Μιλάω στα δέντρα περσικά
Εγώ είμαι ξένος.

Μιλάω στα δέντρα περσικά.
Τα δέντρα μού αποκρίνονται.
Μέσα σ' αυτή τη συγγένεια
δεν είμαι ξένος

Φερεϊντούν Φαριάντ

Ήταν ένας μάγος ποιητής, ένας πρόσφυγας παραμυθάς. Όπως η πανάρχαια και μακρινή χώρα του, η Περσία, είναι η πατρίδα των μαγικών παραμυθιών. «Ο πονεμένος λαός της βασανισμένης αυτής χώρας, στο πέρασμα των αιώνων, για να εκφράσει τα όνειρα και τις επιθυμίες του –σε πείσμα των ταπεινώσεων και των αδικιών, που του έχουν επιβληθεί από ξένους και ντόπιους τυράννους– βρήκε καταφύγιο στη δημιουργία παραμυθιών κι ιστοριών», είχε πει. Κι ο ίδιος εύρισκε καταφύγιο στη λογοτεχνία. Αγάπησε τους ανθρώπους και επεξεργάσθηκε το αγνό υλικό που είχε μέσα του. Το έκανε ποίηση ειλικρινή, χρήσιμη για τον αναγνώστη.

Περίεργο δεν είναι που σ’ αυτόν τον τόπο το γέλιο θεωρείται ασυμβίβαστο με τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια; Μήπως όμως με τα χρόνια χρειάζεται να γίνουμε πιο ανάλαφροι έτσι που η εξήγηση του κόσμου τούτου να μας χαριστεί απλόχερα;
«Σκόρπισες το γέλιο σου, ως τη βεράντα», λέει ο Γιάννης Φιλιππίδης.
«Θέλω να μου στέλνεις έναν ήλιο παραπάνω τα πρωινά του χειμώνα. Να ξεμένω αιφνιδιαστικά χαμογελαστός να τον κοιτάω».
«Μεγάλωσες θερίζοντας βλέμματα γελαστά».
Απάνθισμα σοφίας είναι το «Ζωή με λες», το νέο βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη, πείρα που συσσωρεύεται, μπαλάντα που χορεύεται, πάθη, μύθοι, μυθοπλασίες, θρύλοι. Γραφή αληθινή, ασπαίρουσα, λαμποκοπούσα.
Κάπου ρωτάει: «Τι αποφεύγεις να σκεφτείς;». Και απαντά: «Όσα μυρίζουνε γρανάζι, αποφεύγω έτσι την απελπισία».
Αγγίζει την έμπνευση με σεβασμό και θωπεύει τις λέξεις με συγκινημένα ακροδάκτυλα.
Η συναισθηματική ένταση, η μουσικότητα των φράσεων, το λεκτικό πάντρεμα, η ανεπαίσθητη νοσταλγία πίσω από τις αριστοτεχνικές προτάσεις, κάποιο κόκκοι θλίψης, ένας λιτός κυνισμός που μόλις αποκαλύπτει εκείνο το παράπονο που ελλοχεύει στις άκρες των χειλιών, υποψίες, στοχασμοί κι ερωτήματα δημιουργούν το ξεχωριστό ύφος του Γιάννη Φιλιππίδη.
Και πάντα αυτή η ικανότητά του, η μοναδική, να αναστρέφει την έννοια των λέξεων και των εκφράσεων.
Η πλοκή ξετυλίγεται παράγραφο παράγραφο, μιλώντας για πράγματα που αγαπήσαμε, πάνω στα οποία στηρίξαμε όνειρα, μερικές φορές ανασηκώνοντας την προσωπίδα του έρωτα κι αφήνοντας να διαφανεί η αγωνία, η κρυφή λαχτάρα, το αντίδωρο του χαμόγελου, μια ανάσα ειρηνική, μια διαφυγή, ένα φιλί θαλασσινό. Ώσπου να φτάσουμε στην τελευταία παράγραφο την καταλυτική, όπου βρίσκεται και το μήνυμα: η δύναμη της απλής ευτυχίας.

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Του Mario de Andrade

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας, «H άλλη θάλασσα». Γεννημένος στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1935 (στον αστερισμό του Ταύρου, όπως του άρεσε να λέει), από οικογένεια αστών (ο πατέρας του ήταν έμπορος, από την Αμπελιώνα της Ολυμπίας - Ανδρίτσαινα - κι η μητέρα του Κρητικιά -Χανιώτισσα- εγκατεστημένοι στην Αθήνα από μικροί. Στην οικογένεια υπήρχαν ακόμη ένας αδελφός, επιχειρηματίας και μία αδελφή). Ήταν παντρεμένος με τη Φοίβη Οικονομοπούλου, με την οποία είχε αποκτήσει τρεις κόρες. O Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας. (Στη φωτογραφία, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στα γυρίσματα της ταινίας "Αναπαράσταση" με την πρωταγωνίστριά του, Τούλα Σταθοπούλου, 1969).