Δευτέρα
27
Μαρτίου
2017
Σελήνη
28 ημερών
Λήδα, Λύδα, Λυδία, Μακεδόνιος, Μακεδόνας, Μακεδόνης, Μακεδονία, Μακεδονούλα, Μακεδονίτσα, Μακεδών, Φίλητος, Φιλήτα, Φιλήτη, Ματρώνα, Ματρόνα

Κυνηγήστε μας...

Translate

Greek Arabic Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish Swedish Turkish

Θέατρο, περισσότερο θέατρο

Θέατρο

Ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης γράφει στο catisart επί τη ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου

"Tα παραβάν" του Ζαν Ζενέ. Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης. Φεστιβάλ Αθηνών 2016"Tα παραβάν" του Ζαν Ζενέ. Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης. Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Αυτός που καθόταν στην πλατεία είπε - σκέφτηκε: «Εντός ολίγου, στη συμφωνημένη ώρα, θα τελεστεί εδώ μπροστά μου μια πράξη η οποία με καθιστά σπουδαίο και σημαντικό, μια που χωρίς εμένα φαίνεται πως δεν μπορεί να τελεστεί. Επομένως η εν λόγω πράξη, για να πετύχει την αναγκαία παρουσία μου, θα πρέπει να είναι κι αυτή με τη σειρά της, σπουδαία και σημαντική. Θα πρέπει να με αφορά.

Περισσότερα...

Η "Πόλη", μια παράσταση για το βουβό φόβο στο τοπίο μιας σύγχρονης μεγαλούπολης

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Τα έργα του Βρετανού συγγραφέα Martin Crimp είναι ουσιαστικά κρυπτογραφικά και αλληγορικά, με φοβερή δύναμη και εκπληκτική υποβλητικότητα. Κείμενα μοντέρνα και ισχυρά. Σκοτεινό χιούμορ και ένταση που κινητοποιεί, ακινητοποιεί, προβληματίζει και καθηλώνει. Καλοδουλεμένοι υπαινιγμοί και υπόγειος σαρκασμός. Πίσω από τον καθημερινό, σχεδόν κοινό, διάλογο των ηρώων κρύβεται μια παράξενη ένταση και μια ακαθόριστη απειλή.
Ο θεατρικός οργανισμός Πρώτες Ύλες παρουσιάζει, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, το έργο του Μάρτιν Κριμπ «Η Πόλη» σε σκηνοθεσία Χρήστου Λύγκα, στο Θέατρο Δημήτρης Ροντήρης.
Στην άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση ένα στέλεχος εταιρείας χάνει απροειδοποίητα τη δουλειά του, ένα κοριτσάκι χάνεται, μια γοητευτική μεταφράστρια συναντά ένα διάσημο και ακριβοθώρητο συγγραφέα, μια νευρική νοσοκόμα υποφέρει από αϋπνίες. Οι νότες ενός πιάνου είναι ανακουφιστικές, ένα ταξίδι στη Λισαβόνα δίνει νέα πνοή στη ζωή μιας γυναίκας. Παιδιά ακούγονται να παίζουν αλλά δεν εμφανίζονται. Κλειδωμένα στο δωμάτιο παιχνιδιού. Παρόντα - απόντα. Εκουσίως - ακουσίως. Ένα πολλά υποσχόμενο στέλεχος πολυεθνικής καταλήγει χασάπης στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Μια ιστορία για τρεις καθημερινούς και ιδιαίτερους χαρακτήρες, οι οποίοι κινούνται, ενεργούν και αντιδρούν εγκλωβισμένοι στο προσωπικό τους αδιέξοδο αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και αδύναμοι να αντιμετωπίσουν ο ένας την πραγματικότητα του άλλου.

Περισσότερα...

Δέκα πράγματα που δεν ξέραμε και μάθαμε για τη Σοφία Λασκαρίδου από μια παράσταση

1. Η Σοφία Λασκαρίδου ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών το 1903, ύστερα από βασιλικό διάταγμα. Η μητέρα της, Αικατερίνη Λασκαρίδου-Χρηστομάνου, ίδρυσε το 1864 στην Καλλιθέα το ελληνικό παρθεναγωγείο, στο οποίο έλαβαν την πρώτη τους μόρφωση χιλιάδες Ελληνίδες. Το 1897 ιδρύει νηπιαγωγείο, με πρότυπο παιδικό κήπο, απ’ όπου αποφοιτούν χιλιάδες γυναίκες νηπιαγωγοί και στη συνέχεια διδάσκουν. Η αδερφή της Ειρήνη Λασκαρίδου το 1907 ίδρυσε την πρώτη σχολή στην Ελλάδα του Οίκου Τυφλών -που βρισκεται στην Καλλιθέα- και εισήγαγε στην Ελλάδα τη μέθοδο ανάγνωσης Braille.

Περισσότερα...

"Πιάστηκε από το νύχι - Χάθηκε όλο το πουλί". Εντυπώσεις από τη "Δύναμη του Σκότους"

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

«Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια».

Τολστόι

 

Ο Λεβ Τολστόι δεν είναι μόνον ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς στον κόσμο, αλλά κι ένας φιλόσοφος, στοχαστής της ανθρώπινης ζωής και ιδρυτής μιας νέας κοσμοθεωρίας.
Όταν κανείς θέλει να αναφερθεί στις απαρχές του ρεαλισμού ξεκινά κατά κανόνα από τον Τολστόι. Στη σκιά του μεγάλωσαν ο Γκόρκι και ο Τσέχοφ. Τα ίχνη του τα βρίσκει κανείς στον Μαρσέλ Προυστ και ακόμη πιο έντονα στον Τόμας Μαν, τον Ουίλιαμ Φόκνερ, ακόμη και τον Τζέιμς Τζόις. Τεράστια η επίδρασή του επίσης (της Άννας Καρένινα κατ’ εξοχήν) στα δύο μείζονα μυθιστορήματα του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ: τη «Λολίτα» και κυρίως την «Άντα».
Αυτός ο αριστοκράτης, που έζησε στα νιάτα του ως μποέμ και εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο -σύμφωνα με τους καθηγητές του ήταν «ανεπίδεκτος μαθήσεως»-, σε ώριμη ηλικία πήρε την πρωτοβουλία να ιδρύσει στη Γιασνάγια Παλιάνα σχολεία αντιαυταρχικής, δηλαδή δημοκρατικής εκπαίδευσης.
Πολλοί λένε πως τα έξι θεατρικά έργα που άφησε, τελειωμένα ή ατέλειωτα, ο επικός συγγραφέας του "Πόλεμος και Ειρήνη", δεν αντέχουν τη σύγκριση με τα μυθιστορήματά του, ούτε μπορούν να συναγωνιστούν επάξια τη δραματική παραγωγή του Γκόγκολ, του Οστρόφσκι και του Τσέχοφ. Παρ’ όλα αυτά η «Δύναμη του Σκότους» (ή το «Κράτος του Ζόφου», όπως μεταφραζόταν παλαιότερα) κρατάει ακόμα και σήμερα την ιστορική σημασία της πιο ρωμαλέας αγροτικής τραγωδίας που γέννησε η περίοδος του νατουραλισμού. «Ζωντανό πτώμα», χαρακτηρίστηκε απ’ τον Λένιν σαν μια «υπέροχα δυνατή και άμεση διαμαρτυρία ενάντια στην κοινωνική ψευτιά και υποκρισία».
Η Ομάδα Νάμα καταπιάστηκε φέτος με το αριστούργημα αυτό του Τολστόι, σχεδόν άγνωστο μέχρι τώρα στο αθηναϊκό κοινό, και το παρουσιάζει από τον Φεβρουάριο του 2017 στο Σύγχρονο Θέατρο με έναν εξαιρετικό θίασο.

Περισσότερα...

"Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη", μια ρομαντική θεατρική στιγμή στο "104"

«Ο θάνατος είναι η τελευταία μεθυστική στιγμή που μας οφείλει η ζωή»
Περικλής Γιαννόπουλος

 

Υπήρξε μια επαναστάτρια πλούσια, όμορφη, με πιάνο, με ισχυρό κοινωνικό status, με γαλλικά, παιδεία και ελεύθερο φρόνημα που συναπαντήθηκε σε μια φυσιογνωμία εκρηκτική. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στα «Απομνημονεύματά» του αναφέρει ότι αποτέλεσε το πρότυπό του για την ηρωίδα του Στέλλα Βιολάντη.
Να πώς περιγράφει η ίδια τη γνωριμία της με το μεγάλο της έρωτα:
«Ερχόταν αντίθετα από εμένα. Λίγα βήματα μας χώριζαν.
Τα μάτια μας συναντήθηκαν αχόρταγα...
- Με συγχωρείτε, ψιθύρισε, η ομορφιά σας με θάμπωσε.
- Κι εμένα η δική σας.
Χαμογελάσαμε κι οι δύο.
Έσκυψε βιαστικά το κεφάλι, χαιρέτησε και με προσπέρασε.
Αυτό ήταν...».
H Σοφία Λασκαρίδου στο ατελιέ της.H Σοφία Λασκαρίδου στο ατελιέ της.Εκείνη την έλεγαν Σοφία. Εκείνον Περικλή. Συναπαντήθηκαν τυχαία. Κάπου στο 1900.
"Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη" έχει τίτλο η παράσταση που παρακολούθησα στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου 104. Μια παράσταση σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη από την αγαπημένη νεανική θεατρική ομάδα 4Frontal, εμπνευσμένη από τον μοιραίο έρωτα της Σοφίας Λασκαρίδου και του Περικλή Γιαννόπουλου.

Εκείνη ήταν ζωγράφος. Επιθυμούσε να ανακαλύψει νέους ορίζοντες τέχνης. Εκείνος συγγραφέας. Οραματιζόταν την ελληνική Αναγέννηση.
Κοίταξαν ο ένας τον άλλον και ερωτεύτηκαν. Ερωτεύτηκαν πολύ. Στις συναντήσεις τους στην αγαπημένη τους αττική γη αντάλλασσαν ιδέες, αγκαλιές και πύρινα φιλιά. Εκείνος διάβαζε, έγραφε, φιλοσοφούσε. Εκείνη ζωγράφιζε. Μαζί ενατένιζαν τη φύση και ζούσαν την υπέρτατη ευτυχία.
Ήρθε η ώρα όμως που η ζωγράφος έπρεπε να φύγει μακριά. Για να γίνει σπουδαία ζωγράφος, όπως ονειρευόταν. Για να έρθει σε επαφή με το άγνωστο στην Τέχνη της. Πόνεσαν αλλά αποχωρίστηκαν. Εκείνη έφυγε για το παγωμένο Μόναχο. Εκείνος έμεινε πίσω στην αγαπημένη τους Ακρόπολη.
Τα γράμματά τους φλογερά. Γράμματα αγάπης, έρωτα, νοσταλγίας. Απελπισίας. Ζούσαν την υπέρτατη οδύνη. Περίμεναν τη στιγμή που θα ξαναβρίσκονταν. Τη στιγμή που θα έπεφταν ο ένας στου άλλου την αγκαλιά.
Ήρθε η στιγμή όπμως που η απελπισία και ένα τυχαίο περιστατικό εκείνον τον λύγισε. Τότε, της έστειλε το τελευταίο και το πιο απεγνωσμένο του τηλεγράφημα: "Σοφία μου, ένα ύστατο χαίρε από την αττική γη που αφήνω για πάντα. Με άπειρα γλυκύτατα φιλιά. Χαίρε Σοφία μου. Ο Περικλής σου".

Η Σοφία γύρισε εσπευσμένα, χωρίς όμως να τον προλάβει. Έζησε για πάντα στην αγαπημένη τους αττική γη. Και του έμεινε πιστή μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Ο Περικλής έμεινε για πάντα νέος, με τα χρυσά του τα μαλλιά και το γαλάζιο ουρανό στα μάτια. Κάπου στην αιωνιότητα του Έρωτα.

Περισσότερα...

Το "1984" του Τζωρτζ Όργουελ best seller και πάλι...

«Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου»

 

Εντύπωση έχει προκαλέσει η είδηση ότι το σκοτεινό αριστούργημα του Τζωρτζ Όργουελ "1984" έγινε ξανά best seller στις ΗΠΑ σκαρφαλώνοντας στο νούμερο 1 των πωλήσεων της Amazon αμέσως μετά την εκλογή του Τραμπ. Στη Νέα Υόρκη ετοιμάζεται να ανέβει η συνταρακτική θεατρική διασκευή του 1984 των Ρόμπερτ Άικι και Ντάνκαν Μακμίλαν και παράλληλα κινηματογράφοι στην Αμερική και την Αγγλία προβάλλουν την κινηματογραφική μεταφορά του έργου ως αντίδραση στο εκλογικό αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα πάνω από 20.000 θεατές έχουν ήδη παρακολουθήσει στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου την παράσταση "1984" του Τζωρτζ Όργουελ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου μέσα σε διάστημα μόλις τριών μηνών.

Είναι το "1984" πιο επίκαιρο από ποτέ;

Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιβλίο κάνει come back στην κορυφή των πωλήσεων.

Όπως γράφει η "New York Post", το ίδιο είχε συμβεί το 2013, όταν ο Έντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε το πρόγραμμα παρακολουθήσεων της NSA.

Το βιβλίο είναι ένα προφητικό μανιφέστο.

Γράφτηκε από τον Όργουελ το 1948 θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του 20ού αιώνα.

Περισσότερα...

"Ω, Θεέ μου"! Θαύμα με Γρηγόρη Βαλτινό και Κατερίνα Διδασκάλου δια χειρός Λίνας Ζαρκαδούλα

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

- Επίδαυρος. «Οιδίπους Τύραννος». Εθνικό Θέατρο. 2000. Από τότε είχα να δω τον Γρηγόρη Βαλτινό

- Επίδαυρος. «Τρωάδες». ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. 2013. Από τότε είχα να δω την Κατερίνα Διδασκάλου

Μετά δεν τους είδα ξανά. Δεν ήταν στις πρώτες επιλογές μου. Λάθος μου. Μέγιστο λάθος. Το διαπίστωσα όταν έσβησαν τα φώτα στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη στην αυλαία της παράστασης «Ω, Θεέ μου!» σε σκηνοθεσία Λίνας Ζαρκαδούλα.

Ασφαλώς και είναι ένα θαύμα όταν παίρνεις στα χέρια σου μια απλή (έστω θεϊκή) κωμωδία και καταφέρνεις να δημιουργήσεις χίλια συναισθήματα στους θεατές. Το γέλιο είναι το πρώτο και το πιο εύκολο. Όμως αυτό που κυριαρχεί και κατά τη διάρκεια και μετά την παράσταση είναι ο προβληματισμός για το είναι μας. Οι σκέψεις για τον κόσμο που ζούμε. Οι απορίες για την πορεία μας στο σύμπαν. Το ακόμη πιο μαγικό είναι πως όλα αυτά δεν σου δημιουργούν κάποια δυσάρεστη διάθεση, δεν «σε ρίχνουν». Το αντίθετο μάλιστα. Ασφαλώς αυτό το αποτέλεσμα ανήκει στη Λίνα Ζαρκαδούλα. Θα μπορούσε να κάνει με το κείμενο αυτό από μιούζικαλ και σκετς επιθεώρησης μέχρι ανούσια μπαλαφάρα, από αστικό δράμα μέχρι θέατρο του παραλόγου. Όμως αυτό που είδα ήταν μια παράσταση που σεβόταν απόλυτα και το κείμενο, και τους θεατές, και τους ηθοποιούς.

Ήταν πανεύκολο να γλιστρήσει ο Θεός από το χείλος του γκρεμού και να βρεθεί στο πουθενά. Όμως το θαύμα έγινε. Το έκανε η Λίνα Ζαρκαδούλα που φώτισε κρυφές, μοναδικές στιγμές, μικρές λέξεις, συνηθισμένα λόγια και τρυφερές φράσεις της συγγραφέως και έδωσε αυτό το αριστούργημα.

Περισσότερα...

"Καθώς ψυχορραγώ" ή το περιπετειώδες οδοιπορικό μιας αγροτικής οικογένειας στον αμερικανικό Νότο

Το "Καθώς ψυχορραγώ" ο Ουίλιαμ Φώκνερ το έγραψε νέος (το 1929), δουλεύοντας νυχτοφύλακας, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις τέσσερις το πρωί, μέσα σε 6 βδομάδες. Σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Αυτό το έργο ανεβάζει φέτος η Σοφία Φιλιππίδου, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, σε μια ανθρώπινη και ψυχογραφική παράσταση.
Η Σοφία Φιλιππίδου έχει προσφέρει πολλά στο κοινό, έχει μοχθήσει, έχει αγωνιστεί και γι’ αυτό έχει αγαπηθεί πολύ. Φύση ανήσυχη όμως, ποτέ δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες της. Πάντα είχε τη βαθιά επιθυμία για κάτι προσωπικό, αυτό έψαχνε, να το κάνει πράξη και θέατρο. Στις αναζητήσεις της συναντήθηκε με τον Μένη Κουμανταρέα και τη μετάφρασή του στο «Μπάρτλεμπι, ο γραφιάς» του Χέρμαν Μέλβιλ. Το σκηνοθέτησε το 2013 παρουσιάζοντας μια εξαιρετική παράσταση με πολύ ιδιαίτερη σκηνοθεσία. Ήταν μια προσωπική ανάγκη να μας ξανασυστηθεί. Το 2016 μας χάρισε θεατρικά δύο σουρεαλιστικά μονόπρακτα της Ρούλας Γεωργακοπούλου σε μία καλοδουλεμένη παράσταση με τίτλο «Καρφίτσες στα γόνατα». Φέτος, η αξιαγάπητη Σοφία μεταμορφώνεται σε Άντι Μπάντρεν στο «Καθώς ψυχορραγώ». Υποδύεται μια γυναίκα μέσα στο κιβούρι που μιλά για τη ζωή της μετά θάνατον. Δύο χρόνια μελέτησε τον Φώκνερ με αφοσίωση και πολύ κόπο ώστε μέσω του έργου του να επικοινωνήσει με το κοινό.

Περισσότερα...

«Τρωάς» του Δ. Δημητριάδη σε πανελλήνια πρώτη. Όλες οι νέες φωτογραφίες

 

 

 Η Ομάδα Σημείο Μηδέν παρουσιάζει σε πανελλήνια πρώτη το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη "Τρωάς", στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από τις 27 Φεβρουαρίου 2017 και για 12 παραστάσεις.


* Η «Τρωάς» είναι ένα τρίδυμο, τρεις μονόλογοι σε τρία μέρη. Στο πρώτο, το καθένα από τα τρία πρόσωπα, Πρίαμος, Έκτωρ, Αστυάναξ, μιλά για το πώς βίωσε τον πόλεμο. Στο δεύτερο, το κάθε πρόσωπο μιλά ως ένας από τους άλλους τρεις. Στο τρίτο, μιλά η Τρωάς με τα λόγια και των τριών: μία φωνή που εμπεριέχει και τις τρεις γενιές και που τις υπερβαίνει, οδηγώντας σε μία ολική και τελική σύνοψη.

Περισσότερα...

Με σκόρδα, "κρομμύδια δεκαπέντε", αγγεία και κεντήματα ζούμε τη θεατρική μαγεία στο Μπενάκη

 

Του Παναγιώτη Μήλα 

 

- Τι σημαίνει το πεπρωμένο ενός ηθοποιού;

* Να παραμείνει ταπεινός υπηρέτης της Τέχνης, σεμνός, σαν ένας κοινός θνητός που κάνει άριστα τη δουλειά του, τότε και μόνον τότε θα εξελίσσεται και θα καλλιεργεί το εαυτό του για κάτι υψηλότερο και ουσιαστικότερο. Ο εγωισμός και η αρρώστια του πρωταγωνιστή στην υποκριτική είναι αυτοκαταστροφική συνήθεια, που μαθηματικά οδηγεί στο χάσιμο του «τάλαντου».

Στρατής Πανούριος. Φωτογραφία: catisart.grΣτρατής Πανούριος. Φωτογραφία: catisart.gr

Αυτό έλεγε μεταξύ των άλλων ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στρατής Πανούριος στη συνέντευξή του στην Ειρήνη Αϊβαλιώτου και στο catisart.gr τον Μάιο του 2013. Καίριος και ευθύς σαν δυναμίτης ο Στρατής επιβεβαιώνει με τη δουλειά του όσα είπε παραπάνω.

Φέτος μάλιστα προσθέτει και κάτι άλλο στην πολύτιμη συλλογή των έργων που μας έχει χαρίσει.

 

Όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις σε σκηνές παλιές και νέες. Σε παραδοσιακές και σε μοντέρνες. Σε δώματα, υπερώα, υπόγεια, τουαλέτες και στοές. Σε μπαρ και φουαγιέ. Σε βαγόνι τρένου, αλλά και σε πεζόδρομο. Σε ταράτσες, ακάλυπτους χώρους και σε οικόπεδα. Σε θέατρα μικρής χωρητικότητας, αλλά και σε αντίστοιχα… γήπεδα. Σε διάσημα αλλά και σε λιγότερο γνωστά θέατρα φτιαγμένα χιλιάδες χρόνια πριν.

 

Σειρά αυτή τη χρονιά είχε ο εκθεσιακός χώρος ενός μουσείου. Συγκεκριμένα, του Μουσείου Μπενάκη, στο κεντρικό κτήριο της οδού Κουμπάρη 1, στο Κολωνάκι. Υπό τον τίτλο «Από τη σιωπή της προθήκης στο θεατρικό λόγο», εγκαινιάστηκε τον Νοέμβριο του 2016 και ολοκληρώνεται τον Μάρτιο του 2017 η συνεργασία του Μουσείου με το Εθνικό Θέατρο σε μια πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα σειρά παραστάσεων. Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική μουσειακή περιήγηση, στην οποία δραματοποιημένα από ηθοποιούς κείμενα φωτίζουν πτυχές της ιστορίας που τα ίδια τα αντικείμενα αφηγούνται.

Περισσότερα...

«Ο μηχανισμός του δωματίου», μια αλληγορία για τους δεσμοφύλακες του συστήματος

"Θέλω να κάνω τα πάντα για να είσαι πιο ασφαλής και για να είναι η θέση σου πιο καλά εξασφαλισμένη".

 

Κατεβαίνουμε με αδημονία, για μία ακόμα φορά, τα σκαλοπάτια ενός αγαπημένου υπόγειου χώρου της Κυψέλης, του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων. Η παράσταση που πρόκειται να παρακολουθήσουμε είναι «Ο μηχανισμός του δωματίου». Από το νου μου περνούν διάφορες εκδοχές. Πρόκειται για ένα χρονολόγιο, για έναν υπολογιστή, για έναν αστρολάβο μήπως; Για ένα αρχαίο τέχνημα όπως ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, δηλαδή για έναν αρχαίο αναλογικό, μηχανικό υπολογιστή και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό; Ή ο τίτλος υπονοεί ένα οργανωμένο σύνολο προσώπων και μέσων το οποίο λειτουργεί με την ακρίβεια ενός μηχανήματος; Έναν κρατικό μηχανισμό, ένα μηχανισμό εξουσίας;
Πόρτες και γυμνοί τοίχοι. Ένα άγνωστο δωμάτιο κρύβεται πίσω από τη μια πόρτα, με μοναδικό φύλακα τον πορτιέρη που κρατάει το πόμολό της. Ένα μπρούντζινο βαρύ πόμολο σε σχήμα πολύεδρου, με επίπεδες επιφάνειες, ορθές έδρες και ακμές. Αποστολή του ακοίμητου αυτού φρουρού είναι να μην επιτρέψει σε κανέναν να ανοίξει την πόρτα. Το περιεχόμενο του δωματίου παραμένει άγνωστο. Το εσωτερικό του μοιάζει σχεδόν άδειο. Ένα παράξενο παιχνίδι εναλλαγής αρχίζει. Το μυστήριο εντείνεται. Η πόρτα ωστόσο θα παραβιαστεί κατ' επανάληψη και τα γεγονότα θα πάρουν γρήγορα μια εντελώς απροσδόκητη τροπή. Αποτέλεσμα: τρεις πυροβολισμοί, δύο εξαφανισμένοι νεκροί, δύο αυξήσεις μισθού.
Αρχικά ο θεατής αναρωτιέται τι μπορεί να υπάρχει στο δωμάτιο. Eίναι ένας άδειος σκοτεινός χώρος, ένας λαβύρινθος; Είναι μια κόλαση, μια δυστοπία; Τι σημαίνουν οι πυροβολισμοί; Μπορεί να υποθέσει ότι παρακολουθεί απλώς ένα έργο μυστηρίου.
Τον μηχανισμό του δωματίου δεν τον βλέπουμε ποτέ στο έργο. Όχι επειδή δεν είναι υπαρκτός, αλλά επειδή διαφέρει από ήρωα σε ήρωα. Δεν γίνεται αντιληπτός και δεν είναι μόνον ένας ο μηχανισμός. Ο κάθε ήρωας που εισέρχεται στο δωμάτιο έχει τη δική του αίσθηση, ανάλογα με το τι ζητά, σε τι αποβλέπει, τι τον σχετίζει και τι τον συνδέει με αυτό. Ο μηχανισμός του δωματίου εξυπηρετεί την εκάστοτε αιτία, τον εκάστοτε ήρωα, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που αυτός ο ήρωας ενδιαφέρεται να μπει στο δωμάτιο. Η δομή του έργου αποσυναρμολογείται σταδιακά. Καθώς όμως προχωρά, η δράση απομακρύνει το θεατή από την εύρεση της λύσης αυτού του μυστηρίου και η προσοχή επικεντρώνεται στη στάση των ανθρώπων απέναντι στο δωμάτιο. Η λύση δεν επέρχεται ποτέ και η τύχη των ηρώων χάνεται. Παρηγοριά και λύτρωση δεν δίνονται με κάποια αποκάλυψη. Μένει εσκεμμένα μετέωρος ο προβληματισμός σχετικά με τη στάση που κρατάει ο καθένας σήμερα. Ο θεατής φαντάζεται την εξέλιξη που είναι πιο κοντά στη δική του ιδιοσυγκρασία και τρόπο ζωής.

Περισσότερα...

Ευωδιαστό "Ποπ Κορν" θα μυρίσει και πάλι από τους Repente, στο "Άβατον"

 

Γράφουν οι Παναγιώτης Μήλας - Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

«Σε αυτή την ιστορία έχουμε τη Σάμερ, τον Γουίντερ και την Α. Όλα ξεκίνησαν επειδή κάποια στιγμή, σε κάποια δύσκολη φάση της ζωής τους, οι ήρωές μας για κάποιο απροσδιόριστο λόγο αναρωτήθηκαν το ίδιο πράγμα»…

Το έργο «Ποπ Κορν» της Αγνής Χιώτη, που παρουσιάστηκε στο BoB Theatre Festival 2016 τον περασμένο Μάιο, επιστρέφει τώρα από τη Θεατρική Ομάδα Repente / Dominus Productions, στο θέατρο «Άβατον», στον Κεραμεικό, από την Τετάρτη 1η Μαρτίου 2017 και θέτει για άλλη μια φορά το ερώτημα: «Να ζει κανείς ή να μη ζει;».
Ιδού η απορία. Ο Σαίξπηρ καταπιάστηκε με τούτο το πρόβλημα, και ο φίλος μας ο Άμλετ, ο ήρωας από το ομώνυμο θεατρικό του, αντιπροσωπεύοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα, αποτυπώνει αριστοτεχνικά αυτή την αναρώτηση τού σκεπτόμενου ανθρώπου για τη ζωή, τον σκοπό και την αξία της, τον αγώνα για τη διατήρησή της και το κατά πόσο αξίζει να γίνεται με τόσο πενιχρό στα μάτια μας αποτέλεσμα. Τελικά αξίζει να υπάρχει κανείς; Τι λέτε;

Η παράσταση είναι μοντέρνα, ευρηματική, πολύ διασκεδαστική και συναρπαστικά νεανική. Η γραφή της εκπέμπει ευαισθησία και συγκίνηση. Κοιτάζει την περιπέτεια της ζωής και το φλερτ με την αυτοκτονία με βλέμμα άλλοτε θυμόσοφο, άλλοτε υπονομευτικό, πάντα όμως με βάθος και με μια λοξή και αστείρευτη κωμικότητα.  
Πολλές φορές, πολλοί άνθρωποι, για πολλούς λόγους, λόγω πολλών καταστάσεων, έχουν βρεθεί να αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα. Πώς ο έρωτας αλλάζει τα σχέδιά μας; Πώς η φιλία μπορεί να σε κάνει να μετατοπίσεις τους στόχους σου; Τι θα ήμασταν χωρίς την αγάπη;

Τους ρόλους, δηλαδή τη Σάμερ, τον Γουίντερ και την Α, υποδύονται οι ηθοποιοί Χάρης Χιώτης, Καλή Δάβρη, Αγνή Χιώτη. Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι της Αγνής Χιώτη, η σκηνογραφική και ενδυματολογική επιμέλεια της Μαρίας Φιλίππου, τους φωτισμούς έχει αναλάβει ο Χάρης Χιώτης, τη μουσική γράφει η Αναστασία Μανιάτη, την κίνηση επιμελείται η Αρετή Πασχάλη, χρέη βοηθού σκηνοθέτη τελεί ο Γιάννης Παπαθανασίου και φωτογράφος της παράστασης είναι ο Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης.
Όπως έγραψε η Ειρήνη Αϊβαλιώτου στο catisart.gr για την πρώτη εκδοχή της παράστασης, «η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αγνή Χιώτη, σε μια ακόμη επίδειξη του αστείρευτου ταλέντου της, γράφει μια σύγχρονη κωμωδία, το «Ποπ Κορν», συνδυάζοντας την εύθραυστη ισορροπία του έρωτα με το εύστοχο σχόλιο για την κατάθλιψη και την παράλληλη καταγραφή των συμπτωμάτων μιας διπλής απόπειρας αυτοκτονίας.

Πρόκειται για μία σύγκρουση ανάμεσα στον έρωτα και στο θάνατο.
»Το «Ποπ Κορν» είναι ένα έργο που με νεανική φυσικότητα στοχεύει να αναδείξει τον ψυχισμό του σύγχρονου -και μη- ατόμου, σε καταστάσεις καταπιεστικές και αναγκαίες που του επιβάλλεται να τις αντιμετωπίσει, με ένα αποτέλεσμα που ακροβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, το λογικό και το παράλογο, δημιουργώντας ένα συνονθύλευμα αυτών, φερμένο στη σκηνή από τρία αστεία και χαριτωμένα πλάσματα. Η κωμωδία είναι πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και οι μελαγχολικές σκιές της κάνουν τη διαφορά.

Περισσότερα...

"Buy me". Συναντήσαμε τον homo consumens σε μια ιστορική υπόγεια στοά της Αθήνας

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Οι στοές του κέντρου της Αθήνας είναι κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, σχεδιασμένες στα πρότυπα των δυτικοευρωπαϊκών χωρών, του Παρισιού, του Λονδίνου και του Μιλάνου, και είχαν κύριο σκοπό τη διευκόλυνση της διέλευσης των πεζών ανάμεσα από τα κτήρια που είχαν το μέγεθος οικοδομικού τετραγώνου. Οι περισσότερες εμπορικές στοές της Αθήνας βρίσκονται κατά μήκος των οδών Πανεπιστημίου και Σταδίου και γύρω από την πλατεία της Ομονοίας, ενώ στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αθηναίων υπάρχουν περίπου 180 στοές. Οι περισσότερες από αυτές παρουσιάζουν σήμερα την εικόνα της παρακμής και της εγκατάλειψης με λίγα καταστήματα να έχουν παραμείνει εντός τους. Οι παράγοντες που τις οδήγησαν στην κατάσταση αυτή είναι αφενός η αδυναμία να ακροαστούν το σφυγμό της εξέλιξης και αφετέρου η πολυϊδιοκτησία που δεν επιτρέπει τη συνολική διαχείριση των καταστημάτων μιας στοάς.

Η Στοά Κοραή ή Galleria, ανάμεσά τους, έχει μια εντυπωσιακή και μακρά Ιστορία. Η Εθνική Ασφαλιστική, 40 χρόνια μετά την εγκατάστασή της στην οικία Rossels (Κοραή 4), αποφασίζει την ανέγερση ενός μεγάρου στις προδιαγραφές της. Οι αρχιτέκτονες Μ. Λυκούδης, I. Αξελός και Α Κριεζής παραδίδουν το υπερσύγχρονο κτήριο στις 30 Δεκεμβρίου 1938. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, αυτό μισθώνεται αναγκαστικά από τα υπουργεία Εσωτερικών, Τύπου και Τουρισμού και στις 6 Μαΐου 1941 επιτάσσεται από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Το μέγαρο στεγάζει γερμανικές υπηρεσίες, την Kommandatur, ενώ τα υπόγεια αντιαεροπορικά καταφύγια μετατρέπονται σε φυλακές.
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944 και ενώ η Εθνική Ασφαλιστική ετοιμάζεται να επανεγκατασταθεί στο κτήριό της, αυτό επιτάσσεται για τρίτη φορά από το ΕΑΜ. Όταν οι αγγλικές δυνάμεις αποχωρούν, το κτήριο επιτάσσεται ξανά από την ελληνική κυβέρνηση για να στεγασθούν «αι Ηλεκτρικαί Εταιρίαι Μεταφορών και Διανομής».
Το 1991 κηρύσσεται Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο, ενώ η Εθνική Ασφαλιστική έχει επανειλημμένα προχωρήσει στη συντήρησή του. Η Στοά Κοραή κατασκευασμένη στα πρότυπα ευρωπαϊκού τύπου galleries διέθετε εμπορικά καταστήματα στο ισόγειο καθώς και το ζαχαροπλαστείο του Φλόκα όπου σύχναζε η αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας. Σήμερα, παρότι βρίσκεται σε ένα από τα πλέον πολυσύχναστα σημεία (έξοδος μετρό Πανεπιστήμιο, σε πεζόδρομο), τα πρόσφατα γεγονότα σε συνδυασμό με την ύφεση έχουν πλήξει το εμπορικό σκέλος του κτηρίου που εκτείνεται κυρίως στο κομμάτι της στοάς. Σε ένα τμήμα του υπογείου της στεγάζεται ο κινηματογράφος "Άστυ", που την περίοδο της γερμανικής κατοχής αναγκάστηκε να προβάλλει ταινίες και επίκαιρα προς τέρψιν των γερμανικών στρατευμάτων. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ο κινηματογράφος υπολειτούργησε. Έκτοτε λειτουργεί ο χειμερινός κινηματογράφος "Άστυ" υπό την ίδια διεύθυνση. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960 ο κινηματογράφος γνώρισε μεγάλες δόξες, παρουσιάζοντας σπουδαίες ταινίες, γαλλικής κυρίως παραγωγής. Συνήθως τις Δευτέρες, την πρεμιέρα της ταινίας ακολουθούσε δεξίωση, με προσκεκλημένους συχνά Έλληνες και ξένους πρωταγωνιστές και δημόσια πρόσωπα. «Παρευρίσκονταν ακόμα όλη η κοσμική και κινηματογραφική Αθήνα», έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Μια ευρεία ανακαίνισή του έγινε το 1994. Η τελευταία ανακαίνιση του χώρου έγινε το 2008, διατηρώντας ωστόσο την ιστορική λάμψη του κτηρίου.

Περισσότερα...

«Αφέντης και Δούλος». Δείτε τις νέες φωτογραφίες από την παράσταση

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε, στις 20 Φεβρουαρίου 2017, η πρεμιέρα του έργου «Αφέντης και Δούλος». Ο Γιώργος Νανούρης διασκευάζει και σκηνοθετεί το ομώνυμο διήγημα του Λέοντος Τολστόι με τον Δημήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Αφέντη και τον ίδιο στο ρόλο του Δούλου. Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Λόλεκ.  

Περισσότερα...

«1984» από την Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ποιότητα και ένταση για ένα οιονεί προφητικό έργο

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Όταν ο Τζορτζ Όργουελ έγραφε το «1984», το εμβληματικότερο και ευρηματικότερο από τα βιβλία του, το 1984 ήταν μέλλον. Σήμερα είναι παρελθόν. Αλλά, ύστερα από το έργο αυτό, το πραγματικό 1984 θα είναι πάντα μια χρονιά του μέλλοντος, η πρώτη του ζοφερού μιλένιουμ που απειλεί την ανθρώπινη ιστορία. Ενός μέλλοντος, που αν δεν αντιδράσουμε, δεν δίνει καμία ελπίδα, που εμπνέει φόβο, ανησυχία, βαθιά μελαγχολία, θλίψη και απαισιοδοξία.
Το περίφημο βιβλίο, κορυφαία ίσως στιγμή του συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή, γράφτηκε το 1948 (από αναριθμητισμό αυτού του έτους προέρχεται και ο τίτλος του έργου) και εκδόθηκε το 1949. Μετά την έκδοσή του, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο άλλαξε για πάντα. Γεννήθηκε ο όρος Οργουελικός για να περιγράψει συνθήκες κυβερνητικής -και όχι μόνο- παρέμβασης στη ζωή των πολιτών, καθεστώτα ανελευθερίας, διαρκούς παρακολούθησης και συλλογής ιδιωτικών πληροφοριών, επιτήρησης της σκέψης.
Με τη δράση τοποθετημένη σε ένα δυστοπικό μέλλον, σκιαγραφεί αριστουργηματικά όσο και εφιαλτικά το ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, όπου τα πάντα εξελίσσονται υπό την παρακολούθηση του Μεγάλου Αδελφού.
Οι δυστοπίες είναι δικτατορίες που από τη μια μεριά οργανώνουν το έρεβος και την αναρχία και από την άλλη καταστρέφουν κάθε έννοια κοινωνικής τάξης. Η δυστοπία είναι ένας δυσοίωνος κόσμος από τον οποίο οι άνθρωποι επιζητούν πάση θυσία να αποδράσουν. Κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα οι δυστοπίες, που έλκουν την καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα, ήταν περιγραφές του παρόντος και έκρυβαν, παρά το σκοτεινό τους τοπίο, προτάσεις για πολύ προωθημένες βελτιώσεις του υλικού μας πολιτισμού. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό έπαψε να ισχύει και πλέον σκεφτόμαστε φανερά τόσο το ευοίωνο όσο και το δυσοίωνο. «Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο -για πάντα», έγραφε ο Όργουελ. Όσο για τη σημερινή κρίση, η χειρότερη όψη της, εκτός από την οικολογική απειλή, είναι ο έλεγχος της σκέψης. Είναι να σου αναιρούν την ύπαρξη.
Το «1984» δεν είναι απλώς ένα έργο επιστημονικής φαντασίας αλλά ένα μυθιστόρημα εικασιών. Πρόκειται δηλαδή για ένα λογοτεχνικό είδος, που αντί να καταγίνεται με καθαρώς φανταστικά πράγματα, αναφέρεται σε καταστάσεις οι οποίες είναι πολύ πιθανόν να συμβούν.
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου που σκηνοθετεί το έργο στη σπουδαία και σύγχρονη διασκευή των Robert Icke και Duncan Macmillan, μας παρουσιάζει πώς παίζονται τα σκοτεινά παιχνίδια του μυαλού σε μια ατμόσφαιρα απίστευτης παράνοιας. Φέρνει επί σκηνής τη φρίκη του εγκλήματος σκέψης και του κοινωνικού ελέγχου. Αυτή η νέα μεγάλη παραγωγή της Λυκόφως, που παρουσιάζεται στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, εξερευνά τον κόσμο μέσα από το μυαλό του Winston Smith, ενός ρομαντικού, ασυμβίβαστου και συνεσταλμένου επαναστάτη. Είναι η οδυνηρή ιστορία ένας επίδοξου αντάρτη πόλεων, που εργάζεται μεθοδικά ως υπάλληλος στο Υπουργείο Αλήθειας και γεννιέται εκ νέου θεατρικά με εκπληκτική δύναμη.

Περισσότερα...

Χριστίνα Μαξούρη. Παράταση στην παράσταση με "παπούτσια δανεικά" που όμως είναι ιδανικά

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Μεγάλωσα την εποχή που μας αγόραζαν καινούργια παπούτσια μια φορά στα δύο χρόνια. Με αυτά πορευόμαστε πάντα με προσοχή. Τα είχαμε μη στάξει και μη βρέξει…

Τον άλλο καιρό τον περνούσαμε με δανεικά παπούτσια. Από κάποιον συγγενή. Από τον πατέρα, τον αδελφό, τη μάνα ή την ξαδέλφη. Αγόρια και κορίτσια ανακάλυπταν διάφορες εναλλακτικές λύσεις αφού η αγορά καινούργιων δεν ήταν τότε τόσο εύκολη.

Τα δοκίμαζαν, τα φρόντιζαν, τα γυάλιζαν, μερικές φορές τους άλλαζαν το χρώμα, τα διόρθωναν, τα αγαπούσαν, τα φορούσαν και έτρεχαν στους δρόμους. Πήγαιναν στα χωμάτινα γηπεδάκια της γειτονιάς και την Κυριακή στη Λεωφόρο, στο Καραϊσκάκη, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ανέβαιναν στους λόφους στα πρώτα τους ραντεβού. Χόρευαν στα πρώτα τους πάρτι. Κυριακές, εορτές και σχόλες με σεβασμό στην εκκλησία της ενορίας τους.

Τα δανεικά παπούτσια ήταν το «άλφα» και το «ωμέγα» στο ντύσιμό μας και πάντα ήταν – τότε – το πρώτο στοιχείο που έμπαινε σε έλεγχο: Στο σχολείο, στο στρατό, στην πρώτη μας δουλειά, στην πρώτη μας γνωριμία και στην πρώτη μας επίσημη έξοδο. 

Αυτά σκεπτόμουνα όταν ψάχνοντας στο αρχείο μου βρήκα το παρακάτω κιτρινισμένο χαρτί και διάβασα όσα είχα γράψει πριν από πολλά χρόνια με στυλό μελάνης…

Περισσότερα...

Ο Αρκάς σε μια «Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων» μας απογειώνει στο Vault με τον Δημήτρη Αγορά…

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Από τον Οκτώβριο του 2016 ξεκίνησε στον πολυχώρο τέχνης Vault ένας φωτογραφικός μαραθώνιος επτά μηνών για τα επτά «Θανάσιμα αμαρτήματα».
Αν συμμετείχα στον διαγωνισμό σίγουρα θα έπαιρνα το πρώτο βραβείο στο αμάρτημα της ζήλιας. Έτσι ακριβώς.
Όπως… ζηλεύει κάθε γελοιογράφος που σέβεται τον εαυτό του, το ίδιο κάνω κι εγώ…
Ο λόγος; Ποιος άλλος; Ο Αρκάς!

«Οι συνομήλικοί» μου τον απολαμβάνουμε από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Από τότε τον ζήλευα «Όσο πατάει η γάτα», όμως «Δουλειά δεν είχε ο διάβολος» κι ο Αρκάς εκτός από το χαρτί αποφάσισε να κατακτήσει και το θεατρικό σανίδι. Δεν φτάνει που κοντέψαμε να γίνουμε «Εχθροί Εξ Αίματος» όταν άρχισε τη θεατρική πορεία του στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το 2007, στη συνέχεια μετά την παράστασή του στο θέατρο Στοά με οδήγησαν στα «Επείγοντα περιστατικά» πάλι από κρίση ζήλιας. Εμείς που λόγω της δουλειάς μας είμαστε «Θηρία ενήμερα» μαθαίναμε όλες τις νέες δραστηριότητές του. Φυσικά ποτέ δεν μπορούσαμε να πούμε «Σιγά τ’ αυγά» γιατί η δουλειά του ήταν – και είναι – μοναδική. Όλοι οι «Τρελοί συνδυασμοί» έχουν γίνει στο μυαλό του Αρκά με μοναδικό στόχο πάντα να μας απογειώνει έτσι ώστε να μην περιοριζόμαστε σε «Χαμηλές Πτήσεις». Πραγματικά, αν τον συναντούσα θα γινόμαστε «Μαλλιά κουβάρια», μπορεί και να πιανόμαστε «Μαλλί με μαλλί». Βέβαια πιθανόν οι «Κακές Γλώσσες» να διαδίδουν πολλά τώρα ειδικά που - κυρίως – μέσω του facebook γίναμε όλοι ξαφνικά «Ζώα πολιτικά», όμως εγώ, ακόμη κι αν δεν είμαι «Ο προφήτης», μπορώ με απόλυτη σιγουριά να πω ότι το επόμενο βήμα του Αρκά αξίζει να είναι στην Επίδαυρο (έστω στη μικρή…). Περιγράφει, διαγράφει, κρίνει, επικρίνει, βάζει χρώμα, ακόμη και μαύρο, στη ζωή μας με έναν μοναδικό τρόπο. Είναι ένας συγγραφέας που μέσα από το πικρό χιούμορ φωτίζει τη σύγχρονη τραγικότητα που ζούμε.

Το έργο του Αρκά τόλμησε και πήρε στα χέρια του ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Δημήτρης Αγοράς. Ασφαλώς θέλει τόλμη, γνώσεις αλλά και αγάπη για να χωρέσεις μέσα σε 90 λεπτά τον πλούτο αυτής της 35χρονης δημιουργίας.
Την τολμηρή αυτή απόφαση, τη στήριξε και την αγκάλιασε ο Δημήτρης Καρατζιάς. Έτσι φέτος έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον εκρηκτικό γελοιογράφο σε μια «Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων» στον Πολυχώρο Vault.

Περισσότερα...

Η Ειρήνη Φαναριώτη σε μια ζωηρή έκρηξη ζωής γίνεται το "Κορίτσι του Λύκου"

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Είναι απαλό, είναι φρέσκο, είναι φιλικό σαν χάδι. Είναι εγκάρδιο, αγαπησιάρικο, έντονο και θερμό. Είναι γεμάτο γλυκύτητα και τρυφερότητα. Είναι ευαίσθητο και λεπταίσθητο. Ποιητικό και ζεσταίνει την καρδιά.

Είναι μια αισθαντική ιστορία, που μοιάζει με παραμύθι, γραμμένη από μια πένα ελκυστική που μπορείτε εύκολα να υποθέσετε πως είναι θηλυκή αλλά δεν είναι. Ανήκει στον Christian Bobin.
Ο Κριστιάν Μπομπέν (Christian Bobin), Γάλλος συγγραφέας και ποιητής, γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1951, στο Λε Κρεζό (Le Creuzot), στη Βουργουνδία της Γαλλίας, όπου κι εξακολουθεί να ζει, καθώς δεν εγκατέλειψε ποτέ τη γενέθλια πόλη του. Κατοικεί σε μία απλή κατοικία, σε ένα κτήριο που παλαιότερα χρησίμευε ως βάση της πυροσβεστικής. Οι γονείς του ήταν εργάτες.
Μοναχικός ήδη από τα παιδικά του χρόνια, προτιμούσε τη συντροφιά των βιβλίων. Ήταν από τα παιδιά που στην αυλή του σχολείου στέκουν παράμερα και παρακολουθούν τους άλλους.
Είναι πολύ προσωπικό το στυλ γραφής του. Προτρέπει στην αγάπη, ακόμα κι όταν η αγάπη πονάει. Γιατί πάντα η αγάπη μέσα μας πληγώνεται, πάντα από αγάπη υποφέρουμε, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι δεν υποφέρουμε από τίποτα.
«Είναι βράδυ. Είναι Τρίτη βράδυ, γύρω στα τέλη του Απρίλη. Ένα απέραντο γαλάζιο στον ουρανό, ένας ανοιξιάτικος αέρας είναι διάχυτος παντού, τα λουλούδια ετοιμάζονται να σκάσουν, ο Ρομάν δε με συνοδεύει. (...) Είμαι ερωτευμένη, τώρα καταλαβαίνω πώς είναι να είσαι ερωτευμένος, δε μου το είχαν εξηγήσει πριν, ένας σύζυγος 7 χρόνων δεν μπόρεσε να μου το διδάξει αυτό. Γαμώτο».

Ένα μικρό κορίτσι στην αγκαλιά ενός λύκου. Έτσι ξεκινά η ιστορία της Λουσί που μεγαλώνει σε ένα περιοδεύον τσίρκο. Με τη νεανική της ελαφρότητα, που θα διατηρήσει για πάντα αναλλοίωτη, και τις αλλεπάλληλες αποδράσεις της, αφήνεται να παρασυρθεί σε μια τρελή πορεία προς τον έρωτα, τα όνειρα και την ίδια τη ζωή. Μια ωδή στην ελευθερία που η ίδια η ηρωίδα κυνηγά αδιάκοπα σ’ όλη της τη ζωή, προσπαθώντας να εφαρμόσει το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου: να εξαφανίζεται, χωρίς να δίνει λογαριασμό για την εξαφάνισή του. "Το κορίτσι του λύκου", μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κριστιάν Μπομπέν «La folle allure» από την ομάδα Terre de Semis, παρουσιάζεται από τον Ιανουάριο του 2017, στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Τη Λουσί ερμηνεύει μοναδικά η Ειρήνη Φαναριώτη. Η ίδια μας συστήνει για πρώτη φορά θεατρικά τον συγγραφέα στην Ελλάδα.

Η ανάγκη το θέλει να ακολουθούμε διπλή ζωή μες στη ζωή μας, διπλό αίμα μέσα στις καρδιές μας, η χαρά πάει χέρι χέρι με τον πόνο, το γέλιο χέρι χέρι με τους ίσκιους. Είναι δύο άτια στον ίδιο ζυγό, τραβώντας καθένα κατά τη μεριά του, καλπάζοντας ξέφρενα. Έτσι πορευόμαστε, ρομαντικοί αναβάτες σ’ έναν χιονισμένο δρόμο, ψάχνοντας το σωστό διασκελισμό, αναζητώντας τον ορθό στοχασμό, και πότε πότε η ομορφιά μας αιφνιδιάζει, σαν κάποιο χαμηλό κλαδί που μας χτυπάει κατά πρόσωπο, και πότε πότε η ομορφιά μάς δαγκώνει, σαν κάποιος λύκος εξαίσιος που ρίχνεται άγρια στο λαιμό μας.

Περισσότερα...

"Αμάραντο" θαυματούργημα στη σκηνή του Faust από τους Bijoux de Kant

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

«Είσαι σκοπός και γύρω σου χορεύουν τσοπανόσκυλα», «Lautreamont Maldoror: εγκώμιο μιας μεταμόρφωσης», «Βέρθερος: "ένα εγκώμιο των δακρύων"», «Στέλλα travel: "η γη της απαγγελίας"», «Πολιτισμός: "μία κοσμική τραγωδία"», «Αχ!: (Ξανα)διαβάζοντας την "Κερένια Κούκλα" του Χρηστομάνου», «Ραμόνα travel: "η γη της καλοσύνης"» είναι μερικές μόνο από τις παραστάσεις τις οποίες είδα θαμπωμένη, διασχίζοντας τον παραμυθένιο κόσμο τους. Παρακολουθώ τους Bijoux de Kant σχεδόν από την αρχή. Η πολυσχιδής αυτή ομάδα, όπως γνωρίζω, δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 από τον εικαστικό Γιάννη Σκουρλέτη, τον μουσικό - συνθέτη Κώστα Δαλακούρα και τον κοινωνιολόγο Άρη Ασπρούλη. Εν συνεχεία προστέθηκαν στην ομάδα η σκηνοθέτις - ηθοποιός Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, ο επιμελητής - εικαστικός Αλέξιος Παπαζαχαρίας, η ποιήτρια Γλυκερία Μπασδέκη και ο εικαστικός Κωνσταντίνος Σκουρλέτης.

Ο Γιάννης Σκουρλέτης και οι συνεργάτες του, όλοι οι έξοχοι ηθοποιοί που κατά καιρούς συνεργάζονται μαζί του, ξεδιπλώνουν επί σκηνής -κάθε φορά- ένα θαυμάσιο, απέραντο υφαντό που μέσα του κάθε νήμα καθοδηγείται από ένα απερίγραπτα δημιουργικό χέρι, καθώς τρυφερά τοποθετείται δίπλα σε εκατοντάδες άλλα νήματα. Νήματα που συγκρατούν μνήμες και βιώματα.
Παρότι το θέατρο αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη δημιουργία της, η ομάδα bijoux de kant ξεπερνά τους περιορισμούς που ορίζει η έννοια της θεατρικής ομάδας και διαμορφώνει μια δική της ερευνητική πλατφόρμα που φέρνει σε επαφή διαφορετικά πεδία, εντός και εκτός της σφαίρας της δημιουργικής έκφρασης.
Η ομάδα έχει δουλέψει πάνω σε κείμενα των Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, Γκαίτε, Γιώργου Ιωάννου, Δημήτρη Δημητριάδη, Γλυκερίας Μπασδέκη και άλλων.
Μαζί τους γοητευτήκαμε από τους εκπληκτικούς νέους ηθοποιούς όπως τους Δημήτρη Μοθωναίο, Κατερίνα Μισιχρόνη, Μαίρη Συνατσάκη, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Αινεία Τσαμάτη, Θάνο Σαμαρά, Νάνσυ Μπούκλη, Ιούλιο Τζιάτα, Πολύδωρο Βογιατζή. Συστηθήκαμε με την έξοχη Λένα Δροσάκη. Επιβεβαιωθήκαμε για τις δυνατότητες του Κρις Ραντάνωφ. Ξανα-συναντήσαμε τον Στράτο Τζώρτζογλου με τη συγκινητική του θεατρική τόλμη και είδαμε τις αθέατες ερμηνευτικά πλευρές της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη. Σημάδια και μαρτυρίες μιας ακατανίκητης θεατρικής δύναμης.
Η Bijoux de Kant συνδέει το θέατρο και την performance, τη σύγχρονη μουσική και τα νέα τεχνολογικά μέσα, την Ιστορία της Λογοτεχνίας και τη Θεωρία της Τέχνης, το εικαστικό ιδίωμα και τις υποκριτικές τεχνικές. Στοιχεία με τα οποία οικοδομεί ένα οικουμενικό και διαχρονικό αποτύπωμα, το οποίο θέλει να απευθυνθεί σε ένα ευρύ κοινό.
Πολλά χρόνια αναρωτιόμουν γιατί η Bijoux de Kant δεν έχει συνεργαστεί ακόμα με τον Αλέκο Συσσοβίτη, έναν ηθοποιό εύπλαστο, έμπειρο, που ξέρει να τσαλακώνει την εικόνα του, που προχωρά με ήρεμη δύναμη κι αυτοπεποίθηση και που βρίσκεται σε μεγάλη υποκριτική ωριμότητα. Ή με τη Μαρία Πανουργιά, μια καλλιτέχνιδα ακατανίκητα εκφραστική.

Περισσότερα...

Ένα Radar οδήγησε και πάλι τον Αλμπέρ Καμύ στην Αθήνα για την «Παρεξήγηση»

 

«Ονειροπαρμένος βάδιζε αργά ανάμεσα στα πολύχρωμα λουλούδια, με τα μάτια μισόκλειστα, παραζαλισμένος από τ’ αστροποβόλημα της λιόλουστης μέρας. Μια ολόδροση νερατζιά τον τράβηξε κοντά της. Γοητευμένος άνοιξε την αγκαλιά του και σαν φλογερός εραστής τύλιξε τα μπράτσα του γύρω στο λυγερό κορμί της, έγειρε με άπειρη τρυφερότητα το κεφάλι του επάνω στους ανθούς της, ρούφηξε ηδονικά τη μεθυστική ευωδιά τους κι αφέθηκε σε νοσταλγικό ρεμβασμό… Ξάφνου σαν χτυπημένος από βόλι, τινάχτηκε πάνω, με το χέρι στην καρδιά του! Εκεί ψηλά, ανάμεσα απ’ τις φυλλωσιές είχε αντικρίσει το θάμα. Την Ακρόπολη καμαρωτή στα περίσσια κάλλη της…».

Απρίλιος του 1955. Ο Αλμπέρ Καμύ φτάνει στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο Χασάνι, όπως το έλεγαν τότε. Καλεσμένος από τον πρόεδρο της Ελληνογαλλικής Πνευματικής Ένωσης, τον ψυχίατρο και νευρολόγο Άγγελο Κατακουζηνό να συμμετάσχει στη συζήτηση για «Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παίρνοντας τον δρόμο για την Αθήνα ο Καμύ όταν πλησιάζουν ζητά να ανέβουν σε ένα λόφο που βλέπει. Θέλει να δει από εκεί τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Σταματούν και ανεβαίνουν στον λόφο ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του κυνηγού, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης.

Η σκηνή του προλόγου διαδραματίστηκε επάνω στον λόφο και περιγράφεται στο βιβλίο που έγραψε η Λητώ Κατακουζηνού με τον τίτλο «Συντροφιά με τον Albert Camus» (Έκδοση από το Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού – Αθήνα 2011).

Εκεί, στην ίδια πλατεία, δίπλα στον ίδιο γύρισε ο Αλμπέρ Καμύ μετά από 60 και χρόνια… Γύρισε στο Θέατρο Radar για να παρακολουθήσει το έργο του «Παρεξήγηση», ένα μυθιστόρημα που έγραψε το 1943, όταν ήταν 30 ετών. Στα 44 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και στα 47 τον συνάντησε ο θάνατος σε ένα τρομερό τροχαίο.

Περισσότερα...

«Tres», ξέφρενη κωμωδία για τη φιλία και μια νέου τύπου οικογένεια από την SQUARE

Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

To "Tres" από 9 Φεβρουαρίου 2017 μεταφέρεται στο θέατρο "Άλμα".

Πρωταγωνιστούν οι Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου, Γεωργία Σιακαβάρα.
Φιλική συμμετοχή ο Αντώνης Βλοντάκης.

 

Τι είναι μια οικογένεια; Και πάνω απ’ όλα, και το πιο σημαντικό: Ποιος αποφασίζει τι είναι μια οικογένεια; Πότε είναι μια οικογένεια παραδοσιακή και ποιος το καθορίζει; Η κοινωνία; Εμείς; Οι ανάγκες μας;
Στην ισπανική κωμωδία «Tres» του Juan Carlos Rubio, που παρακολουθήσαμε, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, στο θέατρο OLVIO, χαρτογραφείται μια εναλλακτική μορφή οικογένειας.
Τρεις καρδιακές φίλες από το σχολείο, που μόλις μπήκαν στα 40, η Ροθίο (Γεωργία Σιακαβάρα), η Νούρια (Ιωάννα Σταυροπούλου) και η Άντζελα (Δάφνη Μανούσου), βρίσκονται ύστερα από είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια, σ’ ένα reunion με απρόβλεπτη εξέλιξη.

Περισσότερα...

Στο "Curing room" και στο "Vault" ρίχνουν τον κλήρο να δούνε "ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί"...

 

Πριν από 45 χρόνια, μάθαμε για την ιστορία των 29 στη Χιλή που επέζησαν μετά την αεροπορική τραγωδία στις Άνδεις, τρεφόμενοι με τις σάρκες των νεκρών συνεπιβατών τους.

Καθημερινά υπάρχουν το ίδιο σκληρά περιστατικά σε κάθε σημείο του πλανήτη:

Βενεζουέλα: Διαμέλισαν και έφαγαν το γιο του μέσα στη φυλακή.

Βέλγιο: Έτρωγαν ο ένας τον άλλον και έφτιαχναν όπλα από τα κόκαλά τους.

Σαουδική Αραβία: Οι άνδρες επιτρέπεται βάσει νόμου να φάνε τις γυναίκες τους αν είναι πεινασμένοι.

Τανζανία: Απίστευτος κανιβαλισμός. Μαγείρεψαν… μοιχό.

Κονγκό: Οργισμένο πλήθος λιθοβόλησε, έψησε και έφαγε ισλαμιστή αντάρτη.

Βόρεια Καρολίνα: Ένα ζευγάρι συνελήφθη όταν οι αρχές ανακάλυψαν στον κήπο τους, θαμμένα ανθρώπινα κόκαλα.

Νότια Αφρική: Έφαγε με μαχαιροπίρουνα την καρδιά του εραστή, της πρώην φίλης του.

Περισσότερα...

O Σπύρος Ευαγγελάτος, όπως τον είδε ο φακός της Τίνας Αλεξοπούλου στην Επίδαυρο

Ακούραστος ο Σπύρος Ευαγγελάτος, κοιτάζει τις σημειώσεις του για τους τελικούς φωτισμούς στην Επίδαυρο μέχρι πολύ αργά τη νύχτα, την παραμονή της πρεμιέρας της παράστασης "Οιδίποδας Τύραννος", στις 9 Ιουλίου 2010. Φωτογραφία: Τίνα ΑλεξοπούλουΑκούραστος ο Σπύρος Ευαγγελάτος, κοιτάζει τις σημειώσεις του για τους τελικούς φωτισμούς στην Επίδαυρο μέχρι πολύ αργά τη νύχτα, την παραμονή της πρεμιέρας της παράστασης "Οιδίποδας Τύραννος", στις 9 Ιουλίου 2010. Φωτογραφία: Τίνα Αλεξοπούλου

 

Η εξαίρετη ηθοποιός, τραγουδίστρια και φωτογράφος Τίνα Αλεξοπούλου μιλάει στο catisart.gr για τον Σπύρο Ευαγγελάτο: "Είχα την τύχη κι εγώ να συνεργαστώ με τον σπουδαίο Δάσκαλο. Πρώτα τον γνώρισα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών όπου μας δίδασκε το "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" και έπειτα στον "Οιδίποδα Τύραννο". Στις πρόβες και στην περιοδεία δεν χόρταινα να φωτογραφίζω. Υπέροχος θίασος, υπέροχη παράσταση, υπέροχο ταξίδι...".

 

Η Τίνα Αλεξοπούλου μας διηγείται εν συνεχεία: "Κάναμε τις δοκιμές των φωτισμών παραμονή της μεγάλης πρεμιέρας στην Επίδαυρο για τον Οιδίποδα Τύραννο. Μες στο σκοτάδι, πολύ περασμένα μεσάνυχτα, ο Σπύρος Ευαγγελάτος διάβαζε τις σημειώσεις του. Άοκνος, υπομονετικός, πάντα με το λεπτό χιούμορ του κινούσε με μαεστρία τις σκηνοθετικές του υποδείξεις. Γιατί αυτό ήταν ο Σπύρος Ευαγγεάτος. Ένας μεγάλος μαέστρος!".

 

* Η Τίνα Αλεξοπούλου, εκτός από ηθοποιός, ήταν μαζί με τον Ανδρέα Σμαραγδή και φωτογράφος της παράστασης. Το catisart.gr την ευχαριστεί για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού. Οι φωτογραφίες αυτές δεν έχουν δει ξανά το φως της δημοσιότητας.

Περισσότερα...

«Ρομπέρτο Τσούκο», βία και ρομαντισμός στο Υπόγειο από την Άντζελα Μπρούσκου

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Ποιος είναι ο Τσούκο; Ένας δραπέτης ή ένας μυστικός πράκτορας; Ένας εραστής ή ένας βιαστής; Ένας χαμαιλέοντας ή ένας ρινόκερος; Ένας φιλειρηνικός νεαρός ή ένας κατά συρροήν δολοφόνος;
Η Άντζελα Μπρούσκου, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, ανεβάζει τον «Ρομπέρτο Τσούκο» σε μια σειρά από γρήγορες, ατμοσφαιρικές σκηνές. Ένα έργο για τη βία, τον φόβο και την ανάγκη των ανθρώπων να βάλουν τη σφραγίδα τους, να γίνουν ορατοί από τους συνανθρώπους τους έστω και για ένα κλάσμα δευτερολέπτου, δοσμένο μέσα από τη ματιά ενός νεαρού δολοφόνου.
Στην παράστασή της παρακολουθούμε τον ήρωα του Μπερνάρ Μαρί Κολτές στο μυθικό του ταξίδι μέσα από ένα τοπίο παράξενης και βίαιης ομορφιάς. Παράσταση ισορροπημένη, υγρή, υπόγεια, βαθιά ζωντανή και αρμονική.

Ο Κολτές έγραφε για τον εαυτό του: «Στα 18 μου ξέσπασα. Πολύ γρήγορα έφτασα στο Στρασβούργο, πολύ γρήγορα στο Παρίσι και πολύ γρήγορα στη Νέα Υόρκη, το ’68. Κι εκεί, ξαφνικά, η ζωή χίμηξε πάνω μου. Δεν υπήρξαν λοιπόν ενδιάμεσα στάδια, δεν είχα το χρόνο για να ονειρευτώ το Παρίσι, ονειρεύτηκα αμέσως τη Νέα Υόρκη. Και η Νέα Υόρκη το ’68, ήταν πραγματικά ένας άλλος κόσμος».

Μια από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές δημιουργούς μας, η Άντζελα Μπρούσκου, σκηνοθετώντας τον «Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές, φτιάχνει ένα κομψοτέχνημα παροξυσμικού πάθους, σινεφιλικών αναφορών και αποδόμησης, ικανό όχι μόνο να σε συγκλονίσει αλλά και να σε πλημμυρίσει υπαρξιακά ερωτήματα.

Η Άντζελα Μπρούσκου δεν συμβιβάζεται με τους εύκολους θεατές, αυτούς που πιστεύουν ότι μια παράσταση είναι φτιαγμένη μόνο για τη δική τους διασκέδαση και δεν γνωρίζουν τίποτα για την ύπαρξή τους. Έχει μια ιδιαίτερη δική της αισθητική και δημιουργεί με πάθος μια δική της θεατρική ηθική.

Περισσότερα...

"Πέρασε ένας χρόνος", επτά νέοι ηθοποιοί αφηγητές - οικοδεσπότες σε ένα παλιό σπίτι στον Κολωνό

"Πέρασε ένας χρόνος"
- μια παράσταση σε ένα σπίτι -

 

"Τι κάνει ένα άτομο, άνθρωπο;
Τι κάνει μια οικογένεια, γένος;
Τι κάνει ένα σπίτι, εστία;
Τι κάνει μια συνήθεια, παράδοση;"

 

Τόπος δράσης: Ένα σπίτι
Χρόνος δράσης: 20ος αιώνας
Πρόσωπα: Ο Ένα, η Δύο, η Τρία, ο Τέσσερα, η Πέντε, ο Έξι, ο Εφτά

Παραμονή Πρωτοχρονιάς…
Μια παρέα μαζεμένη σε ένα σπίτι…
Θα παίξει ένα παιχνίδι…
Ένα παράξενο παιχνίδι…
Ένα παιχνίδι με χαρτιά…
Με σημαδεμένα χαρτιά…

Περισσότερα...

"Ο Θεός της Σφαγής" της Γιασμίνα Ρεζά, το θέατρο ως τέχνη της σύγκρουσης

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

«Όταν ένα παιδί είναι δημόσιος κίνδυνος, αφορά όλον τον κόσμο! Δεν το πιστεύω ότι ξέρασε πάνω στα βιβλία μου!».

 

«Ακριβώς! Έχω στρατευτεί για τον πολιτισμό της Οικουμένης! Ευτυχώς που υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα!».


«Ζούμε στη Ευρώπη! Δεν ζούμε στην Κινσάσα! Ζούμε στην Ευρώπη, σύμφωνα με τις αρχές του δυτικού πολιτισμού. Ό,τι συμβαίνει στην πλατεία Ανθυπολοχαγού Ντινάν ανάγεται στις αξίες του δυτικού πολιτισμού! Στον οποίο πολιτισμό, σας αρέσει δε σας αρέσει, μετά χαράς συμμετέχω!».

 

«Κάποτε μου άρεσε ένας άνδρας, μου άρεσε πολύ. Και τον είδα να κρατάει τσάντα - ανδρική τσάντα. Ε, αυτό ήταν. Τέλος. Ο άνδρας που δεν μπορεί να είναι μόνος είναι αν-υπό-στατος».

 

Η μεταφυσική του ανθρώπου δεν εντοπίζεται στις μεγάλες, τις ηρωικές, τις ιστορικές του στιγμές. Η ανθρώπινη απελπισία και οι κρυφές πλευρές του καθενός μας κρύβονται στις αόρατες λεπτομέρειες, σε αυτές τις μόνιμες και ανεπαίσθητες σχισμές της καθημερινότητας. Η καθημερινότητα, τα γεγονότα που συμβαίνουν κλεισμένα σε τοίχους δεν έρχονται στο φως μέσω του Τύπου. Μόνον ο συγγραφέας, και ίσως ο ψυχαναλυτής, μπορεί να τα φέρει στην επιφάνεια. Αυτό το ρόλο έχει αναλάβει και μια Παριζιάνα συγγραφέας, η Γιασμίνα Ρεζά, να φωτίζει τη μικροσκοπική ρωγμή που γίνεται τεράστια, αν κάποιος βάλει επάνω της το δάχτυλό του. Σαν μια μικρή τρύπα σε ένα πλεκτό. Λίγο αν τραβήξεις την κλωστή, ξηλώνεται ολόκληρο. Αυτό το κάτι απομόνωσε η Ρεζά και δημιούργησε τον «Θεό της Σφαγής». Το κάτι στις σχέσεις των ανθρώπων, το κάτι που υπάρχει στην ατμόσφαιρα και δεν μπορεί να το συλλάβει το κοινό μάτι. Το κάτι που μπορεί να προκαλέσει ένα ντόμινο ανεπιθύμητων ενεργειών. Άλλωστε, η τέχνη έχει τη δύναμη να δημιουργεί παράλληλους κόσμους που είναι πιο ισχυροί ακόμα και από την πραγματικότητα.

Περισσότερα...

«Τρωάς» του Δ. Δημητριάδη ο Δαυίδ Μαλτέζε σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου

Δαυίδ Μαλτέζε ("Η Αποστολή")Δαυίδ Μαλτέζε ("Η Αποστολή")

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Το έργο του «Τρωάς» εμπιστεύτηκε ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης στον ηθοποιό Δαυίδ Μαλτέζε και την ομάδα «Σημείο Μηδέν». Πρόκειται για ένα καινούργιο και άπαιχτο ακόμα στην Ελλάδα θεατρικό έργο του Δημητριάδη, ένα μονόλογο, ο οποίος, με σημείο εκκίνησης τον πόλεμο της Τροίας, καταπιάνεται με το θέμα του πολέμου. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Σάββας Στρούμπος, σκηνοθέτης της ομάδας και συνεργάτης του Θόδωρου Τερζόπουλου. Η παράσταση θα παίζεται από τις 27 Φεβρουαρίου 2017 στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι το Πάσχα.

Περισσότερα...

"Νέκρα" γέλιου πέφτει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην "Αποθήκη"

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Το γεγονός ότι μια γυναίκα ανακαλύπτει πως ο άνθρωπός της ζει διπλή ζωή... ίσως σας φανεί πάρα πολύ μπανάλ. Αν όμως ο ίδιος άνθρωπος ζει τριπλή ζωή, πώς θα σας φανεί;

Η Κριστίν, η σύζυγος, είναι η τηλεοπτική «Μις Καιρός», αδέξια, πελαγωμένη και πολύ συμπαθής. Η Αναΐς, η ερωμένη, είναι ακτιβίστρια της Greenpeace, μια γοητευτική γυναίκα γεμάτη θυμό και εξέγερση. Η χαριτωμένη και αφράτη Λόλα, πολύ μικρότερη από τις άλλες δύο, επίσης ερωμένη αλλά και εγκληματολόγος, πάσχει από ένα σύνδρομο το οποίο την κάνει να δυσκολεύεται να ερμηνεύσει τα λόγια, τις πράξεις και τα συναισθήματα των άλλων. Επίσης δεν καταλαβαίνει τα συμβατικά «κοινωνικά σήματα» ή τους άγραφους κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς. 
Για να αντιληφθείτε την κατάσταση, μάλλον θα χρειαστεί να σας εξηγήσω την ιστορία του έργου «Έπεσε νέκρα» του Thierry Janssen, που παρακολούθησα στο θέατρο «Αποθήκη», σε σκηνοθεσία Λίνας Ζαρκαδούλα.

Περισσότερα...

Με την Παρκ Σε-Ριν και τον Κιμ Ντονγκ-Νιν στον Υπόγειο λαβύρινθο του Θεάτρου Τέχνης

 

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Η μεγάλη ηλικία, η εύθραυστη υγεία και τα αναπηρικά καροτσάκια δεν εμπόδισαν 100 ηλικιωμένους από τη Νότια Κορέα να ταξιδέψουν στον Βορρά, για να συναντήσουν συγγενείς τους που δεν είχαν δει για δεκαετίες.

Η πρώτη συνάντηση κορεατικών οικογενειών που χώρισε ο πόλεμος (1950-1953) έγινε στην περιοχή του όρους Κουμγκάνγκ.

Δέκα πούλμαν συνοδεία αυτοκινήτων της αστυνομίας αναχώρησαν από το λιμάνι Σόκτσο της ανατολικής Νότιας Κορέας με προορισμό τα σύνορα, που απέχουν 50 χιλιόμετρα. Δύο ηλικιωμένες έκαναν το ταξίδι με ασθενοφόρο, ενώ πολλοί κινούνταν με αναπηρικό καροτσάκι. Ως κινητήριο δύναμη είχαν το πάθος τους.

Αφού πέρασαν τον λαβύρινθο της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης μήκους 248 χλμ. και πλάτους τεσσάρων, που χωρίζει την κορεατική χερσόνησο, η αυτοκινητοπομπή διέσχισε άλλα 39 χλμ. για να φθάσει στο όρος Κουμγκάνγκ.

Εκεί, οι Νοτιοκορεάτες συνάντησαν σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης και βαθιάς αγάπης 180 Βορειοκορεάτες συγγενείς τους για τους οποίους δεν είχαν καμιά είδηση εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια. Ορισμένοι εξ αυτών δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν πλέον τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

«Νομίζω πως αν δω το πρόσωπό της, δεν θα το πιστεύω», είπε ο Κιμ Ντονγκ-Μπιν, 81 ετών, μερικές ώρες προτού συναντήσει τη μεγαλύτερη αδελφή του Παρκ Σε-Ριν, στο Υπόγειο της μεγάλης αίθουσας Φιλίας στο όρος Κουμγκάνγκ.

Περισσότερα...

«Σεξ Λεξικόν», ο έρωτας και η εφηβεία στα χρόνια της αμφισβήτησης

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Όλοι οι άνθρωποι ξεκινούν την ερωτική τους ζωή χωρίς να διαθέτουν την απαιτούμενη πείρα γι’ αυτήν. Για όλους τους ανθρώπους υπάρχει πάντα η πρώτη φορά. Πολύ συχνά οι νέοι πληροφορούνται τα μυστικά του σεξ από αυτοαποκαλούμενους έμπειρους φίλους, οι οποίοι όμως πιθανότατα να έχουν κατασκευάσει τις εμπειρίες τους στη φαντασία τους και μόνο.
Κάποιοι προσπαθούν να συμπληρώσουν τις αμφισβητούμενες και ελλιπείς γνώσεις τους από ειδικά βιβλία ή σεξουαλικά λεξικά. Όπως έκαναν στην Αθήνα του 1978 δύο ερωτευμένοι και άπειροι έφηβοι, οι οποίοι επιχειρούν να κάνουν έρωτα για πρώτη φορά. Το γεγονός, μαζί με άλλα, απείρως συναρπαστικά και απολαυστικά, συμβαίνει στην παράσταση «Σεξ Λεξικόν - Η Επιστήμη του Έρωτα», που παίζεται στο θέατρο «104» και αρέσει σε ένα ευρύτατο κοινό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Η παράσταση είναι γεμάτη αγάπη, κέφι και ταλέντο. Το έργο έγραψε με φαντασία και γλαφυρότητα ο Σπύρος Μιχαλόπουλος και το σκηνοθέτησε με ζωντάνια και ασίγαστους ρυθμούς η Αγγελίτα Τσούγκου. Και μόνο τα δύο όμορφα, νεανικά πρόσωπα των ηθοποιών (Μαρία Χάνου, Χρήστος Κοντογεώργης) αρκούν για να σε προσελκύσουν να δεις αυτή την παράσταση. Η πλοκή της ακολουθεί κατά πολύ την πλοκή ενός παραμυθιού, στη μοντέρνα εκδοχή του όμως. Εκτός των άλλων αποτελεί κι ένα πορτρέτο της ζωής στην Ελλάδα του '70, ιδωμένο μέσα από την οπτική των εφήβων.

Περισσότερα...

«Στα Σκοτεινά - Making Movies», φως από οκτώ διαφορετικές πληγές

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Αέναος και εξοντωτικός ο δίπολος αλληλομαγνητικός πόλεμος των στοιχείων, έξω και μέσα μας. Περισσότερο ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως. Για την κυριαρχία της διαύγειας, της ευδιαθεσίας, για την καθαρότητα της σκέψης, για την επικράτηση της διαφάνειας. Είμαστε πλασμένοι από φως, σίγουρα. Κατά βάθος είμαστε «ζήτημα φωτός», όπως λέει και ο Σεφέρης. Όμως και ο Καρούζος γράφει πως «είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή». Όντως η νύχτα μας συμφέρει. Η νύχτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες και τις αντιστάσεις. Αναπτύσσει την εμπιστοσύνη και το αίσθημα ασφάλειας. Διορθώνει τις σκέψεις. Συμμαζεύει τη θλίψη και την κάνει πιο υποφερτή. Η νύχτα σέβεται τη σιωπή και τις ενοχές. Το υποσυνείδητο τη νύχτα φανερώνεται, στα σκοτεινά. Αν η νύχτα μπορούσε να μιλήσει, θα καυχιόταν πως επινόησε τον έρωτα, στα σκοτεινά. Οι νύχτες μας συχνά διψούν για ίσκιους και ιστορίες. Στα σκοτεινά η λησμονιά έρχεται γλυκύτερη, η χίμαιρα στα σκοτεινά θα πει το λόγο της. Γιατί στο φως ζουν τα πλάσματα, αλλά στα σκοτεινά γίνεται η ζωή των πραγμάτων. Όπως στην εξαίρετη παράσταση «Στα Σκοτεινά - Making Movies» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, που επέστρεψε φέτος δριμύτερη για τρίτη σεζόν. Βασισμένη στο γνωστό "Bedtime stories" του Γιώργου Ηλιόπουλου, ανανεωμένη -με νέες αφηγήσεις και νέο casting ηθοποιών- έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2016 και συνεχίζει ακάθεκτη στον Τεχνοχώρο Cartel. Στις στράτες του Βοτανικού, σε μια παρηκμασμένη βιομηχανική ζώνη, σε μια περιοχή με αμαξοστάσια και πρώην χαρτοποιίες, όπου πλέον το λόγο έχουν οι καλλιτέχνες που τολμούν.

Περισσότερα...