Επιτέλους, μια σπουδαία ταινία για την αγάπη. Μια σπαρακτική ιστορία για την απώλεια και την κατάθλιψη. Ενα ''κουτί της Πανδώρας'' γεμάτο αισθήματα, κομψότητα και μια αφόρητα υψηλή αισθητική, που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Περνάει από την καρδιά σου σαν οδοστρωτήρας και σε κάνει... λιώμα. Ψηφίζω ''δαγκωτό'' Κόλιν Φερθ για Οσκαρ ερμηνείας. (Δυστυχώς το χάσαμε! Ατιμη επιτροπή με τις κατευθύνσεις σου). Ζήτω ο Τομ Φορντ. Την προτείνω, ιδιαίτερα στους ρομαντικούς.

ΕΙΡ.Α.