Η πρώτη μου εντύπωση από το χωριό Βάμος των Χανίων ήταν αρνητική. Κι ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου οι Κρητικοί. Ίσως γιατί η κυρία που μου σέρβιρε τον καφέ στο "traditional" καφενείο, το πρώτο που συνάντησα λίγο μετά το δημοτικό χώρο στάθμευσης, αρνήθηκε να μου σερβίρει το μεζέ που της παρήγγειλα. Κι αυτό μόλις άκουσε ότι τον θέλω για να ταΐσω κάτι εξαθλιωμένες, πανέμορφες μεν αλλά κατατρομαγμένες γάτες που κυκλοφορούσαν στα πέριξ. Είχα, βλέπετε, την αφέλεια να της αποκαλύψω την πρόθεσή μου μόλις έκανα την παραγγελία. Πού να ήξερα, η ανυποψίαστη αστή, η περί άλλα τυρβάζουσα παραθερίστρια, ότι είχα να κάνω με ανείπωτα εγκληματικές φυσιογνωμίες οι οποίες διαταράσσουν βιαίως το βίο της... αγανακτισμένης κυρίας. "Τρώνε πολύ", μου είπε επί λέξει. "Τρώνε το φαγητό των παιδιών μου". Αυτές; ερωτώ διστακτικά και πλήρης αμφιβολιών. "Μην τους δώσεις τίποτα", επέμεινε με εμπάθεια. Ταυτόχρονα τις κοιτούσε εκνευρισμένη. Μαζί μ' αυτές μ' έπαιρναν κι εμένα τα σκάγια της ενόχλησής της. Έμεινα με την απορία. Οι ένοχες γάτες, κατηγούμενες μεν, εγκληματικής ομορφιάς δε, ήταν κάτισχνες και υποσιτισμένες. Είχαν και μήκυτες στα ματάκια τους. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά, φάνηκε και το "παιδί". Παλικάρι δίμετρο σχεδόν. Ζωή να 'χει! Καλοταϊσμένο. Κατευθύνθηκε στο ακριβώς απέναντι του καφενείου περίπτερο για εφόδια. Γέμισε το σακίδιό του με τυποποιημένα κρουασάν και άλλα είδη πρόχειρου γεύματος, τίγκα στα συντηρητικά. Να ήταν άραγε επειδή του έφαγαν το φαγητό οι γάτες, όπως διατεινόταν η στοργική του μήτηρ; Αγνοώ. Μισοήπια τον παρηγορητικό καφέ, ανόρεκτη. Αποχωρώντας, πρόλαβα να δω έναν τουρίστα να πετάει λίγο λευκό τυρί από το πιάτο του στις γάτες. Δεν ξέρω αν εδέχθη κι αυτός τις ανάλογες επιπλήξεις... 

Toυ Γιώργου ΓΑΓΚΑΣ

Το ταξίδι στη Ρωσία ήταν από τα πλέον επιτυχημένα και συχνά το αναπολώ. Θεωρώ ότι πρέπει να γράψω κάτι γι’ αυτό. Λέω λοιπόν να το κάνω σαν ημερολόγιο, που θα είναι πιο εύκολο.

Παρασκευή 9/2/2007: Αγαπημένο μου ημερολόγιο... σήμερα ξεκινήσαμε για το μεγάλο ταξίδι ο Άκης, ο Μιχάλης κι εγώ. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να φτάσουμε μέχρι την Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας χρησιμοποιώντας για τις μετακινήσεις μας αποκλειστικά τρένο. Παραλίγο, όμως, να χάσουμε το πρώτο τρένο στον σταθμό Λαρίσης με προορισμό τη Θεσσαλονίκη εξαιτίας καθυστερήσεως ενός από τους τρεις... εμένα. Αγχωθήκαμε και λίγο μετά τα μέσα της διαδρομής καθώς το δοκιμαστικό ηλεκτροκίνητο τρένο που επιβιβαστήκαμε έμεινε από ρεύμα και μας καθυστέρησε μία ώρα, ευτυχώς εμείς είχαμε υπολογίσει καβάτζα 3 ώρες.

Παγωμένη λεμονάδα μαζί και υγρή αρωματισμένη λευκή πετσέτα για τα χέρια μας, από έναν ευθυτενή υπάλληλο με αψεγάδιαστη στολή, ήταν το καλωσόρισμα στο ξενοδοχείο. Ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και στην έρημο του Σινά δημιουργήθηκε πριν από μερικά χρόνια από το τίποτα ένα θέρετρο. Σήμερα έχει εξελιχτεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για ανάπαυση. Μια πόλη νέα, φιλόδοξη, πολλά υποσχόμενη και με τη ματαιοδοξία της ωραίας.

Ήλιος, κοράλλια, τουρίστες και πολυτέλεια

Πολυτελή ξενοδοχεία τα οποία καταλαμβάνουν τόσο μεγάλη έκταση που σου διαθέτουν ειδικά διθέσια οχήματα για να διανύσεις τους χώρους τους. Υπερσύγχρονες αίθουσες συνεδρίων, πισίνες μεγάλες σαν τεχνητές λίμνες, σπα, ενυδρεία, καζίνα, εμπορικά κέντρα, παραδεισένιοι κήποι με φλαμίνγκο, μνημεία, αγάλματα κάθε είδους και εικαστικές εγκαταστάσεις που συναγωνίζονται στην απλοϊκότητα και την κακογουστιά. Καταδυτικά κέντρα, κοραλλιογενής υποθαλάσσιος πλούτος, καραβάνια με καμήλες, κέντρα με οριεντάλ μουσική όπου σεΐχηδες, μαχαραγιάδες και νεόπλουτοι διασκεδάζουν μέχρι τις 7 το πρωί. Και τουρίστες. Πολλοί τουρίστες. Κατάκοποι εργασιομανείς του Βορρά που -απορείς πώς- αντέχουν ώρες ξαπλωμένοι κάτω από τον καυτό ήλιο. Τουρίστες από τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ιταλία, την Ελλάδα, τη Βραζιλία, την Αγγλία, την Αμερική, τις Σκανδιναβικές χώρες. ΄Αλλοι από τις Αραβικές χώρες, την Ινδία, τη Μαλαισία, την Ιαπωνία, τουλάχιστον αυτοί αποφεύγουν τον ήλιο.

Η Costa Rica (πλούσια ακτή, στα ισπανικά) δεν είναι μόνον ένας φορολογικός παράδεισος με offshore (υπερπόντιες) εταιρείες. Εταιρείες μάλιστα πολύ γνωστές και σε πολλούς Έλληνες φοροφυγάδες. Είναι κυρίως ένας παράδεισος περιπλάνησης. Ένα απολαυστικό μείγμα από τροπικά δάση, ατέλειωτες παραλίες, μεγαλοπρεπείς οροσειρές. Μια χαρούμενη, φιλική και ευχάριστη χώρα. Τις πληροφορίες άντλησα από τη γλυκιά Στέλλα, την κουμπάρα μου, που μαζί με τον αξιαγάπητο σύζυγό της Κώστα είναι μόνιμα εγκατεστημένοι και εργάζονται στην Καλιφόρνια. Φέτος πέρασαν ένα μέρος των διακοπών τους στο μαγευτικό Santo Domingo de Hereida, απ' όπου και η φωτογραφία (αριστερά) του τροπικού κήπου που μου έστειλαν.

Ιερουσαλήμ, η ιερή πόλη των λεπτών ισορροπιών. (Φωτογραφία: ΚΑΤΙΑ ΣΩΤΗΡΙΟΥ)

Αγναντεύοντας την Τιφλίδα (Tbilisi) και τον ποταμό Mtkvari από ψηλά.
http://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=1024879

Της Κάτιας Σωτηρίου

Ένα σταυροδρόμι πολιτισμών και ψυχών: Το Βελιγράδι, η πρωτεύουσα της Σερβίας και της άλλοτε κραταιάς Γιουγκοσλαβίας είναι μια ιδιαίτερα φιλόξενη πόλη, στο μεταίχμιο Δύσης και Ανατολής. Η αρχιτεκτονική της πόλης χαρακτηρίζεται από οθωμανικά φρούρια, νεοκλασικά κτίρια και κατασκευές – ενθύμια του κομμουνιστικού παρελθόντος της Γιουγκοσλαβίας. Συνθέτοντας αυτά τα μάλλον αντίθετα στοιχεία το Βελιγράδι δημιούργησε τη δική του ξεχωριστή και γοητευτική ταυτότητα. Η πόλη είναι διχοτομημένη: μη σκεφτείτε τείχη και σύνορα, αλλά τα δύο ποτάμια της, το Σάβα και το Δούναβη, που χωρίζουν το παλιό από  το νέο Βελιγράδι. Οι Σέρβοι θα σας πουν ότι η καρδιά της πόλης χτυπά στο ιστορικό Βελιγράδι, που είναι σαφώς πιο όμορφο και ενδιαφέρον. Στο κέντρο του Βελιγραδίου θα δείτε το φρούριο Καλεμέγκνταν, με το υπέροχο πάρκο του που συνδέει τον πιο εμπορικό δρόμο της πόλης, την Κνεζ Μιχαήλοβα, με τα ποτάμια. Τόπος συνάντησης, περιπάτου αλλά και χαλάρωσης, το Καλεμέγκνταν είναι ένα πάρκο που εμείς στην Ελλάδα μόνο να το ζηλέψουμε μπορούμε – και φυσικά να θυμηθούμε ότι εκεί σκοτώθηκε ο Ρήγας Φεραίος. Αν θέλετε να δείτε κάτι από τα παλιά χρόνια και να απολαύσετε την απόλυτη ηρεμία, η Σκαντάρλια είναι η γειτονιά που πρέπει να επισκεφτείτε. Η μποέμικη συνοικία του Βελιγραδίου, μια μικρογραφία της Μονμάρτης, τα μικρά στενά, καλντερίμια, πολύχρωμα καφέ και οι παραδοσιακές καφάνες (σέρβικες ταβέρνες) δίνουν έναν πολύ ιδιαίτερο τόνο στην πόλη.

Αυτή η αρκουδίτσα είναι το άγαλμα που κοσμεί την Puerta del Sol (Πύλη του Ηλιου). Αποτελεί το έμβλημα της Μαδρίτης και εμφανίζεται να τρώει τους καρπούς μιας φραουλιάς. Αρκουδίτσα είπα όμως και θυμήθηκα αμέσως τις δικές μας, τις Ελληνίδες, μα και τις Σέρβες, που φιλοξενούνται στο Καταφύγιο του ''Αρκτούρου'' στο μαγικό χωριό Νυμφαίο της Φλώρινας. Πρώην αιχμάλωτες, ανάμεσά τους ο Κυριάκος, η συνονόματη Ειρήνη, ο μαθουσάλας Ανδρέας (45 ετών παρακαλώ). Αν ταξιδέψατε στη Φλώρινα και δεν επισκεφθήκατε το Νυμφαίο και τον ''Αρκτούρο'', πραγματικά χάσατε. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά.

Φωτογραφία της σαγηνευτικής Λισαβόνας από δωμάτιο με θέα ξενοδοχείου της παλιάς πόλης. Παρακμή αλλά και αβάσταχτη ομορφιά.

Μοιάζει με εικονογράφηση παραμυθιού, αλλά δεν είναι. Είναι η εκκλησία του Αγίου Δαβίδ, του δημιουργού, όπως τον αποκαλεί ο ευγενικός και περήφανος γεωργιανός λαός. Βρίσκεται στα περίχωρα της Τιφλίδας (Tbilisi). Ο ναός έχει χτιστεί σύμφωνα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Γεωργίας, η οποία είναι ένα πάντρεμα βυζαντινών, ρωσικών και περσικών επιρροών.