Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Νίκος Καρδώνης, πρίγκιπας και χελιδόνι

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Ένας έξυπνος μαθητής, ένας απαιτητικός καλλιτέχνης, που αναζητά ασταμάτητα τις αιτίες και τη βαθιά ουσία του επαγγέλματος του ηθοποιού είναι ο Νίκος Καρδώνης. Από τους υποκριτές εκείνους που ο νους, το σώμα και το συναίσθημα καταφέρνουν να εκφραστούν αληθινά στο εδώ και στο τώρα, στο αέναο παρόν της σκηνής. Ένα αγνό, ειλικρινές και ώριμο παιδί που θριαμβεύει πάνω στο σανίδι. Μεγαλωμένος μαγικά ανάμεσα σε ανθρώπους των θαλασσών και της πολιτισμένης πνοής, με ανέμελα παιχνίδια στις αλάνες, με την ευγένεια των δημοτικών τραγουδιών και των παραλογών, με μυθικά για άλλους ταξίδια σε ωκεανούς, διαμόρφωσε μια προσωπικότητα που βασίζεται στην πρωτοπορία, την παράδοση, την τόλμη και τη φαντασία. Εξελίχτηκε -μέσω της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου (2001-2008) με δάσκαλο τον Στάθη Λιβαθινό- σε βιρτουόζο ηθοποιό, βιρτουόζο καλλιτέχνη, στοχαστή του θεάτρου και προσφάτως σε… ενδυματολόγο. Έχει παίξει σχεδόν τα πάντα, από Σαίξπηρ μέχρι «Ιλιάδα», από Τόνι Κούσνερ μέχρι Ντοστογιέφσκι, από Μπομαρσέ μέχρι Μπίχνερ, Γκόγκολ, Αριστοφάνη, Στρίντμπεργκ, Μολιέρο, Βιντσέντζο Κορνάρο, Ευριπίδη, Λερμόντοβ και Ρέππα - Παπαθανασίου... Έχει εμφανιστεί στα σπουδαιότερα θέατρα και στις μεγαλύτερες σκηνές σε Χιλή, Καναδά, Ολλανδία, Ισπανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Κύπρο και συνεχίζει σαρωτικός. Υπήρξε νικητής του βραβείου «Δημήτρης Χορν» το 2005 με την παράσταση «Αυτό που δεν τελειώνει». Είναι μια σπάνια, σχεδόν μοναδική, περίπτωση δημιουργού, ο οποίος εξερευνά και προεκτείνει τις δυνατότητές του, αξιοποιώντας πλήρως τα ταλέντα του. Μέσα σ’ όλα αυτά η σχέση του με τα εικαστικά είναι μία από τις λιγότερο φωτισμένες περιοχές της δημιουργίας του. Τις ώρες που δεν κατακτά με την εκρηκτικότητά του το θεατρικό κοινό και τα κινηματογραφικά πλατό, σκύβει πάνω από τη συλλογή με τις κούκλες του. Από παιδί πειραματιζόταν με δραματικές εικαστικές παρεμβάσεις στις κούκλες των κοριτσιών της οικογένειας, δράση που είχε ως αποτέλεσμα τη φυγάδευσή τους σε ντουλάπες και πατάρια σε μια ύστατη προσπάθεια διάσωσής τους. Σήμερα, ελεύθερος πια, έχει αναστήσει με τα χρυσά του δάχτυλα περίπου 80 κακοποιημένες αισθητικά barbie. Οι κούκλες αυτές έγιναν οι «μικρές κυρίες» του και εκτέθηκαν με επιτυχία στο κοινό, ακολουθώντας μια νέα σταδιοδρομία και κυρίως αποκτώντας μια νέα, άδολη ψυχή. Φέτος παίρνει μέρος στα γυρίσματα της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή για τον Νίκο Καζαντζάκη, υποδυόμενος τον μεγάλο μας λυρικό Άγγελο Σικελιανό («Ήταν θεός; Ήταν άνθρωπος; Πού να το ξέρεις…»). Επίσης πρωταγωνιστεί στον «Ευτυχισμένο πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ, που παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη. Πρίγκιπας της σκηνής και ο ίδιος, ωστόσο εδώ κρατά το ρόλο του μικρού χελιδονιού που κουρνιάζει στα πόδια του Πρίγκιπα, και γίνεται ο πολύτιμος σύμμαχός του. Όπως μας εξηγεί, το χελιδόνι γι' αυτόν είναι "ένας έφηβος που με το θράσος των νιάτων κολυμπάει στα βαθιά και γεύεται την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Στην πορεία του ταξιδιού ενηλικιώνεται ανακαλύπτοντας έννοιες όπως η φιλία, η αγάπη, η αυτοθυσία και η προσφορά με τίμημα το θάνατο". Ο Νίκος δεν παίζει, χαράζει. Δεν μας ευφραίνει απλώς. Χρησμοδοτεί. Με κάθε του ρόλο μάς φέρνει ένα άγγελμα -πότε δραματικό και πότε χαρμόσυνο— μα πάντα άγγελμα. Θα μπορούσαμε να τον αποκαλέσουμε και Διόνυσο ή Ορφέα γιατί και αυτά τα ονόματα θα του ταίριαζαν, ωστόσο διαβάστε αυτά που αποκαλύπτει στο cat is art, για τη ζωή του, τις απόψεις του και τη σταδιοδρομία του.

 

Ακολουθεί η συνέντευξη.

 

 

Νίκο, γεννήθηκες στο Ρόδο. Ποιες είναι οι πιο όμορφες αναμνήσεις που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια;


* Ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος σε φορτηγά καράβια. Όποτε ήταν εύκολο, η μαμά κι εγώ τον ακολουθούσαμε. Έχω κρατήσει κάποιες μαγικές εικόνες από αυτά τα ταξίδια. Μια φάλαινα στη μέση του ωκεανού, το ψάρεμα των χελιών, η τούρτα γενεθλίων και τα κεράκια φτιαγμένα από σπάγκο και το κόκκινο περιτύλιγμα του τυριού που μου έφτιανε ο μάγειρας, τα ντουλάπια της καμπίνας του μπαμπά που με περίμεναν πάντα γεμάτα με σοκολάτες και καραμέλες. Θυμάμαι ακόμα τη γιαγιά μου με πολλή γλύκα να μου λέει το «Της λυγερή και του Χάρου» και πάντα απορούσα πώς θυμόταν τόσα λόγια. Ευτυχώς είμαι παιδί που έπαιξε στις αλάνες και νιώθω ευλογημένος που έχω ακόμα τις ουλές στα γόνατά μου από τα πεσίματα στο κυνηγητό.


Με το θέατρο πότε ήρθες για πρώτη φορά σε επαφή και πώς αποφάσισες να στραφείς στην ηθοποιία;


* Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν στο σχολείο όταν πρωτόπαιξα έναν παπά στο βουκολικό δράμα «Να ζει το Μεσολόγγι». Από ’κείνη τη στιγμή τρύπωσε ένα «σκουληκάκι». Στη συνέχεια σπούδασα ελεύθερο σχέδιο και σχέδιο μόδας, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν με εξέφραζε απόλυτα. Έτσι λοιπόν ένα καλοκαίρι προετοιμάστηκα κρυφά από την οικογένειά μου κι όταν πέρασα -ευτυχώς με την πρώτη- στις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, το ανακοίνωσα στους γονείς μου οι οποίοι το δέχθηκαν φυσιολογικά.

 

Έχεις σπουδάσει, εκτός των άλλων, λοιπόν, σχεδιασμό ρούχου/ μόδα/ ενδυματολογία. Ταλαντεύτηκες ποτέ ανάμεσα σε αυτή την τέχνη και την υποκριτική;


* Το θέατρο πάντα έβγαινε νικητής στις επιλογές μου. Έχουμε μια πιστή σχέση εδώ και 20 χρόνια. Επειδή πιστεύω ότι όλες οι τέχνες συναντιούνται, οι γνώσεις μου στη ζωγραφική με βοήθησαν αρκετά στο θέατρο.


Ποιοι υπήρξαν οι αγαπημένοι σου δάσκαλοι;


* Στη Σχολή ευτύχησα να έχω δασκάλα την Ταμίλα Κουλίεβα, η οποία εκείνο τον καιρό είχε πρωτοέρθει από τη Μόσχα συστήνοντάς μας τη μέθοδο του Μιχαήλ Τσέχωφ. Μια όαση. Από αυτήν άρχισα να υποψιάζομαι τι σημαίνει θέατρο ουσίας.

 

Πώς θα χαρακτήριζες τους καλλιτέχνες της γενιάς σου;


* Τους καλλιτέχνες της γενιάς μου θα τους χαρακτήριζα νησίδες στον ωκεανό. Λαμπρές περιπτώσεις νέων ηθοποιών που δεν έχουν βρει ακόμα πού ανήκουν.

Είσαι επί πολλά χρόνια μέλος της θεατρικής ομάδας του Στάθη Λιβαθινού. Τι έχεις αποκομίσει από την εμπειρία αυτή;


* Το πραγματικό σχολείο για μένα ήταν τα χρόνια της Πειραματικής Σκηνής στο Εθνικό Θέατρο (2001-2008). Εκεί συναντήθηκα με άλλους εξαίρετους ηθοποιούς και ζούσαμε ένα συνεχή δημιουργικό οργασμό. Έμαθα την επιστημονική πλευρά του θεάτρου με συγκεκριμένη μέθοδο και κώδικα επικοινωνίας.

 

Τι έχεις να πεις για τον δάσκαλό σου και σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό;


* Ο Λιβαθινός με είδε στην «Άτακτη τάξη» της Ασπασίας Κράλλη και μου πρότεινε την επόμενη χρονιά να συμμετάσχω στην παράσταση «Φρεναπάτη» του Τόνι Κούσνερ. Αυτό ήταν. Έτσι ξεκίνησε το υπέροχο ταξίδι. Ο Λιβαθινός είναι επιστήμονας στο αντικείμενό του. Ο ηθοποιός γι' αυτόν είναι συνδημιουργός και όχι εκτελεστικό όργανο. Έχει την ικανότητα να δημιουργεί ανσάμπλ ηθοποιών, μια «οικογένεια ηθοποιών» που μιλούν κοινή γλώσσα πάνω στη σκηνή.


Έχεις παίξει σε πολλές μεγάλες παραστάσεις των τελευταίων ετών, όπως το «Αγάπης αγώνας άγονος» και ο «Ηλίθιος». Υπάρχει «αγάπης αγώνας άγονος»;


* Στο «Αγάπης αγώνας άγονος» μιλάμε για τον έρωτα κυρίως. Στον έρωτα βασανίζεται περισσότερο ο ένας από τους δύο. Ο έρωτας είναι σκοτεινό συναίσθημα και εμπεριέχει πολλούς μικρούς θανάτους. Σοφό το λαϊκό άσμα «Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω».

 

Γιατί πάντοτε θεωρείται «ηλίθιος» ο αγνός και άδολος άνθρωπος;


* Ποτέ οι άνθρωποι δεν δέχονται κατάμουτρα την πικρή αλήθεια κι είναι μοιραίο να αποστρέφονται ανθρώπους με παιδική σχεδόν ειλικρίνεια.


Πρωταγωνίστησες στην επική «Ιλιάδα» του Στάθη Λιβαθινού, κρατώντας το ρόλο του Μενέλαου. Ποιος είναι σήμερα ήρωας και τι σημαίνει ηρωισμός, δύο έννοιες με τις οποίες καταπιάνεται η «Ιλιάδα»;


* Ηρωισμός στις μέρες μας θα μπορούσε να θεωρηθεί η πίστη σε κάποιες αξίες που έμαθες από την οικογένειά σου και να μην προδώσεις τα ιδανικά σου. Να μην ντρέπεσαι το βράδυ γι’ αυτά που έκανες τη μέρα.

 

Πόση καταστροφή και πόσο θυμό μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος;


* Ο άνθρωπος είναι πανίσχυρο ον. Μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη είναι η ελπίδα.

Τι έχεις να θυμηθείς από τις παραστάσεις και τη μεγάλη περιοδεία της «Ιλιάδας»;


* Αυτό που θυμάμαι από τη μεγάλη περιοδεία της «Ιλιάδας» είναι καταρχήν η μεγάλη αποδοχή του κοινού εδώ και στο εξωτερικό. Είναι συγκινητικό πώς ο λόγος του Ομήρου μπορεί να διεγείρει τις αισθήσεις του σύγχρονου θεατή. Επίσης έχω να θυμάμαι όλα αυτά τα μαγικά μέρη με τις διαφορετικές κουλτούρες: Χιλή, Καναδάς, Ολλανδία, Ισπανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Κύπρος… Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια.

 

Πέρυσι επιμελήθηκες τα πολύ ωραία κοστούμια της παράστασης «Οδός Ολύμπου 12». Επρόκειτο για μια παράσταση βασισμένη στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου. Τι στοιχεία αναζήτησες προκειμένου να καταλήξεις στη μορφή τους και να πραγματώσεις το όραμα του σκηνοθέτη Βασίλη Ανδρέου;


* Με ενδιέφερε να αποτυπώσω στα κοστούμια της παράστασης αυτό που εμπεριέχει ο τίτλος της: «Οδός Ολύμπου». Το μικροαστικό στοιχείο της δεκαετίας του ’80 συνδυασμένο με το θεϊκό. Σαν να κατέβηκαν οι θεοί του Ολύμπου στο Μοναστηράκι και μπερδεύτηκαν με τους κοινούς θνητούς.

Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας», του Όσκαρ Ουάιλντ, υποδύεσαι ένα μικρό χελιδόνι που κουρνιάζει στα πόδια του αγάλματος του πρίγκιπα, και σ’ αυτό ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας βρίσκει επιτέλους τον πολύτιμο σύμμαχό του. Τι έχεις να μας πεις για τον ιδιαίτερο αυτό ρόλο;


* Αν θα μπορούσαμε να βρούμε κάποιες αναφορές από τη ζωή, το χελιδόνι θα ήταν ένας έφηβος που με το θράσος των νιάτων κολυμπάει στα βαθιά και γεύεται την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Στην πορεία του ταξιδιού ενηλικιώνεται ανακαλύπτοντας έννοιες όπως η φιλία, η αγάπη, η αυτοθυσία και η προσφορά με τίμημα το θάνατο.

 

Η παράσταση απευθύνεται και σε νεαρής ηλικίας κοινό. Είναι μεγαλύτερη η ευθύνη να δημιουργείς όταν γνωρίζεις πως ανάμεσα στο κοινό βρίσκονται και παιδιά;


* Η ευθύνη είναι σαφώς μεγαλύτερη όταν έχεις να κάνεις και με παιδιά γιατί αυτοί είναι οι μελλοντικοί θεατές. Τους μυείς στο μαγικό κόσμο του θεάτρου και μοιραία στη ζωή. Δεν θα θέλαμε με τίποτα αυτές οι πρώτες εμπειρίες να είναι τραυματικές.

Στη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Νίκο Καζαντζάκη κρατάς το ρόλο του Άγγελου Σικελιανού. Μάλιστα έγιναν και γυρίσματα στο σπίτι του Σικελιανού στη Σαλαμίνα. Πώς θα περιέγραφες το ρόλο σου;


* Άγγελος Σικελιανός. Τι να πει κανείς γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Πώς να περιγράψεις τον αέρα, τη θάλασσα, τη φωτιά. Μια τέτοια περίπτωση είναι κι αυτός. Παιδί και δαίμονας μαζί. Η προσωπικότητά του, είναι πιο έντονη από το ίδιο του το έργο. Πίστευε πως μπορούσε να αναστήσει νεκρούς.

 

Καθότι η σχέση μεταξύ των δύο ήταν μνημειώδης -φιλική αλλά και ταραχώδης- ποιο ήταν το δικό σου κλειδί για να προσεγγίσεις το ρόλο;


* Θα ήταν αστείο να καταφύγω σε πιστή απεικόνιση και βαρετό στη διαδικασία. Εμπνεύστηκα από κάποιες φωτογραφίες και κάποιες αφηγήσεις των άλλων που τον έδειχναν ένα θεό επί της γης. Ένας πρίγκιπας ακόμα κι όταν στεκόταν στην ουρά για το συσσίτιο στην περίοδο της Κατοχής. Δεν ξέρεις πότε λέει αλήθεια και πότε ψέματα. Είναι απρόβλεπτος γητευτής, επικίνδυνος και συνάμα οικείος.

Υπήρξες νικητής του βραβείου «Δημήτρης Χορν» το 2005 με την παράσταση «Αυτό που δεν τελειώνει», δραματοποιημένη ποίηση του 20ου αιώνα σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Πόσο βαρύς είναι ο «σταυρός του Χορν»;


* Ο «σταυρός του Χορν» ήταν απλά μια αναγνώριση στη θεατρική συντεχνία και ένα φιλικό σκούντημα στην πλάτη για να συνεχίσω με το ίδιο πάθος τη δουλειά μου. Η μητέρα μου αγχώθηκε πιο πολύ κι έτσι τον φύλαξε στο boidoir της για έναν χρόνο μέχρι να τον δώσω στον επόμενο, που ήταν ο Κώστας Γάκης.

 

Πρόσφατα έκανες μια ιδιαίτερα επιτυχημένη έκθεση με κούκλες που έχεις φιλοτεχνήσει ο ίδιος. Η συλλογή σου λεγόταν «Μικρές Κυρίες», αντλώντας από τον τίτλο του μυθιστορήματος της Αμερικανίδας συγγραφέως Louisa May Alcott (1832-1888) «Little Women». Πόσο εύκολα σου αποκαλύπτεται η ψυχή μιας κούκλας;


* Θα δανειστώ ένα απόσπασμα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε (1875- 1926) από ένα κείμενό του: «Μονάχα εσύ ψυχή της κούκλας, μόνο για σένα δεν γινότανε κανένας να πει που αλήθεια ήσουν». Καμία κούκλα από αυτές που έφτιαξα δεν μου άνοιξε την ψυχή της. Πάντα στέκονταν απέναντί μου με ένα αινιγματικό χαμόγελο και μια μικρή δόση εμπαιγμού.

 

Ποια είναι η προσωπική σου ιστορία με τις κούκλες; Πόσο παλιά αγάπη είναι;


* Η προσωπική μου επαφή με τις κούκλες ξεκινά από τα παιδικά μου χρόνια. Πάντα έκανα δραματικές εικαστικές παρεμβάσεις στις κούκλες των κοριτσιών με αποτέλεσμα να φυγαδεύονται σε ντουλάπες και πατάρια.

 

Η ενασχόληση με τις κούκλες είναι ένα παιχνίδι που συνιστά απελευθέρωση. Πώς εμπνεύστηκες τη συγκεκριμένη ιδέα;


* Δεν θα ’λεγα ότι εμπνεύστηκα από κάπου συγκεκριμένα, απλά ήθελα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία σε όλες αυτές τις κακοποιημένες αισθητικά barbie θέλοντας να τις εξαφανίσω κάθε κακόγουστο χαρακτηριστικό. Σαν να ξεκινούν μια νέα ζωή με καθαρή ψυχή.


Πόσες κούκλες «Μπάρμπι» έχεις… ξαναδημιουργήσει μέχρι τώρα;


* Έχω αναστήσει περίπου 80 κούκλες και συνεχίζω.

Μέσα στο 2017 τι άλλο πρόκειται να δούμε από σένα;


* Θα συνεχίσω τις παραστάσεις του «Ευτυχισμένου Πρίγκιπα» και τα γυρίσματα με τον Γιάννη Σμαραγδή.

 

Βλέπεις να αλλάζει κάτι στο ελληνικό θέατρο;


* Μέχρι τώρα όχι, αλλά με τη νέα γενιά είμαι αρκετά αισιόδοξος. Το θέατρο είναι θέμα παιδείας και πρέπει να επαναπροσδιοριστεί από τη ρίζα του.


Το θέατρο θα συνεχίσει να υπάρχει για πάντα και γιατί;


* Το θέατρο υπήρχε και θα υπάρχει πάντα γιατί είναι μια τέχνη παρηγορητική και αφυπνίζει συνειδήσεις.

 

Η αίσθηση της φιλίας πόσο επηρεάζει μια θεατρική δουλειά;


* Αν και δεν είναι βασική προϋπόθεση, όταν συμβαίνει είναι ευτυχής συγκυρία. Η κοινή βιογραφία αφήνει το σημάδι της και στη σκηνή.


Οι νέοι σκηνοθέτες αξιοποιούν γόνιμα τις νέες τάσεις στο θέατρο;


* Όχι πάντα. Πιστεύω ότι δεν είναι χωνευμένες κάποιες έννοιες ακόμα. Υπάρχει γενικά ένα άγχος να τετραγωνιστεί ο κύκλος και χάνεται η ουσία, με αποτέλεσμα να κόβεται το νήμα της ιστορίας που είναι το βασικό ζητούμενο.


Γιατί τόσα πολλά θέατρα στην Αθήνα, κατά τη γνώμη σου;


* Η ιστορία δείχνει ότι σε περιόδους κρίσης η τέχνη ανθεί.

Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στη ζωή σου και γενικά στη ζωή, κατά τη γνώμη σου;


* Λυπάμαι τους ανθρώπους χωρίς χιούμορ, από το χιούμορ μπορείς να καταλάβεις και την ευστροφία του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες με μια δόση χιούμορ. Πολλές φορές μπερδεύουμε το χιούμορ με την πλάκα. Αυτό είναι αποτέλεσμα διαφορετικής αισθητικής.


Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;


* Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι είναι ο «χειρουργός» της ανθρώπινης ψυχής. Επίσης λατρεύω τoν Νικολάι Γκόγκολ, για τα ανθρώπινα πορτρέτα του. Aπό τη ζωγραφική λατρεύω τον Μαρκ Σαγκάλ, γιατί είναι παραμυθάς και τον Μικελάντζελο για τον ζωώδη ερωτισμό του. Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι το απόλυτο ίνδαλμά μου. Στο θέατρο μού κεντρίζουν το ενδιαφέρον οι ηθοποιοί που είναι στα όρια της παρεκτροπής. Αυτοί που φλέγονται μέχρι το μικρό τους δαχτυλάκι.

Τι θεωρείς πιο σημαντικό, την εικόνα που δείχνεις στους άλλους ή την εικόνα προς τον ίδιο σου τον εαυτό;


* Όταν ήμουν πιο μικρός με αφορούσε πολύ η γνώμη των άλλων, με αποτέλεσμα να χάσω λίγο τον εαυτό μου θέλοντας να δείχνω ένα αρεστό πρόσωπο για τους γύρω μου. Σιγά σιγά αυτό άλλαξε με τα χρόνια. Τώρα μπορώ να γίνω καλύτερος θεατής του εαυτού μου, να συμφιλιωθώ με τα άσχημά μου και να με αγαπήσω πιο πολύ.

 

Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;


* Δεν κάνω όνειρα ποτέ για το μέλλον. Θέλω απλά η κάθε μου μέρα να είναι ενδιαφέρουσα και δημιουργική και οι άμεσα κοντινοί μου άνθρωποι να είναι καλά.


Ποιον ήρωα του αρχαίου δράματος θα ήθελες να υποδυθείς;


* Δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους επιθυμίες αλλά αν μου δινόταν η ευκαιρία θα ήθελα να παίξω τον Διόνυσο από τις «Βάκχες».


Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;


* Τα ζώα τα λατρεύω. Μπορείς να πάρεις μεγάλα μαθήματα ζωής αν τα παρατηρήσεις. Θα ήθελα πολύ να έχω ένα σκυλάκι αλλά η καθημερινότητά μου δεν το επιτρέπει.

 

* Οι φωτογραφίες είναι του catisart.gr