(«Οι τέχνες ανθούν και τα λουλούδια ανθίζουν». Κάπως έτσι το λέγαμε στην εφημερίδα. Κάπως παιδικά. Σαν στιχάκι. Για να μην ξεχνούν οι συνάδελφοι τη διαφορά του ρήματος «ανθώ» από το ρήμα «ανθίζω». Όμως δεν υπάρχουν απαράβατοι κανόνες. Το διαπίστωσα όταν έλαβα αυτό το γράμμα από κάποιους όμορφους και νέους ανθρώπους, που διαβιούν στους πράσινους λειμώνες του χρόνου και κουβαλούν μέσα τους την ομορφιά και τη γενναιοδωρία. Και τότε σκέφτηκα: Να κάποιοι που ανθούν κι ανθίζουν ταυτόχρονα. Ανθοφορούν κι ευδοκιμούν ...Όμως την ίδια στιγμή ένας κόμπος από αρωματικό μέλι λουλουδιών στάθηκε στο λαιμό μου και δεν με άφησε να συνεχίσω. Να ‘ταν από ευχαρίστηση; Να ‘ταν από βουλιμία; Να ‘ταν από έκπληξη; Να ‘ταν από συγκίνηση; Να 'ταν από την τύχη που μου χαμογελούσε; Ή μήπως ήταν από αγάπη; Eίπα να το χαρούμε, να το μοιραστούμε, να το θαυμάσουμε, να το διασκεδάσουμε. Με αυτοπεποίθηση. Δίχως αγκυλώσεις, περιττές σεμνότητες και δήθεν ταπεινότητα. Διαβάστε το γράμμα και κρίνετε μόνοι σας).

* Την ανθολόγηση της μαγικής ύλης έκανε η Κάτια Σωτηρίου και την ανθογραφία η Ελπίδα Μουμουλίδου.

Φύσηξε ένας άνεμος ξαφνικός και δυνατός στο μικρό κήπο. Φυσούσε συχνά και ήταν ήδη αρχές φθινοπώρου, όμως ο άνεμος αυτός είχε κάτι το πρωτόγνωρα άγριο. Τα λουλούδια του κήπου φοβήθηκαν πολύ και ήθελαν να τρέξουν να κρυφτούν, αλλά δεν πρόλαβαν. Εξάλλου δεν ήξεραν πού να πάνε. Εκεί ήταν όλη τους τη ζωή.
Μερικά αγκαλιάστηκαν σφιχτά, τα πιο γέρικα έγειραν πάνω από τα νεότερα, αλλά όπως ήταν φυσικό, τα περισσότερα τα βρήκε απροετοίμαστα, ειδικά εκείνα που είχαν ορθάνοικτα τα πέταλά τους για να προσφέρουν απλόχερα τα χρώματα και  την ομορφιά τους στους άλλους. «Εγώ θα συνεχίσω να αρωματίζω έστω και έτσι», είπε ένα μικρό λουλούδι αποφασιστικά.
Ο Άνεμος φύσηξε κι άλλο και το σήκωσε, αποχωρίζοντάς το από τα πέταλά του, που άρχισαν να στροβιλίζονται στον αέρα και να απομακρύνονται προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ξαφνικά, συνέβη κάτι μαγικό. Τα πέταλα των λουλουδιών άρχισαν να πετούν το ένα δίπλα στο άλλο, και έδωσαν υπόσχεση να ξανασυναντηθούν και να ξαναφτιάξουν το λουλούδι τους. Κάποια έδωσαν τα χέρια, και άρχισαν να χορεύουν στον αέρα μαζί.
Ο άνεμος καταλάγιασε, και τα πέταλα άρχισαν να πέφτουν σιγά σιγά στο έδαφος, για να ξαναφτιάξουν το λουλούδι τους.
Ένα μικρό πέταλο προσγειώθηκε πρώτο. Και άρχισε να μας διηγείται μια μικρή ιστορία.

Γράφει η νομικός Κάτια Σωτηρίου

Tίποτα δεν είναι πιο κενό και κούφιο από τα λόγια τελικά. Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός αποφάσισε Δημοψήφισμα, παίζεται ένα έργο που μόνο ο Μολιέρος θα μπορούσε να έχει γράψει, μια φάρσα με τον τίτλο «Ο Kατά Φαντασίαν Πολιτικός».
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν μπορεί να δοθεί εύκολα. Τον διεκδικούν επάξια δύο Πρόεδροι μεγάλων κομμάτων, δυστυχώς αυτών που με εναλλαγές κυβερνούν τη χώρα εδώ και δεκαετίες.
Ζούμε στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και το Θέατρο. Είναι απορίας άξιον πώς μέσα σε 5.000 χρόνια καταφέραμε να μπερδέψουμε τις δύο αυτές έννοιες που εμείς ορίσαμε και να μην ξέρουμε πια αν αυτοί που αυτοαποκαλούνται εκπρόσωποι δημοκρατικών θεσμών ανεβάζουν μια διαφορετική πρόζα κάθε ημέρα ή απλά δεν κάνουν γι' αυτές τις θέσεις.
Είδαμε πριν από λίγες ημέρες δύο μουτρωμένα και κακομαθημένα παιδάκια να κοιτούν το φακό: το ένα χτύπαγε τα χέρια του νευρικά, το άλλο ακροβατούσε μεταξύ αμήχανου χαμόγελου και εξαναγκασμένης σοβαρότητας. Και αφού φωτογραφήθηκαν, απομακρύνθηκαν χωρίς να ανταλλάξουν μια ματιά, λες και μόλις είχαν δαρθεί στο προαύλιο και οι μαμάδες τους τα καταπίεσαν να σταθούν δίπλα δίπλα. Εδώ και λίγες ώρες αυτά τα αγοράκια αποφάσισαν να παίξουν το ρόλο των μεγάλων και να συζητήσουν υπεύθυνα για συναίνεση.

Γράφει η νομικός Κάτια Σωτηρίου

Είναι αλήθεια παράξενο πώς μπορούν λίγες εικόνες να γεννήσουν τόσες σκέψεις, και τόσα ερωτήματα ξαφνικά. Δεν ήμουν ποτέ φίλη των παρελάσεων, αν και κάποτε ως υπερήφανη σημαιοφόρος παρήλασα κι εγώ στην Αθήνα κρατώντας τη σημαία - έπαθλο των πολύ καλών μου σχολικών επιδόσεων.
Θεωρώ τις παρελάσεις ένα ακόμα κατάλοιπο άλλων εποχών, όπως πολλά άλλα που στην Ελλάδα αρνούμαστε να πετάξουμε από πάνω μας. Υπάρχουν πιο σεμνοί και πιο συγκινητικοί τρόποι να τιμήσει κανείς εθνικούς αγώνες και επετείους – γιατί άραγε δεν επιλέγουμε μια καλλιτεχνική εκδήλωση αλλά στρατιωτικές παρελάσεις και μιλιταριστικές επευφημίες; Ωστόσο, αυτή η 28η Οκτωβρίου ήταν διαφορετική και έθεσε ερωτήματα που ξεπερνούν την αντιπάθειά μου για τις παρελάσεις και ό,τι αυτές υπηρετούν. Κατέδειξε ότι, έστω και για λίγο, η οργή μπορεί να γίνει ένα ποτάμι που φουσκώνει και τελικά παρασύρει τα πάντα στο διάβα του.
Άλλα πράγματα ακούσαμε, άλλα είδαμε. Ακούσαμε για μικρές μειοψηφίες που χαλούν παρελάσεις και θίγουν θεσμούς. Είδαμε όμως πλήθη ανθρώπων να διώχνουν επίσημους και «επισεσημασμένους» και να ανοίγουν στα δύο για να περάσουν πολιτικά πεζοπόρα τμήματα – στην πιο συγκινητική και ουσιώδη παρέλαση που έχω δει ποτέ μου. Τα στρατιωτικά τμήματα δεν παρήλασαν γιατί απλούστατα πήραν τέτοια εντολή. Και όμως κανείς δεν επιτέθηκε στην παρέλαση, κανείς δεν επιτέθηκε στους λίγους αυτούς γηραιούς αγωνιστές που μπορούν ακόμα να παρελαύνουν. Κανείς δε φόρεσε κουκούλα, κανείς δεν πέταξε μολότοφ ή πέτρες.

Γράφει η Κάτια Σωτηρίου, νομικός

Πριν από λίγες ημέρες η γαλλική Le Monde έγραφε:
Η Εκκλησία της Ελλάδας δεν βάζει τίποτα στο δίσκο του κράτους κι η περιουσία της είναι ταμπού στη χώρα. Η Εκκλησία είναι ο δεύτερος μετά το δημόσιο ιδιοκτήτης γης με 1,3 εκατομμύρια στρέμματα. Σύμφωνα με 　πρόσφατους υπολογισμούς, η περιουσία της εκκλησίας αποτιμάται από 700 εκατ. ευρώ μέχρι 2 δισ. ευρώ».
Με πρόχειρους λοιπόν υπολογισμούς η Monde μας θυμίζει ότι η Εκκλησία είναι ο μεγαλύτερος φοροφυγάς της χώρας, απλά γιατί το κράτος τής έχει επιτρέψει να μετατραπεί σε μια βιομηχανία εμπορικών δραστηριοτήτων που εντέχνως ονομάζονται θρησκευτικά μυστήρια.
Μυστήρια είναι πράγματι, γιατί κανείς δε γνωρίζει τα πραγματικά έσοδα της Εκκλησίας. Το ελληνικό καθεστώς είναι πρωτόγνωρο για χώρα που θέλει να ονομάζεται ευρωπαϊκή. Ακόμα και σε μουσουλμανικές χώρες η θεοκρατική υπόσταση του κράτους ανήκει στο παρελθόν. Ο διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους θα έπρεπε να γίνει τώρα, ειδικά μετά τη συνεχή άρνηση της Εκκλησίας να συνεισφέρει κατά το ελάχιστο στην εθνική κρίση. Η Εκκλησία τώρα δείχνει τα πραγματικά της χρώματα. Την πραγματική της ποιότητα και το πραγματικό της βάθος. Απλά νίπτει τας χείρας της.
«Δε ζητήσαμε να μη φορολογηθούμε», ακούσαμε από ιερά χείλη πριν από λίγες ημέρες. Πόσο βολικό.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

«Οι γυναίκες στην Κένυα καταφεύγουν στην πολύ επικίνδυνη πρακτική να δένουν σκοινί γύρω από τη μέση τους για να σφίξουν το στομάχι τους για να μη νιώθουν την πείνα...» (Αναφορά της Action Aid).
Ξεκινώντας να γράψω αυτό το κείμενο, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ο γενικός παραλογισμός που επικρατεί σήμερα στον κόσμο. Από τη μια, η Ευρώπη και η Αμερική ζουν σε ένα διαρκή πανικό λόγω των χρηματιστηρίων, των spreads, των υποβαθμίσεων, των οίκων αξιολόγησης. Από την άλλη, πριν από λίγες ημέρες είδαμε εκ νέου τα Ηνωμένα Έθνη να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση που επικρατεί στην Αφρική.

Γράφει η Κάτια Σωτηρίου, νομικός

Ξαναγύρισα στα φοιτητικά μου συγγράμματα, για να θυμηθώ τον ορισμό της λέξης δημοκρατία. Γιατί όσα είχα μάθει, όσα είχα εντυπώσει βαθιά στη συνείδησή μου δεν ταιριάζουν με όσα βλέπω και ακούω. Ένας βουλευτής που δεν ψηφίζει ό,τι το κόμμα προστάζει διαγράφεται. Τα ΜΑΤ χτυπούν πολίτες, φυγαδεύουν κουκουλοφόρους και ροπαλοφόρους, πετούν ληγμένα καρκινογόνα χημικά, επιτρέπουν την καταστροφή της πιο ιστορικής πόλης της Ευρώπης.
Από πότε η αντίθετη άποψη είναι εχθρός της δημοκρατίας; Και αν τελικά τα δημοκρατικά κόμματα οργανώνονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να τιμωρούν τους αντιφρονούντες, τότε γιατί περιμένουμε ότι θα θελήσουν να οργανώσουν την κοινωνία με κάποιον άλλο τρόπο αν όχι αυταρχικά; Γιατί μας κάνει εντύπωση ότι βγάζουν τελικά τανκς στους δρόμους, που έχουν τη μορφή κρατικοδίαιτων δολοφόνων με το εθνόσημο στο στήθος; Αν υπήρχε δημοκρατία, δε θα χρειαζόταν να στήσετε τείχη μπροστά από τη Βουλή.
Εμείς όμως φταίγαμε τόσα χρόνια. Είχαμε αυτό το χαρακτηριστικό, που οι ξένοι το έβλεπαν με απορία: οι Έλληνες πάντα τσακώνονταν εύκολα για τα πολιτικά σε παρέες. Τελικά όμως ήμαστε οι λιγότερο πολιτικοποιημένοι όλων. Γιατί δεν τσακωνόμασταν για να πάει μπροστά αυτή η μικρή χαριτωμένη χώρα, αλλά για να βολέψουμε παιδιά, εγγόνια, τρισέγγονα, για να βγει ο βουλευτής που μας είχε τάξει μια θεσούλα κάπου. Το αν θα παίρναμε τη θέση κάποιου άλλου που την άξιζε περισσότερο δε μας ένοιαξε ποτέ. Το αν το κράτος πήγαινε πίσω με αυτόν τον τρόπο δεν μας απασχόλησε. Αρκεί εμείς να είμαστε καλά. Όταν όμως ένα ελατήριο το πιέζεις, αυτό θα έρθει και θα σε χτυπήσει άσχημα, και θα πονέσεις πάρα πολύ. Κι εμείς την πιέσαμε πολύ την Ελλάδα, και ήρθε και αγανάκτησε. Κι όταν είδαμε τι κάναμε αγανακτήσαμε κι εμείς.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού - εγκληματολόγου

Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί, παρά να καταριέσαι το σκοτάδι

Η Ελλάδα είναι η εξωτερική της πολιτική, είπε κάποτε ο Καποδίστριας. Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ενιαία και συγκροτημένη εξωτερική πολιτική μετά τον Βενιζέλο - ίσως ούτε και τότε. Το Μακεδονικό Ζήτημα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ήταν πάντα ζωντανό και έφτασε στην κορύφωσή του το 1991, με υπουργό Εξωτερικών τότε έναν νυν πολιτικό αρχηγό που σήμερα έχει ξεχάσει τι έλεγε και τι έκανε τότε.
΄Ετσι κι αλλιώς η Μακεδονία στα πλαίσια του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πολύ μεγαλύτερη από την υπάρχουσα εντός των ελληνικών συνόρων, απλά ο χωρισμός των συνόρων την έφερε εκεί που την ξέρουμε, δίνοντας στη Γιουγκοσλαβία ένα άλλο κομμάτι. Φυσικά και οι Μακεδόνες είναι μια μείξη εθνοτήτων και πολιτισμών, όπως και όλοι οι ΄Ελληνες. Ευτυχώς είμαστε.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού - εγκληματολόγου

Θέλω την πατρίδα μου πίσω. Ναι ακούγεται πολύ εθνικιστικό, πολύ συναισθηματικό και ίσως εντελώς ανέφικτο. Αλλά δυστυχώς είμαι στην πιο παραγωγική ηλικία μου, σε μια τόσο αντιπαραγωγική εποχή, σε μια τραγικά αντιπαραγωγική χώρα, η οποία δεν ήταν έτσι. Έτσι την καταντήσαμε, έτσι κατάντησε, όπως θέλετε πείτε το. Ποτέ μια χώρα δεν πηγαίνει κάπου μόνη της. Συνήθως κάποιος την πηγαίνει εκεί. Κι εμείς με μαθηματική ακρίβεια οδηγήσαμε την Ελλάδα εδώ. Ανοίγω τα διαδικτυακά νέα για να διαβάσω τις ειδήσεις της ημέρας ( ναι είμαι παιδί της νέας εποχής, ενημερώνομαι κυρίως από το ΄Iντερνετ γιατί εκεί δε φωνάζει κανείς) και πιάνεται η καρδιά μου. Δύο νέα παιδιά νεκρά σε καταδίωξη, επιστροφή στη δραχμή, οικονομικά χάλια, απεργιακό ημερολόγιο, μετανάστες στα πρόθυρα του θανάτου λόγω έλλειψης πολιτικής. Το «δε θέλω να ξέρω» δεν είναι άποψη, δεν με εκφράζει. Θέλω να ξέρω, αλλά θέλω επιτέλους τα πράγματα να γίνουν αλλιώς. Θέλω να γίνουμε πάλι αυτοί που αγαπούσα.

Θέλω την πλατεία Ομονοίας όπως ήταν το ’60 και το ’70, πριν γίνει ένα στέκι παραβατών και ανθρώπων που δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Θέλω να μπορώ να κατέβω στην Ομόνοια και το κέντρο όποια ώρα θέλω με τον άνθρωπό μου ή μόνη μου, χωρίς να φοβάμαι ότι κάτι κακό θα συμβεί. Θέλω να μπορώ να πάω στο Λυκαβηττό ή στο Σούνιο για βόλτα και να βλέπω μόνο ερωτευμένους ή σκεπτόμενους που ψάχνουν μια απάντηση στο φεγγάρι.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

Διάβαζα πριν από λίγες ημέρες ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κάλεσε την Ελλάδα να δώσει εξηγήσεις για τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης, και να απαντήσει στο ερώτημα αν η διάκριση αυτή παραβιάζει το Άρθρο 8 (δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) μόνο του ή σε συνδυασμό με το Άρθρο 14 (απαγόρευση των διακρίσεων), καθώς και το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Το κατηγορητήριο σχηματίστηκε από τη συνένωση δύο προσφυγών oi οποίες έχουν κατατεθεί από τρία ομόφυλα ζευγάρια, και θα βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στην αντίστοιχη καταδίκη της Γαλλίας πριν από αρκετά χρόνια. 

Tης Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

Τις τελευταίες ημέρες γίνεται πολύς λόγος για το περίφημο κίνημα «Δεν πληρώνω», και τους Ρομπέν των εισιτήριων στο Μετρό. Δυστυχώς ακούμε τρομακτικές ανακρίβειες στα μέσα είτε λόγω έλλειψης ενημέρωσης, είτε γιατί πρέπει να περάσει μια συγκεκριμένη γραμμή. Το φαινόμενο της παραχώρησης επικυρωμένων εισιτηρίων του μετρό εφόσον δεν έχουν εξαντληθεί τα 90 λεπτά χρήσης της υπηρεσίας, προς τους επιβάτες που εισέρχονται στις αποβάθρες. Κάπου εδώ οι νομικοί θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουν το ρόλο τους ως λειτουργοί και να ενημερώσουν, δίνοντας τέλος σε διάφορες θεωρίες και παραφιλολογίες που ακούγονται κατά κόρον και δεν δίνουν το περιθώριο στο επιβατικό κοινό να καταλάβει αν αυτό που γίνεται είναι παράνομο ή μη.
Η εταιρεία Αττικό Μετρό ΑΕ τύπωσε στην πίσω πλευρά του εισιτηρίου το εξής: "Η παραχώρηση και αποδοχή επικυρωμένου εισιτηρίου, καθώς και η προτροπή παραχώρησης απαγορεύεται και τιμωρείται από το νόμο (Π.Κ. ΆΡΘ.186.2 & 392)." Και κάπου εδώ ξεκινά το πρόβλημα για εμάς τους νομικούς. Το άρθρο 392 Ποινικού Κώδικα.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

Δεν ξέρω αν οι χουλιγκανισμοί, οι αναβολές και διακοπές θεατρικών παραστάσεων είναι φαινόμενο που πλήττει άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν ξέρω αν υπάρχει ανάλογο καταγεγραμμένο επεισόδιο και εν τέλει δε με αφορά. Με αφορά όμως αυτό που γίνεται εδώ, σε μια χώρα περισσευούμενης μαγκιάς και συσσωρευμένης καταπίεσης. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κατάλαβα την ικανοποίηση που παίρνει κάποιος όταν καταστρέφει ξένες περιουσίες.

Tης Κάτιας Σωτηρίου, νομικού - εγκληματολόγου

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 περνούσα τις πύλες της Νομικής ως φοιτήτρια, έφριττα με αυτό που αντίκριζα: βρωμιές παντού, σπασμένα παράθυρα και έδρανα, σκισμένα χαρτιά και έγγραφα, τοίχους καλυμμένους με αφίσες παρατάξεων, τραπεζάκια παρατάξεων, φωνές, μουσική σκυλάδικων στη διαπασών – ακόμα και σε ώρες μαθημάτων. Στο πρώτο μου μάθημα – Αστικό Δίκαιο – ένα Tσιγγανάκι άνοιξε την πόρτα του ιστορικού αμφιθεάτρου Σβώλου, μπήκε μέσα και άρχισε να παίζει με περίσσια τέχνη το κλαρίνο του στους ήχους των «Ψιθύρων Καρδιάς». Ο καθηγητής μας γέλασε και τον παρότρυνε να βγει έξω. Φρίκη. Χάος. Νομική Σχολή Αθηνών.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

Ο αλκοολισμός θεωρείται σήμερα μία από τις πιο σοβαρές εξαρτήσεις που ταλανίζουν ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης, ηλικίας και φύλου. Όλο και περισσότερο οι πάσχοντες μιλούν ανοιχτά για την πάθησή τους, όμως ακόμα και σήμερα το θέμα είναι ταμπού και σοκάρει την κοινωνία, η οποία γνωρίζει τα μεγέθη του προβλήματος, αρνείται ωστόσο να τα αποδεχθεί. Το αλκοόλ είναι μια ιδιόμορφη ουσία. Σε μικρές ποσότητες θεωρείται απαραίτητη για τον οργανισμό, η κατάχρησή της όμως σχετίζεται με σωρεία προσωπικών, κοινωνικών και ιατρικών προβλημάτων.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

Το Βερολίνο είναι μια πόλη έντονων αντιθέσεων, που καταφέρνει να ενώνει και να ομογενοποιεί διαφορετικούς κόσμους. Το νέο συναντιέται με το παλιό, η αμφιλεγόμενη ιστορία συναντά ένα ισχυρό και επιβλητικό παρόν. Το Βερολίνο είναι η πόλη που οι πολυκατοικίες συνυπάρχουν με τα τεράστια γυάλινα κτίρια και τα εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής μπαρόκ μέγαρα. Μια πόλη πολυπολιτισμική, που ωστόσο δείχνει να έχει ξεπεράσει τα στεγανά του παρελθόντος και να προβάλλει ένα πρόσωπο πιο οικείο, πιο άμεσο, πιο φιλόξενο. Το Βερολίνο είναι μια πρωτεύουσα που εξαρχής δίνει την εντύπωση μιας πόλης φιλικής προς τον κάτοικο και τον επισκέπτη.

Της Κάτιας Σωτηρίου

Οι αρχαίοι Έλληνες με τη λέξη «ιδιώτης» εννοούσαν τον άνθρωπο που δεν συμμετείχε στα κοινά και τον θεωρούσαν επικίνδυνο, φτάνοντας ακόμα και στον εξοστρακισμό του από την πόλη. Η λέξη idiot, στα αγγλικά, η οποία είναι δάνειο από την αρχαία Ελληνική, σημαίνει ηλίθιος. Αυτονόητη καθίσταται λοιπόν η σημασία της μη συμμετοχής στα κοινά στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία.
Βασικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις. Εξάλλου πολίτης, σύμφωνα με τον ορισμό του Αριστοτέλη, είναι εκείνος που «μετέχει κρίσεως και αρχής». Κι όμως έχει αλλάξει εντελώς και η έννοια του πολίτη και η έννοια της πολιτικής.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού

«Ο λαός δεν θέλει εξεταστικές επιτροπές, δίκες και εκδίκηση, αλλά τιμωρία όπου υπάρχουν ποινικά αδικήματα. Θέλει δικαιοσύνη και αλλαγή. Αλλιώς, η αλλαγή θα 'ρθει από το πεζοδρόμιο!»,  δήλωσε ο sir Βασίλειος Μαρκεζίνης κλείνοντας την ομιλία του μπροστά σε ένα καθηλωμένο κοινό στη Μεγάλη Βρετάνια. Η ομιλία του καθηγητή και συγγραφέα κ. Μαρκεζίνη, με αφορμή το βιβλίο του «Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα», επικεντρώθηκε στις αλλαγές που πρέπει να κάνει η Ελλάδα στην εξωτερική της πολιτική καθώς διανύει μια ιστορική φάση που απαιτεί αλλαγές.

Της Κάτιας Σωτηρίου

Προσπαθώ να σκεφτώ εδώ και κάποιες ημέρες ποια θα ήταν τα συναισθήματά μου αν έφτανα στον τουριστικό μου προορισμό και έσπευδα με λαχτάρα να δω έναν αρχαιολογικό χώρο ή ένα μουσείο και αυτό ήταν κλειστό γιατί συμβασιούχοι του δημοσίου θα είχαν αλλάξει τις κλειδαριές και θα είχαν κλειδωθεί μέσα για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Ευτυχώς ξέρω πολύ καλά ότι σε καμία πολιτισμένη χώρα του κόσμου δε θα συνέβαινε αυτό. Ως τουρίστας είμαι ασφαλής. Ως κάτοικος της χώρας μου όμως τι είμαι;

Της Κάτιας Σωτηρίου

Μυστηριώδης, εκκεντρικός και ευφυής, ο Νίκολα Τέσλα είναι ίσως η πιο παράξενη μεγαλοφυΐα των επιστημών. Γεννημένος στην Αυστροουγγαρία, Σέρβος στην καταγωγή, ο Τέσλα ήταν ένα φιλάσθενο αγόρι, που ζούσε για πολλά χρόνια στη σκιά του θανάτου του αδερφού του. Πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει σύγχρονο Προμηθέα, γιατί ανακάλυψε το μυστικό της ενέργειας και το χάρισε στον άνθρωπο. Ως φοιτητής χλευάστηκε όταν τόλμησε να αντιδράσει σε έναν καθηγητή του, λέγοντας πως το εναλλασσόμενο ρεύμα είναι μια πιθανότητα. Αφιερώνοντας πολλά χρόνια σε αυτό του το όνειρο, κατάφερε να συλλάβει την ιδέα του περιστρεφόμενου μαγνητικού πεδίου και του επαγωγικού κινητήρα ώστε να δημιουργήσει το εναλλασσόμενο ρεύμα και να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον ηλεκτρισμό.
Το 1884 έφτασε στη Ν. Υόρκη με μια επιστολή για τον Τόμας Έντισον, που τελείωνε με τη φράση: «Γνωρίζω δύο μεγάλους ανθρώπους. Ο ένας είστε εσείς και ο άλλος είναι ο νέος άνδρας που στέκεται μπροστά σας». Ο Τέσλα δεν είχε αυταπάτες για την ευφυία και τις δυνατότητές του.
Εργάστηκε για τον Έντισον στην ανάπτυξη του εναλλασσόμενου ρεύματος, ωστόσο προδόθηκε από τον μεγάλο επιστήμονα που καρπώθηκε πολλές ανακαλύψεις του Τέσλα, χωρίς μάλιστα να τον πληρώσει ποτέ, ξεκινώντας τον «πόλεμο των ρευμάτων», για τον οποίο αργότερα δήλωσε ότι μετάνιωσε. Ο Τέσλα ωστόσο κατάφερε να κατοχυρώσει 13 ευρεσιτεχνίες μέσα σε ένα χρόνο.

Της Κάτιας Σωτηρίου

Η Σιέρα Λεόνε και η Λιβερία είναι δύο μικρές χώρες της Δυτικής Αφρικής διάσημες για όχι τόσο ευχάριστους λόγους: Χιλιάδες νεκροί, εκατομμύρια πρόσφυγες, ματωμένα διαμάντια και αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι συνθέτουν το σκηνικό των χωρών αυτών, που ωστόσο διαθέτουν κάτι πολύτιμο: κοιτάσματα διαμαντιών. Η πρόσφατη ιστορία με τη Ναόμι Κάμπελ και τα ματωμένα διαμάντια της, μας θύμισε τα γεγονότα που έγιναν ευρύτερα γνωστά τη δεκαετία του ‘90 και το 2000. 

Της Κάτιας Σωτηρίου

Το νόημα της ζωής είναι το 42. Αν ακούσετε αυτήν τη φράση μάλλον θα αναρωτηθείτε τι σημαίνει. Η προσέγγιση του θέματος μπορεί να γίνει από δύο πλευρές, αλλά όποια κι αν επιλέξετε, καλό είναι να ξέρετε την ιστορία της φράσης. Ο Douglas Adams στο έργο του The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, δηλώνει ότι το 42 είναι ο αριθμός στον οποίο συνοψίζεται το νόημα της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων.

Της Κάτιας Σωτηρίου

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) αποφάσισε πρόσφατα να αποδεχθεί τη νομιμότητα της μονομερούς διακήρυξης ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, παρά τις έντονες αντιδράσεις της Σερβίας. Η απόφαση αυτή δεν αποτέλεσε μόνο διπλωματική ήττα του Βελιγραδίου αλλά και τρανή απόδειξη της sui generis διαδικασίας αποφάσεων του ICJ. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν κατά πόσον επιτρέπεται η ανεξαρτητοποίηση τμήματος χώρας υπό συνθήκες που δεν είναι αποικιοκρατικές.

Της Κάτιας Σωτηρίου

Αντικρίζοντας τη Σπιναλόγκα από απόσταση, από το όμορφο χωριό της Πλάκας απέναντι, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθείς γιατί ονομάστηκε έτσι – Μακρύ Αγκάθι σημαίνει το όνομά της. Από απόσταση είναι ένας εντυπωσιακός βράχος με φραγκοσυκιές και πεύκα, μια καστροπολιτεία χτισμένη πάνω σε πέτρες. Κι όμως όταν το καραβάκι σε αφήνει στη Σπιναλόγκα, η αύρα του νησιού έρχεται να σε χτυπήσει και να σε ξαφνιάσει, σαν να σε ξυπνά από λήθαργο. Το νησί των λεπρών, των καταραμένων και μιαρών ανθρώπων, που έπρεπε να επιζήσουν όχι μόνο της φοβερής ασθένειας, αλλά των ακόμα φοβερότερων προκαταλήψεων επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο χάρις σε ένα βιβλίο, το Νησί, της Βικτώρια Χίσλοπ, που με περίσσια αγάπη και σεβασμό αφηγήθηκε ιστορίες φανταστικές και μη από τη Σπιναλόγκα.

Της Κάτιας Σωτηρίου, νομικού - εγκληματολόγου

Είκοσι χρόνια πριν ο ''Καιρός των Τσιγγάνων'' του Κουστουρίτσα άγγιζε τις ψυχές των θεατών παγκοσμίως. Στην έξοδο από το σινεμά σταματούσε όμως ο σεβασμός για τη ρομάνικη ψυχή. Τα 12 - 15 εκατομμύρια Ρομά που διαβιούν στη Γηραιά Ήπειρο ακόμα μετρούν την απόσταση από τον πήχη των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει μια έκρηξη αναφορών και εισηγήσεων για τους Ρομά τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, όμως η υλοποίηση πρακτικών είναι ακόμα μακριά. Οι Ρομά διαβιούν σε συνθήκες αδιανόητες για τον 21ο αιώνα. Υπόκεινται σε απαγορεύσεις κυκλοφορίας, αποτελούν τους συνήθεις υπόπτους και ενόχους άγνωστης ταυτότητας αδικημάτων.

Της Κάτιας Σωτηρίου, Νομικού, Παρατηρητού Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Βαλκάνια

Νομοθετικές μεταρρυθμίσεις πότε; Εν έτει 2010, η Ελλάδα των 11 εκατ. ανθρώπων κληροδοτεί σε ένα μέρος του πληθυσμού της ένα μεγάλο νομικό κενό. Είμαστε, κατά γενική και τεκμηριωμένη ομολογία, οι πιο ομοφοβικοί πολίτες της ΕΕ, μαζί με τους Κύπριους. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες στην ΕΕ που δεν έχει αναγνωρίσει δικαιώματα στους ομοφυλόφιλους πολίτες της, καθώς δεν αναγνωρίζεται η δυνατότητα πολιτικού γάμου και η συμβίωση, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Της ΚΑΤΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

΄Οταν μπαίνουμε στη λογική να συζητάμε για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αυτομάτως θέτουμε τη δημοκρατία και την ευνομία σε αμφισβήτηση. Τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων δεν είναι γκέι δικαιώματα που δεν αναγνωρίζει η στρέιτ κοινωνία. Είναι πανανθρώπινες αξίες τις οποίες στερείται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Μιλάμε για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της διαφορετικότητας, της ελευθερίας έκφρασης…

Της Κάτιας Σωτηρίου

Δύσκολα χωράει ο νους μας ότι ακόμα και στον 21o αιώνα νεαρές γυναίκες από κάθε μέρος του κόσμου γίνονται εμπορεύσιμα προϊόντα και πωλούνται λαθραία σαν φορτία, ακολουθώντας υπόγειες διαδρομές.
Κι όμως δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, γυναίκες μόνο με σώμα, χωρίς πρόσωπο, στοιβάζονται σε δωμάτια και ζουν τη φρίκη της καταναγκαστικής πορνείας, που παίρνει διάφορες μορφές. Η συναλλακτική αξία των γυναικών αυτών κυμαίνεται κάπου μεταξύ των 3.000-8.000 ευρώ με επιδιωκόμενο κέρδος τα 15.000 ευρώ το μήνα, γεγονός που κάνει το τράφικινγκ γυναικών μια από τις πιο προσοδοφόρες μορφές εμπορίας, περισσότερο από τα ναρκωτικά και τα όπλα.