Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Guest friends

Εκείνος και εκείνη - Μαρία Νάστου

 

Γράφει η Μαρία Νάστου

 

Εκείνος την αγαπούσε παράφορα.
Εκείνη μια μέρα έφυγε, χωρίς να γυρίσει πίσω.
Εκείνος ακόμη τη θυμάται.
Εκείνη πλέον ούτε που τον αναγνωρίζει.
Εκείνος προσπάθησε με κάθε τρόπο να την κρατήσει κοντά του.
Η αγάπη του, όμως, δεν ήταν αρκετή, για τη φέρει πίσω.

Περισσότερα...

"Μέρες βροχής και απουσίας" της Μαρίας Νάστου

Πέρασαν κιόλας έξι μήνες, από τη μέρα που έφυγες. Έξι μήνες ακριβώς! Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω!
Όλο αυτό το διάστημα, μου τηλεφωνούν γνωστοί και φίλοι, για να δουν πώς είμαι, τι μου συμβαίνει;

Περισσότερα...

Ποτέ και Πάντα

Της Μαρισόφης Αργυροπούλου

 

Δεν μπορώ να αγαπώ κάτι που δε γίνεται να το αγκαλιάζω.
Για μένα η αγκαλιά είναι λύτρωση. Λύτρωση από τα πάθη, τα λάθη, τα μίση, τη φυγή. Κουρνιάζω ανάμεσα στα χέρια σου κι αγγίζω μια ψυχή.
Έσπρωξα τη θάλασσα, την έσπρωξα, την έσπρωξα... όσο μπορούσα την έσπρωξα. Για να βρεθώ κοντά στο ποτέ σου και στο δικό μου πάντα αψήφησα κάθε εμπόδιο, μεγάλο και μικρό, φόβους των άλλων, φόβους δικούς μου, μεγάλους φόβους.
Άρχισαν να πετούν πεταλούδες... απεγκλωβίστηκαν κι αυτές που είχαν φυλακιστεί ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει μιας κοινωνίας φτηνής και σοβαροφανής.

Περισσότερα...

Ντόμινο Τυφλών Σωμάτων

Γράφει η Μαρία Γεωργαντά


John Keats, ο ποιητήςJohn Keats, ο ποιητής«Now, the reason why I do not feel at the present moment so far from you is that I remember your ways and manners and actions; I know your manner of thinking, your manner of feeling : I know what shape your joy and sorrow would take, I know the manner of your walking, standing, sauntering, sitting down, laughing, punning, and every action so truly that you seem near to me. You will remember me in the same manner- and the more when I tell you that I shall read a passage of Shakespeare every Sunday at ten o’ clock- you read one at the same time and we shall be as near each other as blind bodies can be in the same room».
Επιστολή του Keats το 1818. Της την είχε δώσει γραμμένη με πένα σε ένα κίτρινο χαρτί. Έτσι «πρόσταζε» το εθιμοτυπικό του ενός χρόνου. Συμβολικά. Ουσιαστικά; «Ρομαντική κίνηση, σχεδόν Συναρπαστική!» είχε σκεφτεί τότε - το χαρτί φυλασσόταν στο χέρι της ακέραιο και απόλυτα προστατευμένο από την παραμικρή υπόνοια «ραγάδας». Και τα λόγια «ιερά» φυλαγμένα σαν κειμήλιο - τα διάβαζε κάθε μέρα την ίδια ακριβώς ώρα με την ίδια ακριβώς ένταση.
Τώρα το κίτρινο αυτό χαρτί είναι ταλαιπωρημένο - ίσα που διακρίνεται από τις πολλές τσακίσεις. Κάθε φορά, που πέφτει στα χέρια της, το διπλώνει ξανά και ξανά με τη μανία ενός εκκολαπτόμενου ταχυδακτυλουργού, ελπίζοντας πως το χαρτί θα εξαφανιστεί μαζί με τα «στοιχειωμένα» λόγια του. Η αποτυχία σε κάθε επανάληψη η ίδια - καλύτερη ή χειρότερη, αλλά η ίδια.
Τίποτα δεν την ενοχλούσε - η σκέψη, που «βάφτιζε» το συναίσθημα, είχε απενεργοποιηθεί πια. Τίποτα, εκτός από αυτή την τελευταία ατάκα της επιστολής- τι και αν ήταν του 1818; «We shall be as near each other as blind bodies can be in the same room». Κάθε φορά, που της ερχόταν στο μυαλό, παρακαλούσε, να μην αναγνωρίζεται καμία λέξη από τον εγκέφαλό της. «Θα είμαστε τόσο κοντά ο ένας στον άλλον σαν τυφλά σώματα στο ίδιο δωμάτιο». Τα γνώριζε καλά αυτά τα «τυφλά σώματα» - είχε υπάρξει και η ίδια. Σε στιγμές που πλησίαζε κάπου, αλλά δεν έφτανε τελικά. Σε στιγμές που άγγιζε, αλλά δεν ένιωθε. Σε στιγμές που κοίταζε, αλλά δεν έβλεπε. Ήξερε, ότι ένα «τυφλό σώμα» είναι αόρατο - γίνεται αόρατο - για να επιβιώσει στο σκοτάδι. Δεν αφήνει το φως των άλλων, να μπαίνει μέσα του. Στο «τυφλό σώμα» ο Εγωισμός είναι ο «κλειδούχος», πόσο «κοντά» να φτάσει και μέχρι πού; Δεν καίγεται η ψυχή!

Περισσότερα...

Είσαι Γυναίκα! Ανακάλυψε τις άπειρες δυνατότητές σου

Άρθρο της Ανδριανής Γκομώλη

 

Είναι η Πρωταγωνίστρια, η μεγάλη diva του θεάτρου! Είναι θιασάρχης! Και είναι ο ρόλος της ζωής της!

Όμως είναι αναγκασμένη να μοιραστεί το καμαρίνι της με τις οκτώ «συμπρωταγωνίστριές της».
Οκτώ «μικρούλες» που νομίζουν ότι μπορούν να την… επισκιάσουν. Που θέλουν να πάρουν τον ρόλο και τη θέση της.

Περισσότερα...

Κεμάλ, δεν σου έχω νεότερα!

Γράφει η Μαρία Γεωργαντά


Κεμάλ, δεν σου έχω νεότερα. Ο κόσμος δεν άλλαξε, απλώς εκσυγχρονίστηκε. Η κρίση δεν πέρασε, απλώς έγινε «viral» -όχι, μη τρομάζεις με τον όρο, κανένας άνθρωπος δεν τρομάζει με «ιογενείς» καταστάσεις, είναι του συρμού να τις προκαλεί.

Περισσότερα...

Κόκκινο μπαλόνι

Γράφει η Μαρία Γεωργαντά

 

Μεσάνυχτα. Στέκομαι εκεί, που σε συνάντησα πρώτη φορά. Κρατάω μια φωτογραφία σου, θερμαίνω με την αφή τα χρώματά της, να μη ξεθωριάσουν στο χρόνο. Στα αυτιά μου, η φωνή σου να τραγουδάει για χθεσινά όνειρα -σε ηχογραφούσα στα κρυφά, για να μείνουν τα όνειρα φανερά. Είμαι έτοιμη, όσο σε αναμένω. Μόνο το άρωμά σου δεν φοράω. Επίτηδες. Αν δεν ήταν αυτός ο αιφνιδιασμός της αγκαλιάς σου, να τυλίγει η μυρωδιά σου όλες μου τις αισθήσεις, θα το φορούσα, ξέρεις. Αλλά για την αγκαλιά σου είμαι εδώ. Γύρω μου περαστικοί, ο καθένας τους λες και έχει έναν άλλον κόσμο, να σώσει. Και εγώ εδώ, στέκομαι στο ίδιο ακριβώς σημείο, ούτε χιλιοστό παραπέρα -θέλει ακρίβεια η αναμονή. Η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει, αλλά η λαχτάρα για σένα με κρατάει ζεστή. Συνειρμικά μου έρχεται η σκέψη «Φαντάσου, να αργούσε τόσο, που να άλλαζαν οι εποχές και όλα τα καιρικά φαινόμενα -βροχή, χιόνια, ήλιος, καύσωνας- να έδιναν το "παρών" και όλα να τα ζούσα με τα πόδια κολλημένα σε αυτό το περιορισμένο μέρος της πόλης!». Χαμογελάω στη σκέψη και παίρνω ανάσα ανακουφισμένη, ξέροντας πως θα φανείς από στιγμή σε στιγμή. Ξαφνικά νιώθω ένα τράβηγμα στο μανίκι μου -το ένστικτό μου δεν έπεσε έξω, αν και ασυνήθιστο για σένα, να τραβάς μανίκια. Ίσως, όμως, να θέλεις να μου δείξεις έτσι, ότι είμαι το «κρυφό χαρτί» σου, ο άσος σου! Γυρνάω, αλλά αντί να δω τα δικά σου μάτια, αντικρίζω άλλα. Δύο μάτια έντονα, σπινθηροβόλα, παιδικά. Ένα μικρό παιδί στέκεται εμπρός μου -μα καλά, πόση ώρα σε περιμένω και αντιστράφηκε ο χρόνος; Μου δίνει ένα κόκκινο μπαλόνι και φεύγει. Έτσι απλά. Τώρα βρίσκομαι στο ίδιο σημείο με ένα κόκκινο μπαλόνι στο δεξί μου χέρι. Λένε, πως, αν δεις κόκκινο στον ύπνο σου, σημαίνει κάτι «γρήγορο και ευχάριστο». Να δεις, που το παιδάκι μου έδωσε το μπαλόνι, για να σημάνει τον ερχομό σου. Έρχεσαι, το ξέρω. Αφού σε περιμένω.

Περισσότερα...

"Το ναυάγιο". Διήγημα της Ειρήνης Δερμιτζάκη

Καλοκαίριασε. Είπαμε να πάμε στην θάλασσα να ξεπλύνουμε από πάνω μας το καυσαέριο. Αυτό δεν το είπαμε. Αυτό κρυφά το ελπίζουμε και οι δυο.

Εγώ και εσύ. Τώρα γίναμε δυο. Ποτέ δεν σου άρεσε ο ενικός όταν μίλαγα για μένα. Έλεγα ας πούμε «θα πάω» και με διόρθωνες. Έλεγες «θα πάμε».
Εσύ οδηγάς. Ακέραιος. Εγώ στο πίσω κάθισμα. Σου χαϊδεύω το σβέρκο. Είπες σου αρέσει. Και εγώ δε φοβάμαι. Καιρό τώρα φοβόμουν, μέχρι που πρόσφατα κατάλαβα πως η λύση είναι απλά να κάνω αυτό που σου αρέσει. Είναι καλύτερα έτσι. Είσαι πιο ήρεμος. Το σπίτι ολόκληρο είναι πιο ήρεμο. Τα πιάτα μένουν στην θέση τους, οι καρέκλες όρθιες και εγώ μένω καθαρή. Το δέρμα μου δηλαδή μένει καθαρό.
Έχει κίνηση η Εθνική αλλά δείχνεις ήρεμος. Όταν πάμε στην θάλασσα είσαι πάντα χαρούμενος. Η μουσική στο ραδιόφωνο παίζει δυνατά. Εγώ κοιτάω από το παράθυρο σαν χαμένη. Σε ενοχλεί. Τραγουδάς για να με επαναφέρεις πίσω στο αυτοκίνητο.

Περισσότερα...

Εκδότης δημοσιεύει λιβελλογράφημα για τις γάτες… Χιούμορ ή εμπάθεια;

ManetManet

Αν αυτό είναι χιούμορ, όπως –εκ των υστέρων- ισχυρίζεται ο κύριος αυτός, τότε εμείς το χάσαμε τελείως. Όχι, δεν το καταλάβαμε! Πειράζει; Ως φαίνεται, δεν είμαστε τόσο έξυπνοι ώστε να αρθούμε στο ύψος (το δυσθεώρητο) του επιπέδου πνεύματος του συγκεκριμένου εκδότη. Κι αν είναι χιούμορ άλλωστε, τότε γιατί το άρθρο απεσύρθη από την ηλεκτρονική έκδοση, τόσο εσπευσμένα; Διαβάστε το και κρίνετε. Πρόκειται πραγματικά για κακόγουστο χιούμορ, για ατυχή στιγμή ή για ασυγχώρητη ανευθυνότητα, αηδιαστική αμάθεια, συμπλεγματική εμπάθεια και επικίνδυνη εμμονή; (Ε.Α.)


Διαβάστε στη φιλοζωική ιστοσελίδα www.zoosos.gr:

Περισσότερα...

Οι αναμνήσεις της Madeleine

Ο Ελβετός αρχαιολόγος Paul Collart και η γυναίκα του Madeleine, στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών, τη δεκαετία του ’20.Ο Ελβετός αρχαιολόγος Paul Collart και η γυναίκα του Madeleine, στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών, τη δεκαετία του ’20.

Της Αμέλιας Παρώδη (*)

 

(*) Ή αλλιώς: Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου.

(**) Αφιερωμένο στον Εμμανουήλ, τον Δημήτρη και την Έμμα.

(***) Ευχαριστίες στην Κωνσταντίνα και στην Ξένη.


Τα χρόνια του Μεσοπολέμου τα πέρασα σε μια γραφική πόλη της Μεσογείου. Ό άντρας μου μόλις είχε διοριστεί στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών. Ήμασταν νέοι και ερωτευμένοι και εκεί, μακριά από όλους, μπορούσαμε να είμαστε ελεύθεροι.
Περπατούσα στο δρόμο και πέταγα! Το κάθε τι στην Αθήνα με γέμιζε χαρά. Αχ, πώς μύριζαν οι δρόμοι από τα γιασεμιά. Τα σπίτια στο κέντρο της πόλης φτιαγμένα με καλαισθησία, ψηλοτάβανα, με έναν αέρα αρχοντικό, μας πρόσφεραν αξέχαστες βραδιές συναναστροφών.
Μα πιο πολύ από όλα αγαπούσα το σπίτι μας. Κάθε δωμάτιο μια ιστορία. Το αγαπημένο μου ήταν το πράσινο δωμάτιο με τις βιβλιοθήκες μέχρι το ταβάνι και τα παλιά έπιπλα. Εκεί περνούσα δυο ώρες κάθε απόγευμα, χωμένη σε μια γαλάζια πολυθρόνα και μετά φρόντιζα τον κήπο με το φοίνικα στη μέση και με τα λουλούδια που άνθιζαν όλο το χρόνο. Ρόδα, βασιλικοί, χρυσάνθεμα, δειλινά, μια τριαντάχρονη Wisteria Floribunda μας χάριζε σκιά και κάθε Λαμπρή μας ξεσήκωνε με το χρώμα και το άρωμα των λουλουδιών της.
Τη ζωντάνια εκείνης της εποχής δεν την ξαναζήσαμε ποτέ. Ατέλειωτες συζητήσεις γεμάτες ελπίδες για έναν κόσμο που πιστεύαμε ότι θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει και εμείς είχαμε επιζήσει. Όλα ήταν εφικτά.

Περισσότερα...

Η Τατιάνα Λύγαρη φωτογραφίζει και σχολιάζει τις μουντζούρες στην Κοίλη Οδό

Από το χρονολόγιο στο F/B της σκηνοθέτιδος και ηθοποιού Τατιάνας Λύγαρη (Τρένο στο Ρουφ)

 

Όχι! Δεν είναι κάτι βράχια που μπορούμε να τα μουντζουρώνουμε! Από άγνοια ή ηλιθιότητα ή ματαιοδοξία ή αντίδραση... Δεν είναι καν ενας εγκαταλελειμμένος τοίχος ή η πρόσοψη μιας βρώμικης πολυκατοικίας.
Είναι αρχαιολογικός χώρος. Αλλά μάλλον τζάμπα πάνε οι επισκέψεις των σχολείων στα μουσεία, αφού θεωρούνται απλώς κοπάνα από τα μαθήματα και φασαρία για τους δασκάλους.
Είναι λοιπόν η, γνωστή από τον Ηρόδοτο, Κοίλη Οδός, εκεί δίπλα στην Αποστόλου Παύλου, όπου βολτάρουν καθημερινά χιλιάδες Αθηναίοι. Ο ζωντανός εμπορικός δρόμος της αρχαίας Αθήνας, διπλής κατεύθυνσης, αναμέσα στον λόφο των Νυμφών και τον λόφο της Πνύκας, που διέσχιζε τον αρχαίο Δήμο της Κοίλης και κατηφόριζε ως τον Πειραιά με χαραγμένες ακόμα και τώρα τις αμαξοτροχιές από τη συχνή χρήση της.

Περισσότερα...