Έχει τον ήλιο στην καρδιά και τριαντάφυλλα στα χέρια. Λάμπει σαν ανοιξιάτικο λουλούδι και η ευγένειά της θυμίζει πάλλευκο περιστέρι. Πέρα από τις πίστες τις εκτυφλωτικές, πέρα από τα φώτα των ψευδαισθήσεων, την πρωτοσυνάντησα. Ήταν σαν ένα όνειρο χαμένο που ξαναβρέθηκε. Εντυπωσιάστηκα κατευθείαν από τη σεμνότητα, τη γλυκύτητα της παρουσίας, τη δύναμη της φωνής. Ήταν αποκάλυψη, η Ζωή Παπαδοπούλου. Χαμόγελο, ήθος, φιλότιμο. Κάποιοι από τη συντροφιά μου την είχαν παρακολουθήσει ξανά και ήταν ήδη ένθερμοι θαυμαστές της. Με συνδυασμό γονιδίων από τον Πόντο και την Κρήτη, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, μεγαλωμένη μέσα στη μουσική, με εκτυφλωτική ομορφιά και πλούσια, υγρή και αισθαντική φωνή, είναι ικανή να κατακτήσει και τον πιο αδιάφορο θεατή. To βήμα της, ανάλαφρο, γατίσιας θηλυκότητας. Το τραγούδι της, μαγευτικό, εκφραστικό και γενναιόδωρο. Ξυπνά μνήμες από χειμωνιάτικα βράδια, αναμμένα φώτα στη σάλα, χορούς αντικριστούς και μάτια βαθιά, χέρια σφιχτοδεμένα, αγκαλιές ανοιχτές, λόγια - χάδια, μυστικά και ακαθόριστες ελπίδες, δίσκους στο γραμμόφωνο, επισκέπτες αγαπημένους, κόκκινο κρασί να ρέει στα ποτήρια, γλέντια και έκθαμβα παιδικά μάτια να παρακολουθούν, νυχτερινούς δρόμους και προσμονές. Ένας κήπος από λέξεις μελωδικές είναι η Ζωή Παπαδοπούλου. Έχει προίκα και το χρόνο με το μέρος της. Γι’ αυτό δικαιούσαι, Ζωή μου, να ονειρεύεσαι με «όνειρα μεγάλα». Επειδή το μέλλον γίνεται ευχάριστο και μεθυστικό όταν ταξιδεύουμε με «όνειρα μεγάλα». Μέχρι που μετά δεν ξέρεις αν ήταν όνειρα ή κατακτήσεις…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

* Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε η Έλενα Χαραλαμπάκη.

Συμφωνώ απολύτως μαζί του. Κι έχω τους λόγους μου. Γιατί τον συνάντησα. «Είμαστε οι συναντήσεις μας», υποστηρίζει. Ακόμα και οι δύο λέξεις που θα σου πει σε μια συνάντηση έχουν δύναμη. Δύναμη να σου δώσουν το κλειδί, την άκρη του νήματος, τη δυνατότητα. Είναι φορές που έπειτα από μια θεατρική παράσταση νιώθεις ένα διαφορετικό και παράξενο συναίσθημα. Ξυπνάς το πρωί και το νιώθεις ακόμη. Το συναίσθημα αυτό δεν εκφράζεται εύκολα με λόγια αλλά με σκέψεις που σε κατακλύζουν και την επόμενη μέρα, και τη μεθεπόμενη… Αυτό ακριβώς βίωσα φέτος και στις δύο σκηνοθεσίες του Γιάννη Καλαβριανού. Τις «Παραλογές ή Μικρές Καθημερινές Τραγωδίες» και «Άουστρας ή η αγριάδα» («Ξένος»). Δεν είναι τυχαία η θεατρικότητα και η ειλικρίνεια των παραστάσεών του. Σε κερδίζει γιατί υπερβαίνει το φαινομενικά μελετημένο παρορμητισμό και αντιπαραθέτει τη φρέσκια, την αμάραντη πνοή της ροής. Αν και σου δίνει την εντύπωση ότι όλα βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό, στην πραγματικότητα όλα είναι αποτέλεσμα μιας σφιχτοδεμένης μελέτης. Ο Γιάννης Καλαβριανός σκηνοθετώντας επιστρατεύει αναγνωρίσιμα υλικά για να τους αλλάξει χρήση και να προσδώσει μια ιδιαίτερη οικειότητα στη δράση. Η παραδοξότητα, η ευφυΐα και η λιτότητα δημιουργούν συνθέσεις που άλλοτε αναβλύζουν ομορφιά κι άλλοτε ωμή βία, τρέλα, οργή, εκτόνωση, μαύρο χιούμορ, παράνοια. Πάντα όμως συναίσθημα. Ο λόγος βλέπεται, η διαφορετική αισθητική οξύνει τις αισθήσεις. Οι ήρωες γίνονται εμείς που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τον πόνο, τους εφιάλτες και την ανία μιας ζωής χωρίς διέξοδο. Οφείλουμε σήμερα, κι ίσως αξίζουμε με όσα ο τόπος μας περνά, να έχουμε καλλιτέχνες σαν τον Γιάννη και να τους δίνουμε το προβάδισμα. Καλλιτέχνες άμεμπτους και συγκινητικούς, ορκισμένους στον Ιπποκράτη και στους αρχαίους τραγικούς. Οπλισμένους με αντοχή για να φυτρώνουν στα δύσβατα της σκηνής, στις πέτρες, στα λιθάρια της εποχής μας…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Είναι στιγμές που χωρίς φειδώ κάτι γιορτάζει μέσα σου σαν να βλέπεις καθαρό φως και μέσα του χνούδι απαλό και μεταξένιο να αιωρείται. Σαν αέρας ζεστός, σαν διακριτικού ψιλόβροχου ευωδιά. Είναι στιγμές που μια λεπτή συγκίνηση σε βρίσκει, σαν νεφέλη ολόλευκη και γυρεύεις να πιάσεις μια ελπίδα που φεγγοβολά. H τέχνη παίζει στα περιθώρια της σιγής και την ποιότητα του καλλιτέχνη από τις λεπτομέρειες την καταλαβαίνεις. Από την αισθητική περισυλλογή, το προσωπικό ύφος, τον υπαινιγμό. Στην «Ανοιξιάτικη Θύελλα», την ποιητικότερη παράσταση του φετινού χειμώνα, που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, ανάμεσα σε ένα λαμπρό θίασο νέων μεν, έμπειρων δε ηθοποιών, πρόσεξα τη Νάντια Περιστεροπούλου. Μια μικροκαμωμένη, αεικίνητη κοπέλα, με εφηβικό παρουσιαστικό, φυσικό σφρίγος και μάτια γεμάτα πάθος. Υποδυόταν τη Χέρτα, την άδηλη, φευγάτη ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς. Εναλλαγή εύθραυστης όψης με δυνατή παρουσία. Η Νάντια Περιστεροπούλου είναι ένα πλάσμα χαριτωμένο, επικοινωνιακό, άμεσο, θετικό, γεμάτο ταπεινοφροσύνη. Ένα κορίτσι με γαλήνης φτερά. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα μάτια μου καρφώνονται επίμονα στο φρέσκο χορτάρι της πρώιμης άνοιξης. Ή σ’ ένα κλωνάρι αμυγδαλιάς. Και δεν αμφιταλαντεύομαι καθόλου ότι είναι αληθινό. Όπως το ταλέντο και η αφοσίωση της Νάντιας στην τέχνη.  

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Οι φωτογραφίες είναι του Αντώνη Ψαρρά. 

Ήταν ένα σαββατιάτικο μεσημέρι, όταν έκλεισα πίσω μου το βόμβο μιας κεντρικότατης αθηναϊκής οδού και αφέθηκα, μπροστά σε ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ, στη συζήτηση με έναν από τους πιο αξιόλογους και απαιτητικούς ανθρώπους αυτής της πόλης. Ο συνομιλητής μου θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ξεφύγει από τις σελίδες ενός Μπαλζάκ ή ενός Μπέκετ, τόσο αληθινός, τόσο γοητευτικός ήταν ο τρόπος που υπερασπιζόταν τις επιλογές του. Μόλις λίγες μέρες πριν είχα παρακολουθήσει άναυδη από την πρώτη σειρά των καθισμάτων του θεάτρου «Τόπος Αλλού» την παράσταση του Νίκου Αλεξίου «Κόλχαας» σε διασκευή, σκηνοθεσία και αφήγηση δική του. Τη ρούφηξα πρόταση πρόταση. Λέξη λέξη εκείνος έπλεξε μια μυθική διήγηση. Ίδια με σήραγγα φωτεινή που σε οδηγεί στην αλήθεια. Διασκευή τόσο φροντισμένη σαν καλοοργωμένο χωράφι. Επί σκηνής ο ηθοποιός Νίκος Αλεξίου, φωτισμός, μουσική και ένα κάθισμα. Μόνον. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αφήνεται σ’ ένα «ξεφλούδισμα εσώτερο», που αποκαλύπτει το κουκούτσι των αναμνήσεων από λησμονημένα και θεϊκά νεανικά αναγνώσματα, σαν σκιρτήματα από αναδρομές που ίσως μόνον στο φαντασιακό τοπίο υπήρξαν. Ένας συγγραφέας του 19ου αιώνα, ο Χάινριχ φον Κλάιστ, αποκτά αίφνης μια παράξενη οικειότητα που τον μεταβάλλει σε προσιτό και διαχρονικό. Το έργο του αναλύεται με εμβρίθεια και αποδίδεται με υπευθυνότητα το αίσθημα δικαίου που το διαπερνά απ’ άκρου εις άκρον. Μια νωπογραφία υπέροχης φαντασίας, μια πυξίδα αξιών, μια σήμανση προς τα σημαντικά της ζωής. Γαλήνη, ψίθυρος, ρυθμός, καλπασμός, κρότος, σάλπισμα, αντάρα μάχης. Πείσμα, πάθος για δικαιοσύνη, εκδίκηση. Η τραγική ιστορία του επαναστάτη Μίχαελ Κόλχαας χωρίς ανάσα. Και παραφράζοντας τον Κλάιστ, θέλω να επισημάνω πως μπορεί μεν το θέατρο να είναι δύσκολο παιχνίδι, ο Νίκος Αλεξίου όμως τράβηξε το πιο σωστό χαρτί κι ας μην ήξερε τα κόζια.

Παρακολουθήστε τη συζήτησή μας. 

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.