Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Εύα Σιμάτου, ένα από τα αξιεραστότερα πλάσματα που "εδημιούργησεν η φύσις"…

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Έχει ταλέντο και το σέβεται. Προσφέρει σ' αυτό τον ελεύθερο χρόνο της, την κοσμικότητα, τη ματαιότητα. Ζει. Νιώθει. Εργάζεται. Δεν δίνει η ζωή δίχως έρωτα την ευτυχία. Δίχως δημιουργία. Δίχως υπερηφάνεια. Δίχως εκτίμηση και συνειδητοποίηση του σώματος και των πολλών δυνατοτήτων του. Από γερό μυαλό γεννιέται η εκπλήρωση. Η Εύα Σιμάτου είναι έξυπνη, καλλιεργημένη και με δυνατότητες μιας σοφής ενσυναίσθησης. Ωραία γυναίκα, εκλεπτυσμένη, ταξιδεμένη. Χαίρεται με τις φυσικές της ικανότητες και χαιρόμαστε μαζί της. Κάνει τέχνη ακούγοντας και εκφράζοντας την εσωτερική της φωνή, αναγνωρίζει τα θέλω της και χαράσσει το δικό της δρόμο. Βιώνει ικανοποίηση με την αρμονία της βαθιάς φωνής, τη χρήση των λεπτών χεριών, της πλαστικότητας του σώματός της. Πέρυσι την είχαμε θαυμάσει στην παράσταση «Η Τσερλίνε και το Σπίτι των Κυνηγών» του Hermann Broch, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού. Ως Μελίττα κουβαλούσε στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας όλη την ανθρώπινη ευθραυστότητα, την απώλεια, την τραγικότητα του θύματος. Πιο πριν στο «Ιnnerview» του Αλέξη Σταμάτη ήταν μια σχεδόν κινηματογραφική φιγούρα, δημοσιογράφος - καταλύτης, σύγχρονη και δυναμική, που «έγραφε» εξαιρετικά και έμενε με αδρές γραμμές ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του θεατή. Την έχουμε επίσης απολαύσει ως Βαβυλώνα στην παράσταση «Αυτοκρατορία» του Γιώργου Βέλτσου, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, μια παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Πιο πριν στον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ, στο «Χάι Αμέρικα», στον «Τίτο Ανδρόνικο», στα «Όνειρα», στη «Σπασμένη καρδιά». Πάντα χάρμα οφθαλμών. Ασυναγώνιστα σαγηνευτική. Φέτος υποδύεται έναν ακόμα αξιοζήλευτο ρόλο, τη Χαρίκλεια, στον «Εξηνταβελόνη» του λόγιου Κωνσταντίνου Οικονόμου, που παίζεται στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Πρόκειται για μια διασκευή του «Φιλάργυρου» του Μολιέρου, γραμμένη το 2016 και προσαρμοσμένη στην κοινωνική ζωή της Σμύρνης την προεπαναστατική περίοδο του νεοελληνικού διαφωτισμού. Μία όμορφη νέα («πλασμένη δια να εμπνέη τον έρωτα εις όλους όσοι την βλέπουν. Αξιεραστότερον πλάσμα δεν εδημιούργησεν η φύσις…») είναι στην παράσταση η Εύα Σιμάτου. Ένα κορίτσι που μένει με τη φιλάσθενη μητέρα του και τη φροντίζει. Μάνα και κόρη ζουν σε δυσχερείς οικονομικά συνθήκες. Την ερωτεύεται παράφορα ο γιος του "Φιλάργυρου/Εξηνταβελόνη", ο Κλεάνθης, αλλά ταυτόχρονα και ο πατέρας του, ο οποίος επιθυμεί διακαώς να την παντρευτεί και σχεδιάζει να την πάρει με προξενιό. Ο «Εξηνταβελόνης» είναι ένας χαρακτήρας που νοσεί, πάσχει από την ασθένεια του χρήματος. Η ίδια μάχεται με όλες τις δυνάμεις και τις ικανότητές της να οδηγήσει τη ζωή της και την τύχη της εκεί που θέλει εκείνη, δηλαδή στην αγκαλιά του νέου, του Κλεάνθη. Δεν θέλω να σας αποκαλύψω τα μυστικά του έργου αλλά νομίζω πως τα καταφέρνει. Πρόκειται για μια ηρωίδα οξυδερκή, μαχητική και φιλελεύθερη. Την Εύα τη συνάντησα ξανά πρόσφατα, στον εορτασμό των τριάντα χρόνων του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, όταν και κανονίσαμε τα διαδικαστικά αυτής της συνέντευξης. Της δεύτερης που μου παραχωρεί. Παρατηρώντας την έβλεπα στο πρόσωπό της να καθρεφτίζεται μια ανείπωτη ηρεμία και γλυκύτητα. Η έμφυτη ευγένειά της και η αξιοπρεπής χάρη της την έκαναν γρήγορα δημοφιλή στο περιβάλλον και σε κάθε περιβάλλον. Θηλυκή, χαρισματική, στιβαρή, εντυπωσιακή και αποφασιστική σαν αμαζόνα. Σκεπτόμουν πόσους ρόλους θα μπορούσε να ερμηνεύσει, κωμικούς και δραματικούς. Γιατί το πλάσμα αυτό είναι αναμφισβήτητα ένας ζωηρός νους με κωμική φλέβα, σοβαρή παιδεία και -ως ηθοποιός- γνώση της ανθρώπινης φύσης. Είναι γεμάτη από ζωή. Κι αυτό το δίνει στη σκηνή. Ζωή! Τίποτα λιγότερο. Κι αυτό είναι τέχνη.

 

Διαβάστε τη συνέντευξη.


Φωτογραφίες: Αντιγόνη Κουράκου

 

Εύα, μίλησέ μας για τον «Εξηνταβελόνη» του Κωνσταντίνου Οικονόμου, το έργο στο οποίο παίζεις στο Εθνικό Θέατρο.

 

* «Ο Εξηνταβελόνης» του Κωνσταντίνου Οικονόμου είναι μια απόδοση του περίφημου «Φιλάργυρου» του Μολιέρου. Ο συγγραφέας, το μεταφράζει το 1816, την περίοδο του νεοελληνικού διαφωτισμού και τοποθετεί τη δράση στη Σμύρνη των αρχών του 19ου αιώνα.

 

Πώς εξελίσσεται η πλοκή;

 

* Η πλοκή εκτυλίσσεται με άξονα το χαρακτήρα του «Εξηνταβελόνη», που είναι άρρωστος με το χρήμα και τρομερά σπαγκοραμμένος. Ο πλούσιος χήρος όχι μόνο στερεί από τα παιδιά και τους υπηρέτες του ακόμα και το φαγητό, αλλά επινοεί τους πιο απίθανους τρόπους για να κάνει οικονομία. Έρχεται η στιγμή όμως που ο ίδιος ερωτεύεται την όμορφη πλην πτωχή Χαρίκλεια και θέλει να την παντρευτεί. Σκαρφίζεται τους πιο εξωφρενικούς και αταίριαστους γάμους για τα παιδιά του, προκειμένου να γλιτώσει την προίκα τους και τους ανακοινώνει την πρόθεσή του για το δικό του γάμο. Ωστόσο τα παιδιά του έχουν τα δικά τους σχέδια…

 

Ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές με τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου;

 

* Ο "Εξηνταβελόνης" είναι ουσιαστικά πιστή μετάφραση του "Φιλάργυρου" του Μολιέρου με την προσθήκη τριών σκηνών. Η ιδιαιτερότητά του έργου μας είναι ότι πρόκειται για μια μετάφραση του 1816 και το κείμενο αποδίδεται στην καθαρεύουσα, ενώ ταυτόχρονα ο Οικονόμου χρησιμοποιεί πολλά γλωσσικά ιδιώματα της εποχής σε κάποιους από τους χαρακτήρες. Επίσης, έχουν αλλάξει τα ονόματα των χαρακτήρων και ο τόπος της δράσης, η οποία μεταφέρεται στη Σμύρνη του 19ου αιώνα.

 

Ποιος είναι ο ρόλος σου και ποια τα χαρακτηριστικά του;

 

* Υποδύομαι τη Χαρίκλεια, μία όμορφη νέα «πλασμένη δια να εμπνέη τον έρωτα εις όλους όσοι την βλέπουν. Αξιεραστότερον πλάσμα δεν εδημιούργησεν η φύσις…». Είναι ένα πλάσμα που μένει με την άρρωστη μητέρα της και τη φροντίζει. Μάνα και κόρη ζουν σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Την ερωτεύεται παράφορα ο γιος του Φιλάργυρου/Εξηνταβελόνη, Κλεάνθης, αλλά ταυτόχρονα και ο πατέρας του που θέλει να την παντρευτεί και σχεδιάζει να την πάρει με προξενιό. Η ίδια μάχεται με τις δυνάμεις της και με τις ικανότητές της, να οδηγήσει τη ζωή της και την τύχη της εκεί που θέλει εκείνη, δηλαδή στην αγκαλιά του Κλεάνθη. Θα τη χαρακτήριζα λοιπόν οξυδερκή, μαχητική και φιλελεύθερη.

 

Ποια κοινά έχει το έργο με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

 

* Τη δύναμη του χρήματος και τους συμβιβασμούς εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας. Την ανάγκη του δανεισμού και τις εξαρτήσεις -στη Σμύρνη άνθιζε η τοκογλυφία και ένα μεγαλο ποσοστό συνταξιούχων έβγαζε επιπλέον εισόδημα δανείζοντας συστηματικά ένα ποσό της σύνταξής του. Ήταν λοιπόν «συνετό» προκειμένου να διαφυλάξει κανείς, αλλά και να αυξήσει την περιουσία του ή το εισόδημά του, να γίνεται ο ίδιος δανειστής.

 

Ο «Εξηνταβελόνης» είναι απλώς ένας άνθρωπος που πάσχει από κάποια εμμονή ή κάτι περισσότερο;

 

* Είναι ένας άνθρωπος που τον καθορίζει η φιλαργυρία ως μια μορφή ασθένειας και που επηρεάζει όλο το φάσμα της ζωής του, αφού χρησιμοποιεί το χρήμα για να ελέγχει και να χειραγωγεί τους γύρω του. Επίσης, το χρήμα λειτουργεί γι’ αυτόν ως μέσο αυτοπροσδιορισμού και αυτοεκτίμησης. Πίσω από αυτό κρύβει την προσωπική και τη συναισθηματική του ένδεια.

 

Εκτός από τα χρήματα, τι άλλο στερεί από την οικογένειά του ο Εξηνταβελόνης;

 

* Την αγάπη, τη στοργή, τη γενναιοδωρία, τις διασκεδάσεις, την εγγύτητα, τις όμορφες στιγμές και κύρια την ελευθερία τους. Όλα αυτά τα στερεί πρώτα από τον εαυτό του και έπειτα από τους δικούς του ανθρώπους, αφού έχει μάθει να ζει ως σκλάβος της «κασέλας» του, συσσωρεύοντας ψυχαναγκαστικά τον πλούτο.

 

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τη Λίλλυ Μελεμέ και πώς θα την περιέγραφες ως σκηνοθέτιδα;

 

* Πολύ καλή. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με τη Λίλλυ (Σ.σ.: Στο «Ιnnerview» του Αλέξη Σταμάτη). Έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στους ηθοποιούς που επιλέγει και τους δίνει απόλυτη ελευθερία στις πρόβες. Προσωπικά μου αρέσει πολύ αυτός ο δρόμος, γιατί νιώθω συνδημιουργός.

 

Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σου, το άλλο μισό του ηθοποιού επί σκηνής;

 

* Ο συμπαίκτης του.

 

Η τέχνη τι μπορεί να αλλάξει στις μέρες μας;

 

* Τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας.

 

Τι υπάρχει πάντα στο καμαρίνι σου;

 

* Κάτι «γλυκό».

 

Τι κάνεις τα τελευταία δευτερόλεπτα, λίγο πριν βγεις στη σκηνή;

 

* Προσπαθώ να «αδειάσω» για να μπορώ να εισπράξω με όλες μου τις αισθήσεις ό,τι πρόκειται να συμβεί πάνω στη σκηνή.

 

Τι σημαίνει ελευθερία για σένα;

 

* Να ζει κανείς ακούγοντας και εκφράζοντας την εσωτερική του φωνή, να αναγνωρίζει τα θέλω του και να χαράζει το δικό του δρόμο.

 

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή σου;

 

* Ο έρωτας.

 

Τι σου φέρνει δάκρυα στα μάτια;

 

* Η τρυφερότητα, η καλοσύνη, η αγάπη, η ομορφιά.

 

Τι σε κάνει να γελάς αυθόρμητα;

 

* Κάτι παράδοξο, απρόβλεπτο και αναπάντεχο.

 

Ποια ασχολία σε ξεκουράζει, όταν δεν εργάζεσαι;

 

* Το σινεμά, το διάβασμα, οι βόλτες, τα ταξίδια, η επαφή με φίλους.

 

Τι άλλο να περιμένουμε καλλιτεχνικά από σένα τη φετινή σεζόν;

 

* «Ο Εξηνταβελόνης» θα παίζεται έως τις 12 Μαρτίου 2017 στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Τα επόμενα σχέδια προγραμματίζονται τώρα, οπότε επιφυλάσσομαι.

 

Ανυπομονούμε για τα νέα από τη Μιράντα και τα άλλα κατοικίδιά σου! Θα μας τα πεις;

 

* Τη στιγμή αυτή που μιλάμε, η Μιράντα απολαμβάνει στο ζεστό μαξιλάρι της τις νιφάδες χιονιού που πέφτουν πίσω απ’ το τζάμι.

 

Ευχαριστώ πολύ!

 

* Κι εγώ ευχαριστώ πολύ!

 

* Το catisart.gr ευχαριστεί την Αντιγόνη Κουράκου για την παραχώρηση των φωτογραφικών πορτρέτων.

 

H Εύα Σιμάτου με την Αμαλία Αρσένη (αριστερά) στον "Εξηνταβελόνη" του Κωνσταντίνου Οικονόμου. Εθνικό Θέατρο, σκηνοθεσία Λίλλυς ΜελεμέH Εύα Σιμάτου με την Αμαλία Αρσένη (αριστερά) στον "Εξηνταβελόνη" του Κωνσταντίνου Οικονόμου. Εθνικό Θέατρο, σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ