Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Σύλβια Λιούλιου: Ο χρόνος στο θέατρο είναι "σπουδή στον αποχωρισμό και σε ό,τι είναι εφήμερο"

Η Σύλβια Λιούλιου σε φωτογραφία της Μαριλένας ΒαϊνανίδηΗ Σύλβια Λιούλιου σε φωτογραφία της Μαριλένας Βαϊνανίδη

Όταν είχα δει την πρώτη της σκηνοθεσία, τον «Πελεκάνο» του Όγκουστ Στρίντμπεργκ (2010), στο πέτρινο υπόγειο του Bios, είχα μείνει έκθαμβη. Παρακολουθούσα ωσάν ο χρόνος να μη μετρούσε. Ήταν μια θεατρική δουλειά γεμάτη απόλαυση, απερίγραπτα ωραία και πλούσια, αν και απόλυτα λιτή. Μινιμαλισμός με ζωηρό εσωτερικό ρυθμό και βάθος. Είχα την αίσθηση πως στη σκέψη αυτής της νέας σκηνοθέτιδας είχαν αναβιώσει χιλιάδες ανθρώπινες λησμονημένες νύχτες και ημέρες, δίνοντας στη δημιουργία της μεγαλείο και κορυφαίες στιγμές. Είχα σκεφτεί τότε πως ένας νέος δημιουργός ορθώνεται και καλεί το μέλλον, ότι το μέλλον καταφθάνει. Επρόκειτο για μια παράσταση με δύο άνδρες ηθοποιούς (Λαέρτης Βασιλείου, Μιλτιάδης Φιορέντζης), που παίχτηκε για δύο σεζόν με μεγάλη επιτυχία. Εν συνεχεία, η ταλαντούχα Σύλβια Λιούλιου προχωρά σε μια συνεργασία με τη μεγάλη Ρούλα Πατεράκη και το 2012 κάνει μια «θεατρική ανασκαφή» πάνω σε ένα ερειπωμένο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού. Η παράσταση «Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12» παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260). Φυσικά ήμουν εκεί και έζησα τη σκηνική μεταφορά ενός τρανού ποιήματος που φέρει εγγεγραμμένη στη μορφή του την έννοια του αδιεξόδου, της απόγνωσης και των ερειπίων του ελληνικού πολιτισμού. Συνεχίζει με μια ελεγεία στον ανθρώπινο πόνο, που αθροίζει όλες τις σταγόνες της γυναικείας απελπισίας, το «Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή» του Ζαν Λυκ Λαγκάρς. Συνεργάζεται με δύο υπέροχες κυρίες, τη Ράνια Οικονομίδου και τη Ρένη Πιττακή, στον «Αέρα» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη και μεταφέρει στη σκηνή καταστάσεις άκρως δραματικές που μπορεί όμως την ίδια στιγμή να φαίνονται αστείες, αν πάρει κανείς την ελάχιστη απόσταση ώστε να κοιτάξει τον εαυτό του πιο αντικειμενικά. Την έβλεπα να ψηλώνει όπως το δέντρο που δεν πιέζει τους χυμούς τους καθώς στέκει αγέρωχο στις βροχές, δίχως να αναρωτιέται αν θα έρθει το καλοκαίρι. Και το καλοκαίρι του 2015 έρχεται. Μαζί με ένα δημιουργικό πυρήνα νέων αλλά σπουδαίων καλλιτεχνών εγκαινιάζουν με τον «Αίαντα» του Σοφοκλή (περίπου 450 π.Χ.) την έρευνά τους πάνω στο αρχαίο δράμα, ιχνηλατώντας την πορεία του πρώτου αυτόχειρα της σοφόκλειας δραματουργίας. Το παν είναι η κυοφορία και κατόπιν η γέννηση. Αυτή τη φορά επιλέγει μια ευρύτερη κλίμακα προσέγγισης και στη Μικρή Επίδαυρο με άξονα τη θεματική του πένθους καταδύεται σε μια αναλυτική σπουδή στο απέραντο πεδίο του ομηρικού έπους, βυθίζοντάς μας στη δεξαμενή της ποίησης. Γι' αυτήν ο χρόνος στο θέατρο είναι "σπουδή στον αποχωρισμό και σε ό,τι είναι εφήμερο". Τώρα, ακολουθώντας τα μυστικά ίχνη των παιδικών της αναμνήσεων όταν, μέσα από το φως των ανοιχτών οριζόντων της Γλυφάδας, θέριζε τα αγκάθια με ξύλινο σπαθί, συναντά ένα πλάσμα του αιθέρα. Ένα πουλάκι που βρίσκεται παγιδευμένο, τη Γουίνι στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ, με τη μορφή της συγκλονιστικά και αφοπλιστικά αθώας Όλιας Λαζαρίδου. Η Σύλβια Λιούλιου παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές της λεπτομέρειες. Αφήνει τα φύτρα των συναισθημάτων να ωριμάσουν και με βαθιά σεμνότητα και υπομονή σκέπτεται και δημιουργεί νέες διαύγειες. Γιατί αυτό σημαίνει «ζω μέσα στο θέατρο». Η ικανότατη σκηνοθέτις μας πρόκειται να συνεργαστεί μέσα στο 2017 με ένα ισχυρό ντουέτο. Ένα συνθέτη-ερευνητή του ήχου, τον Δημήτρη Καμαρωτό, και μια αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της σκηνής, τη μοναδική Αμαλία Μουτούση. Οι τρεις τους συναντιούνται με τον "Ιππόλυτο" του Ευριπίδη, σε μια αλλιώτικη εμπειρία θέασης /ακρόασης του αρχαίου δράματος και μια απρόβλεπτη site specific περφόρμανς σε ένα ιστορικό κτήριο της πόλης, τον «Παρνασσό», στις 7 με 11 Ιουνίου. Ωστόσο οι «Ευτυχισμένες Μέρες», το «θεατρικό άλυτο» του Μπέκετ, από τις 3 Φεβρουαρίου κάνουν νέα έναρξη στο Bios main και ξεκινούν δεύτερη σταδιοδρομία -για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων αυτή τη φορά. "Τα πέρατα της ανθρώπινης δυστυχίας είναι παντού γύρω μας και μπροστά μας, σε όλες τις οθόνες μας και στους δρόμους του κέντρου που περπατάμε. Η Γουίνυ είναι εκεί, σχεδόν μνημειώδης για την ανθρώπινη δυσκολία και τη θνητότητα γιατί αυτή είναι η περιγραφή της εικόνας της, όμως πουθενά σχεδόν η ίδια δεν μιλάει για δυστυχία", μου λέει για την ονειρική ηρωίδα στη συνέντευξη που παραχώρησε στο catisart.gr. Όλες οι ευχές μας είναι πρόθυμες να συνοδεύσουν κάθε προσπάθεια της Σύλβιας, όπως και η εμπιστοσύνη μας προς αυτή. Επειδή τα έργα τέχνης που μας παρουσιάζει είναι απέραντες μοναχικές υπάρξεις. Πώς να τις πλησιάσεις με την κριτική και να σταθείς δίκαια απέναντί τους κι απέναντί της; Μόνο με αγάπη μπορείς να τα κατανοήσεις, να τα συλλάβεις και να τα εξηγήσεις μέσα σου...

 

Διαβάστε τη συνέντευξη.

 

H Σύλβια Λιούλιου με την Όλια Λαζαρίδου. Η φωτογραφία είναι του Σπύρου ΣτάβερηH Σύλβια Λιούλιου με την Όλια Λαζαρίδου. Η φωτογραφία είναι του Σπύρου Στάβερη

* Γεννήθηκα στην Αθήνα. Μέναμε στη Γλυφάδα ως παιδιά, θυμάμαι πολύ έντονα το γύρω τοπίο, άχτιστα οικόπεδα με αγκάθια. Χωνόμασταν μέσα στ’ αγκάθια με τον αγαπημένο μου φίλο, το Δημητράκη και τα καθαρίζαμε με τα σπαθιά μας. Είχαμε φτιάξει ξύλινα σπαθιά. Πήγαινα στο σχολείο με τα πόδια από το σπίτι. Ήδη από την 1η Δημοτικού. Αδιανόητο μου φαίνεται πόσο αλλιώτικος καιρός.

 

Πώς μπήκαν η υποκριτική και το θέατρο στη ζωή σου;


* Η αδελφή μου, η Νάντια, γράφτηκε στον θεατρικό όμιλο του σχολείου μας. Εγώ ως μικράκι ήθελα να την αντιγράφω σε όλα. Έτσι, γράφτηκα κι εγώ. Εκείνη δε συνέχισε, εγώ συνέχισα… Αργότερα, όταν επέστρεψα απ’ το Λονδίνο είχα ένα αγόρι που ήθελε να δώσει εξετάσεις σε Δραματική Σχολή και είπαμε να δώσουμε μαζί. Είμαστε ως τώρα φίλοι κι αυτός είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός πια, o Μιλτιάδης Φιορέντζης.

 

Σπούδασες Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, φοίτησες στη Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας, στο Πανεπιστήμιο Royal Holloway στο Λονδίνο, όπως επίσης μετεκπαιδεύτηκες στο King’s College London και στην ιστορική Royal Academy of Dramatic Αrt, στο Λονδίνο. Σίγουρα θα υπήρξαν αγαπημένοι δάσκαλοι. Θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτούς;


* Ναι, συναντήθηκα με αρκετούς ανθρώπους μέσα στα χρόνια των σπουδών που ήταν πολλά. Ο David Wiles, ο πολύ σπουδαίος ιστορικός του θεάτρου ήταν εποπτεύων καθηγητής μου στο Royal Holloway και τον κρατώ μέσα μου ως ένα πρότυπο γλυκύτητας και φροντίδας. Κατάλαβα τότε, κι ας μην μπορούσα να το βάλω σε λέξεις, πως το ακαδημαϊκό ανάστημα σημαίνει σπουδή στην ταπεινότητα και μεγάλο συγχρωτισμό με τους φοιτητές. Ο Andrew Visnevski και η Sue Dunderdale, σπουδαίοι, δυναμικοί καλλιτέχνες οι ίδιοι, ήταν οι αγαπημένοι μου καθηγητές στη RADA, μας πίστευαν και μας έσπρωχναν να δοκιμάζουμε. Και ήταν φίλοι μας, είναι ακόμη φίλοι μας.

"Ευτυχισμένες Μέρες""Ευτυχισμένες Μέρες" 

Είσαι αρκετά χρόνια στο θέατρο. Περισσότερα από δέκα. Έχεις ακόμη τον ίδιο ενθουσιασμό της αρχής;


* Έχω τον ενθουσιασμό που αναλογεί στο ότι αυτή είναι η ζωή μου.

 

Ποια είναι η αίσθηση αυτού του χρόνου; Τι αποκόμισες και ποιος ο απολογισμός σου;


* Είναι το αποτύπωμα των συναντήσεων, των πολλών παραστάσεων, της αγωνίας και της χαράς και του αποχωρισμού. Σπουδή στον αποχωρισμό και σε ό,τι είναι εφήμερο. Εκεί δοκιμάζουμε κι εκεί δοκιμαζόμαστε. Ευτυχώς που με ρωτάτε για τον απολογισμό κι έτσι μπορώ να νιώσω πως είμαι ακόμη πολύ νέα. Πολύ νέα για απολογισμό.

"Πελεκάνος" (Φωτογραφία: Μαριλένα Βαϊνανίδη)"Πελεκάνος" (Φωτογραφία: Μαριλένα Βαϊνανίδη) 

Ενώ σπούδασες και ηθοποιός, επέλεξες το δρόμο της σκηνοθεσίας. Γιατί;


* Σπούδασα ηθοποιός για να γίνω σκηνοθέτης. Πίστευα πως για να είμαι καλή έπρεπε να καταλάβω πρώτα τη λειτουργία του ηθοποιού. Πάντως, ίσως και να είχα κάποια ικανότητα στην υποκριτική. Η κυρία Πατεράκη, που ήταν δασκάλα μου, έλεγε πως είχα. Και τώρα που συμμετέχω σε μια ομάδα περαστικών τουριστών στην παράσταση του Χρήστου Πασσαλή στο bios (σ.σ. «Το βιβλίο του εαυτού μου») μου αρέσει πολύ. Θα ήθελα να παίξω λίγο, νομίζω.

 

Φέτος σκηνοθέτησες τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ με πρωταγωνίστρια την Όλια Λαζαρίδου. Πώς ήταν η συνεργασία σας και η αλληλεπίδρασή σας;


* Η Όλια είναι ένας άνθρωπος της καρδιάς μου. Χαίρομαι που συναντηθήκαμε στο θέατρο με αφορμή τις «Ευτυχισμένες Μέρες», γιατί αυτό το έργο με έναν τρόπο συμπυκνώνει όλα τα έργα που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει μαζί ως τώρα αλλά και όλες τις υποσχέσεις για τα επόμενα. Η προσπάθειά μου ήταν σχεδόν διαμεσολαβητική. Προσπάθησα να γίνω ο μεσάζων για τη συνάντηση δύο κόσμων: του κόσμου του έργου, του Μπέκετ και του κόσμου της Όλιας. Κόσμος σημαίνει στολίδι. Ωραίο δεν είναι;

«Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12», Μιλτιάδης Φιορέντζης - Έλενα Τοπαλίδου (Φωτογραφία: Λεωνίδας Δημακόπουλος)«Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12», Μιλτιάδης Φιορέντζης - Έλενα Τοπαλίδου (Φωτογραφία: Λεωνίδας Δημακόπουλος) 

Η Γουίνυ βρίσκεται στα πέρατα της ανθρώπινης δυστυχίας γιατί βαθμιαία ενταφιάζεται σε μια θνήσκουσα γη, κάτω από τον ανελέητα καυτό ήλιο. Πώς είναι η αίσθηση, κατά τη γνώμη σου, "η γη να σε ρουφά προς τα κάτω";


* Δεν το νιώθω έτσι το έργο. Αντιδρώ πολύ στη μελανή περιγραφή. Το έργο είναι ποίημα. Τα πέρατα της ανθρώπινης δυστυχίας είναι παντού γύρω μας και μπροστά μας, σε όλες τις οθόνες μας και στους δρόμους του κέντρου που περπατάμε. Η Γουίνυ είναι εκεί, σχεδόν μνημειώδης για την ανθρώπινη δυσκολία και τη θνητότητα γιατί αυτή είναι η περιγραφή της εικόνας της, όμως πουθενά σχεδόν η ίδια δεν μιλάει για δυστυχία. Δυο φορές θα πει «βοήθεια» και πάντοτε εντός παρενθέσεως ο Μπέκετ γράφει την οδηγία «χαμηλόφωνα». Όπως πουθενά σχεδόν ο Μπέκετ, με όλη την εμπειρία του πολέμου, δεν μιλάει ευθέως για τον πόλεμο. Η γη που μας ρουφά προς τα κάτω είναι προφανώς η μοίρα όλων των ανθρώπων, όμως εφόσον συνεχίζει κανείς να ζει έχει έργο του την αντίσταση στη βαρύτητα. Είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι. Η Γουίνυ αυτό το επιχειρεί συνειδητά.

 

Η Γουίνυ, παρ’ όλα αυτά, τραγουδά. Πώς το κρίνεις;


* Η Γουίνυ πώς αλλιώς; Αφού είναι πουλάκι, πλάσμα του αιθέρα που βρίσκεται παγιδευμένο· «μέχρι στιγμής».

 

Δίπλα μας, στην καθημερινότητά μας υπάρχουν Γουίνυ;


* Δεν ξέρω να σας πω. Όπως δεν ξέρω αν υπάρχουν Ιβάνωφ ή αν υπάρχουν Ιάγοι ή Άμλετ. Φαντάζομαι μπορεί να απαντήσει κανείς και «ναι» και «όχι» με την έννοια ότι όλα τα θεατρικά πρόσωπα περιέχουν τον άνθρωπο ή προσπαθούν να πουν κάτι για τον άνθρωπο.

(Φωτογραφία: Μαριλένα Βαϊνανίδη)(Φωτογραφία: Μαριλένα Βαϊνανίδη)

Τα έργα του Μπέκετ φαινομενικά είναι σκοτεινά, όμως μπορούμε να αντλήσουμε φως από μέσα τους;


Δεν είναι σκοτεινά ή φωτεινά τα έργα του. Μου φαίνονται, απλώς σοφά. Ο συγγραφέας βρήκε ένα κέντρο και εφηύρε έναν τρόπο να μιλήσει για την ανθρώπινη μοίρα. Φως, νομίζω μπορεί κανείς να αντλεί διαρκώς από την ποίηση. Αν ψάχνεις για φως, δηλαδή.

 

Υπάρχει σωτηρία στα έργα του Μπέκετ;


Ο Μπέκετ συνήθως δεν βάζει οριστικές τελείες στα έργα του. Απλώνει το μάκρος ενός χρόνου που επαναλαμβάνεται πάλι και πάλι. Μέσα στον ορισμένο χρόνο σημειώνονται επιδεινώσεις αλλά όχι οριστικές καταστροφές και πάντως όχι πιο οριστικές από το γεγονός ότι μοίρα του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Ο Μπέκετ αυτό το θέτει κεντρικά στα έργα του. Όπως για τη μοίρα των θνητών μίλησαν οι αρχαίοι τραγικοί. Οπότε πώς να την περιγράψουμε την έννοια της «σωτηρίας»; Υπάρχει σίγουρα εκκρεμότητα. Τα έργα του καταλήγουν σε εκκρεμότητα. Στην περίπτωση της Γουίνυ: πώς τελειώνει η δεύτερη μέρα της; Βυθίζεται περισσότερο; Ή μήπως όχι; Δεν μας απαντάει ο Μπέκετ.

 

Ένιωσες κατά τη διάρκεια των παραστάσεων το κοινό να έρχεται σε αμηχανία;


* Το κοινό είναι πραγματικά θαυμάσιο πόσο καλά συντονίζεται με το κείμενο. Πόσο συχνά αντιδρούν ακούγοντας φράσεις του κειμένου. Φράσεις βαθιάς υπαρξιακής ειρωνείας που όμως σα να νιώθουν ότι τους αφορούν τους ίδιους προσωπικά ή ότι περιγράφουν κάτι από τη ζωή τους. ‘Η καμιά φορά ζευγάρια που αγκαλιάζονται σαν να λένε «εμείς δεν είμαστε έτσι». Το πιο ωραίο είναι το γέλιο τους, όταν γελούν με το απροσδόκητο των όσων λέει η Γουίνυ. «Το χώμα με σφίγγει πολύ σήμερα. Λες να έβαλα κιλά;», λέει εκείνη και γελούν. Αλλά και πώς αλλιώς;

"Αίας", Σοφία Κόκκαλη - Χάρης Φραγκούλης, Μικρή Επίδαυρος (Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού)"Αίας", Σοφία Κόκκαλη - Χάρης Φραγκούλης, Μικρή Επίδαυρος (Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού) 

Τι σημαίνουν για σένα οι λέξεις: Ποίηση, Παιχνίδι, Άρνηση, Πειρασμός, Έρωτας, Ενθουσιασμός;

 

* Είναι κάποιες από τις λέξεις - αφορμές που είχαμε θέσει με τον δραματουργό μου, τον Νίκο Φλέσσα, όταν σχεδιάσαμε το πρόγραμμα των συναντήσεών μας στο πλαίσιο του εργαστηρίου που κάναμε στο bios, με τίτλο «9 Ευτυχισμένες Μέρες με τον Μπέκετ». Το εργαστήριο αυτό ήταν μια από τις πιο αναπάντεχες θετικές εμπειρίες συνολικά στη ζωή μου στο θέατρο. Κάθε εβδομάδα είχαμε μια συνάντηση με μια εξαιρετική ομάδα ανθρώπων που δήλωσαν συμμετοχή στο εργαστήριο γιατί αγαπούν τον Μπέκετ κι αυτό ήταν το μόνο τους κοινό. Παρακολουθούσαν ένα μέρος της πρόβας κι έπειτα συζητούσαμε πάνω σε αυτό που είχαν δει. Οι λέξεις που αναφέρατε ήταν το ορισμένο πλαίσιο της συζήτησής μας κάθε φορά. Η ομάδα αυτή των ανθρώπων μας έδωσε σπουδαία ερεθίσματα και υλικό για σκέψη και αναθεώρηση. Ήταν και για την Όλια πολύ σημαντικό γιατί ήδη από τις πρώτες εβδομάδες των προβών άρχισε να έχει έναν συσχετισμό εξωστρέφειας, μια εμπειρία κοινού.

 

Λειτουργείς με το συναίσθημα ή με τη λογική;


* Εκλογικεύοντας μάλλον κάποιες παρορμήσεις.

 

Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου με λίγες λέξεις;


* Δεν μπορώ ν’ απαντήσω. Ένας άνθρωπος σαν όλους. Με ελαττώματα και κάποιες χάρες, ελπίζω.

 

Τι αγαπάς περισσότερο στη ζωή;


* Τους ανθρώπους που αγαπώ.

"Αίας", Χάρης Φραγκούλης, Νικόλας Χανακούλας, Μιχάλης Σαράντης, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Σοφία Κόκκαλη. Μικρή Επίδαυρος (Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού)"Αίας", Χάρης Φραγκούλης, Νικόλας Χανακούλας, Μιχάλης Σαράντης, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Σοφία Κόκκαλη. Μικρή Επίδαυρος (Φωτογραφία: Εύη Φυλακτού) 

Τι απεχθάνεσαι;


* Το πόσο βρώμικη είναι η πόλη μας.

 

Τι θαυμάζεις;


* Θαυμάζω τους ανθρώπους που συνεχίζουν, με όλες τις αντιξοότητες πέρα από τα όρια της κοινής αντοχής μιας καθημερινότητας. Τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι και δίνουν μάχες.

 

Τι σε συγκινεί;


* Τα μικρά παιδιά. Τα ανίψια μου πώς μεγαλώνουν. Τα μεγάλα τοπία, εκεί που το μάτι δεν εμποδίζεται να κοιτά. Η τεχνολογία και η επιστήμη πώς δίνουν λύσεις στην Ιατρική. Το «Πάτερσον» του Τζάρμους. Η ανάμνηση του Βίκου Ναχμία.

 

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και
στο θέατρο;


* Θαυμάζω πολύ τους φίλους μου που είναι μέσα στην τέχνη και τη λογοτεχνία, όλους τους φίλους μου. Είναι η τύχη μου.

 

Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;


* Ένα σπίτι σε κτήμα με ξερά χόρτα κι ελιές με θέα απέραντη. Υγεία και ειρήνη.

 

Έχεις ελεύθερο χρόνο και πώς τον αξιοποιείς;


* Μπλέκονται όλα μαζί. Και η δουλειά και ο ελεύθερος χρόνος, τόσο που είναι χαλαρά τα όρια της ζωής και της δουλειάς. Κάνω ό,τι όλοι μάλλον: διαβάζω λίγο, περπατώ, μαθαίνω να μαγειρεύω, βλέπω ταινίες, ρομαντικές κομεντί πολύ.

 

Ποια είναι τα επόμενα θεατρικά σου σχέδια;


* Θα δουλέψω με τον Δημήτρη Καμαρωτό, την Αμαλία Μουτούση και τον Νίκο Φλέσσα στον «Ιππόλυτο» που θα παρουσιαστεί στον «Παρνασσό».

 

Ευτυχισμένες Μέρες

 

Το «θεατρικό άλυτο» του Σάμουελ Μπέκετ, με την Όλια Λαζαρίδου σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου, επιστρέφει στο Bios από 3 Φεβρουαρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Παραγωγή Bios

Πρεμιέρα: Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου

 

"Δεν θέλω μήτε να καθοδηγήσω μήτε να βελτιώσω μήτε να απομακρύνω τους ανθρώπους από την ανία. Θέλω να φέρω την ποίηση στη δραματουργία, μια ποίηση που πέρασε μέσα από το κενό και κάνει μια καινούργια αρχή σε έναν καινούργιο χώρο". | Σ. Μπέκετ

 

Το κείμενο του Μπέκετ γραμμένο στα 1960 παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 και επιστρέφει έκτοτε διαρκώς σε σκηνικά ανεβάσματα σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν ως ένα «θεατρικό άλυτο».

Η Γουίνυ ενταφιασμένη ως επάνω από τη μέση της, στο κέντρο ενός τύμβου είναι το πρώτο θηλυκό θεατρικό προσωπείο του συγγραφέα που εξαντλεί όλες τις συγγραφικές δυνατότητες στην αναζήτηση μιας γλώσσας του Υποκειμένου. Μια φωνή μονολογεί. Αυτή είναι η ελάχιστη μονάδα μέτρησης της ύπαρξης στα κείμενα του Μπέκετ. Η Γουίνυ μονολογεί και διαρκώς αναζητά μια επιβεβαίωση από τον Γουίλυ πως είναι εκεί και την ακούει. Άρα θα υπάρχει. Άρα θα υπάρχουν. Η Γουίνυ και ο Γουίλυ είναι το ποιητικό δίπολο των «Ευτυχισμένων Ημερών» που συνθέτει την ενότητά του μέσα σ’ έναν χώρο επινοημένο από τον συγγραφέα στην προσπάθειά του να αποτυπώσει το πιο τρομερό πράγμα που θα μπορούσε να σου συμβεί. Όμως η Γουίνυ επινοεί διαρκώς τρόπους για να βγάλει τη μέρα της. Κι όταν νιώθει πως η γη τη ρουφά προς τα κάτω εκείνη τραγουδά.

Εικόνα πουλιού που έχουν βαρύνει τα φτερά του.

«Και τώρα;» «Οι λέξεις σ’ εγκαταλείπουν, είναι φορές που κι αυτές ακόμη σ’ εγκαταλείπουν». «Και τώρα; Και τώρα Γουίλυ;». Η Γουίνυ, ελαφριά, αέρινη, πλάσμα εφήμερο του αιθέρα τραγουδά το τραγούδι της χωμένη στη γη ως τη μέση της. Την πρώτη μέρα. Ως το λαιμό τη δεύτερη. Από θέμα σε θέμα με το φόβο του κενού που διαρκώς καραδοκεί. Παύση. Μακρά Παύση. Μέγιστη Παύση. Κάτω από έναν καταραμένο ήλιο ανάγει τη ζωή σε γλώσσα και γέλιο. «Να γελάς τρελά… τάτα και τάτα να γελάς τρελά μέσα στην πιο σκληρή οδύνη». Ποιος ακούει το γλυκό κελαηδισμό του πουλιού; Ο Γουίλυ. «Ποιος Γουίλυ;». Ο δικός της ο Γουίλυ! Οι «Ευτυχισμένες Μέρες», ένα θεατρικό έργο ποιητικής συμμετρίας και ανάπτυξη φούγκας που δεν τελεσφορεί παρά μόνο ως όνειρο φυγής. Ένας ρόλος σπάνιος για να αχνοφέγγει το πρόσωπο της ηθοποιού πίσω από το προσωπείο της Γουίνυ. Η Όλια και η Γουίνυ Μπεκετική διπλοτυπία.

 

* Video trailer

 

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία: Σύλβια Λιούλιου
Δραματουργία: Νίκος Φλέσσας – Σύλβια Λιούλιου
Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Στελλάτου
Ηχητική Σύνθεση: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Φωτογραφίες: Σπύρος Στάβερης
Γιάννης Αναγνώστου

Γουίνυ: Όλια Λαζαρίδου
Γουίλυ: Άγγελος Σκασίλας

 

Πληροφορίες παράστασης


Bios main
Διάρκεια παραστάσεων: Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου έως 9 Απριλίου.
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή
Ώρα έναρξης: 21.00
Τιμή εισιτηρίου: 12 & 10 ευρώ (φοιτητικό)

* Οι φωτογραφίες από τις πρόβες της παράστασης "Ευτυχισμένες Μέρες" είναι του Γιάννη Αναγνώστου

 

* H Σύλβια Λιούλιου είναι σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Αριστούχος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε θεατρολογία στο Royal Holloway University of London (BA Classics and Drama) και υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας. Πραγματοποίησε τις σπουδές της στη σκηνοθεσία στη Royal Academy of Dramatic Art (RADA: ΜΑ Text and Performance) απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση το Σεπτέμβριο του 2010. Από το 2003 έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη και ως υπεύθυνη παραγωγής σε πολλές παραστάσεις. Έχει αρθρογραφήσει για το θέατρο, έχει επιμεληθεί θεατρολογικά εκδόσεις και τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ διδάσκει υποκριτική ως σήμερα. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: «Πελεκάνος» του Όγκουστ Στρίντμπεργκ (2010). Μια παράσταση με δύο άνδρες ηθοποιούς που παίχτηκε για δύο σεζόν στο bios και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο των 46ων Δημητρίων. «Μια Μετέωρη Κυρία» (2011). Performance βασισμένη σε ποίηση της Κικής Δημουλά με τη Ρούλα Πατεράκη. Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του «2ου Low Budget Festival». «Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12» (2012). Μια “θεατρική ανασκαφή” πάνω σε ένα ερειπωμένο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού. Φεστιβάλ Αθηνών, Κτίριο Ε της Πειραιώς 260. «Στο Σπίτι Περιμένοντας τη Βροχή» του Ζαν Λυκ Λαγκάρς (2013). Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Το Low Budget μιλάει Γαλλικά νο2». «Αέρας» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη (2014). ΠΟΛΗ θέατρο. Με τη Ράνια Οικονομίδου και τη Ρένη Πιττακή. Ο «Αίας» του Σοφοκλή αποτελεί τη δεύτερή της συμμετοχή στο Ελληνικό Φεστιβάλ παρουσιάζεται στο θέατρο της Μικρής Επιδαύρου στις 31/7 και 1/8.

Η Σύλβια Λιούλιου έχει συμμετάσχει ως βοηθός σκηνοθέτης, εκτός άλλων, στις παραστάσεις «Ορέστεια» (2016), «Το κουκλόσπιτο» (2016). Σκηνοθέτησε τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ (2016-17) που παρουσιάζονται στο bios με την Όλια Λαζαρίδου.

 

*Δημήτρης Καμαρωτός – Αμαλία Μουτούση

«Ιππόλυτος» Ευριπίδου / Μια υπόθεσις για το μίσος και την ομορφιά, με ηχητικές μάσκες
7-11 ΙΟΥΝ 2017
21:00

 

Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός (πλ. Καρύτση 8, Αθήνα)

 

Το ισχυρό ντουέτο, Δημήτρης Καμαρωτός - Αμαλία Μουτούση, μπαίνουν σε ένα από τα ιστορικά κτήρια της Αθήνας και μας βυθίζουν στην ιστορία της Φαίδρας και του Ιππόλυτου.

Ένα ισχυρό ντουέτο και μια απρόβλεπτη site specific περφόρμανς εκτός Στέγης, σε ένα ιστορικό κτίριο της πόλης. Ένας συνθέτης-ερευνητής του ήχου, ο Δημήτρης Καμαρωτός, και μια αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της σκηνής, η Αμαλία Μουτούση, συναντιούνται με τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, προτείνοντας μια αλλιώτικη εμπειρία θέασης /ακρόασης του αρχαίου δράματος. Η μουσική είναι εδώ μια παράλληλη σύνθεση που συνυπάρχει και αμφισβητεί τη φωνή, ενώ εκκινεί από αυτήν. Πλέγματα ήχου σαν ηχητικές μάσκες, νέες προσωδίες και απροσδόκητες πολυφωνίες γεννιούνται, καθώς ο μουσικός και η ηθοποιός αφηγούνται από κοινού τα πάθη της Φαίδρας και του Ιππόλυτου, βυθίζοντάς μας σε μια ιστορία γεμάτη έρωτα, ομορφιά, μίσος και εκδίκηση.


Συντελεστές

 

Σύλληψη και Ηχητική δραματουργία: Δημήτρης Καμαρωτός
Ερμηνεία: Αμαλία Μουτούση (κείμενο), Δημήτρης Καμαρωτός (μουσική)
Μετάφραση: Νίκος Φλέσσας
Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη
Φωτισμός: Γιάννης Δρακουλαράκος
Συνεργάτις σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου
Εκτέλεση παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη