΄Ενας νεαρός Γερμανός, που λίγες εβδομάδες πριν είχε διαφύγει τη σύλληψη εξαιτίας των επαναστατικών του κειμένων και των ανατρεπτικών του ιδεών, γράφει για έναν Γάλλο επαναστάτη που επέμενε να ερωτοτροπεί με το θάνατο. Ο Γκέοργκ Μπίχνερ το 1835 φωτίζει τις τελευταίες μέρες του Ζορζ Ζακ Δαντόν, ο οποίος οδηγήθηκε στη λαιμητόμο στις 5 Απριλίου του 1794. "Ο Θάνατος του Δαντόν" είναι ένα αμείλικτο γλίστρημα προς την άβυσσο. Ο Δαντόν, βασικός ήρωας του έργου, το ξέρει πως θα πεθάνει και ίσως ακόμα και να το επιθυμεί. Μπορεί να εκφράζει την περιφρόνησή του προς τους διώκτες του λέγοντας αψήφιστα "δεν θα τολμήσουν" αλλά γνωρίζει πως ο δρόμος είναι αδιέξοδος και στο τέλος του τον περιμένει η καρμανιόλα.

Για τον Μπίχνερ το θέατρο γίνεται το ιδεατό μέσο που αποτυπώνει την τραγωδία της σύγκρουσης μεταξύ ελεύθερης βούλησης και αναγκαιότητας. Στις σύντομες και διασκορπισμένες σκηνές του έργου, η πολιτική διανόηση, η κυνική λειτουργία του κράτους, ο δεσποτισμός της εξουσίας, η παρακμή της επαναστατικής πράξης συνεργούν προκειμένου να έρθουν στο φως οι διαφορετικές τάσεις, τα πολλαπλά κίνητρα και οι ιδεολογικές εκτιμήσεις που συγκροτούν το μωσαϊκό της Γαλλικής Επανάστασης κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας. Επιπλέον το πλήθος με την ευμετάβλητη κρίση εξευτελίζει τους ηγέτες που πρώτα αποθέωνε. Η επαναστατική θεατρική γραφίδα του Μπίχνερ γίνεται προνομιακό εργαλείο πολιτικού στοχασμού, καθώς αναδεικνύει τη διαλεκτική της Ιστορίας.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Στάθης Λιβαθινός συνθέτει μια πανοραμική, μεγαλειώδη και ταυτόχρονα πολύ σύγχρονη εικόνα της Γαλλικής Επανάστασης, μιας επανάστασης στην οποία η ανθρωπότητα οφείλει πολλά. Παρ' όλα αυτά γρήγορα έχασε την ουσία της και μετατράπηκε σε τυραννία. Δύο πρόσωπα κυριαρχούν στο έργο, ο φλογερός επαναστάτης Δαντόν και ο αντίπαλός του και πρώην συναγωνιστής του Ροβεσπιέρος. Πρωταγωνιστές και ανταγωνιστές ταυτόχρονα. Ο Δαντόν, επικεφαλής των Κορδελιέρων, είναι η ψυχή της επανάστασης. Συναρπαστικός ρήτορας και επιτήδειος δημαγωγός. Στο έργο εμφανίζεται ως ένα παράξενο συνονθύλευμα αισθησιασμού, τεμπελιάς, αστάθειας, ένας επαναστάτης ηγέτης ευμετάβλητος και γεμάτος αδυναμίες. Ο Ροβεσπιέρος, επικεφαλής των Ιακωβίνων, τυπικά αδέκαστος, δύσκαμπτος, σχολαστικός, ξύλινος, πουριτανός, ηθικολόγος και υποκριτής. Είναι ο κύριος υπαίτιος των προγραφών κι αυτός που οδήγησε την επανάσταση στη θηριώδη περίοδο της Τρομοκρατίας.

Ο Στάθης Λιβαθινός χρησιμοποιεί στην παράσταση άψογα όλα τα σύμβολα που ανάγονται στη Γαλλική Επανάσταση, όπως την γκιλοτίνα, τη βαριά λοξή λεπίδα που προτάθηκε η χρήση της εν ονόματι της δημοκρατίας ως "ανώδυνος θάνατος". Ακόμα τον φρυγικό σκούφο, τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, τη Μασσαλιώτιδα, καθώς και την αλληγορική μορφή της γυναίκας με την τρίχρωμη σημαία. Την τρίχρωμη σημαία, γνωστή στη Γαλλία ως drapeau tricolore, κυανή - λευκή - κόκκινη, με το κυανό πάντα κοντά στο κοντάρι. Χρώματα που συνδέονται με την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφότητα και συνειρμικά φέρνουν στο νου την Τριλογία του Κριστόφ Κισλόφσκι.

Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους με κορυφαίους τους Βασίλη Ανδρέου ως Ροβεσπιέρο, τη Μαρία Ναυπλιώτου ως Λιμπερτέ, Ζιλί, Μαριόν, Λουσίλ και βεβαίως τον Μελέτη Ηλία που έξοχα πλάθει τον ορμητικό Δαντόν.

"Ο Θάνατος του Δαντόν" του Γκέοργκ Μπίχνερ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.