Σελίδες

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Η θάλασσα»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.»

  • Εικόνα: The Long Leg, 1935 by Edward Hopper
eirini aivaliwtouΝτίνος Χριστιανόπουλος, «Η θάλασσα»
Περισσότερα

Σεξ Χωρίς Αγάπη (Sex Without Love) – Σάρον Όλντς (Sharon Olds)

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πώς το κάνουνε, εκείνοι που κάνουν έρωτα

Χωρίς αγάπη; Όμορφοι σαν χορευτές,

Γλιστρώντας ο ένας πάνω στον άλλο

Σαν παγοδρόμοι πάνω στον πάγο, δάχτυλα

Γαντζωμένα ο ένας στο σώμα του άλλου,

Πρόσωπα κόκκινα σαν κρέας, σαν κρασί, υγροί

Σαν παιδιά στη γέννα που οι μανάδες τους

Πρόκειται να τα δώσουν. Πώς φτάνουν

Σε οργασμό σε οργασμό στον Θεό πώς

Φτάνουν στα γαλήνια νερά, και να μην αγαπούν

Εκείνον που ήρθε εκεί μαζί τους, φως υψωμένο

Αργά σαν ατμός απ’ το ενωμένο τους δέρμα;

Αυτοί είναι οι πραγματικοί θρήσκοι,

Οι εξαγνισμένοι, οι επαγγελματίες, εκείνοι

Που δεν θα δεχτούν έναν ψεύτικο Μεσσία,

Που δεν θ’ αγαπήσουν τον ιερέα αντί τον Θεό.

Δεν εκλαμβάνουν τον εραστή ως τη δική τους

Ευχαρίστηση, είναι σαν σπουδαίοι δρομείς:

Ξέρουν πως είναι μόνοι με την επιφάνεια

Του δρόμου, το κρύο, τον αέρα, την εφαρμογή

Των παπουτσιών τους, την πάνω απ’ όλα

Καρδιαγγειακή υγεία τους – απλά συντελεστές,

Σαν τον σύντροφο στο κρεβάτι, κι όχι

Η αλήθεια, που είναι το αζευγάρωτο σώμα

Μονάχο του στο διάστημα ενάντια

Στη δική του καλύτερη ώρα.

  • Σάρον Όλντς (Sharon Olds)
    Αμερικανίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε το 1942. Στο έργο της διερευνά την αλήθεια για θέματα όπως η βία, η σεξουαλικότητα και το σώμα. Διδάσκει δημιουργική γραφή στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

 

  • Εικόνα: Henri de Toulouse-Lautrec
    In Bed, the Kiss
    (1892)
eirini aivaliwtouΣεξ Χωρίς Αγάπη (Sex Without Love) – Σάρον Όλντς (Sharon Olds)
Περισσότερα

Η ιστορία της μερέντας των παιδικών μας χρόνων και πώς να την παρασκευάσετε μόνοι σας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Θυμάστε τη μερέντα των παιδικών μας χρόνων, την κρέμα σοκολάτας με ξηρούς καρπούς, συνήθως φουντούκια; Πρόκειται για τη λαχταριστή πραλίνα, που με αυτήν παρασκευάζονται πλείστα γλυκά, από φοντάν μέχρι τούρτες, χρησιμοποιείται όμως και για επάλειψη ή γέμιση σε βάφλες και κρέπες.
Οι ζαχαροπλάστες με τη λέξη πραλίνα αναφέρονται στους καραμελωμένους ξηρούς καρπούς –συνήθως φουντούκια ή αμύγδαλα– που αλέθουν έπειτα στο μπλέντερ για να γίνουν κρέμα.

Η συνταγή για πραλίνα φουντουκιού που σας δίνουμε είναι πολύ γρήγορη και εύκολη και, το σημαντικότερο, αποτελείται από μόλις 4 υλικά και δεν περιέχει ζάχαρη. Είναι σίγουρο ότι θα τη λατρέψετε! Είναι σοκολατένια, κρεμώδης, απαλή, όσο γλυκιά πρέπει και μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε με χίλιους δυο τρόπους (εκτός από το να τη φάτε σκέτη με το κουταλάκι…). Για παράδειγμα, αν θέλετε τη συνδυάζετε με σπιτικά μπισκότα digestive, με τηγανίτες μπανάνας, με μάφινς, με φρέσκα φρούτα όπως μπανάνες, μήλα, αχλάδια, φράουλες ή προσθέτοντας την σε άλλες συνταγές.

Ο επεξεργαστής τροφίμων (μούλτι) είναι απαραίτητος για να την υλοποιήσετε.

Χρόνος προετοιμασίας: 20 λεπτά

Μερίδες: 18 κουταλιές (360 γρ. περίπου)

Υλικά:

250 γρ. φουντούκια
100 γρ. μέλι ή σιρόπι σφενδάμου για τους vegans
20 γρ. κακάο σε σκόνη, κατά προτίμηση βιολογικό
½ φλιτζάνι νερό περίπου (ίσως να μη χρειαστεί όλο)

Εκτέλεση:

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180º C. Τοποθετούμε τα φουντούκια σε ένα ταψί και τα καβουρδίζουμε για 12-15 λεπτά περίπου, ανακατεύοντας τα εν τω μεταξύ μια-δυο φορές. Αφήνουμε για λίγο να κρυώσουν και τα τρίβουμε με τα χέρια σας ώστε να αφαιρέσουμε τη φλούδα τους, όσο γίνεται.
Μεταφέρουμε τα φουντούκια στον κάδο του επεξεργαστή τροφίμων και τα αλέθουμε μέχρι να γίνουν βούτυρο, 5-7 λεπτά περίπου (εξαρτάται από τον επεξεργαστή). Ίσως χρειαστεί να ανοίξετε τον κάδο και να καθαρίσετε τα τοιχώματα με μια σπάτουλα ώστε να δουλευτούν καλά τα φουντούκια.
Προσθέτουμε το μέλι ή το σιρόπι σφενδάμου, το κακάο και το μισό περίπου από το νερό και ενεργοποιούμε ξανά το μούλτι. Όταν ομογενοποιηθούν τα υλικά δοκιμάζουμε και προσαρμόζουμε εάν χρειάζεται. Ίσως τη θέλετε πιο γλυκιά ή πιο αραιή.
Μεταφέρουμε την πραλίνα φουντουκιού σε ένα βάζο και φυλάμε σε θερμοκρασία δωματίου για τουλάχιστον δύο εβδομάδες.

Αν ανοίξουμε τα βάζο, χρειάζεται κατόπιν ψυγείο.
Είναι τόσο απλό και η σπιτική πραλίνα φουντουκιού (nutella) είναι έτοιμη! Καλοφάγωτη!
Με την πραλίνα φουντουκιού επίσης μπορείτε να απολαύσετε το ψωμί και τη φρυγανιά στο πρωινό.

Ακόμα, τη σερβίρουμε ανακατεμένη με σαντιγί σαν μους – επιδόρπιο ή τη χρησιμοποιούμε σαν γέμιση σε τούρτα. Όπως και να τη σερβίρετε, είναι σκέτος πειρασμός!

* Εναλλακτικά μπορείτε να προσθέσετε μια κουταλιά ταχίνι για να γίνει πιο δυναμωτική.

* Μπορείτε ακόμα να αντικαταστήσετε τα φουντούκια με αμύγδαλα.

 

Πραλίνα φουντουκιού, η ιστορία της

Ο γλυκός αυτός εθισμός όμως έχει αρκετές γνωστές… άγνωστες πληροφορίες για το πώς δημιουργήθηκε και χάρη σε ποιες ανάγκες διαδόθηκε σε τέτοιο βαθμό ανά τον κόσμο, μέσα από την εμπορική ονομασία της Nutella.

Τη χρωστάμε στον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ

Το 1806 ο πιο διάσημος κοντός ηγέτης του κόσμου προσπάθησε να «παγώσει» το βρετανικό εμπόριο με στόχο να κερδίσει τους Ναπολεόντειους πολέμους. Το αποτέλεσμα ήταν ένα καταστροφικό εμπάργκο, το οποίο τίναξε στα ύψη το κόστος της σοκολάτας και διέλυσε τους απανταχού ιδιοκτήτες εργοστασίων σοκολάτας. Σε μια προσπάθεια να αντέξουν την κρίση, κάποιοι ζαχαροπλάστες στο Τορίνο δοκίμασαν να βάλουν θρυμματισμένα φουντούκια στη σοκολάτα, ώστε να επιμηκύνουν τα αποθέματα όσο το δυνατόν περισσότερο. Το μείγμα αυτό, ήταν νοστιμότατο και ονομάστηκε gianduia.

Έναν αιώνα μετά, η τιμή της σοκολάτας ανέβηκε ξανά λόγω των περιορισμών στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ένας ιταλός ζαχαροπλάστης με το όνομα Pietro Ferrero, έκανε ξανά στροφή στο… παντοδύναμο αυτό μείγμα με φουντούκι, το τελειοποίησε και έφτιαξε την Pasta Gianduja, η οποία μετονομάστηκε σε Nutella το 1964.

Αλείφεται… παντού

Η συγκεκριμένη φίρμα πραλίνας φουντουκιού, διατίθεται σε παραπάνω από 75 χώρες, ενώ όλη η ποσότητα που πωλείται σε έναν χρόνο θα μπορούσε να… αλείψει περισσότερα από 1.000 γήπεδα ποδοσφαίρου.

Μαζική κατανάλωση

Κάθε 2,5 δευτερόλεπτα, πωλείται ένα βαζάκι Nutella στον κόσμο. Σύμφωνα με το ληξιαρχείο των ΗΠΑ, ένας άνθρωπος γεννιέται κάθε 8 δευτερόλεπτα. Κάντε την πράξη.

Το ριφιφί

Το 2013, η δημοφιλής πραλίνα βγήκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όταν κλέφτες κατάφεραν να αποσπάσουν τόνους ολόκληρους συνολικής αξίας 20.000 δολαρίων σε ένα ριφιφί – σταθμό στον τομέα των τροφίμων. Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, το Πανεπιστήμιο Κολούμπια βρέθηκε μπλεγμένο σε… πραλίνα-gate όταν αποκαλύφθηκε πως το Πανεπιστήμιο ξόδευε 6.000 δολάρια ανά εβδομάδα για το προϊόν, με τους μαθητές να φαίνεται πως κατανάλωναν 50 κιλά την ημέρα.

Η ιστορία πίσω από το λογότυπο

Το μείγμα πραλίνας φουντουκιού με το όνομα Gianduia, πήρε το όνομά του από χαρακτήρα της κομέντια ντελ’ άρτε με το όνομα Gianduja. Απεικονίζεται ως ένας χαμογελαστός πεδεμόντιος αγρότης, με μεγάλο καπέλο ο οποίος κάνει βόλτες γύρω από την πόλη πάνω σε ένα γάιδαρο, ο οποίος σέρνει ένα duja (κιβώτιο). Το κιβώτιο αυτό λέγεται ότι περιέχει κρασί, όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι γεμάτο με πραλίνα φουντουκιού. Μάσκες αυτού του αγρότη πωλούνται σε όλη την περιοχή Piedmont στην Ιταλία, ενώ ο ίδιος πρωταγωνιστεί σε κάθε διαφήμιση της πραλίνας.

 

O Gianduja

Ο Τζαντούγια (Gianduja) – είναι ένας από τους χαρακτήρες της ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε, ένας τυπικός εκπρόσωπος του Τορίνο και του Πιεμόντε. Η μάσκα του αναπαριστά έναν ειλικρινή χωρικό από τις επαρχίες του Πιεμόντε που αγαπά το κρασί, τη γαστρονομία και τις όμορφες κοπέλες, ωστόσο, είναι αφιερωμένος στην αγαπημένη ερωμένη του Τζακομέτα.

Κατάγεται από την κομητεία Καλιανέτο, και το όνομά του στην τοπική διάλεκτο ακούγεται κάπως σαν «Gian d’la dojia», που σημαίνει «Τζάνι ο τεμπέλης». Στην Κομέντια ντελ άρτε είναι πολύ δημοφιλής, καθώς είναι γνωστός σε όλες τις γυναίκες, και η Τζακομέτα, η ερωμένη του, πάντα τον ζηλεύει.

Φοράει συνήθως ένα τρίκοχο καπέλο, και καφέ σακάκι με κόκκινες άκρες. Έχει τη δική κοσμική σοφία και είναι πάντα χαρούμενος. Ο χαρακτήρας Τζαντούγια δημιουργήθηκε αρχικά ως μια μαριονέτα, σήμερα όμως είναι ο επίσημος «Βασιλιάς της Αποκριάς του Τορίνο».

eirini aivaliwtouΗ ιστορία της μερέντας των παιδικών μας χρόνων και πώς να την παρασκευάσετε μόνοι σας
Περισσότερα

Η γάτα στις θρησκείες και τις μυθολογίες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αρχαία Ελλάδα, ένας μαθητής μουσικής ταΐζει μια γάτα. Οι γάτες εμφανίζονται τον 5ο αιώνα σε διακοσμήσεις αρχαίων ελληνικών αγγείων. Οι φοίνικες υποτίθεται πως έφεραν τις γάτες από την Αίγυπτο που απεικονίζονται σε αγάλματα από την 3η χιλιετηρίδα π.Χ.

Όταν η Αλκμήνη ήταν έγκυος από τον Δία στον ήρωα Ηρακλή, η Ήρα έπεισε τη θεά του τοκετού, Ειλείθυια, να εμποδίσει τη γέννα, αλλά η Γαλινθιάς (υπηρέτρια ή φίλη της Αλκμήνης) έσπασε το ξόρκι με τέχνασμα, ξεγελώντας την Ειλείθυια και λύνοντας τα μάγια, οπότε και η Αλκμήνη γέννησε τον ήρωα. Η τιμωρία της Γαλινθιάδας ήταν να μεταμορφωθεί σε γάτα (ή νυφίτσα, σε άλλες εκδοχές), αλλά η Εκάτη (χθόνια θεά που συνδέεται με τη μαγεία, το σκοτάδι και τον κάτω κόσμο, αλλά παράλληλα βοηθά τους πολεμιστές στον πόλεμο, τους βασιλιάδες στην απονομή δικαιοσύνης, ενώ επίσης προστατεύει τους κυνηγούς και τους ψαράδες και προστατεύει τα κοπάδια), τη λυπήθηκε και την πήρε υπό την προστασία της. Σημειώνεται πως ο Ηρακλής αργότερα ίδρυσε στη Γαλινθιάδα ιερό, κοντά στο σπίτι του στη Θήβα.

Η γάτα (Felis catus – Αίλουρος η γαλή ή Felis silvestris catus) είναι ζώο που ανήκει στην οικογένεια των Αιλουροειδών. Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο κατοικίδιο ζώο. Ζει στο περιβάλλον του ανθρώπου εδώ και τουλάχιστον 9.500 χρόνια.

Οι Ρωμαίοι τη θεωρούσαν σύμβολο ανεξαρτησίας, ενώ στην Ινδία γάτες εμφανίζονται στα έπη της Μαχαμπχαράτα κα της Ραμαγιάνα, με τον θεό Ίντρα μάλιστα να μεταμορφώνεται κάποια στιγμή σε γάτα. Στην Περσία υπάρχει ο θρύλος της δημιουργίας της περσικής γάτας, ως ανταμοιβής στον ήρωα Ρουστούμ από μάγο τη ζωή του οποίου είχε σώσει (σημειώνεται ότι τις γάτες λέγεται ότι αγαπούσε ιδιαίτερα και ο Μωάμεθ, που είχε τη Μουέζα). Στην Κίνα, η θεά Λι-Σου (σχετιζόταν με τη γεωργία) συχνά απεικονιζόταν ως γάτα, ενώ ένας αρχαίος μύθος έλεγε ότι οι θεοί όρισαν τις γάτες ως επιστάτες του κόσμου, δίνοντάς τους μάλιστα τη δύναμη της ομιλίας – αλλά οι γάτες προτιμούσαν να τεμπελιάζουν και να παίζουν, και το είπαν στους θεούς, παραχωρώντας την ομιλία στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι όμως, δεν μπορούσαν να καταλάβουν τους θεούς, οπότε και οι γάτες διατήρησαν ένα σημαντικό καθήκον, το να κρατούν τον χρόνο, διατηρώντας έτσι την τάξη. Στην Ιαπωνία η γάτα εκπροσωπεί το έλεος και την καλή τύχη, καθώς κάποια στιγμή, σύμφωνα με τον θρύλο, έσωσε τη ζωή ενός αυτοκράτορα.

Τα πράγματα βεβαίως δεν ήταν τόσο ευχάριστα για τα συμπαθή αιλουροειδή με την επικράτηση του χριστιανισμού και μετά, καθώς επιδιώχθηκε η δαιμονοποίηση των παγανιστικών αντιλήψεων, και αυτό συμπαρέσυρε και τις γάτες, και ειδικά τις μαύρες, που θεωρήθηκαν ζώα του διαβόλου: Δεν ήταν ιδιαίτερα υπάκουες, ήταν περήφανες, ήταν νυκτόβιες και άλλα εξωφρενικά μεσαιωνικά, που έκαναν μάλιστα Πάπες να ασχοληθούν μαζί τους, αποκηρύσσοντάς τες ως διαβολικές. Η μανία αυτή ενάντια στις γάτες οδήγησε στην αύξηση των τρωκτικών στις πόλεις, που με τη σειρά της έφερε τις τρομακτικές μεσαιωνικές επιδημίες της πανούκλας στην Ευρώπη («Μαύρος Θάνατος»), με εκατομμύρια νεκρούς.

Andrew Ferez

Πρόσφατα, επιστημονική ομάδα ανέλυσε μιτοχονδριακό DNA από 209 γάτες από πάνω από 30 αρχαιολογικούς χώρους σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Τα δείγματα προέρχονταν από τη Μεσολιθική Περίοδο μέχρι τον 18ο αιώνα. Οι πληθυσμοί γατών φαίνονται να αυξήθηκαν σε δύο κύματα: Οι μεσανατολικές αγριόγατες επεκτάθηκαν μαζί με τις πρώτες αγροτικές κοινότητες στην ανατολική Μεσόγειο. Εκτιμάται ότι οι αποθήκες σιτηρών προσέλκυσαν τρωκτικά, που με τη σειρά τους προσέλκυσαν αγριόγατες – και οι άνθρωποι είδαν τα οφέλη της παρουσίας τους, οπότε και άρχισαν να τις εξημερώνουν. Χιλιάδες χρόνια αργότερα, οι γάτες εξαπλώθηκαν στην Ευρασία και την Αφρική: γενετικά χαρακτηριστικά που βρέθηκαν σε μουμιοποιημένες γάτες από την Αίγυπτο εντοπίζονται και σε γάτες στη Βουλγαρία, την Τουρκία και την υποσαχάρια Αφρική από την ίδια περίοδο. Επίσης, οι γάτες ήταν προσφιλείς και σε λαούς θαλασσοπόρων, όπως οι Φοίνικες και οι Βίκινγκς. Βρέθηκαν απομεινάρια γάτας με συγγενικό DNA σε αρχαιολογικό χώρο των Βίκινγκς που ανάγεται στην περίοδο από τον 8ο μέχρι τον 11ο μ.Χ αιώνα στη βόρεια Γερμανία.

Δεινός θηρευτής, η γάτα κυνηγά πάνω από 1.000 είδη ζώων για τροφή. Μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να υπακούει σε απλές διαταγές. Οι γάτες επίσης έχει διαπιστωθεί ότι μαθαίνουν να χειρίζονται απλούς μηχανισμούς, όπως πόμολα πόρτας. Τα ζώα χρησιμοποιούν μια ποικιλία φωνών και ένα είδος γλώσσας του σώματος που τους χρησιμεύει στη μεταξύ τους επικοινωνία. Τα νιαουρίσματα, τα γουργουρίσματα και τα μουγκρίσματα είναι από τους πιο γνωστούς τρόπους επικοινωνίας. Το 1906 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Φίλων της Γάτας (Cat Fancier’s Association, αρκτικόλεξο CFA).

Μέχρι πρόσφατα πιστευόταν ότι η γάτα εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερό ζώο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έρευνας του 2007 έδειξαν ότι η καταγωγή όλων των κατοικίδιων γατών πιθανώς ανάγεται σε πέντε αφρικανικές αγριόγατες (Felis silvestris lybica) που έζησαν στην Εγγύς Ανατολή γύρω στο 8000 π.Χ. Η γάτα διακρίνεται για την εξαιρετική της όραση στο σκοτάδι και για τις ικανότητες της στο σκαρφάλωμα.

Η αιγυπτιακή θεά Μπαστ

Η Μπαστ ήταν κόρη του θεού ήλιου (Ρα) και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Υπάρχουν υποθέσεις ότι οι γάτες που κατοικούν στα νησιά της Κένυας στο Αρχιπέλαγος Λαμού, είναι πιθανότατα οι τελευταίοι απευθείας απόγονοι των γατών που ζούσαν στην αρχαία Αίγυπτο.
Σε πολλές θρησκείες στην αρχαιότητα υπήρχε η δοξασία ότι οι γάτες είναι εκστατικές ψυχές, σύντροφοι ή οδηγοί για τους ανθρώπους και ότι είναι παντογνώστες αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν τις ληφθείσες αποφάσεις των ανθρώπων, επειδή δεν έχουν φωνή. Στην Ιαπωνία, η Μανέκι Νέκο (Maneki Neko) είναι μια γάτα που συμβολίζει την καλοτυχία. Ενώ για το Ισλάμ δεν αποτελεί ιερό ζώο, ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Προφήτης Μωάμεθ είχε μια αγαπημένη γάτα, με το όνομα Μουέζα. Λέγεται ότι η αγάπη του για τα ζώα αυτά ήταν τόσο μεγάλη, ώστε «θα προτιμούσε να έμενε χωρίς το μανδύα του παρά να ενοχλούσε μια γάτα που θα κοιμόταν επάνω σε αυτόν».

Paul Gauguin

Ο Ηρόδοτος, ο Έλληνας ιστορικός που ταξίδεψε στην Αίγυπτο τον 5ο π.Χ. αιώνα, μας περιγράφει τον ναό της γάτας – θεάς. Ο ναός της Μπαστ βρισκόταν στο κέντρο της πόλης σε ένα νησί που σχηματιζόταν από δύο διαφορετικά κανάλια που ξεκινούσαν απ’ τον Νείλο και έζωναν τον ναό από τις τρεις τρεις πλευρές του. Γύρω απ’ το μεγάλο ιερό υπήρχε ένα άλσος από πανύψηλα δέντρα. Το σχήμα του ναού ήταν τετράγωνο και υπήρχε δρόμος στρωμένος με πέτρα μέχρι την είσοδο πλάτους 400 μέτρων, ενώ τα δένδρα εκατέρωθεν του δρόμου έφθαναν στον ουρανό.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης, ότι πολλές επίσημες εορτές προς τιμήν της πραγματοποιούνταν στην Αίγυπτο και ειδικά στη Βούβαστη, όπου κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής της, έρχονταν περίπου 700.000 προσκυνητές, τόσο άνδρες, όσο και γυναίκες. Οι γυναίκες ήταν επιφορτισμένες με τη μουσική, το τραγούδι και το χορό προς τιμήν της θεάς, ενώ μεγάλες θυσίες γίνονταν τότε και καταναλώνονταν τεράστιες ποσότητες κρασιού. Αυτό έχει να κάνει με την αιγυπτιακή δοξασία ότι οι λιονταρίσιες θεές κατευνάζονται με τις γιορτές της μέθης.
Η θεά Bast μερικές φορές απεικονίζεται να κρατά ένα τελετουργικό σείστρο στο ένα χέρι και μια αιγίδα στο άλλο, ή ένα γοργόνιο στολισμένο με κεφάλι λέαινας.
Αργότερα μετετράπη σε θεά γάτα Μπαστέτ και σεληνιακή πλέον θεότητα, πιθανότατα με την επίδραση της ελληνικής θρησκείας, γιατί οι Έλληνες την ταύτισαν με την Αρτέμιδα, σεληνιακή θεότητα, που ήταν αδελφή του Απόλλωνος – ηλίου. Στην ελληνική μυθολογία η Bast είναι γνωστή σαν Αίλουρος.
Οι γάτες στην αρχαία Αίγυπτο ετύγχαναν ιδιαίτερου σεβασμού και προστασίας και συχνά φορούσαν χρυσά κοσμήματα. Στο ναό στο Per-Bast βρέθηκαν μερικές μουμιοποιημένες γάτες θαμμένες δίπλα τους ιδιοκτήτες τους. Περισσότερες δε από 300.000 μουμιοποιημένες γάτες ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές. Η κατάσταση της γάτας στην Αίγυπτο ήταν περίπου ισοδύναμη με κείνη της αγελάδας στην σύγχρονη Ινδία. Ο θάνατος μιας γάτας έφερνε μεγάλο πένθος στην οικογένεια που ξύριζε τα φρύδια της σε ένδειξη πένθους και την έθαβε με ιδιαίτερες τιμές. Επειδή οι κατοικίδιες γάτες είναι τρυφερές και προστατευτικές με τα παιδιά τους, η θεά Bast θεωρήθηκε επίσης μια καλή μητέρα και μερικές φορές απεικονίζεται με πολλά γατάκια. Οι μητέρες φορούσαν επίσης στα παιδιά τους ένα φυλαχτό που δείχνει τη θεά με τα γατάκια της, ο αριθμός των οποίων είχε σχέση με τον επιθυμητό αριθμό παιδιών από τη μητέρα.

Fukiya Kouji

Στην Αιγυπτιακή θρησκεία, η θεά Μπαάστ (ή Μπαστέτ) εμφανίζεται με κεφάλι γάτας και στην αρχαία Αίγυπτο όλες οι γάτες θεωρούνταν ιερές και ενσαρκώσεις της θεάς. Το να σκοτώσεις ή έστω απλά να ενοχλήσεις γάτα κατατασσόταν στα αποτρόπαια εγκλήματα και μέγιστη ιεροσυλία. Σε κάθε ναό βρίσκονταν ένας μεγάλος αριθμός από γάτες, όπου τις τάιζαν και φρόντιζαν με τρόπο τελετουργικό. Όλες οι αδέσποτες γάτες ήταν άξιες σεβασμού και αλίμονο σε εκείνον που δεν θα τάιζε την αδέσποτη που θα εμφανιζόταν στην αυλή του. Οι γάτες των σπιτιών θεωρούνταν θεϊκή εύνοια για την οικογένεια, μοιραζόταν γενναιόδωρα η τροφή μαζί τους και μετά τον θάνατό τους ακολουθούσε επικήδεια τελετή με μέγιστες τιμές. Οι σαρκοφάγοι για τις νεκρές γάτες υπήρξαν αριστουργήματα τέχνης και το νεκρό σώμα ταριχευόταν από ιερείς.

Albert Anker (1831-1910, Swiss)

Για την Ελληνορωμαϊκή θρησκεία, η γάτα είναι το ιερό ζώο αλλά και σύμβολο της σεληνιακής θεάς Ντιάνα. Το ίδιο ισχύει και για την αντίστοιχη σεληνιακή θεά της Κέλτικης θρησκείας, την Κεριντουέν, όπου οι γάτες εκτελούν επίσης και τις προσταγές της στη Γη. Στη Σκανδιναβική θρησκεία, το άρμα της θεάς Φρέγια το σέρνουν γάτες και χαίρουν την προστασία και αγάπη της.
Για όλη την Ευρώπη, από την αρχαιότητα μέχρι ακόμα και σήμερα, η γάτα σχετίζεται με τις μάγισσες. Δεν νοείται μάγισσα χωρίς γάτα, και λόγω αυτής της παράδοσης, κατά τη διάρκεια των Χρόνων της Φωτιάς («Κυνήγι των Μαγισσών» του Μεσαίωνα), η ύπαρξη γάτας στο σπίτι ήταν αποδεικτικό πως η κάτοικος είναι μάγισσα.
Το 1718, ο Μοντγκόμερι του Caithness, υποστήριζε πως κάθε βράδυ, έξω από το σπίτι του, μαζεύονταν πλήθος γάτες όπου μιλούσαν με ανθρώπινη μορφή. Υποστήριξε πως ένα βράδυ κατάφερε να σκοτώσει δύο από αυτές και να τραυματίσει άλλη μια και ότι την επόμενη ημέρα, έμαθε πως δύο ηλικιωμένες γυναίκες βρέθηκαν νεκρές στο κρεβάτι τους και άλλη μια άσχημα τραυματισμένη. Η ιστορία του έγινε πασίγνωστη στον τότε ευρωπαϊκό κόσμο, και βάσει αυτής, ενισχύθηκε ο μύθος ότι οι μάγισσες το βράδυ μεταμορφώνονται σε γάτες.
Λίγες τρίχες από γάτα πιστεύεται πως ενδυναμώνουν την αποτελεσματικότητα γητειών, καθώς και φυλαχτών.
Κατά τον Μεσαίωνα, πίστευαν πως αν ένας άνθρωπος ήταν σοβαρά άρρωστος, τότε θα έπρεπε να τον πλύνουν και κατόπιν με το ίδιο νερό να πλύνουν μια γάτα, και έτσι η γάτα έπαιρνε την αρρώστια πάνω της και ο ασθενής γινόταν καλά.

Cheryl Wilson

Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και σήμερα, έχουν μια γάτα στο σπίτι τους διότι θεωρείται πως η παρουσία της και μόνο, διώχνει τα κακόβουλα αερικά.
Οι Μάγοι και οι Μάγισσες συνηθίζουν να δίνουν δύο ονόματα στη γάτα τους. Το ένα όνομα είναι το κοινά γνωστό για όλους και αυτό που χρησιμοποιείται από όλους ενώ το άλλο παραμένει γνωστό μονάχα στον/στην Μάγο/Μάγισσα και είναι και το πραγματικό της όνομα. Ο λόγος είναι καθαρά πρακτικός: οι γάτες εύκολα μπορούν να γίνουν μέσο επίθεσης για τους εχθρικούς Μάγους/Μάγισσες, μα όχι εάν δεν γνωρίζουν το πραγματικό όνομα της γάτας. Έτσι, προστατεύεται και η γάτα μα και ο κάτοχός της από μαγικές επιθέσεις. Επίσης, δεν νοείται να μην εξασφαλιστεί η προστασία της γάτας με γητειά που επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες.

  • Αρχική εικόνα: Adrie Martens
eirini aivaliwtouΗ γάτα στις θρησκείες και τις μυθολογίες
Περισσότερα

«Απόγονοι» που ξέρουν να τιμούν τα κείμενα των προγόνων στο Off Off του θεάτρου «Επί Κολωνώ»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

«Οι ομάδες που θα συμμετάσχουν θα έχουν την ευκαιρία και φέτος να πειραματιστούν ελεύθερα σε έναν καλλιτεχνικό «τόπο» -στην περίμετρο της αθηναϊκής θεατρικής σκηνής- με μόνο στόχο να ανθήσει η δημιουργική έκφραση».
Αυτή η παράγραφος υπάρχει στο σημείωμα του Θεάτρου Επί Κολωνώ, στο πρόγραμμα του φετινού 9ου Off Off Athens Theater Festival.
Αυτή την ευκαιρία την αξιοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η Θεατρική Ομάδα synthesis παρουσιάζοντας το έργο «Απόγονοι του Οιδίποδα».
Οι συντελεστές της παράστασης είπαν «I put o spell on you» και στη συνέχεια άγγιξαν με σεβασμό τα κείμενα του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αισχύλου και με μια μοντέρνα ματιά (σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Σημαιοφορίδης) έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να ακούσουν τα μηνύματά τους. Κατάφεραν με μια ιδιαίτερη προσέγγιση να φωτίσουν τα πρόσωπα της τραγωδίας, τον Οιδίποδα, την Αντιγόνη, την Ισμήνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη.

Ο μύθος του Οιδίποδα αποτέλεσε κυρίως θέμα των επών του θηβαϊκού κύκλου και είναι ο σημαντικότερος από τους αρχαιότατους θηβαϊκούς μύθους. Ο Σοφοκλής αντλώντας τις πηγές του από το άφθονο μυθολογικό υλικό και αξιοποιώντας κατάλληλα τις ποικίλες παραλλαγές και λεπτομέρειες του μύθου, τροποποιώντας ανάλογα μερικά σημεία της μυθικής παράδοσης, δραματοποίησε έξοχα την τραγική μοίρα του Οιδίποδα. Ειδικότερα, από τις εφτά διασωθείσες τραγωδίες του οι τρεις αναφέρονται στην πολύπαθη μορφή του Λαβδακίδη και στα παιδιά του.

Ο μύθος του Οιδίποδα επιβιώνει και στις μνήμες του ελληνικού λαού, με παραμύθια και λαϊκές παραδόσεις σε διάφορες παραλλαγές.

Προσφιλής επίσης είναι ο οιδιπόδειος μύθος στη νεότερη ελληνική ποίηση. Πολλοί ποιητές μας, όπως οι Ν. Καρούζος, Τ. Πατρίκιος, Ντ. Χριστιανόπουλος, Ν. Λαδάς, Μ. Σαχτούρης και άλλοι χρησιμοποιούν το μύθο σαν σύμβολο, αλλά και σαν στοιχείο δομικό για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Με το μύθο του Οιδίποδα, εξάλλου, τελειώνει την ομιλία του στη Στοκχόλμη, στην απονομή Νόμπελ, ο Γ. Σεφέρης, ενώ στην Κίχλη διαβάζουμε τους στίχους της μικρής Αντιγόνης για το «γέροντα ικέτη καθρεφτισμένο στο αίμα του» (Γ, 59-61), που σημαδοτοτούν τη μοίρα του Οιδίποδα.

«Οιδίποδα Τύραννο» δεν έγραψε μόνο ο Σοφοκλής, έγραψαν επίσης ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης αλλά και άλλοι τραγικοί όπως ο Εύβουλος, ο Αχαιός, ο Καρκίνος, ο Θεοδέκτης, ο Ξενοκλής, ο Νικόμαχος, ο Φιλοκλής και ο Μέλητος. Κανένα απ’ αυτά τα έργα δεν έχει διασωθεί ολόκληρο.

Ο Ευριπίδης στις «Φοίνισσες» αναφέρεται επίσης στον τραγικό µύθο του οίκου των Λαβδακιδών. Στην τραγωδία αυτή ωστόσο ο γνωστός μύθος ανατρέπεται.

Οι «Οιδίπους τύραννος», «Οιδίπους επί Κολωνώ» και «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, καθώς και οι «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου είναι τέσσερις μόνον από τις αρχαίες τραγωδίες μας που βασίζονται στο
Θηβαϊκό κύκλο. Οι «Επτά επί Θήβας» αποτελούν το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό έργο της τριλογίας του, που σώζεται έως σήμερα (περιλαμβάνονται επιπλέον τα έργα «Λάιος» και «Οιδίπους»).

Η επιβίωση του Οιδίποδα και η αναμφισβήτητη διαχρονικότητά του αποδεικνύουν ότι το έργο του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αισχύλου, αποτελεί, εις το διηνεκές, το υψηλότερο και αντιπροσωπευτικότερο δείγμα τραγικής τέχνης.

Η παράσταση που παρακολούθησα πραγματεύεται όλο αυτό το υλικό όχι μόνο με ωριμότητα αλλά και με νεανικό πάθος, ανατρεπτική πνοή, λιτότητα στα μέσα και ανεμελιά. Μια παράσταση έντιμη, χωρίς ερμηνευτικές αδυναμίες (Ντόρις Θεοδωρίδη, Αντιγόνη Μαυραγάνη, Σωκράτης Ρωμανίδης), ευρηματική και σίγουρα σημερινή. Λιτό σκηνικό (Κέλλυ Μίχου, Ρενάτα Μαλαβάζου), με σαφείς τηλεοπτικές αναφορές. Προσεγμένη παράσταση στις λεπτομέρειές της. Οι «Απόγονοι του Οιδίποδα» οπωσδήποτε μπορούν να κερδίσουν ακόμη και αυτούς που δεν έχουν εντρυφήσει στο αρχαίο δράμα. Αξίζει να δώσουν συνέχεια στην προσπάθειά τους.
Ασφαλώς κέρδος και για το Off Off Athens και για τους θεατές η συμμετοχή της Θεατρικής Ομάδας synthesis στο δημοφιλές φεστιβάλ του θεάτρου «Επί Κολωνώ», που μετρά ήδη εννέα χρόνια γόνιμης ζωής και βαδίζει ακάθεκτο προς το δέκατο.
«Πολλά είναι τα θαυμαστά κι όμως τίποτε πιο θαυμαστό απ’ τον άνθρωπο», λέει ο Σοφοκλής στην «Αντιγόνη» του.
Μεγάλη αλήθεια αυτό, αφού σημερινοί του απόγονοι, νεότατοι και ταλαντούχοι, τιμούν τα κείμενά του και τα προσφέρουν με ευλάβεια στους θεατές τους.

Πληροφορίες για την παράσταση

«Απόγονοι του Οιδίποδα»
Κυριακή 18 και Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017

«Η κατάρα της γενιάς και η ατομική ευθύνη, το μίασμα και ο εξαγνισμός, ένας αλληλοσπαραγμός, μια ταφή. Πώς θα μπορούσε να διαβαστεί αυτό σε μια νέα πραγματικότητα; Πώς τα παιδιά αντιδρούν σε όσα «κληρονομούν» από τους γονείς τους; Η άστοχη ενέργεια και η παθητικότητα. Υπάρχει άραγε άλλη επιλογή; Οι συντελεστές της παράστασης, με αφορμή τα κείμενα των τριών μεγάλων τραγικών ποιητών, που αναφέρονται στον οιδιπόδειο μύθο, ανιχνεύουν πώς οι απόγονοι του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, δρουν ή αντιδρούν, αποφεύγοντας να δημιουργήσουν το δικό τους αξιακό σύστημα, διατηρώντας αυτό του παρελθόντος».

Συντελεστές
Θεατρική Ομάδα synthesis
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Σημαιοφορίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κέλλυ Μίχου
Κινησιολόγος: Ειρήνη Μηλογιαννάκη
Διανομή ρόλων: Ιωάννα Μηλαθιανάκη
Φωτογράφος: Λιλή Γεωργακοπούλου
Σπικάζ: Γιάννης Καστανάκης
Παραγωγή video: Spotcity productions
Σκηνογράφοι: Κέλλυ Μίχου-Ρενάτα Μαλαβάζου

Ερμηνεία:
Ντόρις Θεοδωρίδη, Αντιγόνη Μαυραγάνη, Σωκράτης Ρωμανίδης

***
Το τρέιλερ της παράστασης ΕΔΩ

***

Θέατρο Επί Κολωνώ
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94
Κολωνός
Τηλέφωνο: 210 – 51.38.067
***
Off Off Athens Festival 2017
Διαρκεί έως και την Παρασκευή 23 Ιουνίου
Καθημερινά δύο διαφορετικές παραστάσεις:
Στις 8:45 μ.μ. και στις 10:00 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων: 5 ευρώ ανά παράσταση
6 ευρώ για 2 παραστάσεις το ίδιο βράδυ
25 ευρώ για max αριθμό παραστάσεων 26
17 ευρώ για max αριθμό παραστάσεων 20
Ωράριο ταμείου: 7:30 μ.μ. – 10:30 μ.μ.
Από Δευτέρα έως και Κυριακή.
– Ο χώρος, με το μπαρ και την αυλή, ανοίγει καθημερινά από τις 7:30 μ.μ. και λειτουργεί ως αργά το βράδυ.

eirini aivaliwtou«Απόγονοι» που ξέρουν να τιμούν τα κείμενα των προγόνων στο Off Off του θεάτρου «Επί Κολωνώ»
Περισσότερα

Μια γάτα για τον Λέλο Λίβα. Διήγημα του Ανδρέα Αποστολίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια γάτα για τον Λέλο Λίβα

Του Ανδρέα Αποστολίδη

C.F. Tunnicliffe (1901-1979)

Είμαστε στα 1979, λίγες μέρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας του Ζαππείου. Ο Λέλος Λίβας δεν είχε έξι μήνες που άφησε το Σώμα της Αστυνομίας, στο οποίο υπηρετούσε δεκαπέντε συνεχόμενα έτη.

Παραιτήθηκε μόλις είδε πως στις τελευταίες κρίσεις το όνομά του δεν περιλαμβανόταν στις προαγωγές. Θα άνοιγε το δικό του γραφείο ερευνών. Είχε βάλει μερικά λεφτά στην άκρη, καθώς δεν ήταν παντρεμένος και εκτός από την ηλικιωμένη μητέρα του δεν είχε άλλο στόμα να θρέψει.

Έτσι κι έγινε. Το άνοιξε το γραφείο. Και τώρα αισθανόταν μεγάλη ανακούφιση. Βέβαια σε αυτούς τους έξι μήνες δεν είχε πετύχει ακόμα την καλή υπόθεση που θα τον έκανε γνωστό.

Το γραφείο του το είχε στην οδό Αβέρωφ, η οποία θύμιζε τον στιβαρό πολιτικό τού υπουργείου Εθνικής Αμύνης, που ήταν και πονηρούτσικο άτομο συνδυασμός ευνοϊκός, πίστευε, για τους υποψήφιους πελάτες Γραφείου Ερευνών!

Ήταν βέβαιος ότι είχε κάνει τη σωστή κίνηση.

Εκείνη την ημέρα είχε φθάσει μεσημέρι, όταν το τηλέφωνο χτύπησε για πρώτη φορά. Ο Λέλος το σήκωσε. «Γραφείο Ερευνών – Λέλος Λίβας και συνεργάτες – Αβέρωφ 12 – ακούω».

«Κοιτάξτε κύριε Λίβα, σας θέλω για ένα λεπτό θέμα και λίγο περίεργο».

Ήταν μια γυναικεία φωνή βραχνή από τσιγάρο ή φαρυγγίτιδα. Ο Λέλος σκέφτηκε ότι διέθετε υπολείμματα αισθησιακότητας που παρέπεμπαν στον μεσοπόλεμο.

«Γύρω στα εβδομήντα την κάνω», κατέληξε μέσα του.

«Ε, με ποιαν έχω την τιμή να συνομιλώ;».

«Ζαζί, λέγομαι Ζαζί Μορώνη».

«Χάρηκα πολύ, σας ακούω… είμαι όλος αυτιά».

«Πρόκειται, όπως σας είπα, για λεπτό θέμα».

«Για τα λεπτά και περίεργα θέματα δουλεύουμε κυρία μου».

«Ωραία. Λοιπόν, πρόκειται για τη μοναδική αγαπημένη μου… χάθηκε ή μάλλον υποψιάζομαι δολοφονία από ένα κτήνος».

Ο Λέλος έμεινε κόκαλο. Παύση. Εντατική σκέψη. «Πρέπει να το παίξω καθαρός από την αρχή»…

«Είστε στη γραμμή κύριε Λίβα;».

«Μάλιστα… Μήπως για ένα φονικό θα ήταν δέον να απευθυνθείτε πρώτα στο οικείο αστυνομικό τμήμα;».

«Ξέρετε να είναι αποτελεσματικό κάτι τέτοιο, ξέρετε από την πείρα σας το οικείο μου αστυνομικό τμήμα να διαθέτει άτομα με την απαιτούμενη καλλιέργεια και ευαισθησία για μια τέτοια έρευνα; Όχι, πείτε μου;». Η κυρία Μορώνη φαινόταν εκνευρισμένη.

«Νομίζω ότι υπάρχουν αστυνομικοί με κάποιο επίπεδο. Και εγώ από την οικογένεια της αστυνομίας προέρχομαι, δεν σας το κρύβω».

«Δηλαδή, δεν θα αναλάβετε τις έρευνες για τη Μιμή;».

«Είναι το όνομα της ψυχοκόρης σας;».

«Εύστοχα το θέσατε, γιατί η Μιμή για μένα είναι ή ήταν σαν ψυχοκόρη». Η διάθεση της κυρίας Ζαζί Μορώνη είχε φτιάξει.

«Για εξηγήστε μου αυτό το σαν να μπω καλύτερα στο νόημα».

«Ήταν σαν άνθρωπος, τέτοια ευαισθησία, τέτοια κατανόηση, τέτοια υπακοή, τέτοια τρυφερότητα, τέτοια αγάπη και τόση ομορφιά…».

«Καλλονή;».

«Του Σιάμ. Τέλειο τρίχωμα, σταχτί μάτια, φουντωτή ουρά και καθαρή, σαν πριγκίπισσα».

Ο Λέλος σκέφθηκε γρήγορα: «Θα τρελαθώ, αλλά νομίζω ότι μου μιλάει για γάτα».

«Ετών;».

«Μόνον οκτώ».

«Να σας ρωτήσω κάτι, κυρία Μορώνη μου; Πώς με βρήκατε;».

«Μα από τον κατάλογο, φυσικά».

«Και γιατί εμένα; Οι συνάδελφοι είναι πολλοί».

«Α… να σας απαντήσω με κάθε ειλικρίνεια. Το κατάστημά σας είναι στην οδό Αβέρωφ και στον Χρυσό Οδηγό την έχετε με κεφαλαία. Με την οικογένεια ήμασταν φίλοι, από την πλευρά του πατρός μου, πτεράρχου Αριστοβούλου Σερέτη».

«Κοιτάξτε, τα κατοικίδια ζώα δεν θα έλεγα πως είναι ο τομέας του Γραφείου. Τα νυχτερινά κέντρα ή ένας χαμένος σύζυγος είναι πιο κοντά στο ρεπερτόριό μας».

«Οπότε;».

«Οπότε…». Ο Λέλος σκέφθηκε να θέσει μια τελευταία ερώτηση. «Οπότε… πού μένετε;».

«Στην οδό Κιουρύ, στην Κηφισιά».

Η Κηφισιά ήταν κάτι που έβαλε σε σκέψεις τον Λίβα. Εκτός από μια υπόθεση διαζυγίου στη Θήβα δεν είχε τίποτα άλλο εδώ και δύο εβδομάδες. «Λες Λέλο να βάλεις νερό στο κρασί σου», σκέφθηκε.

«Νομίζω ότι πρέπει να τα πούμε από κοντά», επενέβη η Ζαζί Μορώνη.

«Κι εγώ», έκανε με σβησμένη φωνή ο Λέλος Λίβας.

Παράγγειλε διπλό φραπέ στο καφενείο τού απέναντι ισογείου, λέγοντας ότι τον θέλει σκέτο. «Ναι, μαυροζούμι και γρήγορα».

Η Βίλα Ακακία είχε μια μάντρα ψηλή. Ο Λέλος κοίταξε μέσα από την εξωτερική καγκελόπορτα. Όλα τα παράθυρα ήταν σφαλισμένα εκτός από ένα στο ισόγειο και ένα στον δεύτερο όροφο πίσω από μια βεράντα. Η βλάστηση του κτήματος ήταν πλούσια ­ όλο αγριομολόχες, χαμομήλια, τσουκνίδες και χόρτα του βουνού.

Δεξιά της Βίλας Ακακίας υπήρχε ένα μισοφτιαγμένο πιο μοντέρνο χτίσμα, ίσιο με δύο ημιτελείς προσθήκες δεξιά αριστερά. Πανωσήκωμα δεν προβλεπόταν. Έμοιαζε και αυτή η κατοικία να υπολειτουργεί. Ένα λυκόσκυλο περιφερόταν σαν να ήταν ο άρχοντας του σπιτιού.

Αριστερά της Ακακίας υπήρχε ένα άδειο οικόπεδο, που κύκλωνε από την πίσω μεριά και το γειτονικό σπίτι. Η εξωτερική μάντρα ήταν μισογκρεμισμένη και στην πίσω ξερολιθιά, στο βάθος, είχε σχηματιστεί με κιμωλία ένα τέρμα για ποδόσφαιρο. Λίγο πιο πέρα ξεκινούσε μια πυκνή συστάδα πεύκων και στην πλευρά προς το σπίτι με τον σκύλο υπήρχε μια σειρά από σκονισμένες πικροδάφνες.

Ο Λίβας, μετά την πρώτη αυτή αυτοψία, επέστρεψε στην καγκελόπορτα της Ακακίας. Είχε ένα κουδούνι φιλντισένιο, όπως κατάλαβε, όταν έξυσε με το νύχι τη λίγδα του. Το πάτησε.

Στον χορταριασμένο κήπο φάνηκε μια υπηρέτρια. «Έρχομαι, έρχομαι» φώναζε από μακριά.

Πριν ανοίξει τη σιδερένια εξώπορτα, η υπηρέτρια ρώτησε:

«Είστε της Ασφάλειας;».

«Όχι, είμαι ιδιωτικός ντετέκτιβ», αποκρίθηκε ο Λίβας.

«Ωραία, πέρασε».

Ο ενικός του χάλασε κάτι από τη σκαμπρόζικη διάθεσή του, όπως και η υποψία του ότι η Μορώνη είχε επικοινωνήσει τελικά με το τμήμα. «Να δεις που θα με μπλέξει με τους μπάτσους και θα γίνω ρεζίλι», μονολόγησε.

Βαδίζοντας στον μικρό χωματόδρομο, αισθάνθηκε ανησυχία. Διέκρινε μια μισόξερη λιμνούλα στ’ αριστερά του σπιτιού γεμάτη διψασμένα βατράχια. Κουάξ-κουάξ, έκαναν, λες και αποκρίνονταν στους συλλογισμούς του.

Ύστερα από τον προθάλαμο και το μεγάλο χολ, μπήκε σ’ ένα σαλόνι γεμάτο βαλσαμωμένα πουλιά, βελούδο και κλειστές κουρτίνες. Από μια σκοτεινή κόχη, κοντά στη μεγάλη δρύινη σκάλα, που οδηγούσε πάνω, πετάχτηκε η οικοδέσποινα με μια πίπα στο στόμα της, λέγοντας τσαχπίνικα: «Αλό, αλό… από εδώ».

Υπήρχε κάτι σαν σαλονάκι στο βάθος της μεγάλης αίθουσας.

«Μορώνη».

«Λίβας» ­ συστήθηκαν με εξεταστικές ματιές.

Η εβδομηντάχρονη γυναίκα είχε κάτι από αρπακτικό στην κατατομή του προσώπου της και θα περίμενε κανείς η φωνή της να ήταν πιο τσιριχτή, αλλά αυτή η πίπα, καρφωμένη στο στόμα της επιβεβαίωνε την αρχική τηλεφωνική εντύπωση που έδινε η βραχνή φωνή της. Ήταν αρειμάνια καπνίστρια.

«Πεταχτούλα στα νιάτα της», σκέφτηκε ο Λέλος Λίβας.

«Εγώ να πηγαίνω», είπε τσαχπίνικα η υπηρέτρια.

«Στο καλό, πουλάκι μου», έκανε ο Λίβας.

«Κωλοπετσωμένος», μονολόγησε η Μορώνη, επιδοκιμαστικά. «Μου κάνει, έτσι κι έχει τακτ».

«Κυρία μου, η τιμή μου είναι δύο χιλιάρικα τη μέρα συν τα έξοδα, συν πενήντα χιλιάδες για τη λύση…».

«Κύριε Λέλο μου», έκανε, αφήνοντας ένα συννεφάκι καπνού, «η ψιψίνα μου είναι υπεράνω τιμής. Δεν την παζαρεύω…».

«Κυρία Μορώνη μου, μία μόνο ερώτηση. Τελικά ειδοποιήσατε την αστυνομία;

Ρωτάω γιατί η υπηρέτρια μού φάνηκε πως περίμενε και την Ασφάλεια να έρθει».

Η Μορώνη χαμογέλασε. «Α, κατάλαβα. Όχι, φυσικά και δεν την ειδοποίησα. Είναι μάταιο. Η Ασφάλεια πέρασε από εδώ, γιατί ερευνά κάτι το εντελώς άσχετο. Μην ανησυχείτε καθόλου».

Ο Λίβας ανακουφίστηκε. «Ωραία, ας περάσουμε αμέσως στο ψητό. Αισθάνομαι όπως ένα ασυγκράτητο λαγωνικό».

Ακούστηκαν φοβερά γαβγίσματα!

Η Ζαζί ανατρίχιασε και αναφώνησε ­ δείχνοντας με την πίπα της μέσα από το κλειστό παράθυρο προς το πλαϊνό χαμηλό μοντέρνο μισόκτιστο οίκημα:

«Πρόκειται για τον απαίσιο γείτονά μου. Αυτός την έφαγε, ο απαίσιος σκύλος, αποκαλύψτε τον! Είναι τέρας!».

Ο Λέλος κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο βρυχηθμός του ζωντανού ήταν πράγματι τρομακτικός. Ταράχτηκε. Είχε πέσει και σούρουπο.

«Φεύγω αμέσως για αυτοψία», έκανε με την αρμόζουσα αποφασιστικότητα. «Ο χρόνος μετράει».

«Μετράει! Τρεχάτε!».

Ο Λέλος ξεδίπλωσε πρώτα ένα πολυγραφημένο χαρτί.

«Έχω εδώ και ένα ιδιωτικό συμφωνητικό», πρόσθεσε δειλά.

Η ηλικιωμένη άφησε ένα διπλό συννεφάκι καπνού μέσα από τα ρουθούνια της. «Φέρτε το μου», αποκρίθηκε αναστενάζοντας, «να σας το υπογράψω».

Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά. Ο Λίβας πήρε θέση μέσα στις σκονισμένες πικροδάφνες στο άδειο οικόπεδο με θέα το σπίτι του γείτονα με τον θηριώδη σκύλο.

Δεν είχε περάσει μισή ώρα, όταν άκουσε ένα σούρσιμο μέσα στην πλαϊνή συστάδα από χαμόδεντρα. Το σημείο δεν φωτιζόταν από πουθενά, έτσι το μόνο που πρόλαβε να διακρίνει είναι τρεις σκιές να πλησιάζουν απειλητικά καταπάνω του και καθώς οπισθοχώρησε ασυναίσθητα κι έκανε να γυρίσει για να το βάλει καλού – κακού στα πόδια, μια που δεν φημιζόταν για την τρομερή του ανδρεία, δέχτηκε μια σιδερογροθιά πάνω από το αριστερό φρύδι και ξεράθηκε στο χώμα.

Συνήλθε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής με πέντε αστυνομικούς της Ασφάλειας από πάνω του να τον βρίζουν.

Τι είχε συμβεί;

Το τμήμα της περιοχής, σε συνεργασία με την Ασφάλεια, ερευνούσαν την εξαφάνιση από γειτονικό σπίτι, ένα τετράγωνο πιο κάτω, μιας όμορφης γυναίκας, ιδιαιτέρας του Πρέσβη επί τιμή Γκαρέτσου, που θα λάβαινε μέρος στην υπογραφή το επόμενο απόγευμα της συμφωνίας ένταξης στην ΕΟΚ.

Η Ασφάλεια φοβόταν, κυρίως για προληπτικούς λόγους, μήπως η εξαφάνιση της ιδιαιτέρας είχε σχέση με κάποια τρομοκρατική επιχείρηση σε εξέλιξη και επειδή ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον σκύλο είχε φύγει ξαφνικά στο εξωτερικό, την ίδια μέρα που εξαφανίστηκε η ιδιαιτέρα και υπήρχαν μαρτυρίες από γείτονες ότι η όμορφη Κορίνα Καλτσά τον επισκεπτόταν, έθεσαν κι αυτοί υπό παρακολούθηση το ύποπτο σπίτι.

Όταν ο Λίβας συνήλθε από τον ξυλοδαρμό του και κατάλαβε τι είχε γίνει, μπόρεσε να λύσει την παρεξήγηση για να εισπράξει όμως καταιγισμό από ειρωνικά σχόλια.

Αφού τα λούστηκε υπομονετικά, πέταξε στους υπομειδιόντες άνδρες της Ασφάλειας, τη στιγμή που τον άφηναν να φύγει: «Ρε παιδιά, η ιστορία με την ιδιαιτέρα μού φαίνεται για γκομενοδουλειά… Αφού δεν έχουμε τρομοκρατία. Εδώ οι αναρχοκομμουνιστές σκοτώνουν μόνο αστυνομικούς που είχαν προσωπικά μαζί τους κατά την επταετία. Είμαι βέβαιος… γκομενοδουλειά είναι. Το μυρίζομαι».

«Κι εγώ μυρίζομαι πως θα στην ανάψω ξανά, αν δεν χαθείς αμέσως από μπροστά μου», του αποκρίθηκε ο επικεφαλής της Προστασίας Υψηλών Προσώπων που τα πήρε στο κρανίο και ο Λέλος κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες του τμήματος χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Γύρισε στο γραφείο του ξημερώματα. Έβαλε οινόπνευμα στο σκισμένο του φρύδι, βόγκηξε, γέμισε ουίσκι το πλαστικό ποτηράκι του και διάβασε τις εφημερίδες που του άφηνε κάθε μέρα ο καφετζής. Η εξαφάνιση της ιδιαιτέρας είχε κρατηθεί μυστική. Προς στιγμή η καινούργια υπόθεση τράβηξε το ενδιαφέρον του, αλλά σε λίγο που χαλάρωσε μονολόγησε:

«Λέλο, άσε τις μαλακίες και πήγαινε πρωί – πρωί να καθαρίσεις την ιστορία με τη γάτα. Το γραφείο έχει έξοδα και η μαμά θέλει βουνό το καλοκαίρι».

Στο πλαϊνό σπίτι το λυκόσκυλο ήταν δεμένο. Ένας τριαντάρης κηπουρός με αγροτικό παράστημα φρόντιζε τον κήπο.

«Γειά σου, τι κάνεις εδώ;»

«Εσύ τι κάνεις εδώ;»

«Αστυνομία», αποκρίθηκε κοφτά, για να συμπληρώσει σε πιο εμπιστευτικό τόνο: «ιδιωτική».

Μια σκιά ανησυχίας φάνηκε στο πρόσωπο του κηπουρού.

«Τι πάει να πει ιδιωτική;»

Ο Λέλος σκέφθηκε γρήγορα: «Για δες που ξεψάρωσαν και οι κηπουροί».

«Πάει να πει ότι κάποιος ιδιώτης προσλαμβάνει εντεταλμένο άτομο για λογαριασμό του και όχι για λογαριασμό της πολιτείας. Να η άδειά μου».

«Λοιπόν;»

«Είμαι συμβεβλημένος με τη Φιλοζωική. Πολύ μοχθηρός μου φαίνεται ο λύκος».

«Είναι ζόρικος. Θες να τον ξαμολήσω;»

«Για να σοβαρευτούμε».

«Ακριβώς».

«Κοίτα, με τις γατούλες που βγαίνουν βολτούλα, ξέρεις, για να ζευγαρώσουν με κεραμιδόγατους ­ πώς τα πάει ο…».

«Ο Βάλτερ;»

«Ναι, ο Βάλτερ».

«Δεν φέρνεις μια γατούλα να σου κάνω επίδειξη;»

«Περίμενε να πιάσω μια, είδα δύο τρεις αδέσποτες στον δρόμο. Έρχομαι αμέσως».

«Περίμενε, αστειευόμουνα. Τι θες να κάνει; Σκύλος είναι, θα τις κυνηγήσει. Πού το πας;»

«Πού το πάω ε;» Ο Λίβας αναστέναξε. «Κοίτα, θα σου μιλήσω ανοιχτά. Η διπλανή έχασε τη γάτα της. Μπορεί να την κατασπάραξε ο Βάλτερ;»

«Και σένα τι σε νοιάζει;»

«Ερευνώ την τύχη μιας Σιαμέζας γκρι της γειτόνισσας».

«Με δουλεύεις;»

«Μακάρι».

«Κοίτα, ο Βάλτερ είναι άκακος. Άγριος, αλλά… σκυλί που γαβγίζει, δεν δαγκώνει».

«Δεν είμαι και τόσο βέβαιος, άλλα μού έλεγες προ ολίγου. Ξέρεις, φιλαράκο, τα πράγματα με τα κατοικίδια δεν είναι τόσο απλά πλέον. Μπαίνουμε στην ΕΟΚ.

Αύριο πέφτουν οι τζίφρες. Η νομοθεσία αλλάζει, δεν ξέρω αν το έχεις πάρει πρέφα. Εκεί, ο φόνος κατοικίδιου είναι κάτι σαν ανθρωποκτονία».

Ο κηπουρός πήγε να σκάσει στα γέλια.

Ο Λέλος τον πρόλαβε: «Τι λες για τρία χιλιαρικάκια;»

«Δεν λέω ποτέ όχι, ειδικά αν γίνουν πέντε».

«Λοιπόν, θα βγάλεις τον σκύλο βόλτα, αλλά θα τον αφήσεις να σε οδηγήσει αυτός. Αν έχει κατασπαράξει τη γάτα, θα επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος. Είναι νόμος. Ίσως όχι για τους ανθρώπους, αλλά για τους σκύλους είναι σίγουρα. Σε χωριό μεγάλωσα κι εγώ».

Ο Βάλτερ ξεκίνησε με το πάσο του τη βόλτα. Κατούρησε, τα έκανε στο οικόπεδο και μετά τράβηξε πέρα από τις χθεσινές πικροδάφνες σε μια συστάδα με πεύκα. Εκεί, άρχισε να μυρίζει το χώμα. Πλησίασε μια απόμερη γωνιά. Άρχισε να σκάβει με το πόδι του. Ο Λέλος, βλέποντας την τύχη να του χαμογελάει, ζήτησε από τον κηπουρό φτυάρι. Ο κηπουρός γύρισε στο σπίτι, έδεσε τον σκύλο και επέστρεψε με το φτυάρι. Ο Λέλος του μέτρησε πέντε τσαλακωμένα χιλιάρικα, σήκωσε τα μανίκια του και άρχισε το σκάψιμο.

Στο μισό μέτρο δεν βρήκε τίποτα. Αλλά το μέρος σίγουρα είχε σκαφτεί και σκεπαστεί ξανά πρόσφατα. Στο ενάμιση μέτρο το φτυάρι κάπου βρήκε.

«Εδώ είμαστε», έκανε ο Λέλος κι ο κηπουρός έσκυψε με πολύ περιέργεια, αλλά αντί για το κουφάρι της κατασπαραγμένης γάτας, σε λίγο φάνηκε ένα ανθρώπινο γυναικείο χέρι!

Ο Λέλος πέταξε έντρομος το φτυάρι. Ταυτόχρονα, μια γατούλα του Σιάμ με ροζ κορδέλα πήδηξε από την πλαϊνή ξερολιθιά γεμάτη κεραμιδόγατους κι έτρεξε έντρομη στην αγκαλιά του Λίβα, για να προστατευθεί από τις αγριοφωνάρες του Βάλτερ, που έφθαναν από μακριά.

Ο ιδιωτικός αστυνομικός ειδοποίησε την Ασφάλεια, από τον πρώτο θάλαμο που βρήκε, με τη γατούλα γαντζωμένη στον ώμο του…

Ο Λίβας την επομένη άλλαξε το διαφημιστικό του: «Χάσατε τη γάτα σας, την ιδιαιτέρα ή τη σύζυγό σας; Λέλος Λίβας – Έρευνες».

Οι εφημερίδες έγραφαν για τον ρόλο ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ στην ανακάλυψη του πτώματος της ιδιαιτέρας του Πρέσβη επί τιμή Γκαρέτσου, που θα ήταν παρών το απόγευμα στο Ζάππειο, στην πανηγυρική υπογραφή της ένταξης του ελληνικού Κράτους στην ΕΟΚ.

Η ιδιαιτέρα του, Κορίνα Καλτσά, είχε ερωτικές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη του Βάλτερ, έναν εμπορικό αντιπρόσωπο με έδρα τη Βόννη, ονόματι Ιωακείμ Ιωσηφόγλου. Φαίνεται, σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις της νεκροψίας, ότι η Καλτσά τού έμεινε στα χέρια στη διάρκεια κάποιου είδους ερωτικής πράξης. Στη συνέχεια ο Ιωσηφόγλου την έθαψε πρόχειρα κι έφυγε στο εξωτερικό πριν ξεσπάσει σκάνδαλο.

Μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα, η «Ροζ Τρυπούλα», άφησε μάλιστα και ορισμένα πικάντικα υπονοούμενα ­για παθιασμένο στοματικό σεξ και συμμετοχή στα παιχνίδια των άτυχων εραστών και του περιβόητου σκύλου!

«Κι οι μαλάκες έψαχναν για τρομοκράτες, αφού δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα», μονολογούσε ο Λέλος Λίβας, φέσι με το ουισκάκι στο γραφείο του να απολαμβάνει την ουρανοκατέβατη επιτυχία, μετρώντας ξανά και ξανά τα κολλαριστά χιλιάρικα της Ζαζί Μορώνη, ενώ η τηλεόραση του διπλανού δικηγόρου έπαιζε τον Εθνικό Ύμνο και ο φτωχός ιδιωτικός ντετέκτιβ, γεμίζοντας ξανά το πλαστικό ποτηράκι του, ένιωθε εκείνη τη στιγμή σαν να ήταν αυτός το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς.

  • Αρχική εικόνα: Woman and siamese cat, Eileen Mayo, 1952
eirini aivaliwtouΜια γάτα για τον Λέλο Λίβα. Διήγημα του Ανδρέα Αποστολίδη
Περισσότερα

«Ορκισμένη παρθένα» για το Φεστιβάλ Αθηνών η Παρθενόπη Μπουζούρη σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Χάνα Ντόντα γεννιέται και μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της βόρειας Αλβανίας. Σε έναν τόπο σκληρό σαν τους ανθρώπους που τον κατοικούν, όπου η μοίρα της γυναίκας είναι γραμμένη από τη στιγμή που θα γεννηθεί. Η Χάνα θα αποφασίσει να αποτινάξει από πάνω της το πεπρωμένο κάθε γυναίκας, να γίνει σύζυγος και ισόβιο κτήμα κάποιου άνδρα επικαλούμενη τον άγραφο νόμο του Κανούν. Έναν εθιμικό νόμο που της επιτρέπει να ορκιστεί ισόβια παρθενία και να ζήσει, απελευθερωμένη από τη γυναικεία μοίρα, ως άντρας. Η Χάνα θα κρατήσει όπλο, θα φορέσει αντρικά ρούχα και θα πάρει το όνομα Μαρκ. Δεκαπέντε χρόνια μετά όταν τα βουνά, που μέχρι πρότινος έμοιαζαν η μοναδική λύτρωσή της, αρχίσουν να γίνονται η φυλακή της θα πάρει μια ακόμη μεγαλύτερη απόφαση. Να ταξιδέψει εκτός των συνόρων της χώρας της και να βρει τη μετανάστρια αδερφή της. Ένα ταξίδι από την Αλβανία στη Δύση και μια εσωτερική μετάβαση από τον Μαρκ στη χαμένη πλέον «Χάνα».

 

Ταυτότητα παράστασης

Ένκε Φεζολλάρι
Ορκισμένη παρθένα / Ελβίρα Ντόνες

Συντελεστές

Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι
Διασκευή – Θεατρική απόδοση: Μαρία Σκαφτούρα, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη
Δραματουργική επεξεργασία: Ναταλί Μηνιώτη
Παίζουν: Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου, Γεωργιάννα Νταλάρα, Μαρία Σκαφτούρα, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Φραγκάκης, Γιώργος Παπαπαύλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος
Σκηνικά – Κοστούμια: Δάφνη Κολυβά, Εβελίνα Δαρζέντα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Πιταούλη
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Αποστόλης Κόκκαλης
Συντονισμός Παραγωγής: Μαρία Βασαριώτου
Σχεδιασμός Παραγωγής: Κωνσταντίνος Σακκάς
Οργάνωση – Σχεδιασμός Παραγωγής: Delta Pi
Φωτογραφίες: Χριστίνα Γεωργιάδου
Επικοινωνία: Μαρία Κωνσταντοπούλου

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:
Σύμφωνα με μία αλβανική παράδοση, οι γυναίκες γίνονται ισότιμες με τους άντρες μόνον αν αρνηθούν τη γυναικεία τους φύση και ζήσουν με τον τρόπο ενός άντρα, αφού ορκιστούν να μην έχουν ποτέ σεξουαλικές σχέσεις. Έτσι και η Χάνα, μία γυναίκα από το Βορρά της Αλβανίας, αποφασίζει να ξεφύγει από το πεπρωμένο της, επικαλείται τον άγραφο νόμο Κανούν και ζει ως «ορκισμένη παρθένα» με το όνομα Μαρκ. Γράφοντας ποίηση κι έχοντας ως πυξίδα τα έργα της Έμιλι Ντίκινσον, προσπαθεί να αποδράσει από την αποπνικτική πραγματικότητα. Ένα ταξίδι στην Αμερική θα τη φέρει αντιμέτωπη με αυτή της την απόφαση: στη Γη της Επαγγελίας θα συναντήσει την οικογένειά της και θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο την αμηχανία και τις αντιδράσεις των αγαπημένων της προσώπων αλλά και τη δική της γυναικεία πλευρά. Ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του θηλυκού της σώματος; Ποια είναι η αρσενική φυλακή στην οποία αποκλείστηκε; Πώς η οικογένειά της θα την κάνει να νιώσει εξόριστη για άλλη μία φορά; Η Χάνα είναι μία Ορκισμένη Παρθένα. Και μας μοιράζεται την ιστορία της: μία ιστορία ενός Εθιμοτυπικού Κανόνα μιας κοινωνίας όπου η αξία των γυναικών ισούται με ένα σακί πατάτες. Η ιστορία μιας γυναίκας που δεν κατοικεί στο ίδιο της το σώμα και βλέπει τους κόσμους της να καταρρέουν. (Ένκε Φεζολλάρι)

 

Πληροφορίες

ΚΤΗΡΙΟ Η, ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 / 13-14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017/ ΩΡΑ: 21.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΚΑΝΟΝΙΚΟ: 20 € ΕΩΣ 25€
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ: 12 €
ΑΜΕΑ: 5€
ΑΝΕΡΓΩΝ: 5€

Προπώληση:
https://www.viva.gr/tickets /theater/ greekfestival/ i-orkismeni-parthena-enke-fezollari/

 

Ο σκηνοθέτης Ένκε Φεζολλάρι

Οι Ορκισμένες Παρθένες της Αλβανίας

Οι Ορκισμένες Παρθένες είναι γυναίκες που έχουν δώσει όρκο αγνότητας και ζουν και συμπεριφέρονται σαν άνδρες. Έχουν πάρει ανδρικό όνομα, ντύνονται με ανδρικά ρούχα, κάνουν ανδρικές δουλειές και συμμετέχουν ως άνδρες σε κάθε μορφή της κοινωνικής ζωής.

Το έθιμο αυτό συναντάται πιο συχνά σε περιοχές της βόρειας Αλβανίας. Έχει τις ρίζες του στον Μεσαίωνα αλλά πλέον τείνει να εκλείψει. Σήμερα στις περιοχές αυτές οι Ορκισμένες Παρθένες είναι μερικές δεκάδες και είναι άνω των πενήντα ετών.

Ορκισμένες Παρθένες έχουν υπάρξει, σε πολύ μικρότερη έκταση, και σε άλλες χώρες: στο Κόσοβο, στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στη Δαλματική ενδοχώρα και στη Βοσνία. Αντίστοιχα έθιμα υπήρχαν και σε φυλές Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής.

Το έθιμο και πιθανοί λόγοι γέννησής του

Για πολλούς αιώνες από τον Μεσαίωνα και μετά, κάθε πλευρά της ζωής των κατοίκων κυρίως της βόρειας Αλβανίας, ρυθμιζόταν από το Κανούν, ένα σύνολο εθιμικών κανόνων που κωδικοποίησε στον Μεσαίωνα ο Λεκ Ντουκαγκίνι. Σύμφωνα με το Κανούν οι γυναίκες δεν είχαν μια σειρά από δικαιώματα, π.χ. δεν είχαν κληρονομικά δικαιώματα, δεν μπορούσαν να ψηφίζουν, δεν μπορούσαν να κάνουν διάφορες δουλειές και δεν μπορούσαν να αγοράσουν γη.

Το έθιμο των ορκισμένων παρθένων προέκυψε από το Κανούν. Μια γυναίκα ανήκε στις ορκισμένες παρθένες δίνοντας όρκο αγαμίας ενώπιον δώδεκα ηλικιωμένων ανδρών από το χωριό ή τη φυλή της. Αφού έδινε αυτόν τον όρκο, ζούσε σαν άντρας. Ντυνόταν σαν άντρας, έπαιρνε ανδρικό όνομα και αν δε ζούσε ο πατέρας της και δεν υπήρχε αδερφός αυτή γινόταν ο αρχηγός της οικογένειας. Επίσης μπορούσε να καπνίζει και να πίνει αλκοόλ, να έχει όπλο, να κάνει ανδρικές δουλειές, να παίζει μουσική και να τραγουδάει και να κάθεται και να συζητά μαζί με άλλους άντρες.Είχε ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Ταυτόχρονα συμμετείχε στις βεντέτες όπως όλοι οι άντρες και αν σκοτωνόταν, ο θάνατος της ισοδυναμούσε με το θάνατο ενός άντρα και όχι μιας γυναίκας, της οποίας η ζωή είχε τη μισή αξία της ζωής ενός άντρα.

Ο όρκος αγαμίας ήταν βασικά αμετάκλητος και η ποινή για την παραβίασή του ήταν ο θάνατος. Το να δώσει μια γυναίκα τον όρκο αγαμίας το αποφάσιζε κυρίως η οικογένειά της αλλά στην περίπτωση π.χ. που ο πατέρας είχε πεθάνει και δεν υπήρχε αδερφός, μπορούσε να το αποφασίσει η ίδια. Τον όρκο αγαμίας μια γυναίκα μπορούσε να το δώσει σε οποιαδήποτε ηλικία.

Βασικός λόγος που οδήγησε στη δημιουργία αυτού του εθίμου φαίνεται ότι ήταν η ανάγκη να υπάρχει αρχηγός σε μια οικογένεια και να παραμένει στην οικογένεια η περιουσία της ακόμα και όταν είχαν εκλείψει όλοι οι άνδρες αυτής. Πάντως αν π.χ. μια κόρη έδινε τον όρκο αυτό δεν απέκλειε και άλλες γυναίκες της οικογένειας να δώσουν τον ίδιο όρκο. Υπήρχαν και γυναίκες που επέλεξαν τον όρκο της αγαμίας για να αποκτήσουν ελευθερίες που δεν αναγνωρίζονταν στις γυναίκες. Άλλες έδωσαν τον όρκο για να αποφύγουν έναν ανεπιθύμητο γάμο ή επειδή γενικά δεν ήθελαν να παντρευτούν ή δεν ήθελαν να αφήσουν την οικογένειά τους. Ο όρκος παρθενίας ήταν ο μόνος τρόπος να ανατραπεί γάμος που είχε συμφωνηθεί όταν ο μέλλων γαμπρός και η μέλλουσα νύφη ήταν παιδιά, χωρίς να προσβληθεί η οικογένεια του γαμπρού και ξεκινήσει αιματηρή βεντέτα. Επίσης πολλές φορές χήρες μητέρες έπειθαν τις κόρες τους να δώσουν όρκο παρθενίας γιατί διαφορετικά οι ίδιες, αφού είχε πεθάνει ο άντρας τους, δεν είχαν πολλές επιλογές: ή θα επέστρεφαν στο πατρικό τους ή θα παρέμεναν στην οικογένεια του συζύγου τους ως υπηρέτριες ή θα έπρεπε να ξαναπαντρευτούν.

Ονομασίες για τις Ορκισμένες Παρθένες σε διάφορες χώρες των Βαλκανίων

Στην Αλβανία χρησιμοποιούνται μια σειρά από όροι για την απόδοση του εν λόγω εθίμου: burrnesha, vajzë e betuar (πολύ συχνή ονομασία για τις γυναίκες για τις οποίες οι γονείς τους αποφάσισαν να δώσουν τον όρκο αγνότητας, όταν αυτές ήταν στη βρεφική ή στην παιδική ηλικία), mashkull (ο όρος αυτός χρησιμοποιείται γύρω από τη Σκόδρα), virgjineshë, virgjereshë, verginesa, virgjin, vergjinesha. Στη σερβική γλώσσα υπάρχουν οι λέξεις: мушкобања (muškobanja), мушкара (muškara) (ανδρογυναίκα ή γυναίκα που μοιάζει με άντρα), остајница (ostajnica) . Στο Μαυροβούνιο χρησιμοποιούνται οι όροι tombelija, basa, harambasa, στη Βοσνία και στην Κροατία χρησιμοποιούνται οι ονομασίες tobelija (δεσμευμένη από όρκο) και zavjetovana djevojka αντίστοιχα, ενώ στην Τουρκία η λέξη sadik (έντιμες).

eirini aivaliwtou«Ορκισμένη παρθένα» για το Φεστιβάλ Αθηνών η Παρθενόπη Μπουζούρη σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι
Περισσότερα

Στάση Ομόνοια – Τρυπών(οντ)ας στην Πλατεία. Συναντήστε το θέατρο, τον χορό, τη μουσική, την εικαστική παρέμβαση περπατώντας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από τον Νοέμβριο του 2015, οι άνθρωποι του Urban Dig (καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, θεατρολόγοι) έχουν «κατασκηνώσει» στην Ομόνοια και την «ανασκάπτουν» πυρετωδώς. Πάνω και κάτω από την επιφάνεια της πλατείας, στους χώρους του Ηλεκτρικού, του μετρό και των υπέργειων και υπόγειων στοών περιμετρικά, η συμμετοχική ανασκαφή φέρνει στο φως ιστορίες, τραγούδια, μουσικές, εικόνες, συνήθειες, όνειρα και ευχές των θαμώνων της, παλιών και νέων, μικρών και μεγάλων, μόνιμων και περαστικών. Ένα ευρύ γραπτό και οπτικοακουστικό αρχείο χτίζεται μέσα από ανοιχτές συμμετοχικές διαδικασίες. Ο τόσο συκοφαντημένος και αμφιλεγόμενος δημόσιος χώρος της Ομόνοιας ξανασυστήνεται ως ζωντανός τόπος συνύπαρξης, συνεργασίας και κοινού βηματισμού. Με έμπνευση το αρχείο, την επιτόπια δυναμική και το πώς θέλουν την πλατεία οι άνθρωποί της, η ομάδα δημιουργεί τη Στάση Ομόνοια, μια παράσταση περιπατητική που συναντά το θέατρο, τον χορό, τη μουσική και την εικαστική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο. Έξι σπονδυλωτές ιστορίες με κοινή κατάληξη στο κέντρο της πλατείας. Έξι διαφορετικές πορείες ανθρώπων που πηγαίνουν στην Ομόνοια να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Και θα γίνει η πλατεία από σημείο αναφοράς της πόλης, σημείο αναφοράς της δικής τους ζωής.

Ταυτότητα παράστασης

Στάση Ομόνοια – Τρυπών(οντ)ας στην Πλατεία

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σαχίνης, Ειρήνη Αλεξίου
Χορογραφία: Ειρήνη Αλεξίου
Ομάδα έρευνας – δραματουργίας: Κατερίνα Κωνσταντινάκου, Άννα Μαγουλιώτη, Γιώργος Σαχίνης, Ειρήνη Αλεξίου, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Κατερίνα Πρωτονοταρίου, σε συνεργασία με την ερευνητική κοινότητα του UrbanDig_Omonia
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Άννα Μαγουλιώτη
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Γκράφιτι: Γιώργος Γκουνέζος
Οργάνωση παραγωγής: Νάντια Σιώκου
Βοηθός παραγωγής: Δήμητρα Παπουρτζή
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελεάννα Γεωργίου
Παίζουν: Αγγελική Δαλαγγέλη, Κλήμης Εμπέογλου, Pauline Huguet, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Εμμανουέλα Κορκή, Κατερίνα Πρωτονοταρίου, Rob McNeil
Μουσικοί: Χρίστος Θεοδώρου (πιάνο), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί), Γιώτης Παρασκευαΐδης (κιθάρα), Νίκος Γεωργακόπουλος (μπουζούκι).
Με τραγούδια από τη δράση «UrbanDig_Omonia Τροβαδούροι» σε μουσική Χρίστου Θεοδώρου και στίχους Χρήστου Κανελλόπουλου.
Συνεργασία με το AD&PR Lab του Τμήματος Μέσων, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, υπό την καθοδήγηση της Ματίνας Μάγκου.

Έξι ιστορίες

Έξι μέρες. Έξι διαδρομές. Έξι παράλληλες ιστορίες με κοινή κατάληξη στο κέντρο της πλατείας. Και την ώρα που ένας πλάτανος περιφέρεται στην πόλη, κάποιος μας μεταφέρει σε υπόγειες στοές. Μια φωνή ακούγεται «εγώ είμαι το πλάτωμα, είμαι η ζωή σου, πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις σαν το ποντικό». Θα φτάσει άραγε ο Αντχάμ στο φεγγάρι; Ποιος καλωσορίζει τους περαστικούς στα «σπίτια» του στην Ομόνοια; Και τι κάνει αυτός ο παράξενος κούκος σκαρφαλωμένος στα κτ;hρια γύρω απ’ την πλατεία; Έξι διαφορετικοί χαρακτήρες πηγαίνουν στην Ομόνοια να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Και θα γίνει η πλατεία από σημείο αναφοράς της πόλης, σημείο αναφοράς της δικής τους ζωής.

Οι έξι (6) διαδρομές

1. «Το δέντρο» Ζητά από τους περαστικούς να κουβαλήσουν μαζί του ένα δέντρο πέντε μέτρων. Ζωσμένος και αποφασισμένος. «Είμαι χρόνια στην πόλη, είμαι στη σκέψη σου, ο αόρατος που νομίζεις ότι σε ακολουθεί το βράδυ στη Βερανζέρου, ένας άστεγος με χιούμορ, ο κοιμισμένος στο βαγόνι του τρένου, είμαι όλοι, είμαι εσύ, είμαι εγώ. Μαζί θα περπατήσουμε στην Ομόνοια, στα ίδια μέρη με άλλο ρυθμό, θα δούμε στάσεις, οάσεις, αντιδράσεις και θα φέρουμε ρήξεις. Αλήθεια! Ρήξεις».

2. «Άντχαμ» Δύο γυναίκες θέλουν να κάνουν τα όνειρα του μικρού Άντχαμ πραγματικότητα. «Στο υπόγειο του Μινιόν υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν κι εμείς ψάχνουμε την είσοδο: μια σκουληκότρυπα. Έτσι, ο Άντχαμ και τα υπόλοιπα παιδιά της Ομόνοιας θα πηγαινοέρχονται στο φεγγάρι στο άψε σβήσε».

3. «Χαμάμ» Μέσα στο χάος της πόλης, από τη Ζήνωνος μέχρι την Ομόνοια, καλωσορίζει τους περαστικούς στα «σπίτια» του. «Πέρασε… μη στέκεσαι στην πόρτα. Το σπίτι μου, δικό σου! Θα σου προσφέρω λουτρό, θα σου πλύνω το πρόσωπο, τα χέρια… Καλώς όρισες στην Ομόνοια!».

4. «Μία» Αυτός από κάτω θα πάρει το τρένο. Αυτή από πάνω θα τον σταματήσει. «Πλέον το σώμα μου είναι καρφωμένο στην πλατεία και η διαδρομή σου από κάτω μετρημένη με πολύτιμη ακρίβεια. Λουσμένη στο φως του έρωτα θα σε φτάσω, Αΐμ, πριν χαθείς ξανά».

5. «Ο κούκος» Θέατρο θέλει στην Ομόνοια. «Είμαι ο εκπεσών κούκος της Nεφελοκοκυγγίας. Με τον χορό μου θα σπάσω τον θόλο πάνω από τα κεφάλια σας. Να στέλνω στο Θεό αναλλοίωτα τα τραγούδια της ζωής σας στην πλατεία. Θέλεις κι εσύ να σου γράψω ένα;».

6. «Κάθαρση» Το άγαλμα της Καλλιόπης πρέπει να επιστρέψει στην Ομόνοια. Και μάλιστα σε περίοπτη θέση! Μέσα από μια διαδρομή στις υπόγειες στοές της πλατείας, θα καταλάβουν όλοι γιατί. «Τι είναι η Ομόνοια; Είναι το τσαλαβούτημα στον υπόκοσμο; Μια αποτυχία γενικά; Αγαπητοί και αγαπητές, δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά! Είναι απλά ένα μέρος που οι ζωτικές μας ανάγκες δυσκολεύονται να βρουν χώρο! Που τα σφιγμένα μας έντερα, περιφέρονται ανήμπορα χωρίς να μπορούν να σταθούν και να ξαλαφρώσουν! Έλα κι εσύ σε μια διαδρομή στις υπόγειες στοές τις Ομόνοιας, για ν’ ακούσεις όλα αυτά που δε λέμε, μέσα από μια ωδή στη δημόσια τουαλέτα».

  • Ευχαριστίες: Λευτέρης Παναγιώτου, Μυρσίνη Αντωνίου, Adham, Άνα Καμάνι, Πάολα Ρεβενιώτη, Πωλίνα Γιωλτζόγλου, Ρέα Ζέκκου, Νάσια Ντελέκου, Βασιλική Ραγιά, Bas van Rijnsoever, Ηλέκτρα Τσακαλία, Βασίλης Ντούρος, Μαντώ Κεραμυδά, Βίλλη Σμυρναίου
  • Εκκίνηση: Θέατρο Ρεξ
    Στάση Ομόνοια – Τρυπών(οντ)ας στην Πλατεία
    24 – 25 Ιουνίου
    Ομόνοια
    Εισιτήρια Δωρεάν
    Παραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
  • 20-25/6/2016, 19:00 (80′), αφετηρία διαδρομών: Ρεξ, Πανεπιστημίου 48, ελεύθερη είσοδος με κράτηση
eirini aivaliwtouΣτάση Ομόνοια – Τρυπών(οντ)ας στην Πλατεία. Συναντήστε το θέατρο, τον χορό, τη μουσική, την εικαστική παρέμβαση περπατώντας
Περισσότερα

«Ζήσε τον κήπο αλλιώς» με την Καλλιόπη Βέττα και το «δέντρο F.G. Lorca»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο πολυταξιδεμένος, πολυτραγουδισμένος και πολυαγαπημένος λόγος του «δικού μας» Λόρκα, έδωσε αφορμή σε συνθέτες και ποιητές να δημιουργήσουν τα δικά τους έργα.
Το «δέντρο F. G. Lorca» είναι ένα λιόδεντρο με βαθιά ρίζα στο ματωμένο χώμα της ισπανικής υπαίθρου. Ο ποιητής, ως φυσικό πρόσωπο, η μουσική που συνέθεσε και τα κείμενά του -μαχαίρι και βάλσαμο για τον ακροατή και αφετηρία σκέψης για τις επόμενες γενιές- είναι ο όμορφος, δυνατός κορμός. Οι συνειρμοί του ισπανικού εμφυλίου, οι αναγωγές στους δικούς μας μάρτυρες της τέχνης, οι μεταφράσεις και οι μελοποιήσεις των στίχων του κι ότι ενέπνευσε στους άλλους δημιουργούς είναι τα κλαδιά.
H μουσική παράσταση «Το δέντρο F.G. Lorca» είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της σπουδαίας ερμηνεύτριας Καλλιόπης Βέττα με τον συνθέτη και καταξιωμένο κιθαριστή Μανόλη Ανδρουλιδάκη. Στη συναυλία θα ακουστεί ολόκληρο το έργο «Romancero Gitano» σε μουσική του Μ. Θεοδωράκη, τρία τραγούδια από τον κύκλο «Αχ, έρωτα!» σε μουσική του Χρ. Λεοντή και δύο σε μουσική του ίδιου του Λόρκα. Δεκατρία τραγούδια στο σύνολο σε ποίηση Λόρκα, με εξαιρετικές μεταφράσεις και μελοποιήσεις των σημαντικότερων Ελλήνων δημιουργών. Ανάμεσά τους, σε πρώτη εκτέλεση το ομώνυμο έργο «Un árbol llamado Lorca» σε μουσική του Μανόλη Ανδρουλιδάκη και ποίηση του Χιλιανού ποιητή Jaime Svart που γράφτηκε ειδικά για την παράσταση.
Τη φωνητική αρτιότητα και ερμηνεία της Καλλιόπης Βέττα και την υψηλού επιπέδου κιθαριστική δεξιοτεχνία του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, πάνω στην οποία στηρίζεται η ενορχήστρωση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, ολοκληρώνει η καλοδουλεμένη χορωδία του Πολυτεχνείου (διδασκαλία Μιχάλη Οικονόμου), υπό την εξαιρετική καθοδήγηση της μπαγκέτας του μαέστρου Πέτρου Καρπαθάκη υπηρετώντας την τέχνη του ποιητή και προσφέροντας στον ακροατή τους γλυκόπικρους καρπούς από «Το δέντρο F.G.Lorca»

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 30 Ιουνίου 2017 στις 7 μ.μ. στον Εθνικό Κήπο και είναι το κλείσιμο των εκδηλώσεων «Ζήσε τον κήπο αλλιώς» του Δήμου Αθηναίων.
Είσοδος ελεύθερη.

eirini aivaliwtou«Ζήσε τον κήπο αλλιώς» με την Καλλιόπη Βέττα και το «δέντρο F.G. Lorca»
Περισσότερα

O Τιμόθεος Τιμολέοντας αναζητά «το χαμένο πετράδι της γνώσης» σε όλη την Ελλάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

O Τιμόθεος Τιμολέοντας είναι ένας καθημερινός απλός άνθρωπος που άθελά του μπλέκεται σε μια μαγική περιπέτεια. Όταν εξαφανίζεται από τη χώρα του το «Πετράδι της γνώσης», οι άνθρωποι αρχίζουν να ξεχνούν ό,τι γνώριζαν μέχρι τότε και ο «Διάσημος Κακοποιός» που εξουσιάζει τη χώρα, πλέον μπορεί να τους έχει υπό τον έλεγχό του… Έτσι ο κύριος Τιμόθεος ταξιδεύει στον χωροχρόνο, προκειμένου να καταφέρει να βρει το πετράδι της γνώσης και να το επιστρέψει στη χώρα του. Στο παραμυθένιο αυτό ταξίδι θα γνωρίσει πολλούς και διαφορετικούς ήρωες που ο καθένας τους έχει μια διαφορετική ιστορία να διηγηθεί. Μέσα από τις ιστορίες τους μαθαίνουμε την προέλευση των παροιμιών, οι οποίες είναι και τα κλειδιά που θα οδηγήσουν στο αίσιο τέλος της ιστορίας. Το ταξίδι θα είναι δύσκολο και οι κίνδυνοι μεγάλοι, αλλά ο Τιμόθεος θα καταφέρει να σώσει τους κατοίκους της χώρας του, έχοντας σύμμαχο τη γνώση, αλλά και τον… εαυτό του!

«Tο χαμένο πετράδι της γνώσης» είναι μια μυστηριώδης κωμική περιπέτεια για παιδιά, ιδιαίτερα διασκεδαστική αλλά και διδακτική, με υπέροχη μουσική, φαντασμαγορικά σκηνικά και τους πρωταγωνιστές από την αγαπημένη σειρά «Το σόι σου» του Alpha!

Μετά την ενθουσιώδη ανταπόκριση του κοινού στην πρεμιέρα της παράστασης στο Κατράκειο Θέατρο τη Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017, ο επόμενος σταθμός της είναι η Νέα Μάκρη και όλη η Ελλάδα!

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Στέφανος Κοσμίδης

Μουσική και σχεδιασμός ήχου: Σταύρος Τσουμάνης

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου

Κινησιολογία: Μαρίνα Μαυρογένη

Φωτισμοί: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Φωτογραφίες: Γιούλη Γεωργαντίδου και Δημήτρης Καρβουντζής

Πρωταγωνιστούν:

Μελέτης Ηλίας

Βίβιαν Κοντομάρη

Ιωάννα Ασημακοπούλου

Σόλων Τσούνης

Χρυσάνθη Γεωργαντίδου

Στον ρόλο της Νεράιδας, ακούγεται η φωνή της Μίρκας Παπακωνσταντίνου.

Διάρκεια 75 λεπτά

Προπώληση: viva.g: rhttps://www.viva.gr/tickets/theater/katrakeio-theatro/to-xameno-petradi-ths-gnwshs

Περιοδεία

Δευτέρα 26 Ιουνίου | Νέα Μάκρη (προπώληση εισιτηρίων στο κυλικείο του Αθλητικού και Πολιτιστικού Κέντρου Ν. Μάκρης)

Αθλητικό & Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Μάκρης | ώρα έναρξης: 21:00

Κυριακή 9 Ιουλίου | Αίγιο

Υπαίθριο Θέατρο Αιγιαλείας Γ. Παππάς | ώρα έναρξης: 21:00

Δευτέρα 10 Ιουλίου |  Βόνιτσα

Νησάκι Κουκουμίτσας |  ώρα έναρξης: 21:00

Τετάρτη 12 Ιουλίου | Γρεβενά

Υπαίθριο Θέατρο Καστράκι | ώρα έναρξης: 21:00

Πέμπτη 13 Ιουλίου | Καρδίτσα

Ανοιχτό Θέατρο Μητρόπολης | ώρα έναρξης: 21:00

Πέμπτη 20 Ιουλίου | Στυλίδα

Ανοιχτό Θέατρο Στυλίδας | ώρα έναρξης: 21:00

Παρασκευή 21 Ιουλίου | Βόλος

Δημοτικό Θέατρο Βόλου Μελίνα Μερκούρη | ώρα έναρξης: 21:00

Δευτέρα 24 Ιουλίου | Πτολεμαΐδα

Υπαίθριο Θέατρο Πτολεμαΐδας | ώρα έναρξης: 21:30

Τρίτη 25 Ιουλίου | Σέρρες

Θεατράκι Σερρών | ώρα έναρξης: 21:00

Πέμπτη 27 Ιουλίου | Κοζάνη

Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο | ώρα έναρξης: 21:00

Δευτέρα 31 Ιουλίου | Σαντορίνη

Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο ΔΑΠΠΟΣ | ώρα έναρξης: 21:00

Τρίτη 8 Αυγούστου | Νεμέα

Green theater – Θέατρο Αρχαίων Κλεωνών | ώρα έναρξης: 21:00

Πέμπτη 31 Αυγούστου | Σαλαμίνα

Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας | ώρα έναρξης: 21:00

Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου | Χαλκίδα

Θέατρο Ορέστης Μακρής | ώρα έναρξης: 21:00

Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου | Μενίδι

Δημοτικό Θέατρο Μίκη Θεοδωράκη | ώρα έναρξης: 21:00

Προπώληση από 7€ στο viva.gr

Trailer παράστασης:

eirini aivaliwtouO Τιμόθεος Τιμολέοντας αναζητά «το χαμένο πετράδι της γνώσης» σε όλη την Ελλάδα
Περισσότερα