Toυ Παναγιώτη Μήλα

Ήμουν στο δημοτικό όταν η Μαρία Ανδρικοπούλου ήρθε στο σπίτι μας ως υποψήφια νύφη. Ο καλός της ήταν ο θείος μου ο Γιώργος, δικηγόρος στο επάγγελμα. Η νεαρή θεία, γιατρίνα. Κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι, μας έλεγε ιστορίες από τα φοιτητικά της χρόνια. Μας διηγιόταν και για κάποιον νεαρό συμφοιτητή της, που τους μάγευε όλους με τη φυσαρμόνικά του, όταν έβγαιναν στις εξοχές της πόλης. Ζήλεψα...

Με τα πρώτα μου χρήματα, από τον πήλινο κουμπαρά, πήγα και αγόρασα μια harmonica Piccolo M. Hohner (Sol Majore 135). Ποτέ δεν κατάφερα να μάθω. 'Ομως δεν ζήτησα και βοήθεια από κανέναν. Ούτε από το συμφοιτητή της θείας μου -ο οποίος δεν τέλειωσε ποτέ την Ιατρική. Ακόμα κι όταν τον γνώρισα τότε που έκανα τα πρώτα μου βήματα ως γελοιογράφος στην εφημερίδα «Αυγή», το 1975. Εκεί τον συνάντησα. Ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος. Πιο παλιά, το 1958 - 1961, ήταν διευθυντής της εφημερίδας. Μετά τη μεταπολίτευση, ερχόταν στα γραφεία (στην οδό Ακαδημίας) ως επισκέπτης. Του είχαν ανατεθεί άλλα βάρη τότε. Βάρη που τα σήκωνε με επιτυχία. Όσο βαριά κι αν ήταν, γι’ αυτόν ήταν πανάλαφρα, σαν την αγαπημένη του γατούλα… Αυτή που τώρα πια θα κρατάει συντροφιά σε μια φυσαρμόνικα που κλαίει…