Της Κάτιας Σωτηρίου

Δύσκολα χωράει ο νους μας ότι ακόμα και στον 21o αιώνα νεαρές γυναίκες από κάθε μέρος του κόσμου γίνονται εμπορεύσιμα προϊόντα και πωλούνται λαθραία σαν φορτία, ακολουθώντας υπόγειες διαδρομές.
Κι όμως δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, γυναίκες μόνο με σώμα, χωρίς πρόσωπο, στοιβάζονται σε δωμάτια και ζουν τη φρίκη της καταναγκαστικής πορνείας, που παίρνει διάφορες μορφές. Η συναλλακτική αξία των γυναικών αυτών κυμαίνεται κάπου μεταξύ των 3.000-8.000 ευρώ με επιδιωκόμενο κέρδος τα 15.000 ευρώ το μήνα, γεγονός που κάνει το τράφικινγκ γυναικών μια από τις πιο προσοδοφόρες μορφές εμπορίας, περισσότερο από τα ναρκωτικά και τα όπλα.

Το τράφικινγκ γυναικών θίγει το θέμα του σύγχρονου δουλεμπορίου, της εμπορίας ανθρώπων. Είναι μια πραγματικότητα που δοκιμάζει την ανοχή μας απέναντι στην εξαγορά της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Η κοινωνική συνείδηση όλων μας κωφεύει και σιωπά σε ένα φαινόμενο που έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις, ακόμα και στη χώρα μας, που έγινε προορισμός και τόπος διέλευσης θυμάτων του τράφικινγκ, λόγω των εκτενών αλλαγών στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης τα τελευταία 20 χρόνια. Κι όμως, η Ελλάδα δεν επικύρωσε τη σύμβαση κατά του τράφικινγκ στα τέλη του 2009.
Ο κερδοφόρος πόλεμος κατά των γυναικών θύματα οικονομικών και φυσικών καταστροφών, από την πρώην ΕΣΣΔ, τη Σιέρα Λεόνε, την Ταϊλάνδη, είναι θέμα που εγείρει ερωτήσεις για το επίπεδο του πολιτισμού και της αισθητικής μας.


* Στη φωτογραφία πίνακας της Margie Livingston.