Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Πρόσωπα

Τζον Χόλλαντ Καζάλ, ο μεγάλος έρωτας της Μέριλ Στριπ που έφυγε νωρίς

Το 1978, μια νεαρή με το όνομα Μέριλ Στριπ βρισκόταν στα πρόθυρα του να γίνει η μεγαλύτερη ηθοποιός της γενιάς της. Ήταν, επίσης, και έτοιμη, εν αγνοία της, να χάσει τον έρωτα της ζωής της.
Γεννημένος το 1935 στη Βοστόνη, ο ιταλικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός Τζον Χόλλαντ Καζάλ σπούδασε στις δραματικές σχολές του Oberlin College και του Πανεπιστημίου της Βοστόνης και διακρίθηκε αρχικά για τις ερμηνείες του σε παραστάσεις στο θέατρο του Μπροντγουέι όπως το "The Indian Wants the Bronx" και το "The Line".

Περισσότερα...

Σπύρος Ευαγγελάτος - σύγχρονος και αναγεννησιακός, πάντα αγαπημένος

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

Σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2017, μας ήρθε το θλιβερό μαντάτο. Ο Σπύρος Ευαγγελάτος έφυγε από κοντά μας το πρωί, σε ηλικία 77 ετών. Μια ολόκληρη εποχή έφυγε ανεπιστρεπτί μαζί του. Με τον ανεπανάληπτο και μοναδικό αυτό πνευματικό μας άνθρωπο. Μαζί του ενηλικιωθήκαμε θεατρικά. Με οδηγό την παιδική ματιά του και τη βαθιά γνώση του. Μόνο σεβασμός και ευγνωμοσύνη του πρέπουν. Απ' όλους μας. Κοινό, καλλιτέχνες, πολιτεία. Όλος ο θεατρικός κόσμος θρηνεί την απώλεια μιας προσωπικότητας που χάραξε καινούργιους δρόμους και ταρακούνησε με τις παραστάσεις του το θεατρικό τοπίο. Όσοι είχαν την τιμή να τον γνωρίσουν και ως σκηνοθέτη και ως καθηγητή, εκτίμησαν την καλλιέργεια, το σπάνιο ήθος, το αμίμητο χιούμορ.

Ένας στυλοβάτης του ελληνικού θεάτρου και μελοδράματος, ένας δάσκαλος ήθους, αξιών με τεράστια μόρφωση, με επίπεδο, ένας κύριος -που δεν χανόταν στους τίτλους του- προσηνής, υποστηρικτικός, αγαπητός. Που μας έμαθε πολλά, μας δίδαξε με το δικό του τρόπο ζωής... Ο Δάσκαλος, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, τεραστίου διαμετρήματος καλλιτέχνης και Άνθρωπος...

Αντίο μαέστρο... 

Περισσότερα...

Η Anna Pavlova και η αγάπη της για τα ζώα...

Στο σπίτι της, στο Λονδίνο, με τη σιαμέζα γάτα τηςΣτο σπίτι της, στο Λονδίνο, με τη σιαμέζα γάτα της

H Anna Pavlova (12 Φεβρουαρίου 1881 - 23 Ιανουαρίου 1931) ήταν μια παγκοσμίου φήμης Ρωσίδα πρίμα μπαλαρίνα που θεωρείται μία από τις καλύτερες μπαλαρίνες στην ιστορία του κλασικού μπαλέτου. Χόρεψε ως κορυφαία χορεύτρια με το Αυτοκρατορικό Ρωσικό Μπαλέτο (Imperial Russian Ballet) και με τα Ρώσικα Μπαλέτα (Ballets Russes) του Sergei Diaghilev. Επίσης η Pavlova έμεινε στην Ιστορία δημιουργώντας το ρόλο «Ο Θάνατος του Κύκνου» («The Dying Swan») και αποτελώντας την πρώτη μπαλαρίνα που με το δικό της συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα...

Τεμπλ Γκράντιν: επίσημα αυτιστική, μια ιδιοφυία που επικοινωνεί με τα ζώα

Η Τεμπλ Γκράντιν είναι αυτιστική, αλλά κατάφερε να ανοίξει το παράθυρο, όχι μόνο για τον εαυτό της, αλλά και για πολλούς άλλους.

Είναι κάτοχος ενός διδακτορικού στη Ζωολογία, διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, διευθύνει τη δική της επιχείρηση, έχει γράψει αρκετά βιβλία και δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο για τον αυτισμό και τη συμπεριφορά των ζώων.

Οι γνώσεις της γύρω από την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των αγελαίων ζώων είναι περιζήτητες, από τις κτηνοτροφικές μονάδες, τα πάρκα και τους ζωολογικούς κήπους (ακόμα και τους κουρείς προβάτων στη Νέα Ζηλανδία).

Ίσως όμως η μεγαλύτερη συνεισφορά της είναι ότι με το αυτοβιογραφικό «Διάγνωση: Επίσημα Αυτιστική», που εξέδωσε το 1986 έδωσε μια άμεση πρόσβαση στον αυτιστικό κόσμο.

Περισσότερα...

Κατερίνα Βούρτση, μια επίμονη γάτα για τα παιδιά...

Φωτογραφία από την παράσταση "Ψίχα για τάνγκο"Φωτογραφία από την παράσταση "Ψίχα για τάνγκο"

"Μια επίμονη γάτα είναι η Κατερίνα, μια πείσμων ηθοποιός, με πέλματα φτιαγμένα για ταξίδι μακρύ. Προορισμένη κάθε μέρα να ανεβαίνει και μάλιστα μ’ ένα λουλούδι στο στόμα". Αυτά είχα γράψει το 2013 για την Κατερίνα Βούρτση, την ταλαντούχα αυτή κοπέλα με τη μετριοπάθεια και την οξύδερκεια που λάμπουν σε κάθε εκδήλωση της ζωής της.

Φέτος βρίσκουμε την Κατερίνα, ένα πλάσμα εξωτικό και πανέμορφο, να ασχολείται με τα παιδιά. Τη ρωτήσαμε λοιπόν για τη νέα της απασχόληση και ιδού τι μας είπε:

Περισσότερα...

Τα 69 πάτησε δόξη και τιμή ο Ανδρέας Σμαραγδής

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Πόσο χρονών θα ήσουν αν δεν ήξερες πόσο χρονών είσαι; Σκεφτόμουν να ρωτήσω τον αεικίνητο Ανδρέα Σμαραγδή στο πάρτι των γενεθλίων του. Πολλές φορές βλέπεις τη φλόγα στα μάτια ανθρώπων. Η φλόγα είναι μιας στιγμής και σβήνει. Στα μάτια του Ανδρέα Σμαραγδή, όμως, βλέπεις φως. Πολύ φως! Κι όσο μεγαλώνει, τόσο περισσότερο μεταμορφώνεται σε έναν ενθουσιώδη έφηβο.


Ο γνωστός φωτογράφος Ανδρέας Σμαραγδής κάλεσε το catisart.gr στα 69α γενέθλιά του, που υπήρξαν η αφορμή για μια λαμπερή γιορτή κι ένα χαρούμενο γλέντι. Θέλοντας να γιορτάσει με τους αγαπημένους του φίλους την επιτυχημένη του καλλιτεχνική πορεία και να μοιραστεί γενναιόδωρα την ημέρα αυτή, διοργάνωσε ένα μεγάλο πάρτι την Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016 στο ολάνθιστο λιλιπούτειο Πάρκο Αγίας Τριάδος, στην Αγία Παρασκευή. Το πάρκο, ειδικά για εκείνη τη βραδιά, διαμορφώθηκε σε υπαίθριο επαγγελματικό στούντιο φωτογράφισης των καλεσμένων.

Περισσότερα...

Η αεροπόρος Jean Batten και η γάτα Buddy

Ποια είναι η Τζιν Μπάτεν και γιατί έγινε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο; 
Η αεροπόρος από τη Νέα Ζηλανδία, που ο Τύπος αποκάλεσε "λουλούδι των αιθέρων" και "Γκρέτα Γκάρμπο των αιθέρων", έφερε την αλλαγή στα αεροπορικά ταξίδια ύστερα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες να πετάξει από την Αγγλία στην Αυστραλία, πράγμα το οποίο κατάφερε να επιτύχει και μάλιστα με χρόνο - ρεκόρ το 1934.
Η φήμη της απογειώθηκε όταν το 1935 έγινε η πρώτη γυναίκα που πέταξε μόνη της σε όλο τον νότιο Ατλαντικό και έφτασε στο απόγειο ένα χρόνο μετά -το 1936- όταν η ίδια μαζί με τη μαύρη γάτα της, Buddy, έκανε το πρώτο στον κόσμο απευθείας ταξίδι από την Αγγλία στη Νέα Ζηλανδία.

Περισσότερα...

Με το ποντιακό "Την πατρίδα μ’ έχασα" μας συγκλονίζει η Κασσάνδρα Δημοπούλου

Δύο διαφορετικοί κόσμοι, το λυρικό και το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι, πλησιάζουν σε απόσταση... αναπνοής. Η μεσόφωνος Κασσάνδρα Δημοπούλου συγκλονίζει κυριολεκτικά ερμηνεύοντας με τον δικό της μοναδικό τρόπο το ποντιακό τραγούδι - ορόσημο «Την πατρίδα μ’ έχασα» κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης της Παγκόσμιας Ολυμπιάδας Νεοελληνικής Γλώσσας στις 3 Σεπτεμβρίου 2016, στην αίθουσα τελετών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. (Βίντεο: Κώστας Τσενκελίδης).

Περισσότερα...

O Jorge Luis Borges για τη φιλία

Ένα ποίημα φόρος τιμής στο αληθινό νόημα της φιλίας από τον σπουδαίο αυτόν συγγραφέα, που αναδεικνύει την αξία που έχουν οι αληθινοί φίλοι στη ζωή των ανθρώπων. Φίλοι που θα χαρούν με τη χαρά σου και θα λυπηθούν με τη λύπη σου και όχι αντίστροφα. Φίλοι ειλικρινείς. Μπορούμε να τους βρούμε; Η ζωή μας αποδεικνύει ότι υπάρχει αληθινή φιλία γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τη βρήκαν. Είναι αυτοί οι κάποιοι τυχεροί, που αν μη τι άλλο θα πρέπει να αισθάνονται ευλογημένοι...

 

Ποίημα στους φίλους


Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Περισσότερα...

Ingrid Jonker, η Νοτιοαφρικανή ποιήτρια του πόνου και της ελευθερίας

Ίνγκριντ Τζόνκερ (Νότια Αφρική)


Η μαμά

 

Η μαμά δεν είναι πρόσωπο πια
Όμως
Ντύνεται
Πηγαίνει στο κομμωτήριο
Βαδίζει στο δρόμο
Πιάνει τα τακούνια της
Συμβουλεύεται τον ψυχίατρο
Σαν όλους τους άλλους
Ψιθυρίζει λέξεις
Moncheri
Δεν ακούγεται καθόλου
Ο λευκός
Ψίθυρος του φαντάσματος μόνο
Δεν έχει χρώμα
Και φεύγει γρήγορα
Χασκογελάει από τους ανελκυστήρες
Κοιτάζει εδώ κι εκεί με τα γυαλιά της
Κάνει πως εκπλήσσεται
Είναι αφοπλισμένη
Γυμνή σαν Αφρικάνα
Θέλει να πιστέψει στον άνθρωπο
Π’ ακόμα μιλάει για Θεό

Περισσότερα...

Οδηγίες στους ηθοποιούς από τον Άμλετ

"Να αρθρώνετε καθαρά παρακαλώ, όπως είπα εγώ τα λόγια μου και σας έδειξα πώς ν' ακουμπούν μόλις στη γλώσσα σας οι λέξεις. Όμως αν το στόμα σας έμαθε μόνο να μασάει και όχι να μιλά όπως στους περισσότερους ανθρώπους και σε πολλούς από τους ηθοποιούς μας, καλύτερα τα λόγια να τα πει ο διορισμένος κράχτης. Ούτε να πριονίζετε τον αέρα με τα χέρια σας. Σε όλα να έχετε ένα κράτημα. Να κρατιέστε γερά στον χείμαρρο, την τρικυμία, τον χαλασμό - αν έτσι νιώθετε - του πάθους σας. Να δίνετε σε όλα αυτά μια απαλότητα. Το πάθος βγαίνει πιο δυνατό άμα το αδυνατίζεις. Μου πιάνεται η ψυχή να ακούω έναν τριχωτό ρωμαλέο τύπο περιχυμένο πούδρες, να κατασπαράζει ένα πάθος. Να το δαγκώνει με λύσσα. Να ξεκουφαίνει τους εξώστες όπου ποτέ δεν φτάνει κανένα νόημα, μονάχα οι πόζες κι η βουή. Μου έρχεται να μαστιγώσω όλους αυτούς που μ' έναν γελοίο οίστρο υπερπαίζουν και κάνουν τον Ηρώδη πιο Ηρώδη. Παρακαλώ αυτά να λείψουν. Ούτε να πάτε στο άλλο άκρο και να παίζετε τάχα λιτά. Αδιάκοπα ελέγχετε το παίξιμό σας. Να βρίσκετε πάντα το φυσικό δέσιμο της δράσης με τον λόγο. Κυρίως αυτό, μην απομακρύνεσθε από τους απλούς τρόπους της φύσης. Η Τέχνη δεν ανέχθηκε ποτέ ό,τι είναι έξω από το μέτρο της και πάντα το θέατρο σήκωνε ψηλά έναν καθρέφτη για να κοιτάζει η Φύση. Αντανακλά την Αρετή και όχι τον ενάρετο, το πέσιμο, όχι τον πεσμένο. Εκεί αναγνωρίζει ο καιρός την πραγματική ηλικία του και εμπιστεύεται το είδωλο της μορφής του. Το πάρα πολύ ή το πολύ λίγο θα κάνει ίσως τους αδιάφορους να γελάσουν, οι δίκαιοι όμως θα λυπηθούν. Αυτήν τη Δικαιοσύνη για την Τέχνη να επιζητάτε. Ας είναι κι από έναν. Τους άλλους, όλους αφήστε τους - κι ας είναι οι πιο πολλοί".

Περισσότερα...

Edward Estlin Cummings, έρωτας και φύση με αντισυμβατική χροιά

Ο πολυγραφότατος Aμερικανός Edward Estlin Cummings (1894 -1962) θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές. Ποιητής, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος έγραψε περίπου 2.900 ποιήματα, 2 αυτοβιογραφικές νουβέλες, 4 θεατρικά και πολλά δοκίμια. Πίνακες ζωγραφικής και σχέδια συμπληρώνουν το έργο του. Όπως θα δείτε, σε κάποια ποίηματά του, δεν υπάρχει τίτλος ενώ τα ονόματα των μηνών, μάρτης και απρίλης, δεν γράφονται με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα. Έτσι έγραφε ο cummings, όλα πεζά, ακόμη και το όνομά του, e.e.cummings, ακόμη και το «εγώ» το έγραφε με μικρό (i).
Αναφορά στον Cummings έκανε ο Woody Allen στο έργο του "Η Χάννα και οι αδερφές της" όπου, φλερτάροντας με τη Χάννα, ο ήρωας την πηγαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο και της αγοράζει ένα βιβλίο με τα ερωτικά του ποιήματα. Μετά την παίρνει τηλέφωνο και της διαβάζει ένα από αυτά.
Δίχως αμφιβολία, μεγάλος ερωτικός ποιητής, αξίζει να τον ψάξετε και να τα διαβάσετε.

Περισσότερα...

Léopold Sédar Senghor, ο ποιητής της Σενεγάλης

Léopold Sédar Senghor (Σενεγάλη)


Μαύρη γυναίκα

 

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα μαύρη
ντυμένη με το χρώμα σου, με το σχήμα σου που είναι ομορφιά.
Μεγάλωσα στη σκιά σου, η γλύκα των χεριών σου τύλιγε τα μάτια μου.
Και να! που μες την καρδιά του καλοκαιριού και του μεσημεριού
σε ανακαλύπτω η της επαγγελίας, απ’ την κορφή
ενός αψηλού, φρυγμένου λόφου,
και η ομορφιά σου με κεραυνώνει κατάστηθα
σαν αστραπή αετού.

Περισσότερα...

Κωστής Παπαγιώργης, το σκηνικό της αγάπης

Κωστής Παπαγιώργης (Χρόνης Μπότσογλου, 1991)Κωστής Παπαγιώργης (Χρόνης Μπότσογλου, 1991)

"Όσο κι αν βυθιστούμε στον εαυτό μας, στην αυταπάτη ότι διαθέτουμε ένα μονήρες καταφύγιο, όπου κανένας δρόμος δεν φτάνει, καμιά ξένη φωνή δεν ακούγεται, ο άλλος –η αγορά ολόκληρη– μας ακολουθεί, μόνο και μόνο επειδή βγαίνει από τα ίδια μας τα σπλάχνα.
Το «εγώ» συγκροτείται σαν άθυρμα του «εσύ», σαν θύμα των άλλων. Μόνο αν δεχθούμε ότι η παρουσία του άλλου συγκροτεί το «εγώ», το υφαίνει λέξη τη λέξη, νεύμα το νεύμα, βλέμμα το βλέμμα, μπορούμε να έχουμε μια πειστική πρόληψη για τα τεκταινόμενα στην ψυχή".
"Μυστικά της συμπάθειας", Κωστής Παπαγιώργης.

Περισσότερα...

Yves Bonnefoy, κλασικός αλληγορικός λόγος

Ο Υβ Μπονφουά (1923 - 2016) είναι ίσως ο σημαντικότερος Γάλλος μεταπολεμικός ποιητής κι ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές τού εικοστού αιώνα. Πολυβραβευμένος, μεταφρασμένος από το Μεξικό έως την Κίνα, εορταζόμενος με ημερίδες, μονογραφίες και αφιερώματα σε ολόκληρο τον κόσμο, ανήκει πλέον στους «κλασικούς»: τους δημιουργούς εκείνους που το παγκόσμιο πνεύμα κληροδοτεί εσαεί στην ανθρωπότητα.

Τα περιεχόμενα που συγκροτούν την ποίηση του Μπονφουά είναι η νοσταλγία, τουτέστιν η ενατένιση του μέλλοντος μέσα από ό,τι έχει διαφυλαχτεί απραγματοποίητο, δυνητικό κατά συνέπεια, μέσα στο παρελθόν· το ωκεάνειο αίσθημα που γεννά η θεωρία της φύσης· η ύψιστη σημασία της «παιδικότητας», δηλαδή της ικανότητας να αντιλαμβανόμαστε ενορατικά, για τη μοίρα του ανθρώπου, του όντος που μοίρα του είναι να ζει ριγμένο σ’ έναν κόσμο που, χωρίς αυτήν, είναι απόλυτο αίνιγμα· και βέβαια, πανταχού παρών, ο αλληγορικός λόγος για το ποιητικό φαινόμενο.

Περισσότερα...

Μίροσλαβ Χόλουμπ (Miroslav Holub), ο γιατρός - ποιητής της υπαινικτικής κριτικής

Μίροσλαβ Χόλουμπ, Η γάτα


Έξω ήταν νύχτα

σαν βιβλίο χωρίς γράμματα.

Και το αιώνιο σκοτάδι

έφτανε μέχρι τ’ άστρα μεσ’ απ' το κόσκινο της πολιτείας.

Της είπα

μη φύγεις

μονάχα θα παγιδευτείς

και θα σου κάνουν μάγια

και μάταια θα υποφέρεις.

Της είπα

μη φύγεις

γιατί ν’ αποζητάς

το τίποτε;

Όμως το παράθυρο ήταν ανοιχτό

κι έφυγε,

μια μαύρη γάτα μες στη μαύρη νύχτα,

διελύθη,

μια μαύρη γάτα μες στη μαύρη νύχτα

εντελώς διελύθη

κι έκτοτε κανείς δεν την ξανάδε.

Μήτε κι η ίδια τον εαυτό της.

Αλλά μπορείς να την ακούεις

κάποτε,

όταν είναι γαλήνη

και υπάρχει ένας βόρειος άνεμος

και με προσοχή ακροάζεσαι

τον εαυτό σου.

Περισσότερα...

Joyce Mansour, "Ερωτικά"

Η ποιήτρια Τζόις Μανσούρ (1928-1986) γεννήθηκε στο Bowden της Αγγλίας. Η οικογένειά της ήταν από την Αίγυπτο και η ανατροφή της έγινε σύμφωνα με τις παραδόσεις της Ανατολής. Μετά τις σπουδές της στην Αγγλία και την Ελβετία, εγκαταστάθηκε στο Κάιρο όπου ασχολήθηκε με τον αθλητισμό (υπήρξε, μάλιστα, πρωταθλήτρια Αιγύπτου στα 100 μέτρα). Το 1947 έχασε τον πρώτο της σύζυγό ύστερα από σύντομη αρρώστια, έξι μήνες μετά τον γάμο τους. Το 1949 γνώρισε και παντρεύτηκε τον Σαμίρ Μανσούρ, που τη συνάντησε στις λεμβοδρομίες του Yacht Club. Μετά το γάμο της αρχίζει να μοιράζει το χρόνο της μεταξύ Καΐρου και Παρισιού και στρέφεται στην ποίηση, γράφοντας στα γαλλικά. Πρωτοεμφανίζεται στα γράμματα με τη συλλογή "Cris" ("Κραυγές", 1953), την οποία φίλοι της όπως ο Pierre Segher ενδιαφέρθηκαν να εκδώσουν. Ο Μπρετόν ενθουσιάστηκε και την αποκάλεσε "κονδυλώδες τέκνο του ανατολικού παραμυθιού" και από τότε η Μανσούρ και ο Μπρετόν έγιναν αχώριστοι φίλοι. Ο Μπρετόν κατακτήθηκε από τη γοητεία της, καθώς εκτός από ικανή ποιήτρια, υπήρξε σαγηνευτική γυναίκα. Ο Phillipe Audoin στο έργο του "Les Surrealistes" (Seuil, Paris 1973), γράφει για τη Μανσούρ: "[...] όλα τα μάτια στράφηκαν σε μια νεαρή ταξιδιώτισσα, που μόλις είχε φθάσει από την Αίγυπτο. Είναι μια καταπληκτική ομορφιά· παρατηρώντας το οξύ της προφίλ, τη βαριά περικεφαλαία των κατάμαυρων μαλλιών της, τα χείλη της, τα βλέφαρά της, τα γραμμένα φρύδια, θα ορκιζόταν κανείς πως μόλις δραπέτευσε από το ανάκτορο όπου οι γραφείς και οι ιερείς του ήλιου αγρυπνούν στις πριγκίπισες, κόρες του Ακενατόν". Το 1954 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι. Ενταγμένη στο κίνημα των σουρεαλιστών, ακολούθησαν ακόμη δεκαπέντε της βιβλία ποίησης, με κυρίαρχο ένα βίαιο, ορμητικό, συχνά λεσβιακό ερωτικό στοιχείο ("Dechirures", 1955, "Rapaces", 1960, "Carre blanc", 1966, "Les Damnations", 1967, "Phallus et momies", 1969, "Astres et desastres", 1969, "Anvil Flowers", 1970, "Predelle Alechinsky a la ligne", 1973, "Pandemonium", 1976, "Faire signe au machiniste", 1977, "Sens interdits", 1979, "Le Grand Jamais", 1981, "Jasmin d'hiver", 1982, "Flammes immobiles", 1985, "Trous noirs", 1986), τέσσερα βιβλία πεζογραφίας ("Jules Cesar", 1956, "Les Gisants satisfaits", 1958, "Ca", 1970, "Histoires nocives", 1973) και ένα θεατρικό έργο ("Le Bleu des fonds", 1968). Πέθανε στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1986, σε ηλικία πενήντα οκτώ ετών, από καρκίνο του μαστού. Ο εξορκισμός του θανάτου διατρέχει το έργο της και κορυφώνεται στις τελευταίες της συλλογές, κάτω από την επίδραση της αρρώστιας της.

Περισσότερα...

Θεόδωρος Τερζόπουλος: Είναι έγκλημα η μείωση των ωρών διδασκαλίας Αρχαίων Ελληνικών

Διδάσκοντας...Διδάσκοντας...

«Είναι έγκλημα. Σαν να γκρεμίζουμε τον Παρθενώνα. Προ καιρού ενώ βρισκόμουν στην Κίνα έμαθα για την απόφαση του κ. Νίκου Φίλη να μειώσει τις ώρες διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Έκανα πρόβες για τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου με τους ηθοποιούς της Ακαδημίας Θεάτρου του Πεκίνου. Οι Κινέζοι μου ζητούσαν να προσθέσω κι άλλο αρχαίο κείμενο στην παράσταση. Ήθελαν, μαζί με τα κινέζικα, να ακούν και αρχαία ελληνικά. Την ίδια περίοδο που στην Ελλάδα, ο υπουργός Παιδείας ζητούσε τη μείωσή τους. Είναι αδιανόητο. Μόλις το άκουσα, διπλασίασα ευθύς αμέσως το αρχαίο κείμενο στην κινέζικη παράσταση. Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι οπωσδήποτε ένας από τους πυρήνες τους πολιτισμού μας. Και είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης. Η αρχαία ελληνική γλώσσα δεν περιορίζεται. Καταργώντας την, ξεριζωνόμαστε από τον πυρήνα μας. Να αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας πρέπει, όχι να μειωθούν. Εδώ θέλω να υπογραμμίσω τη σημασία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο θέατρο. Όταν ανεβάζω αρχαίο δράμα, βασίζομαι πάντα στα νέα ελληνικά και τις γλώσσες που μιλούν οι ηθοποιοί μου. Πάντα, όμως, κυρίως στα χορικά και συνήθως επειδή είναι επιθυμία και των ίδιων των ηθοποιών, χρησιμοποιώ το πρωτότυπο στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Το άκουσμά της παράγει αυτόματα μια άλλη διάσταση, η οποία συγκινεί άμεσα, ηθοποιούς και κοινό, όπου κι αν έχω βρεθεί –από τη Ρωσία μέχρι την Πολωνία και από την Αμερική μέχρι την Ιαπωνία».
Τις απόψεις αυτές κατέθεσε ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Τερζόπουλος στο περιθώριο της συζήτησης που έγινε στο Ινστιτούτο Goethe με αφορμή τη γερμανική έκδοση του νέου βιβλίου του «Η Επιστροφή του Διόνυσου - Η μέθοδος του Θεόδωρου Τερζόπουλου», μιλώντας για τη φυγή του Διονύσου, δηλαδή της ιεράς μανίας από το θέατρο της αναπαράστασης, αλλά και για το άδειασμα του σώματος από τη μυστική του ενέργεια.


* H σχετική δήλωση του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, που είχε προηγηθεί, ήταν η εξής:
«Βοηθούν τα αρχαία τα παιδιά να μάθουν τη γλώσσα; Δεν ξέρω, παρότι είμαι αρχαιολάτρης. Πιστεύει κανείς ότι στην Α’ Γυμνασίου που το παιδί σήμερα τρώει στο κεφάλι τρεις ώρες Αρχαία από πρωτότυπο και δυο ώρες Νέα Ελληνικά είναι παιδαγωγικά σωστό; Προφανώς είναι παρά φύσιν αυτό που συμβαίνει σήμερα, τρεις ώρες Αρχαία και δυο Νέα Ελληνικά στην Α’ Γυμνασίου. Άρα θα πρέπει να ξανασκεφτούμε»...

Περισσότερα...

Η αγάπη είναι ο φόβος... (Μανόλης Αναγνωστάκης)

«Αυτή η ανεξέλεγκτη και χειμαρρώδης αντιστασιολογία, πόσω μάλλον από ανθρώπους που όψιμα ανακάλυψαν αυτό το ορυχείο, ομολογώ ότι με εκνευρίζει λίγο, με μελαγχολεί. Δεν διέπομαι από κανένα πνεύμα ρεβανσισμού και δεν αισθάνομαι καλά σε ένα κλίμα φραστικού παλικαρισμού που γίνεται εκ του ασφαλούς βέβαια. Είμαι ξένος σε αυτό το κλίμα. Κυρίως με ενοχλεί ο στόμφος, τα μεγάλα λόγια, η καθυστερημένη επίδειξη τίτλων και ευσήμων που για μένα ελάχιστοι τα δικαιούνται και αυτοί είναι εκείνοι που δεν τα προβάλλουν. Η ιστορία πλαστογραφήθηκε, εξευτελίστηκε, παραποιήθηκε. Το θέμα είναι να μην ξαναγράψουμε μια ιστορία πάλι με αποσιωπήσεις, εν ονόματι σκοπιμοτήτων δικών μας αυτή τη φορά. Αυτό μας ρίχνει σε έναν φαύλο κύκλο λειψής ενημέρωσης και κακής πληροφόρησης των νεότερων γενιών». Μανόλης Αναγνωστάκης

Περισσότερα...

Ο νικητής του παγκόσμιου διαγωνισμού «Barista & Farmer» είναι Έλληνας!

Ο Νίκος Κανακάρης απέσπασε την πρώτη θέση στο διεθνή διαγωνισμό που διεξήχθη φέτος στη Βραζιλία.

 

Βραζιλία 2016. Μάιος. 200 συμμετοχές. 10 εκλεκτοί. 5 άντρες και 5 γυναίκες. Για 10 συνεχόμενες μέρες 10 μονομάχοι από όλο τον κόσμο (Αρμενία, Αυστραλία, Βενεζουέλα, Βραζιλία, Ινδονησία, Ιταλία, Πολωνία, Πουέρτο Ρίκο, Ρωσία και Ελλάδα) ζουν μαζί, εργάζονται μαζί, μαθαίνουν μαζί και διαγωνίζονται για τη θέση του καλύτερου Barista.

Περισσότερα...