Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Κάρτα Μνήμης

Άκις Παράσογλου. Ο γελοιογράφος που με ποίηση γέμισε τη ζωή μας χρώματα και αρώματα…

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

«Φαντάσου όλους τους ανθρώπους να ζουν ειρηνικά. Μπορεί να με λες ονειροπαρμένο, αλλά δεν είμαι ο μοναδικός. Εύχομαι μια μέρα να ενωθείς μαζί μας και ο κόσμος να γίνει ένας! Φαντάσου πως δεν υπάρχουν ιδιοκτησίες (απορώ, μπορείς να το φανταστείς;), καμιά αιτία για πλεονεξία και πείνα… μια αδελφότητα ανθρώπων». (Από το «Ιμάτζιν» του Τζον Λένον).

Αυτή η λεζάντα ήταν κάτω από τη φωτογραφία του κορυφαίου των "Μπιτλς", στο φύλλο της Τετάρτης 10 Δεκεμβρίου 1980 στον "Ριζοσπάστη".

Γύρω στις 5 τα ξημερώματα (ώρα Ελλάδας) της Τρίτης 9 Δεκεμβρίου είχε δολοφονηθεί ο Λένον στη Νέα Υόρκη. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας στα γραφεία της εφημερίδας, στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου, τα τραγούδια του Λένον είχαν πλημμυρίσει τον χώρο. Το αυστηρό περιβάλλον είχε ζεσταθεί από τις μελωδίες που ξεκινούσαν από τον τρανζιστοράκι ενός αντισυμβατικού συναδέλφου.

Περισσότερα...

Γιώργος Μάρκου. Έπαψε να χτυπά η καρδιά της Ελληνικής Συλλογής του Μουσείου Νόμπελ

 

Του Παναγιώτη Μήλα


Πρώτη και τελευταία συνάντηση στην εντατική του Νοσοκομείου «Υγεία». Την πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1988. Την τελευταία, τον Ιανουάριου του 2017.
Μας χώριζαν ηλεκτρονικοί αναπνευστήρες, παλμογράφοι, απινιδωτές, σετ ενδοφλέβιων γραμμών, σωλήνες διατροφής, μάσκες, γάντια, ποδιές, αντισηπτικά.
Με τον καθηγητή Γιώργο Σ. Μάρκου «γνωριστήκαμε» το καλοκαίρι του 1988 στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης στο πλαίσιο της Μεσογειακής Μπιενάλε Χαρακτικής. Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός της έκθεσης. Στα εγκαίνια -σε κεντρικό ξενοδοχείο της περιοχής- ήταν ο οικοδεσπότης. Τον έβλεπα για πρώτη φορά. Αμέσως μετά την εναρκτήρια ομιλία του αποσύρθηκε για να ξεκουραστεί ενώ η τελετή συνεχιζόταν. Τότε μάθαμε πως του συνέβη κάποιο επεισόδιο. Σπεύσαμε να καλέσουμε τις Πρώτες Βοήθειες. Το ασθενοφόρο, λόγω της εκδήλωσης, βρισκόταν ήδη εκεί. Τον παρέλαβαν με προορισμό το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Ακολουθήσαμε με ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο. Το αυτόματο σύστημα λειτουργίας του, δημιούργησε πολλά προβλήματα. Όμως φθάσαμε έγκαιρα στην πόλη. Συνοδεία γιατρών πήγαμε στο αεροδρόμιο. Εκεί τέσσερα άτομα σηκώσαμε το φορείο ώστε να είναι σε οριζόντια θέση και ανεβήκαμε τις σκάλες του αεροπλάνου. Από εκεί μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στο νοσοκομείο. Όταν γύρισα, λίγες ημέρες αργότερα στην πρωτεύουσα πήγα να τον δω. Ήταν στην εντατική ακόμη. Δεν είχε συνέλθει. Οι γιατροί ήταν καθησυχαστικοί. Έπειτα από ένα μήνα, ήρθε και με βρήκε στο «Έθνος». Η δυνατή φωνή του, στην είσοδο του γραφείου, με τρόμαξε. Είχε έρθει για να δει ποιος ήταν αυτός που ενώ δεν τον ήξερε έτρεχε από τη μια άκρη της Κρήτης στην άλλη για χάρη του. Εκείνη την ημέρα γνωριστήκαμε επίσημα για πρώτη φορά.

Περισσότερα...

Ο Ουίλλιαμ Φώκνερ «έρχεται» για δεύτερη φορά στην Ελλάδα. Τώρα για χάρη της Σοφίας Φιλιππίδου…

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Στην Ελλάδα και πάλι ο Ουίλλιαμ Φώκνερ. Όπως και την πρώτη φορά, έτσι και τώρα για μια γυναίκα.

Η αρχή έγινε το 1957 όταν ήρθε για τη Λητώ Κατακουζηνού και τη Βούλα Ζουμπουλάκη.

Φέτος «έρχεται» για τη Σοφία Φιλιππίδου.

 

Την πρώτη φορά, τον Μάρτιο του 1957, για διακοπές και για την παράσταση «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» που ανέβαζε ο Δημήτρης Μυράτ στο Θέατρο Κοτοπούλη. Ενδεικτική παραμένει η ιστορία της γνωριμίας του Άγγελου και της Λητώς Κατακουζηνού με τον Αμερικανό νομπελίστα. Μετά την πρεμιέρα του έργου, ο συγγραφέας δέχτηκε με επιφύλαξη την πρόταση του Αμερικανού πρέσβη Τζορτζ Αλεν να παραστεί σε ένα δείπνο στο σπίτι τους στην οδό Αμαλίας 4, στον 5ο όροφο. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς είπε πως η εμπειρία αυτή ήταν «η μοναδική ευφρόσυνη βραδιά της ζωής μου που τη χάρηκα από τα βάθη αυτού του χάους που λέγεται ψυχή… μια βραδιά που την έζησα με όλες τις ίνες της ψυχής μου, ξέροντας πως δεν θα την ξαναζήσω ποτέ πια».

Αργότερα έστειλε ένα γράμμα στον Άγγελο Κατακουζηνό με αυτά τα λόγια:

«Στον πάνσοφο επιστήμονα δόκτορα Κατακουζηνό που με βοήθησε όσο κανείς άλλος στον κόσμο ολόκληρο να λυτρωθώ από τα βασανιστικά ερωτηματικά μου, που χρόνια τώρα με ταλαιπωρούσαν εξαντλητικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ».

Περισσότερα...

Europe Calling: Το Μάαστριχτ γιορτάζει τα 25 χρόνια της Συνθήκης με έκθεση γελοιογραφίας

 

Το Μάαστριχτ είναι δήμος και πρωτεύουσα της επαρχίας της Λιμβουργίας ή Λυμβούργου. Η πόλη βρίσκεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Μεύση στο νοτιοανατολικό μέρος της Ολλανδίας μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας. Ο πληθυσμός του το 2011 δεν ξεπερνούσε τους 120.000 κατοίκους σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Ακριβώς πριν από 25 χρόνια, στις 7 Φεβρουαρίου 1992, δημιουργήθηκε η Συνθήκη που πήρε το όνομά της από την πόλη και που οδήγησε στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από ελληνικής πλευράς υπεγράφη από τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ευθύμιο Χριστοδούλου.
Στην Ελλάδα η Συνθήκη επικυρώθηκε από τη Βουλή. «Υπέρ» τάχτηκαν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, Συνασπισμός και Πολιτική Άνοιξη. Εναντίον ψήφισε μόνο το ΚΚΕ.

Περισσότερα...

Βασίλης Κοραχάης. Μας απέδειξε ότι η λέξη «ευπατρίδης» δεν είναι κλισέ…

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Πάντα στις δύσκολες ή στις αδιάφορες ειδήσεις υπάρχουν συνταγές στην τιτλοφόρηση. Κάποιες λύσεις - κλισέ που ταιριάζουν ακόμη και σε διαφορετικές περιπτώσεις αλλά και σε διαφορετικά πρόσωπα.

Κάτι τέτοιο έγινε και τώρα με τον θάνατο του δημοσιογράφου Βασίλη Κοραχάη που πέθανε στα 88 του χρόνια. Το επίθετο «ευπατρίδης» πλημμύρισε το Διαδίκτυο σε κάθε αναφορά για τον δημοσιογράφο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αποδείχθηκε πως η λέξη «ευπατρίδης» δεν είναι ένας κλισέ προσδιορισμός. Είναι ένας χαρακτηρισμός που αποδίδει με ακρίβεια χιλιοστού τον άνθρωπο που υπηρέτησε και τη δημοσιογραφία και τον κλάδο για περισσότερο από 40 χρόνια.

Ο Βασίλης Κοραχάης γεννήθηκε το 1929 στην Άνδρο. Με τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε ήδη από μαθητής του Γυμνασίου. Σε ηλικία 16 ετών ήταν μαθητευόμενος δημοσιογράφος. Στις αρχές του 1950 εργάστηκε για πρώτη φορά στο «Βήμα». Τότε διευθυντές της εφημερίδας ήσαν οι κορυφαίοι δημοσιογράφοι Δημήτριος Λαμπράκης και Γεώργιος Συριώτης. Στελέχη της εφημερίδας οι Λευτέρης Κοτσαρίδας, Σπύρος Μελάς, Γεώργιος Φτέρης, Γεώργιος Εξηντάρης, Γεράσιμος Λύχνος, Ανδρέας Δημάκος, Παύλος Παλαιολόγος.

Αρχικά ασχολήθηκε ως εσωτερικός συντάκτης και από το 1953 δραστηριοποιήθηκε κατά σειρά με επιτυχία στην κάλυψη του ρεπορτάζ των υπουργείων Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης, Εθνικής Άμυνας και Δικαιοσύνης.

Από το 1957 ανέλαβε το ρεπορτάζ της Βουλής όπου επίσης διέπρεψε. Διαμόρφωσε ένα εντελώς ξεχωριστό ύφος στην καταγραφή των συζητήσεων της Βουλής, ενώ καθιέρωσε και μια καθημερινή στήλη τόσο στο «Βήμα» όσο και στα «Νέα». Ήταν τέτοια η επιτυχία της στήλης των κοινοβουλευτικών συζητήσεων, ώστε αναγκάστηκαν να τη μιμηθούν και οι υπόλοιπες εφημερίδες.

Περισσότερα...

Ηρώ Σγουράκη. Έζησε με πίστη στις αρχές που διδάχθηκε


Του Παναγιώτη Μήλα


Πριν από τρία χρόνια, την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2013, δημοσιεύθηκε το παρακάτω κείμενό μου στη «Ναυτεμπορική» με τον τίτλο: «Χίλιες εκπομπές αξίζουν όσο μία και μόνη λέξη» και υπέρτιτλο: «Αρχείο»: Πολιτιστικό μνημείο της ζωντανής ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.
Ήταν ένα ελάχιστο αφιέρωμα στο έργο ζωής του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη.
Μια παλιά κινεζική παροιμία λέει πως «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις…».
Βέβαια, ο Αμερικανός επικοινωνιολόγος Πολ Λέβινσον ρωτάει: Αν μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις, τότε γιατί όλες οι φωτογραφίες έχουν λεζάντα;
Σωστή και αναπάντητη απορία. Όμως παρόμοια απορία δεν υπάρχει για μια σύγχρονη ελληνική παροιμία που λέει το ακριβώς αντίθετο: «Χίλιες εκπομπές αξίζουν όσο μία λέξη…» και η λέξη αυτή, είναι η λέξη «Αρχείο».

Περισσότερα...

Η Αμοργός γιορτάζει την Παναγία Χοζοβιώτισσα

Φωτογραφία: Χριστίνα ΓιαννάκηΦωτογραφία: Χριστίνα Γιαννάκη

 

Μέσα στο απέραντο γαλάζιο η Αμοργός γιορτάζει την Κυριακή 20 και τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016 την Πολιούχο και προστάτιδα του νησιού, την Παναγία Χοζοβιώτισσα. Στα 300 μέτρα από τη θάλασσα, στο βουνό του Προφήτη Ηλία, δεσπόζει κατάλευκο ένα μικρό θαύμα της ανθρώπινης φύσης: η Μονή της Παναγίας. Εδώ επικρατεί η κατάνυξη, οι πνευματικές συνευρέσεις και συνθέσεις. Από εδώ το βλέμμα αχόρταγο ακτινογραφεί το απόλυτο λουλακί της θάλασσας, τους θεόρατους βράχους και τα δροσερά περιβόλια των καλόγερων.

Ορατή μόνο από τη θάλασσα, η Μονή αποτελεί ένα μοναδικό δημιούργημα της ανθρώπινης θέλησης κόντρα στα φυσικά στοιχεία. Σαν ένα γιγάντιο χέρι να τη ζωγράφισε στο βράχο, η θέα της προκαλεί δέος και θαυμασμό και κάνει τον επισκέπτη να αναρωτιέται πώς τον 10ο αιώνα κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Ελλάδας.

Η λαϊκή παράδοση λέει ότι η εικόνα της Παναγίας, από την οποία και ονομάστηκε η Μονή, ήρθε με θαυμαστό τρόπο από το Χόζοβο ή Χόζοβα της Παλαιστίνης.

Σύμφωνα με τις διηγήσεις, η θαυματουργή εικόνα έφτασε, κατά την εποχή της εικονομαχίας, από τα Χόζοβα της Παλαιστίνης στη θέση της παραλίας «Αγία Άννα». Λέγεται ότι ήταν μέσα σε μια βάρκα, απεσταλμένη από μια ευσεβή γυναίκα, που ήθελε να σώσει την εικόνα από την καταστροφή. Είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι η τοποθεσία που βρίσκεται η Χοζοβιώτισσα, και που ονομαζόταν δαιμονότοπος, μοιάζει καταπληκτικά με τον τόπο από όπου ξεκίνησε.

Περισσότερα...

Νίκος Πηλός. Καταγράφει την Ιστορία και είναι μεταξύ των Top Finalist στο Visura Photojournalism Grant '16

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκα με τον Νίκο Πηλό στην εφημερίδα "Έθνος", με διευθυντή τότε τον Αλέκο Φιλιππόπουλο. Τότε έκανε τα πρώτα του βήματα.

Σήμερα ο Νίκος είναι ένας από τους κορυφαίους φωτορεπόρτερ το κόσμου. Μάλιστα τώρα με τα έργα του για το προσφυγικό δράμα, βρίσκεται μεταξύ των Top finalist του Visura Photojournalism Grant 2016.

Κάποτε χώρισαν οι δρόμοι μας. Βρεθήκαμε για λίγο μαζί στις 19 Απριλίου του 2016 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι. Εκείνη την ημέρα έγιναν τα εγκαίνια της παγκόσμιας έκθεσης γελοιογραφίας που είχε πραγματοποιηθεί με πρωτοβουλία της τουρκικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης ΚΥΜ. Θέμα της έκθεσης «Οι σύγχρονοι πρόσφυγες του Αιγαίου».

Χάρηκα που τον είδα ανάμεσα στους ομιλητές της εκδήλωσης, όπως χάρηκα όταν έμαθα για τα βραβεία που έχει κατακτήσει με τη δουλειά του.

Περισσότερα...

Ένα θεατρικό κόσμημα στην είσοδο της Πλάκας σε «απόσταση αναπνοής» από το Θέατρο της Φρυνίχου

Του Παναγιώτη Μήλα

 

«Δυο μάτια είδαν το έγκλημα» (Tiger Bay). Σε αυτή την ταινία (1959) η 12χρονη Γκίλι (Χέιλι Μιλς) γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας που διαπράττει από ζήλια ένας Πολωνός ναύτης (Χορστ Μπούχολτς) με θύμα την κοπέλα του. Ο δολοφόνος φεύγει και η μικρή Γκίλι καταφέρνει να πάρει το όπλο του αφού αυτός το άφησε στον τόπο του εγκλήματος…

Από τότε που είδα αυτή την ταινία έμαθα να παρατηρώ όλα όσα βρίσκονται πίσω από τον πρωταγωνιστή κάθε φωτογράφισης που κάνω.

Μια σχετική σκηνή συνέβη πριν ένα χρόνο -τον Ιούλιο του 2015- και με την ηθοποιό Λία Τσάνα. Σε μια βόλτα για φωτογράφιση στην περιοχή της Πλάκας, βρεθήκαμε στην αρχή του πεζόδρομου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην αριστερή πλευρά ακριβώς πίσω από την προτομή της Μελίνας Μερκούρη και απέναντι από την Πύλη του Αδριανού.

Αργότερα, όταν κοιτούσα τις φωτογραφίες, διαπίστωσα ότι σε δεύτερο πλάνο, πίσω από τη Λία Τσάνα, βρισκόταν ένας ψηλός τοίχος και μέσα σε ένα μεγάλο οικόπεδο μια «μπούκα», το ορθογώνιο άνοιγμα που έχουν οι σκηνές των θεάτρων ιταλικού τύπου. Επρόκειτο δηλαδή για ένα κρυμμένο θεατρικό κόσμημα στην είσοδο της Πλάκας σε απόσταση αναπνοής από το Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.

Πριν από λίγες ημέρες, μετά την παρουσίαση του προγράμματος του Θεάτρου Τέχνης για το 2016 – 2017, έκανα βόλτα στον πεζόδρομο και φωτογράφισα πάλι την «μπούκα».

Αναζητώντας στοιχεία για αυτό τον χώρο βρήκα αρκετά στο ηλεκτρονικό βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα «Ιστορίες του αστικού τοπίου 1896 - 2013».

Εκεί διάβασα ότι ο χώρος αυτός άρχισε να λειτουργεί ως κινηματογράφος το 1910 μέχρι και το 1920, ενώ παράλληλα παρουσιάστηκαν πολλά βαριετέ (επιδείξεις, κωμικά νούμερα, Καραγκιόζης κ.λπ.). Ο χώρος είχε το όνομα «Θέατρο της Πύλης του Αδριανού». Αργότερα, το 1916 λεγόταν «Πύλη Αδριανού», ενώ το 2017 απλοποιήθηκε σε σκέτο «Αδριανού».

Μέχρι σήμερα σώζεται η σκηνή του, ως είδος ερειπιώνα, πίσω από μια ψηλή μάντρα, που κηρύχθηκε διατηρητέα το 1998 αλλά χρόνο με το χρόνο καταρρέει.

Κάποια στιγμή έγινε λόγος για αποκατάσταση του χώρου και για αναβίωση στην αρχική του χρήση - και ως θερινός κινηματογράφος - με την επωνυμία «Αθηναϊκόν – Στύλοι». Όμως εκτός από τη νέα πόρτα στον φράχτη, δεν έγινε κάτι άλλο.

Ας ελπίσουμε ότι τα σχέδια κάποια στιγμή θα υλοποιηθούν και θα ανοίξει και πάλι η θεατρική «Πύλη της Αδριανού».

 

Ο Κουτλίδης στήριγμα των τεχνών

 

Το κτίσμα και το οικόπεδο που σας γράφω παραπάνω ανήκουν στο Κοινωφελές Ίδρυμα Ευριπίδου Κουτλίδου.

Να θυμίσω εδώ ότι ο Ευριπίδης Κουτλίδης (Πτερούντα Λέσβου, 1890 - Αθήνα, 7 Δεκεμβρίου 1974) ήταν έμπορος ξυλείας. Η μεγάλη αποθήκη που είχε στην οδό Μακρή 4, στέγασε από τις αρχές του 1990 το θέατρο "Σφενδόνη" της Άννας Κοκκίνου, δίπλα από τη «Μέδουσα» του Γιώργου Μαρίνου.

Χωρίς να είμαι βέβαιος, νομίζω πως δική του ήταν και η αποθήκη ξυλείας που μετατράπηκε αργότερα στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου (1983-1985) από τον αρχιτέκτονα Μάνο Περράκη.

Ο Κουτλίδης ήταν παράλληλα και συλλέκτης έργων τέχνης. Μάλιστα κληροδότησε (1974) τη συλλογή του στην Εθνική Πινακοθήκη. Γονείς του Ευριπίδη ήταν η Χρυσάνθη και ο Φίλιππος Κουτλίδης. Τα πρώτα χρόνια του τα έζησε στην Πτερούντα της Λέσβου, αλλά μεγάλωσε στη Σμύρνη, στην οποία έμεινε μέχρι το 1922, οπότε λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής μετανάστευσε στην Ελλάδα. Ο πατέρας του έκανε εμπόριο ξυλείας το οποίο συνέχισε και στην Ελλάδα. Ο Ευριπίδης σπούδασε σε εμπορική σχολή και συνέχισε με το εμπόριο ξυλείας συνεργαζόμενος με τον Ιωάννη Κατακουζηνό. Ταυτόχρονα με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες συνέλεγε έργα τέχνης, ιδιαιτέρως έργα ζωγραφικής. Η συλλογή του τελικά έφτασε να είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνικές ιδιωτικές συλλογές (1.419 πίνακες, σχέδια και γλυπτά). Ήταν μέλος στο ΔΣ της Εθνικής Πινακοθήκης.

Περισσότερα...

11 Σεπτεμβρίου 2001. Η μέρα που έσβησε για πάντα το χαμόγελο του μικρού μας Προκόπη Ζώη

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Το ποδόσφαιρο στις αλάνες και στους χωμάτινους – τότε – δρόμους της γειτονιάς μας, στο Νέο Κόσμο, ήταν η καθημερινή μας διασκέδαση. Κάθε απόγευμα μετά το όποιο διάβασμα - ούτε φυλλομέτρημα δεν ήταν - μαζευόμαστε με σκοπό να ματώσουμε τα γόνατα παίζοντας μπάλα. Το μοναδικό μας πρόβλημα ήταν να βρούμε ζυγό αριθμό ποδοσφαιριστών και να φτιάξουμε δύο ομάδες. Λύση στο πρόβλημα αυτό, έδινε πάντα ο Προκόπης Ζώης. Ο αμίλητος 7χρονος γείτονας που κρυβόταν πίσω από τους μεγαλύτερους ακόμη και για να βγάλει μια φωτογραφία. (Εδώ, στην τρίτη φωτογραφία, τον βλέπουμε στην άκρη δεξιά πίσω από τον ξάδελφό μου Αργύρη Συμιγδαλά). Όταν όμως ο Προκόπης έβλεπε μπάλα γινόταν ένας τεράστιος άντρας και έβγαινε μπροστά. Ήταν πρωταγωνιστής παρά τα 7 του χρόνια. Ήταν ο αγαπημένος μας. Όλοι τον είχαμε σαν μικρό αδελφό. Σαν μασκότ... Το γήπεδο που παίζαμε ήταν το λεγόμενο "βουναλάκι", μεταξύ των οδών Αγλαονίκης, Σισμάνη και Κυνοσάργους. Οι αγώνες ήταν ομηρικοί και κρατούσαν μέχρι αργά τη νύχτα αν και δεν υπήρχε φως. Στις ξύλινες κολόνες της ΔΕΗ δεν υπήρχε δημοτικός φωτισμός. Πιο πολύ φανταζόμασταν την μπάλα, παρά τη βλέπαμε. Η "μασκότ" της ομάδας ηταν πάντα ο πιο επικίνδυνος παίκτης για τους αντιπάλους επειδή λόγω ηλικίας ήταν μικρόσωπος και βρισκόταν εκεί που κανείς δεν τον περίμενε δημιουργώντας επικίνδυνες καταστάσεις στις άμυνες των φιλοξενούμενων. Ο Προκόπης γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1955 στην Αθήνα. Έμενε στο Νέο Κόσμο, στην οδό Δέσπως Σέχου, γωνία με την Ιγγλέση.

Περισσότερα...

Δράσεις πολιτισμού - δώρο των μικρών μουσείων την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου στο Θησείο

 

Του Παναγιώτη Μήλα


Μπορεί να λέγονται «μικρά» αλλά στην πραγματικότητα είναι μεγάλα. Αναφέρομαι στα Μουσεία και τους Πολιτιστικούς Φορείς της Αθήνας που αποδεικνύουν περίτρανα το πόσα πολλά και σημαντικά μπορούν να δημιουργήσουν οι άνθρωποι όταν καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και βάζοντας στην άκρη το «εγώ» και δίνοντας την πρώτη θέση στο «εμείς».
Αυτό ακριβώς έγινε με το «Δίκτυο» το οποίο συστάθηκε το 2009 και από τότε προσφέρει σημαντικό και μοναδικό πολιτιστικό έργο στους κατοίκους της πόλης.

Έτσι και φέτος την Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016. Από το πρωί στις 10 μέχρι το απόγευμα στις 6.30, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου 22 Μουσεία και Πολιτιστικοί Φορείς παρουσιάζουν 30 Δράσεις και εκπαιδευτικά τους προγράμματα καλώντας τους μεγάλους και κυρίως τους μικρούς τους φίλους να συμμετάσχουν, δωρεάν.

Περισσότερα...

Η Ελένη, η Μαρίκα και η Αλέκα με μια ημερομηνία και ένα ρόλο ζωής που τις ενώνει

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Και οι τρεις μεγάλες, και οι τρεις αλησμόνητες μέσα από τις ερμηνείες τους, και μέσα από τα κείμενα που έχουν γραφτεί για αυτές, αλλά και με βάση τις διηγήσεις εκείνων που είχαν την τύχη να τις δουν στη σκηνή.

Οι τρεις αυτές Ελληνίδες ήταν: Η Ελένη Παπαδάκη, η Μαρίκα Κοτοπούλη και η Αλέκα Κατσέλη. Η κοινή ημερομηνία και των τριών είναι η «11η Σεπτεμβρίου», ενώ ο συνδετικός κρίκος επάνω στη σκηνή ήταν η «Κλυταιμνήστρα», ένας ρόλος-σταθμός και για τις τρεις.

 

11 Σεπτεμβρίου του 1938, έγινε η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση Αρχαίου Δράματος στην Επίδαυρο: Η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, μουσική από τον Δημήτρη Μητρόπουλο. Ηλέκτρα η Κατίνα Παξινού, Ορέστης ο Θάνος Κωτσόπουλος και Κλυταιμνήστρα η Ελένη Παπαδάκη.

Περισσότερα...

Οι πρόσφυγες από τα Βουρλά του Γιώργου Σεφέρη μέχρι το Νέο Ψυχικό

Του Παναγιώτη Μήλα

 

«Γράψε μού τα όλα και την κατάσταση στην Ελλάδα στην υστερικιά Ελλάδα την ψεύτρα που μπόρεσε χωρίς τον παραμικρό ηρωισμό, χωρίς την παραμικρή αυταπάρνηση, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία να θυσιάσει εκατό - εκατό χιλιάδες τα παιδιά της». Δεκαεπτά Σεπτεμβρίου 1922. Ενενήντα τέσσερα χρόνια από τότε που συντελέστηκε η μικρασιατική καταστροφή η παραπάνω κραυγή προκαλεί και σήμερα ρίγη συγκίνησης.
Εκείνος που με πόνο ψυχής και χωρίς καν να έχει ακούσει με τα αυτιά του τον βόγγο της θνήσκουσας Ιωνίας των Ελλήνων κατηγορεί τόσο δραματικά, τόσο αυστηρά τη μάνα- Ελλάδα δεν ήταν άλλος από τον νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη, φοιτητή τότε στο Παρίσι, που μόλις έχει παρηγορηθεί για την τύχη της μητέρας και της αδερφής του που τις νόμιζε στη φλεγόμενη Σμύρνη ενώ εκείνες ήταν, ευτυχώς, στην Αθήνα. Θα παραμείνει, ωστόσο, ο Σεφέρης απαρηγόρητος εφ όρου ζωής για την τραγική απώλεια, των ιερών και ματωμένων χωμάτων. Απαρηγόρητος για τη Σκάλα που ήταν ό,τι αγαπούσε, τη Σκάλα Βουρλών με το σπίτι της αρχοντικής γιαγιάς από τους Τενεκίδηδες, το σόι της μητέρας του.

Περισσότερα...

Ατέλειωτες νύχτες στα θερινά σινεμά στον Νέο Κόσμο και στα πέριξ…

 

Του Παναγιώτη Μήλα


Την εποχή που οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν ένα μπάνιο κάθε βδομάδα στην Ούλεν, στον Φλοίσβο, στον Μπάτη ή στην Πικροδάφνη και πολύ σπάνια έως ποτέ στην πλαζ της Βουλιαγμένης, η καθημερινή μας διασκέδαση ήταν το σινεμά. Το θερινό σινεμά της γειτονιάς μας στο Νέο Κόσμο. Έξω από τα σύνορα της περιοχής δεν βγαίναμε. Ούτε Εξάρχεια, ούτε Θησείο, ούτε Νέα Σμύρνη. Οι πιο μακρινές κινηματογραφικές μας βόλτες είχαν προορισμό τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, την Πλάκα και το Ζάππειο.

Τότε στα σινεμά δεν υπήρχε μπαρ όπως στα σημερινά. Ένας ή δύο πιτσιρικάδες πριν αρχίσει η προβολή και μετά στο διάλειμμα διαλαλούσαν όλα τα καλά που είχαν στον νταβά τους: Σάμαλι, παστέλι, κοκ, στραγάλια, φιστίκια, πασατέμπο, λεμονίτα, ταμ ταμ, μπιράλ. Σε πιο… πολυτελείς εκδόσεις είχαν και γρανίτα. Έτερον ουδέν.

Τα θερινά ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους στην Ελλάδα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Έφτασαν στην κορυφή τη δεκαετία του 1970 και αργότερα «χτυπήθηκαν» πρώτα από την τηλεόραση και έπειτα από το βίντεο. Διασώθηκαν ελάχιστα. Τα περισσότερα έγιναν… σούπερ μάρκετ και πάρκινγκ ενώ σήμερα προσφέρουν αυτή την ξεχωριστή διασκέδαση πολύ λίγα θερινά σε κάποιες γειτονιές της πρωτεύουσας.

Περισσότερα...

Η Χριστίνα Κουλουμπή, με την έκθεσή της, οδηγεί τον Ηρακλή στην πρώτη του ήττα

 

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Γνώρισα τη Χριστίνα Κουλουμπή σε μια ήσυχη γωνιά του Ιδρύματος Κακογιάννη, για μια συνέντευξη στο catisart.gr και αργότερα στο ανήσυχο εργαστήριό της, για τη φωτογράφιση.

Την πρώτη φορά ήταν πολύ ευγενική, καθόλου δήθεν, και πρόθυμη να μιλήσει για όλα.

Τη δεύτερη, άνετη και δημιουργική, στο δικό της γήπεδο, στο εργαστήριο ανάμεσα σε εκατοντάδες βιβλία, σε δεκάδες έργα, σε αμέτρητα μολύβια, πινέλα, μαρκαδόρους, σωληνάρια με χρώματα, ψαλίδια, κοπίδια, μικρά ξύλινα μανεκέν, και χίλια δυο απαραίτητα εργαλεία για τη ζωγραφική της.

Και τις δυο φορές παρασύρθηκα από το χαμόγελό της. Πίστεψα ότι είχα ένα εύκολο «αντίπαλο». Είχα κάνει μεγάλο λάθος επειδή η Χριστίνα πίσω από το χαμόγελο αυτό κρύβει έναν πολύ δυνατό παίκτη. Είναι ένα πολύ εργατικό παιδί που έχει ως μοναδικό του ελάττωμα την τελειομανία.

Με αυτό το «κουσούρι» μπόρεσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη δύσκολων και έμπειρων συνεργατών, μία εκ των οποίων είναι και η κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη.

Περισσότερα...

Ανδρέας Μήτσου: Ο καλλιτέχνης οφείλει να παρατηρεί αλλά να παρεμβαίνει μόνο με το έργο του

 

Ο «μονόλογος» του συγγραφέα Ανδρέα Μήτσου, που θα διαβάσετε παρακάτω, «προέκυψε» από την εξαιρετική συζήτηση που είχε με τον δημοσιογράφο και αναπληρωτή γενικό διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού ΒΗΜΑ FM, Νίκο Θρασυβούλου. Η συνάντηση έγινε στο κατάμεστο από φίλους και αναγνώστες cafe του βιβλιοπωλείου IANOS, στις 26 Ιανουαρίου 2016, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Συναντήσεις με συγγραφείς» και χορηγό επικοινωνίας το Βήμα FM 99,5.

 

Το παλτό

 

«Θα ’λεγε κανείς ότι με τόσα βιβλία που έχω εκδώσει, θα πρέπει να έχω πολλά λεφτά και ενώ ως… πλούσιος θα μπορούσα να έχω ένα καλό παλτό, εν τούτοις εγώ κυκλοφορώ πάντα με το ίδιο. Όμως αυτό το παλτό κρύβει κάποια ιστορία. Είναι 85 με 90 χρόνων. Το εντυπωσιακό είναι ότι το θεωρώ καινούργιο ακόμα. Ίσως αυτό έχει να κάνει με φροϋδικές πιθανώς προεκτάσεις. Παρόλα ταύτα είναι γυαλιστερό, άνετο και δείχνει το πώς αντιμετωπιζόταν το άτομο πριν από χρόνια ενώ τώρα αντιμετωπίζεται μόνο ως καταναλωτικό υποκείμενο. Δεν θέλω να το πολιτικοποιήσω το θέμα, αλλά τότε έφτιαχναν ένα ρούχο για δυο ζωές, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Περισσότερα για το παλτό δεν μπορώ να πω επειδή βρίσκομαι σε μια διεργασία γραφής κάποιων κειμένων και δεν θέλω να δεσμευτώ γι’ αυτά που θα πω σε σχέση με το παλτό. Το ρούχο παρόλα ταύτα για μένα είναι ένα σημαντικό στοιχείο δημιουργικής έκφρασης και αποτύπωσης.

Στο σημείο αυτό για θα δώσω λίγο το στίγμα του ύφους μου, αν και δεν πρέπει ποτέ να πιστεύει κανείς ένα συγγραφέα, γιατί το ψέμα και η αλήθεια είναι στον ίδιο παρονομαστή. Παρόλα ταύτα άμα σας πείσω είναι αλήθεια ότι αυτό το διήγημα είναι ακριβώς όλη μου η ζωή, η συγγραφική τουλάχιστον και η υπόλοιπη αφού ως πρόθεση παίρνουμε τη σιωπή και τον υπαινιγμό που, κατά τη γνώμη μου, κατά τη θεώρησή μου της λογοτεχνίας, αυτό πρέπει να ’ναι λογοτεχνία, η σιωπή των πραγμάτων και όσα δεν μπορούμε να αποφύγουμε να τα λέμε».

Το διήγημα είναι απ’ τη συλλογή «Ελεημοσύνη των γυναικών» και λέγεται «Η αμερικάνικη βοήθεια».

Περισσότερα...

Σπύρος Ευαγγελάτος: Με τον Αμύντα για το όνειρο μιας επανάστασης με σεβασμό στην παράδοση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

 

Τον σκηνοθέτη Σπύρο Ευαγγελάτο τον γνώρισα στο θέατρο Κάβα, στην αρχή της οδού Σταδίου, αριστερά μετά τα Χαυτεία. Όταν ο Νίκος Χατζίσκος και η Τιτίκα Νικηφοράκη άφησαν το θέατρο αυτό, το πήρε ο Ευαγγελάτος για να στεγάσει το Αμφι-Θέατρό του. Εκεί παρουσίασε τα έργα που ως ερευνητής είχε ανακαλύψει ύστερα από... ανασκαφές στα σεντούκια της λογοτεχνίας.
Εκεί είδαμε έργα της μεσαιωνικής, αναγεννησιακής και μετα-αναγεννησιακής ελληνικής λογοτεχνίας παράλληλα με λιγότερα γνωστά έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Αρχικά εκεί και αργότερα στο γνωστό Αμφι-Θέατρο της οδού Ανδριανού, στην Πλάκα, παρακολουθήσαμε έργα όπως: Διγενής Ακρίτης Αγνώστου ποιητή του 12ου αιώνα, Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου, Ιφιγένεια εν Ληξουρίω του Πέτρου Κατσαΐτη, Φορτουνάτος του Μαρκαντώνιου Φώσκολου, Επιτρέποντες του Μενάνδρου, Ο Γουανάκος του Γιάννη Ψυχάρη, Ο Φιάκας του Μισιτζή, Το σακάκι που βελάζει του Στανισλάβ Στρατίεβ, Του Κουτρούλη ο γάμος του Ραγκαβή, Ο Χάσης του Δημητρίου Γουζέλη και πάρα πολλά άλλα που ο καθηγητής και σκηνοθέτης τα έβγαλε και πάλι στο φως.

Περισσότερα...

"Notebooks of Crisis, Volume ΙΙ", από το «Μπάγκειον» της Ομόνοιας, στο Βελιγράδι και στο Beton 7

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017 «Omonoia» συνεχίζει την πορεία της, με νέες εκδηλώσεις. Σήμερα Κυριακή 29 Μαΐου 2016, στις 8 μ.μ., η ομάδα Zlap παρουσιάζει στο «Μπάγκειον» την πολιτική περφόρμανς Notebooks of Crisis, Volume ΙΙ, στο πλαίσιο της δημιουργικής πλατφόρμας TheartistStatement.
Η παράσταση είναι η συνέχεια και η εξέλιξη της παράστασης «Ατρείδες: Τετράδια Κρίσης, Volume I», που παρουσιάστηκε τον χειμώνα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Στόχος της παράστασης αυτής ήταν με αφορμή την Ηλέκτρα, την Αντιγόνη του Σοφοκλή, την Ιφιγένεια εν Αυλίδι και τις Τρωάδες του Ευριπίδη, την Ορέστεια και τους Πέρσες του Αισχύλου, να ανοίξει ένας διάλογος βασισμένος στην πολιτική υπόσταση των έργων, σε άμεση σχέση και σύνδεση με αυτά που μας απασχολούν σήμερα στη χώρα μας.
Τα κείμενα αυτά τα είχε συγκεντρώσει η Ραφίκα Σαουίς στα «Τετράδια κρίσης» και μαζί με τους δικούς της «Ατρείδες» τα άφησε να πετάξουν σαν τα περιστέρια της ειρήνης στον αττικό ουρανό. Τη δράση ενίσχυσαν με την παρουσία και τη συμμετοχή τους παιδιά μεταναστών.
Την παράσταση τότε είχε ανοίξει ένα έργο video art του Νίκου Σταθόπουλου για τους άστεγους, θύματα της οικονομικής κρίσης με τίτλο «Athens Omonoia, 2011».
Αυτή τη φορά η ομάδα Zlap εξετάζει την προσφυγική κρίση από την προοπτική των ανθρωπιστικών οργανώσεων και πρακτικών της Δύσης, και όχι από τη μεριά του βιώματος των προσφύγων. Τι σημαίνει ακτιβισμός και ποια είναι τελικά τα όρια ανάμεσα στην φιλανθρωπία και τον ανθρωπισμό.

Περισσότερα...

Όσα πήραμε από "Το Μετέωρο Βήμα"

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Στη διάρκεια της έκθεσης της Λέσχης των Ελλήνων Γελοιογράφων, "Το Μετέωρο Βήμα", στο Μετρό Συντάγματος υπήρξαν κάποιοι μου μας έλεγαν ότι "σε καιρό κρίσης βρήκατε λεφτά για ανθελληνικές εκδηλώσεις" και επίσης τόνιζαν πως "τα παίρνετε χοντρά αφού καθόσαστε τόσες ώρες στον χώρο της έκθεσης". Τώρα που τέλειωσε η έκθεση, μπορώ με θάρρος να παραδεχτώ -με αποδείξεις- ότι πράγματι τα πήραμε χοντρά:

Περισσότερα...

Πριν από 94 χρόνια ένας άγγελος φτερούγισε από τους Αμπελοκήπους μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ...

Ο παγοπώλης με τον βοηθό του. Τρέχουν από γειτονιά σε γειτονιά.Ο παγοπώλης με τον βοηθό του. Τρέχουν από γειτονιά σε γειτονιά.

 

Του Παναγιώτη Μήλα


- Πρόσεχε Θανασάκη. Θα σου πέσει ο πάγος. Μην αργείς. Τρέχα να μη λιώσει. Δώσε το ένα τέταρτο στην κυρα-Ουρανία και μετά έλα να πάρεις άλλο ένα για το καφενείο του Σπύρου.
- Τρέχω κυρ-Άγγελε. Τρέχω και προσέχω. Εξάλλου δεν έχω κάνει καμιά ζημιά τόσο καιρό που δουλεύω μαζί σου…

Παρόμοιοι διάλογοι κάθε μέρα, κάθε ώρα, από τα χαράματα μέχρι αργά το απόγευμα, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο.

Ο 6χρονος Θανασάκης παραπαίδι στον κυρ-Άγγελο. Στον όμορφο 18χρονο που έβγαζε το μεροκάματο πουλώντας πάγο στα σπίτια και τα μαγαζιά της περιοχής των Αμπελοκήπων, της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και κοντά στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Η περιοχή από τη σημερινή πλατεία Μαβίλη μέχρι και την Πανόρμου και τον Άγιο Δημήτριο «ήταν δική του».

Είχε ένα μεγάλο ξύλινο καρότσι. Το φόρτωνε με παγοκολόνες, τις σκέπαζε με λινάτσες και άρχιζε τη διανομή. Με το τσιγκέλι τις έπιανε, με το πριόνι τις έκοβε σε τέταρτα και σε μισές και με τη διχαλωτή δαγκάνα μετέφερε και παρέδιδε τον πάγο στις νοικοκυρές και στους μαγαζάτορες που τον περίμεναν.
Πλανόδιος πωλητής ο Άγγελος, άρχιζε να δουλεύει μόλις άρχιζαν οι πρώτες ζέστες. Προμηθευόταν τον πάγο από το Παγοποιείο του Φιξ στη Λεωφόρο Συγγρού. Μακρύς και δύσκολος ο δρόμος της επιστροφής μέχρι τους Αμπελοκήπους. Ευτυχώς λίγο αργότερα ένα μεγάλο παράρτημα του παγοποιείου άνοιξε ακριβώς στο τέρμα της Αλεξάνδρας, σχεδόν απέναντι από το σημερινό θέατρο «Άνεσις» εκεί που υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου, το μοναδικό κτίσμα που σώθηκε από την ιστορική έπαυλη Θων.
Βρισκόμαστε στα 1916.

Περισσότερα...