Της Κάτιας Σωτηρίου

Οι ''Aχαρνής'' είναι ένα έργο της νεανικής περιόδου του συγγραφέα, με θέμα της τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιβιώνει και να βρίσκει λύση σε κρίσιμες στιγμές της ζωής του. Τι πιο κρίσιμη στιγμή μπορεί να σκεφτεί κάποιος από τον άνθρωπο που θέλει την ειρήνη ενώ ο πόλεμος προτείνεται από τους πάντες; Ο Δικαιόπολις αποφασίζει να κάνει «ιδιωτική» ειρήνη με τη Σπάρτη εξοργίζοντας τους γύρω του. Ζητά τότε τη βοήθεια του Ευριπίδη - που εμφανίζεται ως Μαρινέλλα, με το ίδιο σκέρτσο και κούνημα του χεριού, αλλά και μια σειρά μεγάλων επιτυχιών της τραγουδίστριας - και μεταχειρίζεται κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη.

Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης μετέφερε την υπόθεση στο σήμερα, εκμεταλλευόμενος τις εύστοχες προσθήκες του Κ. Χ. Μύρη στο κείμενο, προτείνοντας μια πολύ συγκινητική και σουρεαλιστική παρέλαση προσωπικοτήτων της Ελλάδας, από τον Κολοκοτρώνη και τον Θεόφιλο μέχρι τον Ελύτη και τον Λαμπράκη.  Όπως πάντα βέβαια στον Αριστοφάνη, η προσθήκη επίκαιρων στοιχείων δεν έλειψε... παρουσιάστηκαν οι βουβουζέλες, το μουσικό θέμα από γνωστό παριζάκι και το αναμενόμενο ''τυχαίο; Δε νομίζω''. Όπως δεν ήταν τυχαίες οι φαρμακερές ατάκες που ακούστηκαν: "Oι ιερείς από το Φαγοπέδι." "Τους ξέρετε όλοι''! ''Να πληρώσουν οι φταίχτες έπρεπε", φωνάζει ο Δικαιόπολις αναφερόμενος στην κατάντια της χώρας.
Κινητήριος μοχλός και καρδιά της παράστασης ο πληθωρικός Κραουνάκης που κυριάρχησε στην Επίδαυρο παρασύροντας το κοινό σε ρυθμικά χειροκροτήματα ανά διαστήματα. Αν και έβγαλε το συνήθη ρόλο του ως συνθέτη με αξιοπρέπεια, χωρίς όμως καινούρια μουσική πρόταση, ως ηθοποιός ο Κραουνάκης απέδειξε ότι η κωμωδία, η σάτιρα και το θέατρο κέρδισαν έναν άξιο ακόμα ερμηνευτή. Ο Γρηγόρης Βαλτινός ως Λάμαχος παρουσιάστηκε εντυπωσιακά σοβαρός και συνεπής – η σκηνή που διηγείται την άτυχη εκστρατεία του με  συνοδεία νοηματικής είναι η πιο αβίαστα αστεία σκηνή του έργου. Ο Κώστας Βουτσάς σκόρπισε συγκίνηση με την παρουσία του στην Επίδαυρο, και μας θύμισε κάποιες στιγμές από την κινηματογραφική του πορεία, με τις Κάτινα- Σαλαμάκι να πρωταγωνιστούν ως κόρες του. Ο χορός, καλοκουρδισμένος και σωστά τοποθετημένος, είχε κέφι και ενθουσιασμό, στηρίζοντας τις σκηνοθετικές επιλογές του Χατζάκη, τις εξαιρετικές ενδυματολογικές επιλογές και τη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Τι κέρδισε το κοινό της Επιδαύρου; Μια παράσταση που με τα θετικά
και αρνητικά της στάθηκε αξιοπρεπέστατη, θυμίζοντας ότι ο Αριστοφάνης παραμένει καυστικός και επίκαιρος όσο ποτέ.
* Ένα ερώτημα που μένει αναπάντητο ωστόσο είναι... χρειάζονται τα μικρόφωνα στην Επίδαυρο;