί το ‘πιασε μια ζάλη, μια σκοτοδίνη. Από το σοκ θα ήταν. Η μάνα εκεί. Από πάνω του. Ούτε δευτερόλεπτο δεν το άφηνε. Την τροφή την τοποθετούσαμε σιμά της. Αλλά δεν έτρωγε πολύ. Για να μην το αφήνει από τα μάτια της.
Τα άλλα δύο τα ‘χασε. Το ένα γεννήθηκε νεκρό. Το δεύτερο λίγα λεπτά μετά τον τοκετό.  Έκανε προσπάθειες να το επαναφέρει αλλά εις μάτην. Περιμέναμε την ευκαιρία να το πάρουμε από κοντά της. Τελικώς τα καταφέραμε.
Το τρίτο έδειχνε υγιές. Το κοίταξα καλά. Ήταν γαλάζιο. Καταγάλανο. Δίχως καν μία τριχούλα λευκή.
Με τα πολλά κατάφερε να διακρίνει τριγύρω. Η ποικιλία των ανοιξιάτικων χρωμάτων ήταν τερπνότατο θέαμα. Θωρούσε έκθαμβο. Ώρες ολόκληρες θωρούσε μέχρις εκεί που έφτανε το άπειρο μάτι του. Κατόπιν θήλαζε. Στην αρχή δεν έκανε τίποτε άλλο. Η μάνα, γαλάζια και λευκή, μια οπτασία, το φρόντιζε διαρκώς. Τάισμα, καθάρισμα, χάδια, γλυκόλογα. Και ξανά τροφή, πλύσιμο, θωπείες, τρυφερότητες.
Η θέση στην οποία βρισκόταν του παρείχε «λίαν αχανές και όμως λίαν ευπερίληπτον πανόραμα».
Ακριβώς μπροστά στην μπαλκονόπορτα της κουζίνας. Από τη μια ήταν η θέα του σπιτιού. Πότε σκοτάδι και ακινησία. Πότε συνεχής και αδιάλειπτη κίνηση και δραστηριότητα.
Μα πιο πολύ ενδιαφερόταν για μια προεξοχή στο έδαφος, που έβλεπε πέρα, μακριά. Τι να ‘ταν; Μια «τούμβα». Ένας γήλοφος. Ένα ψήλωμα.
«Ένα ταξείδι, ψυχή μου, αυτό το μελετούσα στα κρυφά, το φύλαγα για λόγου μου».
Να μπορούσε να φτάσει. Να δει από κοντά. Το προγραμμάτιζε το ταξίδι.
Κάποτε στάθηκε στα πόδια του. Στα κοντά, ανήλικα και ασταθή ποδαράκια του.
Ξεκίνησε δειλά και προσεκτικά. Με το βλέμμα προσηλωμένο στο βάθος. Η μάνα από κοντά. Να επιβλέπει. Κέρβερος.
«Πάγω ένα μίλι, πάγω δύο…».

Η Φιλοζωική Ένωση Προστασίας Αδέσποτων Δήμου Φιλοθέης - Ψυχικού μας προσκαλεί στην avant premiere της κωμωδίας «Ζωολογικός Τύπος». Ο σκοπός της ιερός: να βοηθήσουμε τους μικρούς αδέσποτους φίλους μας! Την Τετάρτη 6 Ιουλίου και ώρα 21.00 και με σύνθημα «Πάμε Σινεμά, Βοηθάμε τα Αδέσποτα», θα προβληθεί σε avant premiere η κωμωδία «Ζωολογικός Τύπος» με τον Κέβιν Τζέιμς, στο θερινό κινηματογράφο ”Φιλοθέη". Η τιμή της πρόσκλησης είναι 15 ευρώ, στην οποία περιλαμβάνονται δωρεάν πίτσα, σνακς, ποτά αλλά και συμμετοχή σε μια μεγάλη κλήρωση! Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για τις ανάγκες των αδέσποτων ζώων του Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού.

Τη νύχτα κάποιες φορές δύσκολο να κοιμηθώ. Γράφω για ώρες. Γράφω και σβήνω. Λευκή σελίδα. Λευκή οθόνη. Άσπονδοι εχθροί.
Eφημερίδες. Διεθνή. Ιαπωνία. Σε μια λεζάντα διαβάζω: «Εργαζόμενοι που συμμετέχουν με αυταπάρνηση στην επιχείρηση ελέγχου της πυρηνικής κρίσης στη Φουκουσίμα ξεκουράζονται για λίγο πριν ξαναπιάσουν δουλειά».
Κάπου μακριά ένας συναγερμός ουρλιάζει. Ή μήπως κάπου κοντά; Γράφω πυρετικά. Άλλες φορές σταματώ. Κοιτώ τις σελίδες. Μου φαίνονται αδιέξοδες.
Επέτειος Τσέρνομπιλ. Συγκρίσεις των πυρηνικών καταστροφών. Λίστες με ραδιενεργές εκρήξεις.
Ο Ζιζής στα πόδια μου. Όταν σκύβω, γυρνά και με καρφώνει με το πράσινο βλέμμα του. Το κομψό του πρόσωπο ακτινοβολεί. Τα μάτια του ίδιοι προβολείς. Μάτια, όπως της Λέσλι Καρόν. Έτσι είχε πει η νονά του όταν το πρωτοείδε. Το 1997. Τον περασμένο αιώνα, δηλαδή. Είχε μπει σαν σίφουνας στη ζωή μας. «Καλέ αυτός είναι φτυστός η Λέσλι Καρόν». Κατόπιν, χωρίς να χάσουμε χρόνο και με συνοπτικές διαδικασίες, τον ονομάσαμε Ζιζή. Από την ταινία «Zizi», που πρωταγωνιστεί η πανέμορφη πρασινομάτα Λέσλι.
Χιλιάδες περισσότερα τα θύματα στην Ιαπωνία από την πυρηνική καταστροφή στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ακούω στις ειδήσεις.

Πού αλητεύει όταν για ώρες απουσιάζει από το σπίτι της; Γιατί δεν εμφανίζεται όταν η Τερίν Πινκ Πέπερ, η ωραία μαμά της, φωνάζει το όνομά της κρεμασμένη στο μπαλκόνι της που βλέπει στην οδό Carlos Gardel; Γιατί η Ισπανίδα διαχειρίστρια της πολυκατοικίας του αριθμού 7 της οδού Fransisco Canaro, η φιλοχρήματη Chorizo Parades, εκδήλωσε ενδιαφέρον να μάθει ποια είναι η κηδεμόνας της μικρής περιπλανώμενης; Αληθεύει η φήμη που ακούγεται στο Passeo Milongueros ότι κάποιοι την είχαν βάλει να συλλέξει όσες περισσότερες πληροφορίες γίνεται;
Μια σταλιά, μια ιδέα, μια ψυχούλα, ένα ψιχίο ήταν όταν έπεσε στα πόδια της Τερίν κι αυτή το αγάπησε και το υιοθέτησε το καημένο το ορφανό. Το ψίχουλο. Γιατί τόσο μικρό ήταν. Εκείνη την ημέρα είχε βάλει στην άκρη και την ψίχα του ψωμιού που επρόκειτο να μουλιάσει αργότερα για να παρασκευάσει την περίφημη ταραμοσαλάτα της. Μια δική της επινόηση. Χρησιμοποιούσε και ψίχα από ελληνικό φιστίκι Αιγίνης και την έκανε ξεχωριστή. Κάποιες φορές, αντί για φιστίκι, έβαζε στην ταραμοσαλάτα της καρυδόψιχα. Πιο γνωστή εκδοχή της συνταγής αυτή, βέβαια.
Για το ίδιο βράδυ είχε δηλώσει συμμετοχή στη μιλόνγκα που διοργάνωνε η Orquesta Tipica Simfonico. Καιρό τώρα αδημονούσε γι' αυτή τη χορευτική συνάθροιση. Θα παρευρίσκονταν οι επιφανέστεροι καβαλιέροι του τάνγκο. Κι αυτή ήταν μία από τις πιο επιδέξιες ντάμες. Περιζήτητη μεταξύ των tangeros. Χοροεσπερίδα και να απουσιάζει η Τερίν Πινκ Πέπερ ήταν λειψή χοροεσπερίδα, έτσι διατείνονταν οι aficionados. Και να τώρα, μόλις διέσχιζε το Barrio Media Luna, να πέσει αυτό το πράγμα στα πόδια της. Να κάνει ότι δεν το είδε; Αυτό ήταν κάτι που δεν της το επέτρεπε η εντιμότητά της.