Cat Is Art

«Πόλεμος Τοπίων», παράσταση βασισμένη σε συνεντεύξεις μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Πόλεμος Τοπίων είναι μουσική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του Ηλία Πούλου Τασκένδη / Εξόριστες μνήμες και στο αφήγημα του Δημήτρη Αλεξάκη Πόλεμος Τοπίων, σε σκηνοθεσία της Irène Bonnaud. Από το Σάββατο 6 Μαΐου 2017 θα παίζεται στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Βασισμένο σε συνεντεύξεις μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού που μεταφέρθηκαν τον Οκτώβριο του 1949, μετά το τέλος του ελληνικού εμφυλίου, στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, το βιβλίο του Ηλία Πούλου Τασκένδη, «Εξόριστες μνήμες» χαράζει μια ψυχογεωγραφία μέσα από φωνές και πρόσωπα, όπου αναμειγνύονται η μικρή με τη μεγάλη Ιστορία, η προσωπική με την πολιτική ζωή, το ενδόμυχο με το συλλογικό.

Με αφετηρία το βιβλίο του Ηλία Πούλου και το αφήγημα του Δημήτρη Αλεξάκη, «Πόλεμος Τοπίων», δύο κείμενα που πρώτη φορά παρουσιάζονται επί σκηνής, η Γαλλίδα σκηνοθέτις Irène Bonnaud αποδίδει αυτή την ευαίσθητη γεωγραφία μέσα από μια μουσική παράσταση, ανάμεσα στην προφορική ποίηση, τη συναυλία και το θέατρο – ντοκουμέντο, παραπέμποντας τόσο στο ίδιο το γεγονός του Εμφυλίου όσο και στη μνήμη του.

Επί σκηνής, οι πρωταγωνιστές διασχίζουν ένα χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, συναντώντας τα φαντάσματα και τις μουσικές της εποχής, μελωδίες ηπειρώτικες, ρεμπέτικες, ρώσικες… Αυτοσχεδιάζοντας, επιστρέφουν πάντα στον εαυτό τους, στους ήχους και στην πραγματικότητα του παρόντος.

 

Ταυτότητα παράστασης

Πόλεμος Τοπίων |σε σκηνοθεσία της Irène Bonnaud

Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Με τους: Φωτεινή Μπάνου (ερμηνεία/τραγούδι), Μιχάλη Καταχανά (βιόλα), Βασίλη Τζαβάρα (κιθάρα, loops).

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος | φωτογραφίες: Ηλίας Πούλος | κατασκευή σκιών: Άθως Δανέλλης | τεχνικός παράστασης: Γιάννης Ζέρβας | video art: cοm.odd.or

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Φωτογραφίες παράστασης: Δημήτρης Αλεξάκης

* Μια συμπαραγωγή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων, της Comédie de Reims (Festival Scènes d’Europe) και της La Commune CDN d’Aubervilliers. Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.

 

 

Πληροφορίες

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α

Κυψέλη

213 00 40 496

69 45 34 84 45

Από Σάββατο 6 Μαΐου έως Σάββατο 17 Ιουνίου 2017

Κάθε Σάββατο και Κυριακή | 21:00

10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω 65), 5 € (κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ)

info@polychorosket.gr

ΠΡΟΣΒΑΣΗ: με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια)

 

eirini aivaliwtou«Πόλεμος Τοπίων», παράσταση βασισμένη σε συνεντεύξεις μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού
Περισσότερα

Η Σχολή 10Dance για την Παγκόσμια Ημέρα Χορού, το Σάββατο 29 Απριλίου, στην Πλατεία Κολωνακίου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

«Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι
Στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα
Iδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερό
Φωτιάς σουσάμια σιγοπέφτουνε
Στάχυα ψηλά λυγίζουνε το μελαψό ουρανό».
***
Αυτά τα μελισσόπουλα, όπως λέει και ο Οδυσσέας Ελύτης στον παραπάνω στίχο του, θα τα δούμε λίγο πριν από το μεσημέρι του Σαββάτου 29 Απριλίου 2017, στην πλατεία Κολωνακίου, στις 11.30 π.μ.
Θα είναι τα μελισσόπουλα από την κυψέλη Μπαλέτου και Χορού 10Dance που με τις δασκάλες τους, τις καλλιτεχνικές διευθύντριες, Έλενα Κοσμάτου και Έρη Πασαλιμανιώτη, θα συμμετάσχουν στην Παγκόσμια Ημέρα Χορού. Η Σχολή διοργανώνει για δεύτερη χρονιά, ένα κινητικό δρώμενο με θέμα: «Kίνηση και Xορός στο Aστικό Tοπίο».

Στο δρώμενο θα συμμετάσχουν όλες οι μαθήτριες της σχολής, ηλικίας από 4 έως 18 ετών, και έτσι το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει διάφορα χορευτικά μοτίβα, βασισμένα σε καθημερινές κινήσεις.
Σκοπός της Σχολής είναι να βγάλει τον χορό από τις αίθουσες διδασκαλίας και να δώσει τη δυνατότητα στο ευρύτερο κοινό ανεξαρτήτου ηλικίας, να γνωρίσει κινητικές δυνατότητες που μπορεί ο καθένας να διαθέτει, καθώς επίσης και να ανακαλύψει τις δυνατότητες που του προσφέρει η ίδια η κίνηση του κορμιού του.
Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Αλέξης Καλοφωλιάς.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού, τελεί υπό την αιγίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού της UNESCO (CID) και έχει την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων.
Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης το 1727 του Γάλλου χορευτή και χορογράφου Ζαν-Ζορζ Νοβέρ (1727-1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου.
Όπως λένε τα παιδιά και οι δασκάλες τους: «Ο χορός γιορτάζει και εμείς γιορτάζουμε μαζί του».

Η πρώτη μας γνωριμία

«Εικόνες από μια έκθεση», αυτός ήταν ο τίτλος της χορευτικής βραδιάς (στη φωτογραφία) που παρακολούθησα τον Ιούνιο του 2016 στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου από τη Σχολή Χορού 10Dance. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία το να βλέπεις τις μαθήτριες να παρουσιάζουν με απόλυτη πειθαρχία και χορευτική δεινότητα τις «εικόνες» που είχαν διδαχθεί στη διάρκεια της χρονιάς.
Όπως έμαθα, στη Σχολή διδάσκεται: Ρυθμική για παιδιά προσχολικής ηλικίας, Μπαλέτο, Σύγχρονο, Yoga, Pilates, Bodywork.
Επίσης κατά τη διάρκεια της χρονιάς οι μαθήτριες όλων των τμημάτων παρακολουθούν και ειδικά σεμινάρια από επισκέπτες – καθηγητές, όπως επίσης και εκδηλώσεις από τις οποίες μπορούν να συλλέξουν, όπως τα μελισσόπουλα, μοναδικές εμπειρίες χρήσιμες για την περαιτέρω πορεία τους σε οποιοδήποτε επαγγελματικό τομέα επιλέξουν.
Ένα από αυτά ήταν και το σεμινάριο pas de deux με τη κυρία Βάσω Πολίτη η οποία μοιράστηκε τις γνώσεις της με τις μαθήτριες της Σχολής. Με κέφι και σκληρή δουλειά ολοκληρώθηκε σε δύο ημέρες αυτή η εκπαιδευτική δράση.
Μια άλλη συμμετοχή της Σχολής ήταν στις εκδηλώσεις που έγιναν το Σαββατοκύριακο 1 και 2 Οκτωβρίου 2016 στο Σύνταγμα, στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στην πλατεία Κοτζιά όπου φιλοξενήθηκαν δουλειές ξένων χορογράφων με έργα ειδικά φτιαγμένα για αστικά τοπία.

Ακολούθησε η πιο σημαντική δράση της προηγούμενης χρονιάς: Η συνεργασία και η συμμετοχή των μαθητριών της Σχολής στον «Καρυοθραύστη» (στις δύο φωτογραφίες) στο αγαπημένο και παγκοσμίως διάσημο μπαλέτο, με την υπέροχη μουσική του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, το οποίο ζωντάνεψε στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τις 16 έως τις 30 Δεκεμβρίου 2016, από το φημισμένο Russian Ballet Theater σκορπίζοντας απλόχερα χαρά και ομορφιά σε όλους, μικρούς και μεγάλους.
Οι παραστάσεις αυτές ήταν μια μοναδική, υπέροχη εμπειρία για όλους: παιδιά, δασκάλες και γονείς.

Μια συζήτηση για τα οφέλη του χορού

Τη μέρα που παρακολούθησα την παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, είχα πάει νωρίτερα για να μπορέσω να χαρώ αυτό το κόσμημα της πόλης.
Αφού περιηγήθηκα τους χώρους του Θεάτρου, κάθισα στη θέση μου και περίμενα. Εκείνη τη στιγμή ακούω δίπλα μου έναν διάλογο που αξίζει να σας τον μεταφέρω όσο πιο πιστά μπορώ. Δύο κύριοι συνομιλούσαν.
Ο πρώτος ρώτησε:
-«Γιατί πληρώνεις τόσα χρήματα και ξοδεύεις τόσο πολύ χρόνο τρέχοντας γύρω από το παιδί σου που προσπαθεί να μάθει χορό;».
Ο δεύτερος απάντησε:
-Δεν πληρώνω για τα μαθήματα χορού του παιδιού μου, ή για τα παπούτσια χορού, ή για τα κοστούμια του.
-Εάν δεν πληρώνεις για το χορό και όλα τα άλλα, τότε τι πληρώνεις; ρώτησε ξανά ο πρώτος.
*Και ο δεύτερος, απάντησε:
– Πληρώνω, για εκείνες τις στιγμές, που το παιδί μου είναι τόσο κουρασμένο και αισθάνεται σαν να το εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, αλλά δεν το κάνει…
– Πληρώνω, για την ευκαιρία που έχει το παιδί μου να κάνει φίλους που μπορεί να καταλήξουν σε δια βίου φιλίες…
– Πληρώνω, για την ευκαιρία αυτή του παιδιού μου να μπορεί να έχει εκπληκτικούς εκπαιδευτές που θα του διδάξουν ότι ο χορός δεν είναι μόνο κίνηση αλλά είναι η ίδια η ζωή…
– Πληρώνω, για να μάθει το παιδί μου να είναι πειθαρχημένο…
– Πληρώνω, για να μάθει το παιδί μου, να αναλάβει τη φροντίδα του σώματός του…
– Πληρώνω, για να μάθουν στο παιδί μου να συνεργάζεται με τους άλλους, να είναι υπερήφανο, υποστηρικτικό και να έχει σεβασμό στα μέλη της ομάδας…
– Πληρώνω, γιατί θέλω το παιδί μου να μάθει να διαχειρίζεται την απογοήτευση, όταν δεν πάρει αυτό το αποτέλεσμα που ήλπιζε…
– Πληρώνω γιατί θέλω το παιδί μου να μάθει όταν πέφτει κατά τη διάρκεια μιας κίνησης που είχε σε αυτήν ασκηθεί χίλιες φορές, να εξακολουθεί να σηκώνεται και είναι αποφασισμένο να κάνει το καλύτερο την επόμενη φορά…
– Πληρώνω για να μάθει το παιδί μου να προσπαθεί και να πετυχαίνει τους στόχους του…
– Πληρώνω για να μάθει το παιδί μου ότι χρειάζεται ώρες, και ώρες, πολλές ώρες σκληρής δουλειάς και πρακτικής για την δημιουργία ενός πρωταθλητή. Μαθαίνει στη Σχολή ότι η επιτυχία δεν θα έρθει μέσα σε ένα βράδυ…
– Πληρώνω, επειδή θέλω το παιδί μου να βρίσκεται σε μια αίθουσα χορού, αντί μπροστά από μια οθόνη…
– Ναι! Πληρώνω, για τις ευκαιρίες που παρέχει ο χορός στο παιδί μου, να αναπτύξει τα χαρακτηριστικά που θα το εξυπηρετήσουν πολύ καλά, σε όλη τη ζωή του και θα του δώσουν την ευκαιρία να προσφέρει στις ζωές των άλλων…
* Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τρίτο κουδούνι. Ο φωτισμός άρχισε να χαμηλώνει και η συνομιλία των δύο φίλων σταμάτησε.
Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας θα μπορούσε να συνεχίσει και με άλλα επιχειρήματα για να εξηγήσει στον φίλο του πόσα είναι τα οφέλη που παίρνει το παιδί του, είτε είναι αγόρι, είτε είναι κορίτσι, από τη διδασκαλία του χορού.
Όμως κι εγώ, όπως έχω διαπιστώσει -εδώ και πολλά χρόνια – βλέπω ότι η ενασχόληση των παιδιών και με τον χορό αλλά και με κάθε μορφή καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, είναι μια πάρα πολύ μεγάλη επένδυση για το μέλλον τους που αξίζει να γίνεται με όποιο κόστος.
Αλλά, ας επανέλθω στις δράσεις της 10Dance…

Στα «Τοπία» της Λυρικής Σκηνής

Αυτό τον μήνα, και συγκεκριμένα το Σάββατο 1η Απριλίου 2017 τα παιδιά της Σχολής (στη φωτογραφία, με τις δασκάλες τους Έρη Πασαλιμανιώτη και Έλενα Μήλα) είχαν μια ιδιαίτερη εμπειρία: Παρακολούθησαν την πρώτη παραγωγή του μπαλέτου της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής, η οποία εγκαινίασε την κεντρική σκηνή του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Ήταν ένα τρίπτυχο σε χορογραφίες των: Ντάγκλας Λη, Μπενζαμέν Μιλπιέ και Αντώνη Φωνιαδάκη. Οι μαθήτριες απόλαυσαν το θέαμα στη νέα επιβλητική σκηνή που θα στεγάζει από εδώ και στο εξής τη Λυρική μας Σκηνή.

Όλες οι εκδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού

Κλείνοντας, ερχόμαστε στο φετινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού. Ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων και το Τμήμα Αθηνών του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού CID-UNESCO τη γιορτάζουν με ποικίλες και διαφορετικές εκδηλώσεις το Σάββατο 29 και την Κυριακή 30 Απριλίου 2017.
Αυτή η μοναδική τέχνη αποκαλύπτεται και φέτος, με κεντρική εκδήλωση το Σάββατο 29 Απριλίου στην πλατεία Κεραμεικού στις 7 το απόγευμα. Όμως ο χορός θα απλωθεί από το πρωί στις πλατείες Κολωνακίου, Κλαυθμώνος, Καπνικαρέας έως την Αγία Ειρήνη, αλλά και στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας Άγιου Κωνσταντίνου και Ελένης την Κυριακή 30 Απριλίου.
Το κοινό θα απολαύσει διάφορα δείγματα της τέχνης του Χορού από την Ελλάδα και τον κόσμο, όπως βήματα και ρυθμούς από την νησιωτική και στεριανή Ελλάδα, ελληνικούς λαϊκούς χορούς, χορούς bollywood, σαλονιού, τσιγγάνικους, can can, rock ‘ n roll, αλλά και βραζιλιάνικα κρουστά και ελεύθερες χορευτικές δημιουργίες, που θα συνεπάρουν όλους τους θεατές σε «ρυθμοχοροπατήματα».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 29 Απριλίου

10.30 – πλατεία Κολωνακίου:

«Ο χορός στο αστικό τοπίο» με 80 χορευτές από την αίθουσα διδασκαλίας σε ένα καθημερινής χρήσης χώρο, θα δείξουν τις κινητικές δυνατότητες κάθε σώματος
12.00 – πλατεία Κλαυθμώνος: «Δαμάζοντας τα βήματα», εκδήλωση ενάντια στο στίγμα της ψυχικής νόσου, που θα μοιραστεί με ομάδες παιδιών και ενηλίκων και με τους πολίτες της Αθήνας μια χορευτική εμπειρία με χορούς, bollywood, Latin και contactimprovisation.
13.00 – πλατεία Καπνικαρέας έως την Αγία Ειρήνη: βραζιλιάνικα κρουστά και ελεύθερες χορευτικές δημιουργίες θα συνεπάρουν όλους σε «ρυθμοχοροπατήματα».
19.00 – πλατεία Κεραμεικού: στην κεντρική εκδήλωση, ήχοι και εικόνες χορού από την νησιωτική και στεριανή Ελλάδα (Αν. Κρήτη, Κάρπαθο, Κεφαλονιά, Ήπειρο, Θράκη, Αριδαία, Ρουμλούκι), από άλλες, επίσης, χώρες (Γεωργία, Φιλιππίνες, Κεϊλάνη, Παλαιστίνη) κι ακόμα ελληνικοί λαϊκοί χοροί, χοροί bollywood και σαλονιού, τσιγγάνικοι και άλλοι θα γεμίσουν για δυο ώρες τις καρδιές εκείνων που θα παρακολουθούν.

Κυριακή 30 Απριλίου

18.00 – Προαύλιος χώρος εκκλησίας Άγιου Κωνσταντίνου και Ελένης (επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, απέναντι από το Εθνικό θέατρο)
«Ο Ελληνογεωργιανός Πολιτιστικός Σύλλογος στον πολιτισμό του χορού», θα δείξει χορούς από νησιά (Δυτ. Κρήτη, Σέριφο, Πάρο, Νάξο, Λευκάδα), χορούς της Μικράς Ασίας, της Δράμας και των Γκαγκαβούζηδων του Έβρου, χορούς και μουσικές της Γεωργίας κι ακόμα Εβραϊκό χορό, can can και rock ‘ n roll.

ΦΟΡΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ

Στην εκδήλωση συμμετέχουν αφιλοκερδώς οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι και οι Σχολές Χορού:

1. Σχολή Χορού 10dance
2. Εξειδικευμένο Κέντρο Ημέρας – «Κέντρο Κοινωνικού Διαλόγου» της Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.
3. Artistic Studio Oriental Expression
4. Ομάδα χορού από τον Εκπαιδευτικό Ψυχαγωγικό και Πολιτιστικό Σύλλογο «ΚΑΛΛΙΧΟΡΟΣ»
5. Ομάδα χορού KODO STAGE
6. Ομάδα χορού παιδιών από το ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ
7. Σχολή βραζιλιάνικων κρουστών «Batuca»
8. Ομάδα Χορού με την Ιωάννα Κόντου
9. Πολιτιστικός Σύλλογος Παραδοσιακών Χορών «Ο ΜΟΛΥΒΟΣ», παράρτημα Αθήνας
10. Σύλλογος Γυναικών Αγ. Στεφάνου «Εμμέλεια».
11. Ένωση Ηπειρωτών Αχαρνών
12. Όμιλος Καρπαθίων Νέων και Όμιλος Νέων Ολυμπιτών Καρπάθου «Η ΔΗΜΗΤΡΑ»
13. Χορευτική Ομάδα Κ.Ε.Δ.Ω Καπανδριτίου
14. Σύλλογος Κρητών Πετρούπολης «Η Μεγαλόνησος»
15. Ελληνικός Σύλλογος Παραδοσιακών χορών «ΗΓΕΧΟΡΟΣ»
16. Πολιτιστικός Σύλλογος Κερατσινίου-Δραπετσώνας «Η Ελληνική Παράδοση»
17. Χορευτικό συγκρότημα Σκοπέλου «Διαμαντής Παλαιολόγος»
18. Πολιτιστικός Σύλλογος Κερατσινίου «ΘΥΜΑΙΤΑΔΑΙ»
19. Ακαδημία χορού Art and Style
20. Ελληνογεωργιανός Πολιτιστικός Σύλλογος
21. Σύλλογος Κεϋλάνης «Indika siriwardana».
22. Ένωση Παλαιστίνιων Φοιτητών
23. Ελληνογεωργιανός Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο Καύκασος»
24. Σύλλογος Φιλιππίνων, «DIWATA»
25. Artistic Studio Oriental Expression
26. Ελληνογεωργιανός Πολιτιστικός Σύλλογος
27. Σύλλογος Κρητών Άνω Λιοσίων Δήμου Φυλής «Η Μεγαλόνησος»
28. Πολιτιστικός Σύλλογος Επτανησίων Γαλατσίου
29. Μικρασιατικός Σύλλογος Καισαριανής.
30. Παραδοσιακό Χορευτικό Συγκρότημα του Ιερού Ναού Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων
31. Πολιτιστικός Σύλλογος Κερατσινίου «ΘΥΜΑΙΤΑΔΑΙ»
32. Θρακιώτες Αθηνών της Ενοριακής Νεανικής Εστίας του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών.
33. Πολιτιστικός Σύλλογος «Η Κιβωτός της παράδοσης»
34. Καλλιτεχνικός Οργανισμός Ποντίων Αθηνών Κ.Ο.Π.Α.

eirini aivaliwtouΗ Σχολή 10Dance για την Παγκόσμια Ημέρα Χορού, το Σάββατο 29 Απριλίου, στην Πλατεία Κολωνακίου
Περισσότερα

«Colossus» (Κολοσσός) – Δείτε τις νέες φωτογραφίες της παράστασης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Novus Ordo Seclorum»
«Ξαναγεννιέται από την αρχή ο μέγας των αιώνων κύκλος»
Βιργίλιος

Η ομάδα helter skelter Co του Θάνου Παπακωνσταντίνου συνεργάζεται με την εταιρεία παραγωγής Λυκόφως και επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με την παράσταση «Colossus» (Κολοσσός) βασισμένη στην τραγωδία Αγαμέμνων του Αισχύλου από την Πέμπτη, 27 Απρίλιου 2017. Στο ρόλο της Mητέρας η Μαρία Καλλιμάνη (σε αντικατάσταση της Σοφίας Χιλλ, η οποία αντιμετώπισε ένα μικρό θέμα υγείας).

Μετά τη θερμή υποδοχή των έργων «Venison» (2012) και «Pedestal» (2013), εμπνευσμένα από τις Ευμενίδες και τις Χοηφόρους αντίστοιχα, το «Colossus» του Θάνου Παπακωνσταντίνου έρχεται να ολοκληρώσει το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας «Carnage» (Σφαγή) προτείνοντας τόσο δραματουργικά όσο και σκηνοθετικά μια ελεύθερη απόδοση της Ορέστειας του Αισχύλου.

* Η παράσταση «Colossus» (Kολοσσός) είναι μια σκηνική σύνθεση με αφορμή τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου. Είναι το τρίτο και τελευταίο κομμάτι μιας τριλογίας με βάση την Ορέστεια του Αισχύλου μετά το «Venison» (Kρέας από κυνήγι) και το «Pedestal» (Βάθρο).

Έχοντας μια σαφή αναφορά στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ού αιώνα, και πιο συγκεκριμένα στη θέση της γυναίκας μέσα σε αυτά, παρακολουθούμε την πορεία μιας γυναίκας και τη μεταμόρφωσή της, από πιστή ακόλουθο, υποδειγματική σύζυγο και καλή μητέρα σε μυθικό τέρας που επιθυμεί την απόλυτη καταστροφή των πάντων.

Στην πρώτη εικόνα, ένας Χορός στρατιωτών στο κάλεσμα ενός ολοκληρωτικού πολέμου που μαίνεται εκτός των τειχών της χωράς αποχωρεί και στη συνέχεια παρατάσσει επί σκηνής τα λάφυρα του πολέμου – τα ματωμένα ρούχα των ηττημένων. Ένα μνημείο της ιστορίας του κόσμου.

Στη δεύτερη εικόνα, βλέπουμε σκηνές από τη ζωή μιας γυναίκας στο εσωτερικό ενός σπιτιού. Ο άντρας της πολεμάει στο μέτωπο και αυτή τον περιμένει διατηρώντας την εστία του σπιτιού σε τάξη. Ένα κορίτσι από τον χώρο των νεκρών, όμως, την επισκέπτεται και διαβρώνει με την παρουσία της το ιδανικό της οικογενειακής ευτυχίας. Η εμπόλεμη ζώνη επεκτείνεται και εντός της οικίας.

Η γυναίκα στοιχειώνεται από εικόνες καταστροφής και θανάτου. Ο άντρας επιστρέφει από το μέτωπο με τα λάφυρα της νίκης. Η γυναίκα τον υποδέχεται με ένα δείπνο, στο τέλος του οποίου τον θυσιάζει με τη σειρά της στο όνομα μιας νέας τάξης πραγμάτων, όπου η πατροπαράδοτη τάξη των πραγμάτων καταλύεται. Πρέπει να επιστρέψουμε στην κατάσταση αγριότητας, όλα πρέπει να καταστραφούν για να υπάρξει κάποτε μια νέα αρχή.

Στην τελευταία εικόνα, η γυναίκα ντύνεται με τα ρούχα των νεκρών. Ολόκληρο το δάπεδο με τα ρούχα των ηττημένων γίνεται το ένδυμά της. Η ίδια γίνεται τελικά ένα νέο μνημείο, ένα μυθικό τέρας – παγωμένο και βουβό.

Η πορεία της τριλογίας «Carnage» ακολουθώντας -όχι τυχαία- μια αντίστροφη σειρά, επιχειρεί να αποτυπώσει σκηνικά τη διαδρομή του ανθρώπου από ένα οργανωμένο πολιτειακό σύστημα προς μια κοινωνία αυτοδικίας, σε αντίθεση με αυτήν που προτείνεται στην Ορέστεια του Αισχύλου, όπου ο άνθρωπος περνά με τα παθήματά του από το ματωμένο κύκλο της αυτοδικίας προς την πολιτειακή και θεσμική οργάνωση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

 

Συντελεστές

Σύνθεση Κειµένου – Σκηνικός Χώρος – Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά – Κοστούµια: Νίκη Ψυχογιού
Κίνηση: Χαρά Κότσαλη – Νάντη Γώγουλου
Σύνθεση Ήχων: Αντώνης Μόρας
Σχεδιασµός Φωτισµών: Χριστίνα Θανάσουλα

Γλυπτική: Αλέκος Μπουρελιάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αριάννα Χατζηγαλανού
Φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης

Επικοινωνία παράστασης: Ευαγγελία Σκρομπόλα & Μαρία Τσολάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Παραγωγή: ΛΥΚΟΦΩΣ Γιώργος Λυκιαρδόπουλος – Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ερμηνεύουν:
Μαρία Καλλιμάνη
Θάνος Παπακωνσταντίνου
Ελένη Μολέσκη
Ιωάννα Μιχαλά
Βασίλης Βηλαράς
Γιάννης Ασκάρογλου
Τάσος Τσουκάλης – Δημητριάδης

 

Πληροφορίες

Eπίσημη Πρεμιέρα: Πέμπτη, 27 Απρίλιου στις 21:30
Παραστάσεις: από Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 έως Κυριακή,14 Μαΐου 2017
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμπτη έως Κυριακή στις 21:30
Διάρκεια: 90 λεπτά
Χώρος: Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο -2.
Διεύθυνση: Πειραιώς 206, Ταύρος
Εισιτήριο: Κανονικό 15 ευρώ, Φοιτητικό /ανέργων / ΑΜΕΑ /άνω των 65 ετών 12 ευρώ

Συνεχίζεται η προπώληση εισιτηρίων ticketservices.gr
Ειδική προσφορά για προαγορά εισιτηρίων μέχρι και 21 Απριλίου 9€

Ιστοσελίδα: www.lykofos.org
Σελίδα στο facebook: facebook.com/lykofostheater

Αγορά εισιτηρίων:

Προπώληση:
Στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση, τηλ. 210 3418579 και στο www.mcf.gr
Αγορά με πιστωτική κάρτα: Τηλεφωνικά στο 210 3418579 Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr.

Εισιτήρια προπωλούνται επίσης και στα παρακάτω σημεία:
• Ticket Services Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου),
Ώρες λειτουργίας: Δευ. & Τετ. 09:00 – 17:00, Τρ., Πεμ. & Παρ. 09:00 – 20:00, Σαβ. 10:00 – 14:00.
• Καταστήματα Forthnet
• Seretis travel Πανεπιστημίου 61, Αθήνα, τηλ. 210 3251295

eirini aivaliwtou«Colossus» (Κολοσσός) – Δείτε τις νέες φωτογραφίες της παράστασης
Περισσότερα

«Κλωστή απ΄το φεγγάρι, βελόνι απ΄τον ήλιο», αφήγηση παραμυθιών για ενήλικο κοινό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Κλωστή απ΄το φεγγάρι, βελόνι απ’ τον ήλιο» υφαίνουν τα παραμύθια που αφηγείται η Καλλιόπη Λιαδή, ενώ ο μουσικός Θύμιος Παπαδόπουλος παίζει αυλούς και κιθάρα και δημιουργεί μελωδικά τοπία και γέφυρες, καθώς τα παραμύθια συνομιλούν με τη μουσική.

Παραμύθια που φωτίζει, άλλοτε, ένα φως αμυδρό ή γλυκό, άλλοτε έντονο, καθαρό ή λυτρωτικό, μας ταξιδεύουν σε ένα βασίλειο μαγεμένο, σε ένα ξέφωτο, σε μια άγρια χαράδρα, στο βυθό της θάλασσας και στη μέση του ωκεανού…
Οι ήρωές τους, μέσα από τις περιπέτειές τους, ακολουθούν μια διαδρομή πνευματικού αναστοχασμού, προσωπικής αποκάλυψης και ανακάλυψης και όλοι είμαστε καλεσμένοι να τους ακολουθήσουμε.

* Η αφήγηση απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και εφήβους.

Πληροφορίες

Η βραδιά έχει διάρκεια περίπου 70 λεπτά.

Παρασκευή 12 Μαΐου 2017, 9:00 μ.μ.

Είσοδος: 8 ευρώ & 6 ευρώ μειωμένο
(φοιτητές, άνεργοι με επίδειξη της σχετικής κάρτας)

Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού
(Λεωφόρος Β. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Πλατεία Συντάγματος)

www.katakouzenos.gr/, Facebook: Οικία Κατακουζηνού
Για κρατήσεις θέσεων: info@katakouzenos.gr

Οι συντελεστές

Η Καλλιόπη Λιαδή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και κατάγεται από τη Χίο. Σπούδασε ζωγραφική στη Νέα Υόρκη και έχει κάνει πολλές διαφορετικές διαδρομές στο χώρο της δημιουργικής έκφρασης (συμμετοχή σε εκθέσεις, μουσικά σχήματα και θεατρικές ομάδες, διοργάνωση, επιμέλεια και παραγωγή εκθέσεων, πολιτιστικών εκδηλώσεων και προγραμμάτων, συντονισμός εικαστικών εργαστηρίων, αρθρογραφία κ.ά.). Όσες ολοκληρώθηκαν είχαν αίσιο τέλος, ενώ κάποιες εξελίσσονται ακόμα. Σημαντικοί σταθμοί στην πορεία αυτή ήταν η εγκατάστασή της στη Χίο (2005 -2009) και η δημιουργία, εκεί, της Αίθουσας Τεχνών Καλλιόπη (2006 – 2013). Το χειμώνα του 2012 παρακολούθησε τον πρώτο κύκλο του σεμιναρίου «Παρα-Μυθέομαι» με τη Σάσα Βούλγαρη μπαίνοντας, έτσι, στον κόσμο της αφηγηματικής τέχνης. Το φθινόπωρο του 2014 ξεκίνησε το διετές πρόγραμμα της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών το οποίο ολοκλήρωσε τον Ιούνιο του 2016. Το καλοκαίρι του 2016 με τις Πέγκη Καραγιάννη και Βιργινία Κοκκίνου δημιούργησαν την ομάδα αφήγησης «Χείλια…λένε παραμύθια» και παρουσιάζουν δουλειά τους σε φεστιβάλ, βιβλιοθήκες και άλλους χώρους. Αυτήν την περίοδο παρακολουθεί το εργαστήρι αφήγησης παραμυθιών της Κατερίνας Βλάχου και το εργαστήρι «360 μοίρες» της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών. Της αρέσει να ακούει παραμύθια, το μπλε του σούρουπου, η ποίηση και η σιωπή. Πιστεύει στη συνεργασία, στην καλή διάθεση και το φως.

Ο Θύμιος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το 1957. Σπούδασε νομική, θεωρητικά μουσικής, κλαρινέτο και σαξόφωνο στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Από τους πιο «ηχογραφημένους» Έλληνες μουσικούς, συμμετέχει σε πληθώρα σύγχρονων Ελληνικών δίσκων, σαν μουσικός, ενορχηστρωτής, παραγωγός και συνθέτης. Μόνιμη είναι η συνεργασία του με τους Θάνο Μικρούτσικο, Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, Γιώργο Ανδρέου, Μάριο Φραγκούλη, Μανώλη Λιδάκη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Φοίβο Δεληβοριά, Χρήστο Θηβαίο, Μίλτο Πασχαλίδη. Έχει γράψει τη μουσική για περισσότερες από 50 θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες, λαμβάνοντας το Κρατικό Βραβείο Μουσικής για τον Κινηματογράφο (1997). Τραγούδια του έχουν τραγουδήσει οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Κώστας Μακεδόνας, Μάριος Φραγκούλης, Μανώλης Λιδάκης, Σαβίνα Γιαννάτου, Στέλλα Κονιτοπούλου, Κωνσταντίνος Παλιατσάρας, Χρήστος Θηβαίος, Μίλτος Πασχαλίδης κ.α. Είναι συνιδρυτής με το Βαγγέλη Κατσούλη της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας UTOPIA, έχοντας εκδώσει πολλούς δίσκους σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Από το 1992 μέχρι το 2008 έχει εργαστεί στη θέση του διευθυντή παραγωγής της SONY MUSIC Ελλάδας, και σαν υπεύθυνος της δισκογραφικής ετικέτας ΑΚΤΗ. Έχει επίσης συνεργαστεί σαν παραγωγός με όλες σχεδόν τις εγχώριες δισκογραφικές ετικέτες.

eirini aivaliwtou«Κλωστή απ΄το φεγγάρι, βελόνι απ΄τον ήλιο», αφήγηση παραμυθιών για ενήλικο κοινό
Περισσότερα

Αμαλία Βλάχου: Ο καναπές είναι η φυλακή μας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ξεκινώντας από την εξέταση των μηχανισμών που κινούν την επινόηση, μια νέα σκηνοθέτις -με την οποία το catisart.gr έχει εντυπωσιαστεί και στο παρελθόν- προσφέρει ιδέες και παραδείγματα για φανταστικούς στοχασμούς, τονίζοντας την απελευθερωτική φόρτιση του θεάτρου και τον εποικοδομητικό ρόλο της τέχνης. Δύο νέα κορίτσια βρίσκονται παγιδευμένα στα ίδια -με τις προηγούμενες γενιές- στερεότυπα που οδήγησαν μια ολόκληρη χώρα στην πνευματική κατάρρευση. Καθισμένες σε έναν καναπέ ξεδιπλώνουν όλη τη σύγχρονη ελληνικότητα ως κάτι πεπερασμένο, ως κάτι που δε λέει να αλλάξει. Μια οργή που στρέφεται μέσα μας και μας τρώει τα σωθικά. Ακατάσχετη πολυλογία και μια κριτική σε εμάς τους ίδιους που δεν μπορούμε να βγούμε από το βάλτο που έχουμε βυθιστεί –ή μάλλον γεννηθήκαμε βυθισμένοι. Μια γενιά που έχει χρέος να ακουστεί. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει. Η γενιά του καναπέ. Αυτή τη γενιά αναλύει η ταλαντούχα καλλιτέχνις Αμαλία Βλάχου στην παράστασή της «Μήνις, η επανάσταση του καναπέ», την οποία σύντομα ανεβάζει στη σκηνή «Black Box» του θεάτρου «Επί Κολωνώ». Η ιστορία δεν προέκυψε αυτόματα, καθώς οι ιδέες δεν προκύπτουν αυτόματα. Με τον ίδιο τρόπο μια λέξη, που πέφτει συμπτωματικά στο μυαλό, παράγει κύκλους στην επιφάνεια και στο βυθό, προκαλεί μια ατελείωτη σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων, εμπλέκοντας στη διαδρομή της ήχους και εικόνες, συναισθήματα και αναμνήσεις, σημασίες και όνειρα, σε μια κίνηση που ενδιαφέρει την εμπειρία και τη μνήμη. Ενδιαφέρει τη φαντασία και το ασυνείδητο και περιπλέκεται από το γεγονός ότι το ίδιο το μυαλό επεμβαίνει συνεχώς, για να αποδεχτεί και να απωθήσει, να συνδέσει και να λογοκρίνει, να δημιουργήσει και να καταστρέψει. Η Αμαλία συνάντησε τη λέξη «μήνις» μελετώντας την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Με τη δημιουργική ανησυχία που τη διακρίνει, ένιωσε ότι αυτή η λέξη χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό αυτή τη στιγμή. «Αυτό γίνεται πάνω στον καναπέ», μας λέει στη συνέντευξή της. «Ο καναπές είναι υπεύθυνος. Είναι η φυλακή μας. Μπορούμε να δραπετεύσουμε αλλά δε θέλουμε». Χανόμαστε σε ένα λαβύρινθο σκέψεων και μεμψιμοιριών ατενίζοντας την οροφή και χάνοντας την επαφή με τον εαυτό μας. Και πού μας οδηγεί αυτό; Πόσο αυτοκαταστροφικό είναι; Αναλαμβάνουμε την ευθύνη των αποφάσεών μας ή πιστεύουμε πως πάντα φταίνε οι άλλοι; Είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που προκύπτουν από την παράσταση «Μήνις, η επανάσταση του καναπέ», τους ρόλους της οποίας ερμηνεύουν η Κατερίνα Λούβαρη – Φασόη και η Πένυ Παπαγεωργίου. Το έργο, που στην ουσία αποτελεί μια ευρηματική σάτιρα της εποχής μας, σε σκηνοθεσία Αμαλίας Βλάχου, θα παρουσιαστεί από 5 Μαΐου έως 27 Μαΐου 2017 στο συμπαθέστατο και ατμοσφαιρικό «Black Box» του «Επί Κολωνώ», για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Αναμένουμε να το παρακολουθήσουμε.

Αμαλία, μίλησέ μας για την παράστασή σου, «Μήνις, η επανάσταση του καναπέ».

* Μήνις σημαίνει οργή. Συνάντησα τη λέξη στην Ιλιάδα. Η μήνις του Αχιλλέα. Έχει κάτι καταστροφικό αυτή η λέξη ως έννοια. Αυτοκαταστροφικό. Αυτή αισθάνομαι ότι μας χαρακτηρίζει σαν λαό αυτή τη στιγμή. Νιώθουμε μια ασυγκράτητη οργή, μας φταίνε όλοι και όλα. Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Όλο αυτό στην ουσία στρέφεται μέσα μας. Κι αν έχουμε την πονηριά το στρέφουμε κι έξω από μας, το εξαπλώνουμε για να μη νιώσουμε μόνοι. Αυτό γίνεται πάνω στον καναπέ. Ο καναπές είναι υπεύθυνος. Είναι η φυλακή μας. Μπορούμε να δραπετεύσουμε αλλά δε θέλουμε. Αυτό είναι η παράσταση.

Τι σε ενέπνευσε στη δημιουργία του έργου;

* Η αυτοπαρατήρηση, οι συζητήσεις με τους φίλους μου, η ψυχοθεραπεία, αυτό που είμαι και αυτό που βλέπω γύρω μου. Είναι φοβερό, έχουμε χάσει την μπάλα κανονικότατα.

Σε ποιους θεατές απευθύνεται;

* Στον άνθρωπο. Δεν μπορώ να διαχωρίσω τους θεατές σε ηλικίες ή κοινωνικά στρώματα.

Ποια είναι η σχέση της γενιάς σου με τον καναπέ, την ανία και την αδράνεια;

* Σαρκική. Έχουμε ξαπλώσει και κοιτάμε ταβάνια, τοίχους, σκρολάρουμε στο Facebook, έχουμε χαθεί σε ένα λαβύρινθο σκέψεων πάνω στον καναπέ. Χάσαμε την επαφή με τον εαυτό.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το χρέος της γενιάς σου και ποια τα βασικά της εμπόδια;

* Πιστεύω στην ατομική επανάσταση. Αν γίνει μέσα μας επανάσταση θα την προκαλέσουμε και σε κάποιον άλλον κι αυτός σε κάποιον άλλον, είναι αλυσίδα. Το εμπόδιο είναι η σκέψη με την έννοια της υπερανάλυσης, τα πράγματα είναι πιο απλά, γι’ αυτό μάλλον είναι δύσκολα.

Ποιος είναι ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Η φιλαρέσκεια. Η δύναμη της εικόνας, του να αποδείξω ότι κι εγώ μπορώ, ότι να κι εγώ υπάρχω, δείτε με σας παρακαλώ.

Τι θα ήθελες να αποκομίσει ο θεατής μετά την παρακολούθηση της παράστασής σας;

* Να κάνει κάτι γι’ αυτόν και μόνο, για την ψυχή του, χωρίς εγωισμό. Από αγάπη αληθινή και αγνή για τον εαυτό του.

Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί να δώσει λύσεις;

* Ο Αντονέν Αρτώ λέει: «Δεν είμαι από αυτούς που πρεσβεύουν ότι για ν’ αλλάξει το θέατρο πρέπει να αλλάξει ο πολιτισμός μας… έχει τη δύναμη να επηρεάσει την όψη και τη διαμόρφωση των πραγμάτων». Συμφωνώ απόλυτα. Κάτι παρόμοιο λέει και ο Αντρέι Ταρκόφσκι.

Εμπορικό και ποιοτικό θέατρο μπορούν να συμβαδίσουν;

* Μακάρι να μπορούσαν. Κάποιες φορές γίνεται. Αλλά είναι ελάχιστες.

Τι σε συνδέει με το θέατρο «Επί Κολωνώ», όπου για δεύτερη φορά ανεβάζεις παράσταση;

* Έχει μια ενέργεια και μια απλότητα. Δεν είναι δήθεν. Είναι αυτό που είναι.

Νιώθεις άγχος για το επόμενο βήμα σου και ποιο θα είναι αυτό;

* Νιώθω αγωνία για το αν θα καταφέρω να ζήσω μια ζωή γεμάτη. Το επόμενο βήμα είναι να εξασφαλιστώ οικονομικά σε ένα λογικό πλαίσιο, όχι εις βάρος του θεάτρου.

Τι σε κάνει να πλήττεις;

* Η επιδειξιομανία και η μιζέρια.

Τι σημαίνουν για σένα οι λέξεις «συγγνώμη» και «συγχώρεση»;

* Είναι πράξη, ενέργεια, αληθινή αλλαγή πλεύσης. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με το τι πιστεύουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό, για το τι επιλέγουμε να είμαστε.

Τι ρόλο παίζει η φαντασία στη ζωή σου και στην τέχνη σου;

* Στη ζωή μου κάποιες φορές καταστροφικό, κάποιες εξαιρετικά βοηθητικό, την ενεργοποιώ τις στιγμές που πλήττω. Στην τέχνη υποθέτω απλώς με βοηθάει.

Ποιο είναι το προσωπικό σου καταφύγιο;

* Το σπίτι μου και στόχος είναι να γίνει και το σώμα μου, να φιλοξενήσει αυτό που είμαι χωρίς σύγκρουση.

Πώς βιώνεις την καθημερινότητα;

* Κυκλοθυμικά. Όπως είναι και η παράσταση δηλαδή. Είμαι εγώ μέσα σ’ αυτήν, όπως και τα κορίτσια που παίζουν.

Τι λαχταράς να αδράξεις από τη ζωή;

* Τη ζωή.

Ως καλλιτέχνης, πώς βλέπεις τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

* Με τρομάζει. Ο κόσμος έχει αλλάξει πραγματικά. Υπάρχει κάτι άγριο πια.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την εποχή;

* Διαβάζω διάφορα αλλά κυρίως την Ιλιάδα.

Ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο;

* Δυστυχώς ελπίζω ακόμα.

Η παράσταση «Μήνις, η επανάσταση του καναπέ», μια σάτιρα σε σκηνοθεσία Αμαλίας Βλάχου, θα ανέβει από 5 Μαΐου έως 27 Μαΐου 2017 στη σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

* Οι συντελεστές της παράστασης «Μήνις, η επανάσταση του καναπέ» ευχαριστούν τη Βάσω Καμαράτου για την πολύτιμη βοήθειά της.

Ταυτότητα παράστασης

Ιδέα / Σκηνοθεσία: Αμαλία Βλάχου
Κείμενο: Αμαλία Βλάχου, Πένυ Παπαγεωργίου
Δραματουργική Επεξεργασία: Αμαλία Βλάχου, Κατερίνα Λούβαρη – Φασόη

Ερμηνεύουν
Κατερίνα Λούβαρη – Φασόη, Πένυ Παπαγεωργίου

Δείτε το teaser της παράστασης:

Πληροφορίες

Έναρξη παραστάσεων: Παρασκευή 5 Μαΐου 2017
Τελευταία παράσταση: Σάββατο 27 Μαρτίου 2017
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρασκευή και Σάββατο στις 9:30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 10,00€, Φοιτητικό-Ανέργων 5,00€
Διάρκεια: 70’
Χώρος: Σκηνή Black Box

Υπεύθυνη επικοινωνίας θεάτρου: Μαρία Αναματερού
Τηλέφωνο: 210 5138067, φαξ: 210 5146169
Επί Κολωνώ – Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός – Αθήνα
SITE – e-mail: ΕΔΩ
Στάση Μεταξουργείο

eirini aivaliwtouΑμαλία Βλάχου: Ο καναπές είναι η φυλακή μας
Περισσότερα

Η ARTENS προβάλλει την αριστουργηματική ταινία του Elia Kazan – Wild River (Λάσπη Στ’ Αστέρια)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ARTENS και η κινηματογραφική της ομάδα θα παρουσιάσουν την Παρασκευή 28 Aπριλίου 2017, στις 22:30, την αριστουργηματική αμερικανική ταινία του Elia KazanWild River (Λάσπη Στ’ Αστέρια), που προβλήθηκε το 1960.

Είναι μια σπαρακτική ερωτική ιστορία, αλλά και μια βαθιά πολιτική ταινία, που με τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική ειλικρίνεια αποτυπώνει τον πολύ σύνθετο ιδεολογικό κόσμο του μεγάλου Έλληνα δημιουργού. Ο Καζάν στιγματίστηκε εφ’ όρου ζωής για τις δημόσιες θέσεις του, αλλά και λατρεύτηκε όσο ελάχιστοι κινηματογραφιστές στον 20ό αιώνα, ακριβώς για το αξεπέραστο έργο του. Αρκεί κανείς με χαρά να απολαύσει αυτήν την ύφανση ενός καμβά στον Αμερικανικό Νότο την περίοδο του New Deal του Ρούζβελτ, τα δάκρυα και τα κρυμμένα αισθήματα, τα θροΐσματα της φύσης, το ρατσισμό, και πάνω απ’ όλα τη διαλεκτική μιας σπουδαίας τραγωδίας.

Στο Wild River πρωταγωνιστούν ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, η Λι Ρέμικ και η συγκλονιστική Τζο Βαν Φλιτ. Το σενάριο υπογράφει ο Πολ Όσμπορν και τη μουσική υπόκρουση ο λαμπρός Αμερικανός συνθέτης Κένιον Χόπκινς.

Η προβολή θα ξεκινήσει στις 22:30, η ταινία διαρκεί 1 ώρα και 50 λεπτά περίπου. Θα προηγηθεί σύντομη εισαγωγή από τον εισηγητή των Σεμιναρίων Κινηματογράφου της ARTENS.

Πληροφορίες

Είσοδος ελεύθερη
Κρατήσεις θέσεων στο τηλέφωνο της ARTENS: 210 33 17 312
(καθημερινά: 12:00- 22:00) ή στο e-mail: info@artens.gr

Βουκουρεστίου 40, Αθήνα
1ος Όροφος
info@artens.gr
www.artens.gr
210 33 17 312

eirini aivaliwtouΗ ARTENS προβάλλει την αριστουργηματική ταινία του Elia Kazan – Wild River (Λάσπη Στ’ Αστέρια)
Περισσότερα

«Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας» του Πιερ Λοτί στο Ίδρυμα Αγγέλου και Λητώς Κατακουζηνού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017, στις 8:00 μ.μ. στο Ίδρυμα Αγγέλου και Λητώς Κατακουζηνού, Λεωφ. Β. Αμαλίας 4, Πλατεία Συντάγματος
(5ος όροφος), θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για το βιβλίο «Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας» του Πιερ Λοτί από τις εκδόσεις Θίνες

Θα συνομιλήσουν: η Ιόλη Βιγγοπούλου, Δρ. Ίστορίας, Ερευνήτρια, η Μίρκα Παλιούρα, Ίστορικός Τέχνης, και ο Γιώργος Βέης, Πρέσβης ε.τ. – ποιητής.

* Είσοδος Ελεύθερη
* Υπάρχουν περιορισμένες θέσεις για λόγους ασφαλείας. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Μέσα στο εξωτικό σκηνικό της εξειδανικευμένης Αλγερίας διαδραματίζονται οι δύο νουβέλες της έκδοσης, «Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας» και «Η Σουλεϊμά». Με τις ντόπιες γυναίκες που ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, οι νουβέλες αρχικά ξετυλίγονται σαν ανατολίτικα αφηγήματα με ονειρικές, αισθησιακές καταστάσεις, σ’ έναν κόσμο ποτισμένο με πατσουλί, ιδρώτα και μπαχαρικά, ενώ στο τέλος αλλάζουν ξαφνικά ύφος καθώς αναδύουν τη σκληρότητα και τον αισθησιασμό της πραγματικής, νέας Αλγερίας στα τέλη του 19ου αιώνα.

* Άνθρωπος των γραμμάτων, αξιωματικός του Ναυτικού και μεγάλος ταξιδευτής, ο Πιέρ Λοτί (1850-1923) μας προσφέρει έναν ηδονικό και αδυσώπητο πίνακα της γαλλικής Αλγερίας.

Και το μεσημέρι, σαν είδα το Αλγέρι να απομακρύνεται, κάτασπρο μες στη μεγάλη ζέστη, κάτω από έναν σκοτεινιασμένο από την άμμο ουρανό, άρχισα να συλλογιέμαι τη Μεγάλη Έρημο, που την είχα κάπως λησμονήσει τα τελευταία πέντε χρόνια, λόγω των ταξιδιών μου σε άλλα μέρη. Σε αυτό το καμίνι της Σαχάρας, ένιωθα την εγγύτητά της, που πίσω απ’ αυτή την πόλη κι από το Σαχέλ μας έστελνε τη δίψα της και την άμμο της.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πληροφορίες

«Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας»
Πιέρ Λοτί
Μετάφραση: Φοίβος Ι. Πιομπίνος
Θίνες
184 σελ.
ISBN 978-618-80209-8-6
Τιμή: €14,84

 

eirini aivaliwtou«Οι τρεις γυναίκες της κάσμπας» του Πιερ Λοτί στο Ίδρυμα Αγγέλου και Λητώς Κατακουζηνού
Περισσότερα

«Η Μαγεία Της Μνήμης», έκθεση του Σπύρου Λύτρα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αποχαιρετισμός

 

Στην αίθουσα τέχνης «ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ Καρτέρης», Ηροδότου 5, Κολωνάκι, την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017 και ώρα 8 μ.μ. παρουσιάζει ο Σπύρος Λύτρας τη νέα του ατομική έκθεση με τίτλο «Η Μαγεία Της Μνήμης».

Ο γνωστός καλλιτέχνης παρουσιάζει μια δουλειά γεμάτη βιωματικές εικόνες. Το ταξίδι που μπορεί να είναι συνάμα σημείο αντάμωσης αλλά και χωρισμού, τα κατευόδια, οι άνθρωποι, η θάλασσα έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν την έκθεση που είναι εμπνευσμένη από μνήμες και εικόνες του χθες και του σήμερα.

Τανγκό

Ο Τάκης Μαυρωτάς σημειώνει:

«Η Θεά Μνημοσύνη, κόρη του Ουρανού και της Γαίας, σύμφωνα με το μύθο ήταν η προσωποποίηση της μνήμης. Ο Δίας της εμφανίστηκε ως βοσκός και συνευρέθηκε μαζί της εννέα νύχτες στα Πιέρια Όρη, με αποτέλεσμα τη γέννηση των εννέα Μουσών, των προστάτιδων των τεχνών. Ο Σπύρος Λύτρας μού παρουσίασε στο ατελιέ του στην Αθήνα, πριν από λίγους μήνες, τη νέα του ζωγραφική δουλειά, ένα γοητευτικό ταξίδι μνήμης, λέγοντάς μου ότι «Δανείζομαι εικόνες από την καθημερινότητα και πλάθω ιστορίες με τα χρώματα στον καμβά, γιατί κάθε μου έργο επιθυμώ να αντανακλά μνήμες και συναισθήματα».

Σε αυτό το φωτεινό ισόγειο, βυθισμένο σε μια γειτονιά πολύκοσμη και πολύβουη, με εκατοντάδες μετανάστες, άλλους από την Ασία και άλλους από την Αφρική, που δίνουν μια πολύχρωμη αίσθηση στο κέντρο της πόλης, περάσαμε ώρες πολλές, καθώς μου έδειχνε δεκάδες σχέδια και πίνακές του. Ο χρόνος για τον Λύτρα είναι, κάθε στιγμή, παρελθόν-παρόν-μέλλον, καθώς μένει αντιμέτωπος με το φως και το σκοτάδι, τις σκέψεις και τις εμπειρίες του. Έτσι, συνειδητά επιλέγει αυτή τη λαβυρινθώδη πόλη ως καταφύγιο της καλλιτεχνικής του δράσης, αν και έχει άλλες δυνατότητες, αφού είναι γεννημένος στην παραλία της Ιτέας, με το πατρικό του σπίτι να βρέχεται από τη θάλασσα του Κορινθιακού, προσφέροντάς του την ευκαιρία το βλέμμα του να χάνεται άλλοτε στα νερά του Κόλπου και άλλοτε στα βουνά της Γκιώνας και του Παρνασσού. Εκεί, όπου από μικρός επισκεπτόταν τους γειτονικούς Δελφούς, τον ομφαλό της Γης, που αναντίρρητα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αισθητική του καλλιέργεια και αποτέλεσε πηγή των πλαστικών του αναζητήσεων. Εκεί διδάχτηκε την αυτογνωσία, τη μεγαλύτερη γνώση του ανθρώπου και μυήθηκε στο μέτρο της κλασικής τέχνης.

Ο Λύτρας μεγάλωσε σε μια παραδοσιακή οικογένεια, χωρίς να έχει άμεση σχέση με την τέχνη. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε ο θείος του, Κώστας Νίτσος, που τον προέτρεψε, αν και τότε ήταν δεκαέξι ετών, να συναντηθεί με τον Παναγιώτη Τέτση και τον Δημήτρη Μυταρά, για να αποφανθούν εάν έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Με προίκα τις παραινέσεις και τα ενθαρρυντικά τους λόγια, αργότερα φοίτησε στην ΑΣΚΤ Θεσσαλονίκης, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με Άριστα.

Ο Λύτρας, από το 2000 έως σήμερα, συνοπτικά αρθρώνει τη ζωγραφική του άποψη, με ποιητική και στοχαστική διάθεση, προσπερνώντας την απλή περιγραφή, τη διήγηση και την εικονογράφηση, για να φτάσει στη δική του αλήθεια. Αδιάλειπτα προσεγγίζει το χρήσιμο και το αναγκαίο, το αόριστο και το άγνωστο, βαδίζοντας από ανακάλυψη σε ανακάλυψη, άλλοτε βιωματική και άλλοτε συναισθηματική. Η γυναικεία μορφή είναι η μούσα των μεταπλαστικών του αναζητήσεων και αυτή συναντούμε σε πολλούς του πίνακες, όπως το εντυπωσιακό τρίπτυχο με τίτλο Κατευόδιο, 2017 ή στα περίφημα Τανγκό, 2015-2017, με τις τρυφερές σκηνές που ανακαλούν ένα αίσθημα ευφορίας. Ταυτόχρονα, εμφορούνται από ένα κοινό μυστικό της συνεννόησης των καρδιών, του πάθους του έρωτα ή της απελπισίας. Έτσι, ο έρωτας των δύο ανθρώπων και η μυστηριακή βουή της θάλασσας γίνονται τα μέσα αναμέτρησής του με το σχέδιο και το χρώμα, τη φόρμα και την περιπέτεια της μορφής.

Η τέχνη, εξάλλου, σε ένα μεγάλο βαθμό, λεπταίνει την ευαισθησία του κόσμου. Η ζωγραφική του είναι πλασμένη από τη μνήμη και τη λήθη, τη νοσταλγία και την πρόβλεψη. Στόχος του ήταν και παραμένει η αποκάλυψη της ομορφιάς και της ουσιαστικής αξίας της ζωής. Ο έρωτας και ο θάνατος, το παιχνίδι ανάμεσα στις θνητές και τις αθάνατες επιθυμίες ορίζουν τον κόσμο των οραματικών του μεταπλάσεων. Ζωγραφίζει πάντα με γρήγορες αλλά ελεγχόμενες χειρονομίες, με εξπρεσιονιστική διάθεση, όπως ο ίδιος τονίζει, χωρίς να παραβιάζει τα όρια της ορατής πραγματικότητας για να προσεγγίσει το άλογο ή τις βίαιες παραμορφώσεις. Η ζωγραφική του ακολουθεί μια κυκλική πορεία, έναν ατέρμονο διάλογο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Τρυφερός και εξομολογητικός, με το χρωστήρα του εκφράζει τις εμπειρίες και τις αισθήσεις της ζωής του. Δουλεύει ακούραστα με το κάρβουνο και τα ακρυλικά χρώματα, δίνοντας προτεραιότητα στην οξύτητα του σχεδίου και, κατ’ επέκταση, στην ένταση της αίσθησης του κάρβουνου. Βέβαια, το σχέδιο αποτελεί την ψυχή της δουλειάς του και κάθε του έργο βασίζεται σε αυτό. Δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι από τις πρώτες ατομικές του εκθέσεις το κύριο χαρακτηριστικό ήταν μια σειρά εντυπωσιακών σχεδίων, με έμφαση στην εκφραστική αφηγηματικότητα και τις απρόσμενες καταστάσεις.

Ο Λύτρας σκέφτεται με εικόνες και οι αναμνήσεις του ανακαλούν το παρελθόν του, αφήνοντας ίχνη και εκφράσεις των οραμάτων του, αδιαφορώντας συνειδητά για τις οριακές καταστάσεις ή τα δυσάρεστα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα. Είναι ένας βαθιά ουμανιστής ζωγράφος, ευαίσθητος δέκτης του έρωτα και των εικόνων των ανθρώπων. Ο δικός του πόθος είναι η αλήθεια της συναισθηματικής του ζωής, η δική του ζωγραφική, με το ρυθμό και μέτρο της. Το υπέρτατο πάθος και η τρυφερότητα, η δυναμική της γραμμής και ο παλμός της κίνησης, η ανασύνθεση της πραγματικότητας και η φαντασία σηματοδοτούν την εικονιστική του κατάθεση. Έτσι, τα έργα του αντανακλούν τις αγωνιώδεις ζωγραφικές του αναζητήσεις, μια γεύση αισθησιακής αντίληψης του κόσμου, μιας μαχητικής θέσης ότι δεν είμαστε απόντες του χρόνου και της Αγάπης προς τον άνθρωπο».

  • Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Δελφών.

Τανγκό 2

Πληροφορίες

Σελίδα της έκθεσης στο facebook: ΕΔΩ

ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΡΤΕΡΗΣ

Ηροδότου 5, Κολωνάκι

106 74 Αθήνα

Τηλ. +30 210 8239 465

www.peri-technon.com – e-mail: peritechnon@yahoo.gr

Εγκαίνια: Παρασκευή 5 Μαΐου 2017, ώρα 8 μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 5 Μαΐου έως 3 Ιουνίου 2017

Ώρες λειτουργίας:

Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 11:00 – 20:00

Τετάρτη – Σάββατο: 11:00 – 14:30

Κυριακή – Δευτέρα: Κλειστά

Είσοδος ελεύθερη

eirini aivaliwtou«Η Μαγεία Της Μνήμης», έκθεση του Σπύρου Λύτρα
Περισσότερα

Η επικοινωνία μιας παράστασης – Masterclass στο Bios Tesla με τον Άρη Ασπρούλη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πώς κατασκευάζουμε μια είδηση;
Πώς δημιουργούμε την εικόνα μιας παράστασης στα media;
Πώς συντάσσουμε ένα δελτίο Τύπου;
Πώς διαμορφώνουμε το «σώμα» ενός mail ώστε να είναι ελκυστικό στον παραλήπτη;
Πώς κλείνονται οι συνεντεύξεις;
Πώς στήνουμε μια πετυχημένη φωτογράφιση;
Ποια η διαφορά μεταξύ video teaser και video trailer;
Τι προσέχουμε στην εγγραφή ενός ραδιοφωνικού σποτ;
Πότε υπάρχει και πότε πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου το target group μιας παράστασης;

Το Σάββατο 20 Μαΐου και την Κυριακή 21 Μαΐου 2017 ο διευθυντής Επικοινωνίας και Προβολής του Θεάτρου Τέχνης, Άρης Ασπρούλης, θα παραδώσει masterclass με θέμα την «Επικοινωνία μιας Παράστασης». Το masterclass θα επικεντρωθεί σε πρακτικά ζητήματα, εργαλεία εργασίας και τεχνικές επικοινωνίας, προσφέροντας στους ενδιαφερόμενους τα κατάλληλα εμπειρικά κλειδιά για να κατανοήσουν το πώς επικοινωνείται μια θεατρική παράσταση και ένα πολιτιστικό γεγονός εν γένει. Μέσα από το, συνολικά 8 ωρών, masterclass, στόχος είναι οι συμμετέχοντες να αποκτήσουν πλήρη εικόνα για το πώς χτίζεται από την αρχή έως το τέλος η επικοινωνία μιας παράστασης: κατασκευή είδησης, δημιουργία εικόνας – ταυτότητας, σύνταξη δελτίου τύπου, στήσιμο φωτογράφισης και επεξεργασία εικόνων, εύρεση χορηγών επικοινωνίας, κλείσιμο συνεντεύξεων κ.ο.κ. Το Σάββατο 20 Μαΐου, στο τελευταίο μισάωρο του μαθήματος θα φιλοξενηθεί ως καλεσμένη ομιλήτρια η δημοσιογράφος Γιώτα Συκκά («Καθημερινή»), ενώ αντίστοιχα την Κυριακή 21 Μαΐου φιλοξενείται η αναπληρώτρια διευθύντρια της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Στέλλα Αγγελέτου.

Το masterclass απευθύνεται σε καλλιτεχνικές ομάδες παραστατικών τεχνών, επαγγελματίες ηθοποιούς, σκηνοθέτες, θεατρολόγους, υπεύθυνους επικοινωνίας, θεατρικούς παραγωγούς, όπως και σε απόφοιτους και σπουδαστές τμημάτων ΜΜΕ, Πολιτισμού, Θεατρικών Σπουδών, Επικοινωνίας, Marketing, Δημοσίων Σχέσεων και Πολιτιστικής Διαχείρισης. Η επιλογή θα γίνει κατόπιν εξέτασης των βιογραφικών σημειωμάτων. Μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής θα ζητηθεί από τους συμμετέχοντες να παραδώσουν εργασία.

* Ο Άρης Ασπρούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Είναι αριστούχος Κοινωνιολογίας με Master στην Εφαρμοσμένη Κοινωνική Πολιτική και Υποψήφιος Διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ερευνητικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και του Κέντρου Κοινωνικής Μορφολογίας & Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου (ΚΕΚΜΟΚΟΠ), έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε ακαδημαϊκά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει στην «Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών», την «Επιστημονική Θεώρηση: Κοινωνική Συνοχή & Ανάπτυξη», την «Κάπα Εκδοτική» και τις εκδόσεις «Σοκόλη». Με την Ιόλη Ανδρεάδη έχουν συγγράψει τα θεατρικά έργα «Οικογένεια Τσέντσι», «Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού», «Young Lear», «Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν» και έχουν διασκευάσει το έργο «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» των Ντάνκαν ΜακΜίλαν και Τζώνυ Ντόναχο. Από το 2006 εργάζεται ως Freelance Publicist δημιουργώντας τη δημόσια εικόνα καλλιτεχνικών δράσεων (παραστάσεις / συναυλίες / βιβλία / φεστιβάλ / εκθέσεις), προσώπων και οργανισμών, μέσα από έναν επικοινωνιακό σχεδιασμό που λειτουργεί ως προέκταση του έργου τέχνης, του καλλιτέχνη ή του οργανισμού που προβάλλεται, με υψηλή αισθητική συνέπεια και εξειδικευμένη αντιμετώπιση βάσει της ιδιαιτερότητας που απαιτεί η εκάστοτε καλλιτεχνική πρόταση. Έχει συνεργαστεί με το Ελληνικό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Φεστιβάλ Φιλίππων, την εταιρεία παραγωγής «Λυκόφως» και με τους περισσότερος θεατρικούς χώρους της Αθήνας. Τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε στη δημιουργική ομάδα για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού του νεοσύστατου πολυχώρου «Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων». Είναι ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας της ομάδας «bijoux de kant». Από το 2014 διατελεί διευθυντής Επικοινωνίας & Προβολής στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Πρόσφατα η Athens Voice τον παρουσίασε ως τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τις παραστάσεις της πόλης.

Πληροφορίες

«Η επικοινωνία μιας παράστασης»
Masterclass Επικοινωνίας στο Bios Tesla με τον Άρη Ασπρούλη
Διευθυντή Επικοινωνίας & Προβολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν
Σάββατο 20 Μαΐου (12.00 έως 16.00) & Κυριακή 21 Μαΐου (12.00 έως 16.00)
Συνολική διάρκεια διδασκαλίας 8 ώρες | Κόστος παρακολούθησης 80 ευρώ
Η επιλογή των συμμετεχόντων θα πραγματοποιηθεί κατόπιν εξέτασης του βιογραφικού σημειώματος.
Προθεσμία καταβολής αιτήσεων: Δευτέρα 15 Μαΐου.
Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να αποστείλουν το βιογραφικό τους σημείωμα στο SEMINARS@BIOS.GR
Πληροφορίες και συμμετοχές: 2103425335 | SEMINARS@BIOS.GR
Το σεμινάριο πραγματοποιείται στο BIOS Tesla, Πειραιώς 84
Υπεύθυνος εργαστηρίων: Κώστας Κουτσολέλος
Διοργάνωση: BIOS

eirini aivaliwtouΗ επικοινωνία μιας παράστασης – Masterclass στο Bios Tesla με τον Άρη Ασπρούλη
Περισσότερα

Στην εκπομπή της Ταμίλα Κουλίεβα: Λήμνος, ένα καταφύγιο για τους ηττημένους του Λευκού Στρατού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ταμίλα Κουλίεβα εδώ και περίπου δύο μήνες μας ταξιδεύει από την Αθήνα στη Μόσχα, στο παρόν αλλά και το παρελθόν αυτής της σχέσης, μέσα από συναντήσεις με ανθρώπους «κρίκους» αυτής της ελληνορωσικής αλυσίδας. Η θεματολογία της εκπομπής «Αθήνα καλεί Μόσχα» δεν είναι τυχαία. Σκοπός της είναι να βρεθούν όλοι οι κρίκοι της ιστορίας, να ξανασυνδεθούν και να γίνουν μια άρρηκτη αλυσίδα, που να συνδέει την Αθήνα με τη Μόσχα.

11ο Επεισόδιο:
Η άγνωστη ιστορία της Λήμνου,
ένα καταφύγιο για τους ηττημένους του Λευκού Στρατού

Στο 11ο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Αθήνα καλεί Μόσχα» η Ταμίλλα Κουλίεβα ψηλαφίζει τα ίχνη της ξεχασμένης ιστορίας της Λήμνου και των ελληνορωσικών σχέσεων τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, τη διετία 1920-21 περισσότεροι από 30 χιλιάδες Ρώσοι στρατιωτικοί και πολίτες, αξιωματικοί, κοζάκοι, τα μέλη των οικογενειών τους ή απλοί πρόσφυγες θα αναζητήσουν ηττημένοι από τους Μπολσεβίκους καταφύγιο στο νησί της Λήμνου.
Οι πιο πολλοί κατέφυγαν εκεί μετά την ήττα των τσαρικών στρατηγών των Λευκών Ρώσων Ντενίκιν και Βράνγκελ, τα στρατεύματα των οποίων υποχώρησαν προς την Κριμαία και από κει με τη βοήθεια πλοίων της Αντάντ μοιράστηκαν σε διάφορα σημεία της Μεσογείου.
Οι Ρώσοι πρόσφυγες οργάνωσαν τη ζωή τους όπως καλύτερα μπορούσαν στην άγνωστη, αλλά φιλόξενη ελληνική γη. Κάποιοι πίστευαν κιόλας ότι σύντομα θα επιστρέψουν στη χαμένη για πάντα αυτοκρατορική Ρωσία. Εκατοντάδες από αυτούς άφησαν τη ζωή τους στη Λήμνο χτυπημένοι από τις επιδημίες τύφου, την εξάντληση, αλλά και την απογοήτευση. Ανάμεσά τους 82 παιδιά.
Οι απόγονοί τους, μοιρασμένοι στα πέρατα του κόσμου, πρωταγωνιστούν σήμερα στη διάσωση και συντήρηση των ρωσικών τάφων στη Λήμνο και ταξιδεύουν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών, συναντώντας πλήρη κατανόηση και υποστήριξη από τις τοπικές Αρχές του νησιού.

  • Φωτογραφία: Λεονίντ Ρεσσετνίκοβ – διευθυντής του Ρ.Ι.Σ.Μ. (Ρωσικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών), Ταμίλα Κουλίεβα

Trailer επεισοδίου: ΕΔΩ

eirini aivaliwtouΣτην εκπομπή της Ταμίλα Κουλίεβα: Λήμνος, ένα καταφύγιο για τους ηττημένους του Λευκού Στρατού
Περισσότερα