Ο Νίκος Καζαντζάκης τον Μάρτιο του 1943 στην Αίγινα, με τη γάτα του Σμινθίτσα. Καθότι δαιμόνια κυνηγός των ποντικών η αγαπημένη γάτα του συγγραφέα πήρε το όνομά της από το λατρευτικό όνομα του Απόλλωνα, ο οποίος εθεωρείτο και εξολοθρευτής των ποντικών, μεταξύ των άλλων ικανοτήτων του. H Σμινθίτσα, λοιπόν, στην Κατοχή έσωσε τον Καζαντζάκη από θανατηφόρα δηλητηρίαση από αναθυμιάσεις μονοξειδίου του άνθρακα. Ο Καζαντζάκης έγραφε απορροφημένος στο γραφείο του, δίπλα στο μαγκάλι, όταν πρόσεξε τη γατούλα να σηκώνεται και να παραπαίει προς την πόρτα του γραφείου. Ανήσυχος, την ακολούθησε. Και οι δύο λιποθύμησαν μόλις βγήκαν στον διάδρομο και έτσι σώθηκαν από ασφυξία. Σε γράμμα του προς τη σύζυγό του Ελένη, από την Αίγινα στην Αθήνα, έγραφε: «Η Σμινθίτσα προοδεύει… Αν μείνει μερικούς μήνες μαζί μου, ή θα μάθω να νιαουρίζω ή θα μάθει να μιλά ελληνικά τσάτρα-πάτρα…».

Tα πρώτα χρόνια του 17ου αιώνα το βασιλικό καθεστώς κλονίστηκε σοβαρά στη Γαλλία. Κυρίως από τους ευγενείς και τον κλήρο. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ είχε προσωπικές διενέξεις με τη μητέρα του. Η κατάσταση έβαινε προς την αναρχία, ώσπου το 1624 πήρε την εξουσία στα χέρια του ως πρωθυπουργός ο Καρδινάλιος Ρισελιέ (1585-1642). Ο Ρισελιέ ήξερε να χειραγωγεί τον Λουδοβίκο ΙΓ΄. Ήταν αρκετά ψυχρός και αυταρχικός. Επέβαλε τη βασιλική εξουσία στο εσωτερικό και την ισχύ της Γαλλίας στο εξωτερικό. Το δόγμα της απόλυτης μοναρχίας άρχισε να διαμορφώνεται με τον Ρισελιέ.

Η Βίβιαν Λι (5 Νοεμβρίου 1913 - 8 Ιουλίου 1967) υπήρξε μία από τις ωραιότερες ηθοποιούς στην πορεία του κινηματογράφου και θεωρείται η πιο όμορφη Βρετανίδα όλων των εποχών. Υποδύθηκε το ρόλο της Σκάρλετ στο "Όσα παίρνει ο άνεμος", αγγίζοντας την τελειότητα. Η ταινία σάρωσε τα Όσκαρ και έγραψε ιστορία. Στη Βίβιαν Λι απονένεται το Όσκαρ για τον υπέροχο τρόπο με τον οποίο έδωσε ζωή στη ναζιάρα Σκάρλετ Ο' Χάρα με τις τρεμουλιαστές βλεφαρίδες, το αθώο υπολογιστικό βλέμμα και τη βεβαιότητα πως «αύριο ξημερώνει μια καινούργια ημέρα...». Ήταν γνωστή κι ως λαίδη Ολίβιε, λόγω του γάμου της με το έτερο "ιερό τέρας" της εποχής, τον Λόρενς Ολίβιε. Έζησαν παντρεμένοι είκοσι χρόνια. Λάτρευε τις γάτες της και συχνά τις έπαιρνε μαζί στα ταξίδια της.

"Υπάρχουν μόνο δύο καταφύγια από τη μιζέρια της ζωής: η μουσική και οι γάτες". Albert Schweitzer (1873-1965).

Θεολόγος, γιατρός, φιλόσοφος, ιεραπόστολος και μουσικολόγος. Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, 1952. Αν και ήταν αριστερόχειρας, δεν ήταν λίγες οι φορές που έγραφε με το δεξί. Για να μην ενοχλήσει το γάτο του, τον Sizi, ο οποίος αγαπούσε να ξεκουράζεται πάνω στο αριστερό του χέρι.

"Οι γάτες"

Με συνειρμούς διαβολεμένους
Ψάχνω τους λόγους που με σπρώξαν στα ταξίδια μου
Λόγοι που πάντα μου διαφεύγουν
Μαζεύω τους αφηρημένους
Σαν γάτες έρχονται και τρων απ’ τα σκουπίδια μου
Τρων τα καλύτερα και φεύγουν

Κάθονται γύρω μου να ζήσουν
Και περιμένουνε ν’ αρχίσω να ονειρεύομαι
Νιώθω τα φίδια να γλιστράνε
Οι μαύρες σκέψεις θα με πνίξουν
Θα με σταυρώσουνε πριν φύγουν, δε γιατρεύομαι
Οι γάτες πάντα θα πεινάνε

"Σερενάτα"

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
πήρες τα σεντόνια πήρα τη μπιγκόνια
κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα

Έκανε παιδάκια δυο τιγρέ γατάκια
τα ‘χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα 

Έκρηξη γατίσιας ταχύτητας... H Πύραμους, η λευκή γάτα που βλέπετε, πηδάει από μία καρέκλα σε ένα τραπέζι. Η φωτογραφία τραβήχτηκε με ταχύτητα διαφοράς ανά εικόνα 50 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου. Η κίνηση της γάτας ταιριάζει με το ρόλο της ως κυνηγού, καθώς το σώμα της παρέχει μια απότομη επιτάχυνση, μια έκρηξη μεγάλης ταχύτητας. Όταν κάνει άλματα, η πολύ εύκαμπτη σπονδυλική στήλη της λυγίζει σαν ελατήριο, επιτρέποντας στο πίσω μέρος του σώματός της να συνεχίσει να κινείται μπροστά με έναν τρόπο αδιάκοπα ρευστό.

Kι ενώ στην Ελλάδα οδηγοί των ΚΤΕΛ φορτώνουν τα ζώα στις αποσκευές, περίοικοι παθαίνουν υστερία στη θέα ανθρώπων που προσφέρουν τροφή στις γάτες, άλλοι φτάνουν και σε μηνύσεις, προκαλούν και εκφοβίζουν, κακοποιούν και δηλητηριάζουν ζώα, στην Ιταλία το δικαστήριο του Μιλάνου έχει άλλη άποψη. Εξέδωσε απόφαση ότι στις πολυκατοικίες ολόκληρης της χώρας επιτρέπεται η ελεύθερη κυκλοφορία των φίλων μας των γατών στους κοινόχρηστους χώρους. Μπορούν να διαβιούν στους κήπους, να ανεβοκατεβαίνουν στις σκάλες, να σιτίζονται ανενόχλητα από τους κατοίκους και γενικώς να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά τους στη ζωή και στην επιβίωση. Κι όποιος έχει αντίρρηση, ας προσφύγει στα δικαστήρια. Οι γάτες είναι ελεύθερες. Φτου ξελευθερία! Στην Ιταλία αυτά. Στην Ελλάδα παίζουμε ακόμα ένα ανόητο και εγωκεντρικό κρυφτό. Νομίζουμε πως μόνον οι άνθρωποι έχουμε δικαιώματα. Τόσο μεγάλη η αξία μας. Την είδηση πρόφτασε στο cat is art η αγαπητή φίλη Καίτη Μελιάδου, μόνιμη κάτοικος Ιταλίας. (Πηγή: telegiornare RAI 1).

* Στη φωτογραφία, μία από τις φημισμένες γάτες της Βενετίας.

"Η γάτα" από τον Jean Cocteau

«Πλάι στη φωτιά, σαν κόκκινο χρυσόψαρο που παρασύρει το νερό, βούλιαξε η γάτα στον εαυτό της. Αν, κατά λάθος, κουνηθώ, η γάτα μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Ο περιστρεφόμενος τροχός της παλιάς μαγείας δεν πρέπει να σταματήσει: να μεταμορφωθεί σε πριγκίπισσα είναι γι’ αυτήν το απλούστερο πράγμα». Πάνω: Ο Ζαν Κοκτό με τη γάτα του και σκίτσο του, δηλωτικό της αγάπης που έτρεφε για τις πριγκίπισσες γάτες. 

Γάτα

«…Κι εγώ λάτρεψα πόδια κι έφαγα κλωτσιές. Χάιδεψα χέρια, κι έφαγα ξύλο. Μα τη σοφία της γάτας δε μπόρεσα ακόμη να την καταλάβω».

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Φωτογραφία: Cat and Kitten by 19th Century Folk Artist, National Gallery of Art in Washington.

Οι λευκές και οι μαύρες δυναστείες

«…Της άρεσαν τα αρώματα. Έχωνε με πάθος τη μύτη της μέσα σε μπουκέτα λουλουδιών κι έγλειφε την άκρη ενός αρωματισμένου μαντηλιού με μικρούς ηδονικούς παροξυσμούς. Της άρεσε να περπατάει πάνω στο τραπέζι της τουαλέτας και να μυρίζει τα πώματα από τα μπουκάλια των αρωμάτων, και πρόθυμα θα χρησιμοποιούσε τη ροζ πούδρα προσώπου, αν της το επέτρεπαν...».

Θεόφιλος Γκοτιέ

Κηρύγματα γατών

«…Φίλε μου, του είπα, αν θέλεις να γράψεις ψυχολογικά μυθιστορήματα με ψυχολογημένους ήρωες, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις ένα ζευγάρι γάτες. Και μ' αυτό τον άφησα».

Άλντους Χάξλεϊ

Επιτύμβιο στη Γάτα μου την Τούτη

Είχε το χρώμα του έβενου τα μάτια της Σαλώμης
η Τούτη η γάτα που έχασα· διαβάτη, μη σταθείς.
Βγήκε απ’ το χάσμα που έκοβε στης μέρας το σεντόνι
τώρα να σκίσει δεν μπορεί του ζόφου το πανί.

Γιώργος Σεφέρης

Άγκυρα, 22.8.1949
(από το Τετράδιο Γυμνασμάτων, β΄, Ίκαρος 1976)

Γάτε που παίζεις μες στο δρόμο
 
«Γάτε που παίζεις μες στο δρόμο σαν να ‘ταν πάνω στο κρεβάτι,
Φθονώ την τύχη σου, γιατί, ούτε μπορείς να την πεις τύχη.
Καλέ υπηρέτη των μοιραίων νόμων, που ορίζουν πέτρες μα και ανθρώπους,
Δεν έχεις παρά αισθήματα γενικά, και μόνο αισθάνεσαι εκείνο που αισθάνεσαι.
Είσαι ευτυχής, γιατί έτσι είσαι, κι η ανυπαρξία είναι δική σου.
Αντίθετα, εγώ είμαι χωρίς εμένα, με γνωρίζω και ξέρω πως δεν είμαι εγώ».

Φερνάντο Πεσόα

Oι άνθρωποι των πλοίων αγαπούν τις γάτες. Πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί ξεκίνησαν τα ταξίδια με γάτες. Παρά την απαγόρευση που ίσχυε στην Αίγυπτο των φαραώ, οι δαιμόνιοι πρόγονοί μας κατάφεραν να πάρουν μαζί τους, κοινώς να κλέψουν, μερικά ζευγάρια γάτες. Η γάτα έκτοτε εξαπλώθηκε σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι Ενετοί ναυτικοί αγάπησαν τη γάτα γιατί καθιστούσε επικερδές το εμπόριο σιταριού. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού δεν υπήρχαν απώλειες από τα ποντίκια. Γιατί απλώς τα εξολόθρευε η γάτα του καραβιού. Το άλλο ζώο - σύμβολο της Βενετίας, μετά το λιοντάρι, είναι η γάτα. Πολλά αρχοντόσπιτα των καναλιών στολίζονταν με αγάλματα του οικόσιτου αιλουροειδούς. Ακόμα και σήμερα διακρίνει κανείς τις μορφές τους στις εσοχές των προσόψεων.
Οι Γενουάτες ναυτικοί, κραταιοί στη θάλασσα, πρώτα βεβαιώνονταν ότι η γάτα του καραβιού είναι ασφαλής κι ύστερα σάλπαραν για τις μακρινές θάλασσες.

«Όταν ξέφευγε από την ασυγκράτητη ορμή της επιθυμίας μου/ αναζητούσε καταφύγιο σε μια γωνιά/ Σαν τη γάτα/ Αλλά τα νύχια της ήταν πιο γλυκά από τα φιλιά μου».

Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (1881 - 1958)

Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1956

Πώς έγινε και γέμισα λάδια δυσκολεύομαι να σας το εξηγήσω. Πάντως αισθανόμουν χάλια. Άχαρος και ακάθαρτος. Να λουστώ και να χτενιστώ μόνος μου αδύνατον. Προσπάθησα αλλά εις μάτην. Εκείνο το βρωμόλαδο δεν καθάριζε με τίποτα. Αφήστε τη δυσωδία του, δε. Πώς να περιγράψω κι εκείνον τον πόνο τον καυστικό που ένιωθα. Ήμουν σ’ ένα χωριό παραθαλάσσιο. Πλατανίδια το λένε, αν το έχετε ακουστά. Στο Βόλο έχετε πάει; Με το Πήλιο να το σκεπάζει; Με τα ρακάδικα και τους ψαρομεζέδες; Ε μπράβο, εκεί αλλά έξω από την πόλη. Ευτυχώς λοιπόν που το χωριό αυτό είναι όμορφο. Και μαζεύει εκδρομείς και φυσιολάτρες όλο το χρόνο. Το επισημαίνω αυτό διότι διαφορετικά μπορεί να μη με εύρισκαν Φεβρουάριο μήνα. Ξεχώρισα ένα ζευγάρι. Περιπατητές. Συμπαθητικοί μου φάνηκαν. Λέω μέσα μου: Ας βγω και ό,τι γίνει. Κι έγινε σχέση. Καλή. Με συμπάθησαν αμέσως. Είμαι και χαριτωμένος, δεν γινόταν αλλιώς άλλωστε. Μόνο χαριτωμένος; Αξιολάτρευτος είμαι. Τους άκουσα που έλεγαν: «Πρέπει να τον βοηθήσουμε τον καημενούλη». Λέω μέσα μου αυτή τη φορά: «Πέτυχες διάνα, φιλαράκο!». Καλά, τους είχα ψυχολογήσει, εννοείται. Με πιάνουν αυτοί, που λέτε, και κατευθείαν στο γιατρό.

Εθνική Οδός

Μικρή γκρίζα γάτα κοιμάται
στη μέση του δρόμου.
Γύρω φορτηγά, λεωφορεία.
Και δεν ακούς τίποτα
τίποτα
παρά την ανάσα της, που λείπει.

Νίκος Δήμου, Το βιβλίο των γάτων

Τον Απρίλιο, όταν με την ηθοποιό Τίνα Αλεξοπούλου ρυθμίζαμε ακόμη τις λεπτομέρειες για τη συνέντευξή της στο cat is art, συνέβη ένα γεγονός αναπάντεχο και μαγικό. Ένα σημάδι. Η Τίνα ήταν στο σπίτι της στη Σάμο. Γιόρταζε το Πάσχα στους κόλπους της αγαπημένης της οικογένειας. Τη στιγμή ακριβώς που μιλούσαμε στο τηλέφωνο και μου περιέγραφε το γαλάζιο της θάλασσας, ήτοι τη μοναδική θέα από το πατρικό της σπίτι, ένα σπίτι ακριβώς πάνω στις «αμμουδιές του Ομήρου», μια γάτα έκανε τη μεγαλοπρεπή της εμφάνιση. Ανέβηκε στα κεραμίδια κι έμεινε να ρεμβάζει. Στάθηκε εκεί ακίνητη αντίκρυ στο ηλιοβασίλεμα. Με την πανάρχαιη σοφία της φυλής της. Η θεία γαλήνη του πελάγου την καλούσε. Θαύμαζε. Μέχρι που χάθηκε ο δίσκος ο λαμπερός. Ίσως και να σκεφτόταν κάτι παρόμοιο με τον Ελύτη: «Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε;». Και τι θελκτικό ροδοκόκκινο. Γιατί οι μεγαλοφυΐες συναντώνται. Δύο φωτογραφίες που μιλάνε χωρίς σχόλια για το όμορφο νησί του Πυθαγόρα. Μα και της Τίνας.

Αγαπημένη θεία, ήμουν μια φορά ένα πολύ μικρό και φοβισμένο γατάκι, όπως μάλλον θυμάστε. Τότε είχα χαθεί και δεν ήξερα αν θα έβρισκα ξανά τους δικούς μου ή κάποιους άλλους να μ' αγαπήσουν σα δικό τους.
Ευτυχώς με τη δική σας μεσολάβηση στάθηκα τυχερή και με υιοθέτησε μια νέα οικογένεια με πολλά μέλη και ένα μεγάλο, άσπρο μαλλιαρό φίλο που με βοηθάει καθημερινά να ασκούμαι σε δραστηριότητες και αθλήματα όπως "πλάγιος, κινούμενος, μαλλιαρός, ίππος", James Bond... (ο νοών νοείτω) και kick boxing. Δεν σας ξεχνώ όμως κι εσάς ποτέ και γι' αυτό θα ήθελα να σας χαρίσω το γενεαλογικό μου δέντρο -σε φουλάρι- για να με έχετε πάντα κοντά σας.

Η Χριστίνα λατρεύει κάθε ζώο. Φροντίζει κάθε πλάσμα που έχει ανάγκη από προστασία. Το όμορφο σπιτικό της είναι μια όαση γιατί σ' αυτό υπάρχει αγάπη. Οι τέσσερις γάτες της πηγή χαράς και ευτυχίας. Αριστερά η Μπιζού. Στη φωτογραφία δεξιά ο Σίλβερ. Τις άλλες δύο, τον Μάκη και την Κάρμεν, θα σας τις παρουσιάσουμε λίαν προσεχώς. Έτσι, για να έχετε να περιμένετε κάτι με αγωνία.

Οι φωτογραφίες είναι του Αντώνη Ψαρρά.

Α, σας παρακαλώ μην τολμήσετε να με ρωτήσετε ποιος είναι ο κύριος. Οφείλετε να τον γνωρίζετε. Δεν έχετε σπίτι εσείς; Δεν χρειάστηκε ποτέ να καταφύγετε στη συνδρομή υδραυλικού; Οι σωληνώσεις, οι βρύσες, οι μπαταρίες λειτουργούν στην εντέλεια; Ε, ποτέ. Δεν το πιστεύω. Ο Μανώλης, λοιπόν, είναι μακράν ο καλύτερος και ο διασημότερος υδραυλικός Αθηνών τε και περιχώρων. Αξιόπιστος, ενημερωμένος στις νέες τεχνολογίες και αφάνταστα γρήγορος. Άνθρωπος σκληροτράχηλος και δυνατός. Όμως και οι δυνατοί έχουν αδυναμίες. Πόσω μάλλον ο συγκεκριμένος, που έχει καρδιά τόσο μαλακή όσο μια φέτα φρέσκο ψωμί αλειμμένη με βούτυρο και μέλι.  

Οι λατρεμένες γάτες των νησιών του Αιγαίου. Οι ωραιότερες. Χορτασμένες και καλομαθημένες τα καλοκαίρια, ξεχασμένες και υποσιτισμένες τους χειμώνες. Τα πιο λαμπερά πλάσματα του κόσμου. Γλυκές, τρυφερές, κοινωνικές, απαιτητικές, φιλικές με τους ξένους, ναζιάρες, επίμονες, ακαταμάχητες, ασύγκριτες. Πρέσβειρες του ελληνικού θέρους. Το επίκεντρο της προσοχής στα κάστρα, τα γραφικά σοκάκια και τις ταβέρνες των τουριστικών χωριών. ΄Οπως αυτές στις φωτογραφίες από την Ανω Σύρα.

Με μια ανάερη αριστοτεχνική κίνηση η γάτα πλησιάζει το ποντίκι. Σίγουρα δεν πρόκειται να γλιτώσει... Παλαιός ανεμοδείκτης από σφυρήλατο μέταλλο. Κοντά σε γάργαρη πηγή, ανάμεσα σε αιωνόβια δέντρα, στο λόφο Μόνζουικ της Βαρκελώνης. Στη γάτα αποδίδονται ιδιαίτερες ικανότητες. Όπως ότι μπορεί να προβλέπει τους σεισμούς, να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές του καιρού, τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες πριν από τον άνθρωπο. Ακόμα το αλάθητο αισθητήριό της, λένε, ξεχωρίζει και τους αληθινούς φίλους από τους κόλακες και τους υποκριτές. Όλα είναι αλήθεια. Αν παρατηρείς μια γάτα, σε προειδοποιεί για πολλά και σοβαρά.

Γιατί καθυστερείτε; Αν αγαπάτε τις θεές γάτες, επικοινωνήστε με αυτές τις δραστήριες ομάδες των εξαίσιων γατόφιλων, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Αν θέλετε να υιοθετήσετε γατσατσόνια, να προσφέρετε εθελοντική εργασία, να ζητήσετε συμβουλές ή να συνδεθείτε. Έχω μια διαίσθηση ότι θα σας βγει σε καλό. www.thessalonikicatgroup.org -  www.athenscatgroup.webs.com - Φόρουμ για τα Ανάπηρα Ζωάκια: http://anapirazoakia.freeforums.org/

Γοητευτικό, όμορφο, σε μαγνητίζει. Χάρμα οφθαλμών. Πολύτιμο, ευαίσθητο, αξιαγάπητο. Ως κόρην οφθαλμού. Μάτι γάτας. Ανήκει στη Φρουφρού. Ακαταμάχητο. Χάρμα ιδέσθαι.

Αυτή η κούκλα -με τα μαύρα μπαλώματα στα άκρα- πεθύμησε να φάει παγωτό. Δεν έχασε χρόνο και κατευθύνθηκε στο κοντινότερο περίπτερο. Ανέβηκε στο ψυγείο και απαίτησε ένα κυπελλάκι σοκολάτα. Ο φωτογραφικός φακός του φίλου μου Αλέξανδρου τη συνέλαβε ακριβώς τη στιγμή του τεντώματος, εν αναμονή του σερβιρίσματος και της απόλαυσης. Από διακοπές στη γραφική Άνδρο.

Κυριακή απομεσήμερο και με έπιασε μια νύστα... Πάντα το παθαίνω μετά το φαγητό. Ας αποκοιμηθώ λίγο εδώ δίπλα στο παράθυρο, πάνω στον μπουφέ. Οι δουλειές μπορούν να περιμένουν. Πρώτα η σιέστα.

Οι αγαπητοί μου κουμπάροι, Κώστας και Στέλλα, κάτοικοι Καλιφόρνιας, φέτος έκαναν διακοπές στην Κόστα Ρίκα, στο Santo Domingo de Hereida. Στις 21 Ιουνίου 2010 και ενώ απολάμβαναν την ηρεμία στον κήπο του hotel Bougainvillea, κοντά στη θερμαινόμενη πισίνα, "ξάφνου εμφανίζεται ένας γάτος'', όπως τόσο αυθόρμητα μου μεταφέρει η εκδηλωτική Στελλίτσα. Ετοιμοπόλεμη και με τη φωτογραφική μηχανή πάντα στο χέρι, έσπευσε να τον φωτογραφίσει για τη συλλογή μου. Στο Santo Domingo de Hereida, σύμφωνα με τις περιγραφές των κουμπάρων μου, κυκλοφορούν πολλές και θεσπέσιες γάτες, τις οποίες οι φιλόζωοι τουρίστες θαυμάζουν ιδιαίτερα. Θυμίστε μου όμως κάποια μέρα να σας διηγηθώ την πορεία της φιλίας μας με τη Στέλλα, που αρχίζει από τότε που γεννήθηκε και την όμορφη ιστορία της αγάπης των δύο νέων.