Της ΚΑΤΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

΄Οταν μπαίνουμε στη λογική να συζητάμε για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αυτομάτως θέτουμε τη δημοκρατία και την ευνομία σε αμφισβήτηση. Τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων δεν είναι γκέι δικαιώματα που δεν αναγνωρίζει η στρέιτ κοινωνία. Είναι πανανθρώπινες αξίες τις οποίες στερείται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Μιλάμε για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της διαφορετικότητας, της ελευθερίας έκφρασης…

Αναφερόμαστε σε νομικά πλεονεκτήματα που οι γκέι δεν μπορούν να έχουν, γιατί η ομοερωτική τους διάθεση δεν είναι «αποδεκτή». Οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν μια ιδιαίτερη κουλτούρα που θέτει σε κίνδυνο την αρχή της ομοιομορφίας και συλλογικότητας. Αντίθετα, υπόκεινται σε αυθαίρετες και διχαστικές κατηγοριοποιήσεις από ένα κομμάτι της κοινωνίας που ξεχνά ότι το θέμα είναι απλά η αγάπη και ο έρωτας. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν αναγνωρίσει νομικά δικαιώματα στους ομοφυλόφιλους. Δεν μιλάμε για κοινωνικό ρατσισμό μόνο, μιλάμε για θεσμικό ρατσισμό, που αποκλείει κόσμο από αυτονόητα δικαιώματα θέτοντας έτσι θέμα συνταγματικότητας των νόμων ενός κατά τα άλλα δημοκρατικού και προοδευτικού κράτους. Ποιος αποφασίζει αλήθεια για το αν πρέπει ο διπλανός του να στερείται δικαιωμάτων και να απαρνιέται τις επιθυμίες του;