The WatcherΉθελε και ήξερε ότι μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο. Κι ίσως να τον αλλάξει. Με νερομπογιές και πινέλα, όπως θυμάται τον εαυτό του από παιδί. Τον συνόδευε το άρωμα και το χρώμα του ζεστού ζυμωτού ψωμιού. Άρωμα αρχετυπικό, χρώμα γνήσιο και ανεξάντλητο. Στο διαγωνισμό της BP Portraits Award επιλέγονται ανάμεσα σε 1.600 ζωγράφους οι 50 για να εκθέσουν στο χώρο της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων του Λονδίνου (National Portrait Gallery, London) και μετά στην Εθνική Πινακοθήκη στο Άμπερντιν στη Σκoτία (National Gallery, Aberdeen - Scotland). Επιλέγεται και συμμετέχει με το έργο του Lilith, ένα πρόσωπο. Mια ευτυχής συγκυρία και τεράστια τιμή για έναν καλλιτέχνη. Ο Στέλιος Τζελέπης είναι ένας σημαντικός ζωγράφος που αντλεί από τα απρόσιτα της καρδιάς συναισθήματα και δημιουργεί έργα ανθρωποκεντρικά με αυτοαναφορικά στοιχεία. Οι επιρροές του, ιδιαίτερες, ξεκινούν από τα Φαγιούμ και φτάνουν έως την πιο ποπ αντιμετώπιση της εικόνας με κυρίαρχη πάντα τη ζωντάνια. Η τέχνη του φωτίζεται από ένα καθαρά δικό της φως ώστε να λάμψει στο αμείλικτο πρόσωπό της το βλέμμα του θεατή. Σε μια διαυγή και αέναη προσπάθεια προσέγγισης του ονειρικού κόσμου της ζωγραφικής, ο Στέλιος Τζελέπης διατηρεί αναλλοίωτες την ελευθερία και την αυθεντικότητά του. Η δημιουργία είναι γι’ αυτόν η καλύτερη ευκαιρία να συντηρεί το πάθος του άγρυπνο και τη συνείδησή του σε εγρήγορση μπροστά στη φωτεινή και αλόγιστη ομορφιά που εξυμνεί με τους πίνακές του. Στο βάθος αυτής της ομορφιάς υπάρχει πάντα κάτι το ανθρώπινο. Από τα ασάλευτα πρόσωπα που απεικονίζει η τέχνη του, η ψυχή δεν έχει εξαφανιστεί. Η ισορροπία μεταξύ αλήθειας και λυρισμού του επιτρέπει να πετυχαίνει τη σαφήνεια και την εκφραστικότητα ταυτόχρονα με τη συγκίνηση στους πίνακές του. Η κοινοτοπία του εφησυχασμού δεν αφορά τον εικαστικό Τζελέπη. Ενστικτωδώς πιστεύω ότι η ωριμότητα του χρόνου θα στηρίξει την προνομιούχα τέχνη του χρωστήρα του. Γιατί έχει ταλέντο μεγάλο και αγαπά αυτό που πράττει. Κάποιες φορές αρκεί μόνο να αγαπάμε. Τα πράγματα τότε γίνονται τόσο πιο απλά.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τον Στέλιο Τζελέπη φωτογράφισε ο Ανδρέας Σιμόπουλος.

H «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη είναι ένα έργο που μετατρέπει την Ιστορία σε βίωμα. Δύο νέοι, μόνοι και αποκλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, παρακολουθούν από το παράθυρό τους το ταραχώδες τοπίο μιας συμβολικής παρέλασης. Στο ρόλο της «Ζωής», στο πιο πρόσφατο ανέβασμα του έργου (Θέατρο του Νέου Κόσμου), ένα πλουσιοπάροχο ποτάμι θαρρείς και κυλούσε απλόχερα στη σκηνή. Ένα αστραποβόλο δείγμα εξαιρετικής ηθοποιού. Όλη η παρουσία της Βασιλικής Τρουφάκου παραπέμπει σε αφυπνισμένο όνειρο. Κίνηση, μουσικότητα, γενναιοδωρία. Το πρόσωπό της είναι μια υπέροχη χρωματική παλέτα με κομψές λεπτομέρειες. Κάτω από τις βλεφαρίδες, πίσω από το χαμόγελο, ακόμα και στις ρίζες των πλούσιων μαλλιών της ελλοχεύει το ταλέντο. Συνάντησα τη Βασιλική Τρουφάκου μετά την παράσταση και της μίλησα. Παρατήρησα τα πράσινά της μάτια επίμονα να κοιτούν και σε κάθε της κίνηση διέκρινα να αντηχούν αρμονικά φλόγες γέλιου και έκπληξης. Αντίκρισα ένα θαυμάσιο κορίτσι που επιμένει στη χαρά της δημιουργίας, ένα κορίτσι - απαστράπτον κόσμημα. Η ουσία της πυκνή: γνώση, πάθος, ζωτικότητα. Η αμοιβή στο είδος του θεάτρου που υπηρετεί η Βασιλική δεν είναι η φήμη ή ο έπαινος αλλά κυρίως η συγκίνηση. Συγκίνηση που συλλαμβάνεται πρώτα από την ψυχή κι ύστερα από το νου. Είμαι πεπεισμένη πως έχει όλες τις δυνατότητες να βιώσει πολλές τιμητικές συγκινήσεις στην τέχνη της. Νερά καθάρια και γλυκά, απόηχους ευτυχισμένους για να αναπολεί και να μοιράζεται σε στιγμές ηρεμίας… 

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Τη φωτογράφιση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς. 

Ήταν παιδί όταν μια δασκάλα τού είπε: «Το θέατρο είναι μαθηματικά και παραμύθι μαζί». Μεγαλώνοντας, κράτησε τη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή, τη θέα του κάμπου απ’ το χωριό του και βούτηξε με την πληθωρική του ενέργεια στο παραμύθι. Σήμερα παίζει τον Ονειροπόλο στις «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι. Αφήγημα τοποθετημένο στο σταυροδρόμι ενός τρόπου ζωής και σκέψης που αγγίζει και τα νεανικά αδιέξοδα της εποχής μας. Στη Β’ σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας, ζευγάρι ονειρικό κι εξαίσιο με τη Λουκία Μιχαλοπούλου. Παρακολούθησα την παράσταση και είδα τον Στάθη Μαντζώρο, έναν ηθοποιό πλασμένο, εν σώματι και πνεύματι, σύμφωνα με το τοπίο, την ατμόσφαιρα, το σκηνικό χώρο του μεγάλου Ρώσου κλασικού. Έναν καλλιτέχνη με ευπρέπεια και κώδικα αξιοπρέπειας. Στην τέχνη υπάρχουν άνθρωποι εξαγνισμένοι, σηματοδοτημένοι, ιχνηλατημένοι, που με αυταπάρνηση υπηρετούν αποστολές. Ένας από αυτούς είναι και ο Στάθης Μαντζώρος. Ανοιχτός στις πιθανότητες και στην γκάμα που δημιουργεί η αγνή συνενοχή μεταξύ ηθοποιού και θεατή. Έτοιμος ανά πάσα στιγμή να καλύψει ή να φωτίσει περισσότερο μια σκηνή. Ικανός να παρατείνει την αγωνία της έκβασης. Δεν εγκλωβίζεται σε στενά υποκριτικά όρια αλλά δίνει ρυθμό στη λύτρωση των λέξεων και στη μετάδοση του λόγου. Λειτουργεί με λαχτάρα, πάθος και αφοσίωση. Ο Στάθης, άνθρωπος δεμένος με τη γη που τον ανάστησε, με το χώμα που περπάτησε παιδί, ερμηνεύει στις σκηνές της πόλης, με άγρυπνα κι ορθάνοιχτα μάτια, ανεξήγητα αινίγματα σε μικρόψυχους καιρούς. Εκπληρώνοντας έτσι τις προσδοκίες ενός τυχερού κοινού, μα και τη δική του ανάγκη για επικοινωνία. Κι αυτό που προσφέρει είναι τέχνη, τέχνη σπουδαία.    

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Φωτογραφίες: cat is art

O παππούς της, στα 16 του, άφησε τη Σμύρνη και βρέθηκε στο Παρίσι. Στις λιγοστές αποσκευές του, ένα μεγάλο όνειρο: να γίνει ηθοποιός. Και τα κατάφερε. Της το αποκάλυψε ο πατέρας της τη μέρα που, γυρνώντας στο σπίτι, κρατούσε το πτυχίο της υποκριτικής στο χέρι. «Τον δικαίωσες», της είπε. Περιμένω τη Μαρία Κίτσου στο φουαγιέ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Πρώτα ακούω την κωδωνοκρουσία της, ύστερα τα χρωματιστά της βήματα. Βλέπω τα χέρια της, διαυγής πορσελάνη. Κρατά λουλούδι μάλλον. Η καμπύλη του χαμόγελου είναι γεμάτη σαγήνη κι όλη της η παρουσία έχει μια προδιάθεση θριάμβου. Κάτι στην πνοή του ανέμου αλλάζει με την παρουσία της. Δεν ξέρω τι χρώμα έχει ο ουρανός εκείνη τη στιγμή. Ξέρω μόνο πως αυτή η κοπέλα διέρρηξε τη φύση. Η ίδια η Άνοιξη ολοζώντανη μπροστά μου. Μιλάμε και χαζεύω ένα λεπτό, ανυπέρβλητο, κατακόκκινο σημάδι στην παρειά της. Σαν σταγόνα αρωματικής δροσιάς. Σαν να μπήκε επίτηδες εκεί κοντά στο μάτι η ανεπαίσθητη αυτή κηλίδα για να διαβρώνει το αψεγάδιαστο και να την προστατεύει. Η Μαρία Κίτσου είναι μια γυναίκα με απόκοσμη γλύκα και εγκόσμια ζεστασιά. Όμως κάτω από το ντελικάτο κι εύθραυστο πρόσωπό της κρύβεται ένα μανιασμένο, ανυπότακτο κι άγριο πνεύμα. Οι κινήσεις είναι απαλές και στο ορμητικό της βλέμμα η λάμψη ακαταμάχητη. Εύγλωττη, έξυπνη, ρομαντική. Θηλυκή κι αισθαντική. Στο ύφος της η χάρη και η σοβαρότητα καταγράφονται στον ίδιο βαθμό. Έχει έναν ψυχισμό κι ένα ταλέντο που της επιτρέπει να μπαίνει και να βγαίνει στους ρόλους κατά βούληση. Στην εκστατική της πτήση στο θέατρο η Μαρία δεν ξοδεύει αυτό τo ταλέντo άδικα. Δεν πετά ούτε ένα ψίχουλο. Γνωρίζει πως την τύχη σου αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις με τα ίδια σου τα χέρια. Όπως άλλωστε πιστεύει, το πρώτο βήμα για μια καλύτερη ζωή είναι να αρχίσουμε να φανταζόμαστε τα όνειρά μας. Γι’ και το όνομά της είναι το κύριο όνομα του αυριανού θαύματος.

Διαβάστε τη συζήτησή μας.

Η Μαρία Κίτσου βραβεύτηκε με το 6o Βραβείο Μελίνα Μερκούρη (2012) για την ερμηνεία της στα «Ορφανά» του Ντένις Κέλι.

Ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο άξιο και φιλόπνοο. Που εκπέμπει φως, φιλία, γαλήνη και αγάπη. Καλοΐσκιωτο. Έναν καλλιτέχνη πολύτροπο, με προσωπικό ύφος. Που δεν είναι περαστικός αλλά αληθινός κι ειλικρινής. Που απαγγέλλει Ριχάρδο στη γλώσσα του Σαίξπηρ και σε μαγνητίζει. Εκτιμά τη ζωή κι ακούει την καρδιά του. Έχει ζήσει στην Κολωνία, στην Τεχεράνη, στην Κρήτη, στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα. Τη γλώσσα του θεάτρου τη διδάχτηκε στο Βερολίνο και με υποτροφία στην American Academy of Dramatic Arts. Δούλεψε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο κύκνειο άσμα του, την "Άλλη Θάλασσα". Όπως μου λέει μειδιώντας, όταν είναι στην Ελλάδα κατάγεται από το Ιράν, όταν είναι στο Ιράν κατάγεται από την Ελλάδα κι όταν είναι στη Γερμανία κατάγεται από όπου θέλει. Σας μιλώ για τον Βασίλη Κουκαλάνι. Τον έντιμο, τον οικείο, το γενναιόδωρο αισθημάτων και ταλέντου. Τον είχα δει και θαυμάσει για πρώτη φορά σκηνοθετημένο από τον Στάθη Λιβαθινό στο έργο του John Millington Synge «Ένας ήρωας, το καμάρι της Δύσης». Τον γνώρισα και τον πλησίασα πολύ αργότερα, αφού είχε παρουσιάσει αριστουργηματικά θεατροποιημένο το «Όταν έρχεται ο ξένος» του Γιάννη Ρίτσου σε άψογα περσικά και σε επίσης άψογα γερμανικά. Τότε που έπαιζε στο «Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Βεβαιώθηκα πως αποτελεί σπουδαίο εύρημα. Ο Βασίλης Κουκαλάνι κοινωνεί στην όραση και στην ακοή μας την αλληγορία της ποίησης. Είναι διαλεκτικός, με κριτική σκέψη και διεισδυτική ματιά. Ώριμος, λιτός, παγκόσμιος. Με χιούμορ, απλότητα και κοσμοπολιτισμό. Το χειμώνα αποφάσισε να κάνει θέατρο για παιδιά. Και το έκανε τέλεια. Ανέβασε το «Μια γιορτή στου Νουριάν». Yπεύθυνα, εμπνευσμένα, επαγγελματικά. Με τη βαθιά παιδεία του, τη διαρκή ευγένεια και τη χαμηλόφωνη αλλά ουσιαστική παρουσία του αποτελεί δύναμη θεατρική. Σε λίγες ημέρες πρόκειται να τον δούμε στις «Ψευδαισθήσεις» του Ιβάν Βιριπάγιεφ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Ένα συγκλονιστικό αγώνα λόγου περί αγάπης, που ανεβαίνει στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων» και τον αναμένουμε εναγωνίως. Δεν θα εξετάζω όμως από πού είναι ούτε πόσες γλώσσες μιλάει ο Βασίλης, εγώ απλώς αυτό που κατέχω είναι πως πιστοποιεί την αυθεντικότητα και την απεραντοσύνη προς κάθε κατεύθυνση. Γι' αυτόν «ο κόσμος είναι ένα βιβλίο της Ιστορίας», ανοιχτό. Που πάνω του προχωρά με πυξίδα, τιμόνι, πανί. Όσο παντού "ο ήλιος, με τον ίδιο ρυθμό, ανοιγοκλείνει τα παράθυρα".  

Διαβάστε τη συνέντευξη.

 
Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μήλα

«Πολιτισμός δεν είναι να βλέπεις τριάντα παραστάσεις και να είσαι ενημερωμένος για όλα, πολιτισμός είναι όταν θα βγεις από το θέατρο να μην πετάξεις το χαρτί κάτω».
Μου έκανε εντύπωση η φράση αυτή του Αγαπητού Μανδαλιού, γι’ αυτό ξεκίνησα έτσι την καταγραφή της συνέντευξής μας. Πρόκειται για απόσταγμα εμπειρίας αλλά και αγάπης για την τέχνη που υπηρετεί.
Στο "Γνωστό Άγνωστο κύριο Γκάτσο" είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον γνωστό... άγνωστο κύριο Μανδαλιό, που είναι πραγματικά αγαπητός, όπως λέει και το όνομά του.
Όταν τον ακούς νιώθεις τις μυρωδιές και την αύρα της Αλεξάνδρειας που τον ακολουθούν. Τον ακολουθούν σ’ αυτό το ταξίδι της ποιότητας και του σεβασμού στον πολιτισμό και στον άνθρωπο. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο ότι με αφορμή ένα «Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα» μπήκε στον πειρασμό να αρχίσει κι αυτός τη δική του πορεία στο θεατρικό χώρο.
Με εικόνες από σινεμά, με τα άπαντα του Χίτσκοκ στις αποσκευές του αλλά και με καλό ελληνικό θέατρο που είχε παρακολουθήσει ως παιδί κι ως έφηβος στο “Μουσούρη”, στο “Κοτοπούλη”, στο “Ακροπόλ”, στο καλοκαιρινό θέατρο της οδού Μαυρομματαίων, αλλά και στο Υπόγειο του Κουν, ο Αγαπητός Μανδαλιός με την ενθάρρυνση μιας καθηγήτριάς του μπήκε στη μεγάλη περιπέτεια. Με θάρρος, επιμονή και εντιμότητα έκανε τα πρώτα του βήματα. Γνώρισε τους μύθους του και συνεργάστηκε με δύο από τους τρεις. Από τότε μέχρι σήμερα δίνει τη μάχη του. Πάντα στην πρώτη γραμμή και πάντα χωρίς εκπτώσεις.
Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ της πολυσύχναστης πλατείας Εξαρχείων. Ένα καφέ που θύμιζε τη δεκαετία του ’60 και στην επίπλωση και στις μουσικές επιλογές του. Εκεί μιλήσαμε για όλα και ο Αγαπητός Μανδαλιός μου αποκάλυψε την πολύ σημαντική προσωπικότητά του.
Κάποια στιγμή μου είπε: «Πρέπει να ονειρευτούμε και λίγο γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να είναι συνέχεια σε ένα μαύρο πλάνο, καλύτερα να ονειρεύεται και κάπου. Και νομίζω ότι σε δύσκολες εποχές η τέχνη περιέργως ανθούσε, δηλαδή μπορούσε να βρει διεξόδους, κάτι γινόταν. Πιστεύω ότι κάθε εποχή έχει ανάγκη την τέχνη αλλά η εποχή μας λίγο περισσότερο…». Λόγια καλλιτέχνη γνήσιου, πεπειραμένου, διορατικού.

Ακολουθεί η συνέντευξη.

Φωτογραφίες: www.catisart.gr

Ο ΧιονάτοςΘυμάται πως όταν ήταν παιδί έπαιζε σε αθηναϊκές πλατείες και εγκαταλειμμένα αρχοντικά. Θυμάται ένα μύθο που έλεγε ότι δύο φωτάκια στον ουρανό τη νύχτα δεν είναι αεροπλάνο, είναι ιπτάμενος δίσκος. Θυμάται όμως κυρίως τον εαυτό του να ζωγραφίζει από… πάντα. Σήμερα ο Αχιλλέας Πιστώνης ζωγραφίζει ακόμα προσπαθώντας να προσεγγίσει την ανθρώπινη υπόσταση χρησιμοποιώντας ως «εργαλεία» του τη σαφήνεια και την αφαίρεση. Επαναλαμβάνει με τρόπο αυστηρό, εύστοχο και λιτό καθημερινές σκηνές με ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Γυναίκες και άνδρες. Νέους και ώριμους. Εύγλωττα μάτια κι αινιγματικά πτηνά σε αντίδραση και σύμπραξη ταυτόχρονα. Μορφές και σχήματα σε αντιστίξεις. Άλλοτε πάλι η εικόνα ενός σκύλου κι ενός παιδιού απολογούνται στο θεατή. Το λευκό κυριαρχεί και οι αποχρώσεις του μαύρου συνυπάρχουν σε διαρκή αλληλοεπιρροή, οικοδομώντας τις συνθέσεις του. Στο έργο του εμφανίζονται διαφορετικά πρόσωπα του ιδίου χαρακτήρα. Επιβλητικές φιγούρες μαγνητίζουν το βλέμμα. Πρόκειται στην ουσία για τον ίδιο ήρωα και τις μεταμορφώσεις του, που βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν καθρέφτη, σε συνεχή αντίλαλο με τις διαφορετικές «φωνές» της ίδιας του της προσωπικότητας. Μεταβολές, αλλοιώσεις, στιχομυθίες και σκιές αντανακλούν ένα ρευστό συναισθηματικό κόσμο. Στο έργο του Αχιλλέα Πιστώνη με νεανική σοφία αυτό που υπονοείται είναι σημαντικότερο από αυτό που φαίνεται. Ως καλλιτέχνης, διδάσκεται από τους παλαιότερους αλλά και δημιουργεί μια δική του γλώσσα με ευελιξία και σφαιρικότητα στην έκφραση. Οι δημιουργίες του διαδραματίζονται σε εσωτερικά δωμάτια φαντασιακής, μη υπαρκτής, διάστασης. Το ζωγραφικό του σύμπαν είναι ένα εγκεφαλικό παιχνίδι, μια ιδιότυπη απεικόνιση της πραγματικότητας η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα σε οικειότητα, φόβο, μοναξιά, αναζητώντας την ισορροπία μεταξύ αισθητικής και αντικειμενικότητας. Αλληγορικός ζωγράφος με βαθιά δραματικότητα και ενέργεια, ο Αχιλλέας ζωγράφιζε από… πάντα και θα ζωγραφίζει πάντα γιατί η διαφορά ανάμεσα στην καλή ζωγραφική και την αληθινή ζωγραφική μπορεί να είναι λεπτή αλλά είναι αδυσώπητη.

* Η έκθεση του Αχιλλέα Πιστώνη στη Thanassis Frissiras Gallery θα διαρκέσει έως τις 28 Απριλίου 2012.

* Το φωτογραφικό πορτρέτο είναι του Χριστόφορου Δουλγέρη.

Ακολουθεί η συνέντευξη.

Έπιασα στα χέρια μου ένα καινούργιο βιβλίο. Η μυρωδιά του χαρτιού φρέσκια, αγαπημένη. Οι σελίδες χαϊδεύουν απαλά τα δάκτυλά μου. Πάντα όταν αγγίζω ένα βιβλίο, τα χέρια μου τρέμουν λίγο. Έχω τρακ, ταχυπαλμίες, αγωνία. Θα βγει καλό; Θα είναι ωραίο το ταξίδι; «Η ζωή είναι οι λεπτομέρειές της», διαβάζω κάπου στο οπισθόφυλλο. Κι αρχίζω ανυπόμονη την ανάγνωση. Γνωρίζω ένα κορίτσι από τη Μονρόβια που χαμογελά ανάμεσα σε πρόσφυγες κι εκτοπισμένους. Συναντώ έναν πελαργό, προσπαθώ να ξεδιαλύνω ένα λεκέ από σκουριά, παραλίγο να πατήσω μια ηρωική βίδα. Ο κήπος κρύβει ένα μικρό ψέμα. Μια ύποπτη τσάντα κάνει το γύρο του κόσμου. Δακρύζω για έναν άγριο σκύλο. Διαβάζω τις «12 Ιστορίες που Ονειρεύονται να Γίνουν Παραμύθια» του Πέτρου Κουμπλή. Η κάθε ιστορία μπλέκεται με την επόμενη κι ένα μικρό μυστικό μπορεί να διατρέξει το βιβλίο από άκρου εις άκρον. Όσο πιο πολύ προχωρώ στο διάβασμα, τόσο περισσότερο ανακαλύπτω πως όλες οι σημαντικές λεπτομέρειες που συνιστούν τη ζωή βρίσκονται εκεί. Ο Πέτρος Κουμπλής διαλύει με παιχνιδιάρικη ικανότητα τη γραμμικότητα της αφήγησης και με άδολη γραφή κι αριστοτεχνικά ποιητική αφέλεια ξεπερνά τις κοινοτοπίες. Από το λεπταίσθητο άρωμα των καρπών της αγάπης έως τη γεμάτη, ασύγκριτη γεύση των αναμνήσεων, όλα βρίσκονται στις ιστορίες του. Τι απέραντη, αλήθεια, ευτυχία μπορεί να γίνει το διάβασμα ενός βιβλίου; Όταν πρωτοζυγώνεις δεν γνωρίζεις τι θα προκύψει. Ύστερα όμως μπορεί να θαμπωθείς και τα χέρια σου να γυρνούν τα φύλλα με λαχτάρα. Γιατί χαίρεσαι, γιατί γοητεύεσαι, γιατί μεθάς με δώδεκα ιστορίες που ένας μάστορας χειριστής του λόγου τις μεταμόρφωσε σε παραμύθια, όπως ονειρεύονταν. Φίλε Πέτρο, εμένα ό,τι με πείθει είναι πραγματικό. Είναι η αλήθεια που δεν ξεχνιέται. Και παρηγοριά μεγάλη... 

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Είδε το πρώτο φως σε μια γραφική παραθαλάσσια πόλη, καταμεσής σ’ ένα βιότοπο με σπάνια πτηνά, κοντά στις πετρόκτιστες σταφιδαποθήκες ενός άλλοτε ακμάζοντος λιμανιού. Αυτό το περιβάλλον υπήρξε η αφετηρία της. Έφηβη ονειρευόταν να σώσει τον κόσμο και την ομορφιά του. Εγκατέλειψε τη θάλασσα, το βουνό, την ανεμελιά της μικρής της γενέτειρας για να σπουδάσει στην πρωτεύουσα. Γρήγορα όμως άφησε την Αρχαιολογία κατά μέρος και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη θαυμαστή τέχνη του να ανασκάπτεις χαρακτήρες στη σκηνή. Είμαστε το αποτέλεσμα των άμεσων και έμμεσων επιλογών μας, το αποτέλεσμα των εμπειριών μας. Η Μαρία Καλλιμάνη ξεκίνησε συνειδητά στο θέατρο, ξεθάρρεψε στο όνειρο. Αργά αλλά σταθερά το κατέκτησε. Μια γυναίκα που κοιτάζει το συνομιλητή της με τρυφερή περηφάνια και σιωπηρή συνεννόηση. Μια καλλιτέχνιδα χωρίς τυμπανοκρουσίες ή ματαιοδοξίες, που αποπνέει αέρα παιδείας και πολιτισμού. Καίρια και ακριβής. Με ακεραιότητα, απλότητα, αυθεντικότητα, διαύγεια, αξιοπρέπεια. Παρακολούθησα τη Μαρία Καλλιμάνη στο «Stallerhof» του Φραντς Ξάβερ Κρετς (Θέατρο του Νέου Κόσμου, σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου) και με γοήτευσε ο ευθύς τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το ταλέντο της σ’ ένα ρόλο άκρως απαιτητικό. Όλο της το είναι καταλαμβάνεται από αυτόν. Σε μεταφέρει σ’ έναν κόσμο με ερμητικά κλειστές πιθανότητες, έναν κόσμο εξοντωτικό, ένα τοπίο σχέσεων ερημίας. Κινούμενη μεταξύ συμβολισμού και ρεαλισμού, έχει δουλέψει ακόμα και την παραμικρή σύσπαση του προσώπου, τη γλώσσα του σώματος, τις γεμάτες παύσεις της. Η Μαρία είναι ολόκληρη ένα ελεύθερο βλέμμα, ένα βλέμμα με σεμνή λάμψη που οδηγεί απευθείας στο μέλλον.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Γράφει η Κάτια Σωτηρίου

Η Φιλαρέτη Κομνηνού δε χρειάζεται συστάσεις. Από την απόκοσμη Αττάρτη στις «Μάγισσες της Σμύρνης», ως την παλλόμενη Φαίδρα του Ευριπίδη, και από την αβάσταχτη ελαφρότητα της Νίνας στο «Τρίτο Στεφάνι» ως την ανατρεπτική και προκλητική Κλυταιμνήστρα, μας αποδεικνύει ότι εξελίσσεται συνεχώς, ότι προσθέτει νέα όπλα στη φαρέτρα της, διατηρώντας όμως την ίδια στιβαρότητα και μεστότητα στην ερμηνεία της.
Από την πρώτη φορά που είδα τη Φιλαρέτη Κομνηνού, σχεδόν 20 χρόνια πριν, στον τηλεοπτικό ρόλο της ως Κοτοπούλη, μέχρι και σήμερα, εξακολουθώ να έχω την ίδια αίσθηση: ότι μπορεί να κυριαρχεί στη σκηνή, ότι επιβάλλει την παρουσία της με έναν εξαιρετικά ευγενή τρόπο. Ίσως είναι η γοητευτική της εμφάνιση, η υφέρπουσα εκρηκτικότητά της, το πάθος της επί σκηνής, η ερμηνευτική της δεινότητα. Ίσως πάλι, μερικοί χαρισματικοί άνθρωποι να μπορούν να μετατρέπουν την τηλεοπτική ή θεατρική σκηνή σε δικό τους «παιχνίδι». Έτσι απλά.
Μαθαίνοντας ότι αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου της στη διδασκαλία νέων ανθρώπων, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι οι μαθητές της θα πρέπει να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την καλή τους τύχη. Όχι μόνο γιατί η «εκπάγλου ταλέντου» –κατά τη Μαλβίνα Κάραλη– ηθοποιός διδάσκει υποκριτική ωριμότητα, αλλά κυρίως γιατί η ίδια κινείται με σύνεση, αυτοσεβασμό και σοβαρότητα στο χώρο της δημοσιότητας και της Τέχνης. Και αυτά είναι στοιχεία που ένας δάσκαλος πρέπει να διαθέτει για να εμπνεύσει τους μαθητές του. Η διάθεσή της να εξερευνά και να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις του εαυτού της πρώτα από όλα είναι στοιχεία γονιμοποιά για έναν ηθοποιό. Γι’ αυτό το λόγο και η κάθε της νέα δουλειά αποτελεί μια ευχάριστη είδηση.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Θυμάμαι ότι την είχα πρωτοδεί πριν από μερικά χρόνια με την ομάδα του Στάθη Λιβαθινού. Θυμάμαι επίσης ότι η πρώτη λέξη που σκέφτηκα γι’ αυτήν ήταν η λέξη «ταμπεραμέντο». Έντονο ταμπεραμέντο. Γυναίκα με εκρηκτική καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε, αφού γιαγιά και μητέρα τη γαλούχησαν με Όμηρο, γαλλικά τραγούδια, κλασικούς συγγραφείς και μαθήματα πιάνου από τα πέντε της; Μια δέσποινα όμορφη, ζωοδότρα, γεμάτη πνευματικότητα και χαρά είναι η ηθοποιός Άννα Κουτσαφτίκη. Μια Εύα αισθαντική, παράφορη, ονειρεμένη, γλυκιά, μητρική, προστατευτική και πανέξυπνη. Σαν αδιάβαστη οπτασία, που λευκό φως φωτίζει ολόγυρά της. Πρόσχαρη κι ορμητική, αισιόδοξη και καθάρια, αρχοντική και περήφανη. Η Άννα Κουτσαφτίκη είναι ένας αξιαγάπητος άνθρωπος γεμάτος κέφι και καρδιά, με μια ιδιαίτερα δημιουργική φαντασία και εκλεπτυσμένη αξιοπρέπεια. Πηγαία κι επιμελής. Θερμή κι ειλικρινής. Ζωντανή, δυναμική, θαρραλέα στην υποκριτική της, εξωστρεφής, παιδική αλλά κι ανεξιχνίαστη. Με δύναμη επιμονής και νύξεις αυτοσαρκασμού. Αντλεί τις σταθερές της από τις διαφυγές στη φύση, στην οικογένεια, στην πίστη. Αννούλα, να γελάς συνεχώς, να αγαπάς, να ονειρεύεσαι, να εμπνέεσαι συνεχώς. Είσαι σαν την ηλιαχτίδα που μπαίνει από μια μικρή λοξή χαραμάδα, σαν τη δυνατή βροχή που χτυπάει τη νύχτα το τζάμι. Κύματα πάνε κι έρχονται, εσύ όμως στο πιο ψηλό κατάρτι πάντα θ’ ανεμίζεις…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Ήταν 12 ετών όταν είδε στον κινηματογράφο «Το Κεντρί» και άκουσε τη μουσική του Scott Joplin. Αυτό ήταν αρκετό για να αφυπνίσει μέσα του την αγάπη για το ragtime. Στη συνέχεια αυτή την αγάπη την καλλιέργησε και την ανέπτυξε. Το 2006, αφού μεσολάβησε η περίοδος των κλασικών ωδειακών σπουδών του, ο Γιάννης Αναστασόπουλος έγραψε μουσική, σε παρεμφερές ύφος, για την παράσταση «Σφήκες» του Αριστοφάνη, που ανέβηκε το 2006 στο Ηρώδειο από το «Αμφιθέατρο». Όσοι την είχαν παρακολουθήσει δεν ξεχνούν το ιδιότυπο ύφος και τη σημειογραφία της θαυμάσιας μουσικής της. Όλα αυτά τα χρόνια ο Γιάννης Αναστασόπουλος συμπληρώνει με μουσικές ψηφίδες ένα μωσαϊκό από εκλεκτές συνθέσεις που μας ταξιδεύουν πέρα από το χρόνο. Πολλές φορές, για να μας γοητεύσει είτε στις θεατρικές σκηνές είτε στις μουσικές τοιαύτες, αρκούν μόνον λίγοι απλοί μελωδικοί σχηματισμοί του στο πιάνο. Είναι ένας καλλιτέχνης που αγαπάει βαθιά και με πάθος την τέχνη και στη σταδιοδρομία του έχει γράψει μουσική για τουλάχιστον είκοσι πέντε παραστάσεις. Μεταξύ αυτών παραστάσεις που λάτρεψαν οι θεατρόφιλοι, όπως η «Ανδρομάχη», η «Τρικυμία», το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», η «Έντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία όλες του σπουδαίου Σπύρου Ευαγγελάτου. Τώρα δίνει ρυθμική ταυτότητα και ιδανικούς χρωματισμούς στην μπάντα «Beat Ya Beat». Το πρόγραμμά της θα περιλαμβάνει αμερικάνικη μουσική και τραγούδια του πρώτου ημίσεως του 20ου αιώνα, ragtime, early jazz, charleston, swing, boogie-woogie αλλά και cabaret. Άνθρωπος με συναίσθημα, αβρότητα ξεχωριστή, ευαισθησία, ήθος, πλατιά μόρφωση και καλλιέργεια, εκτιμάται ιδιαίτερα στο χώρο των καλλιτεχνών. Έχει την ικανότητα και την ιδανική εκφραστικότητα ώστε να βγάζει από τη ναφθαλίνη μουσικές εκατό και πλέον χρόνων και να τις αναδεικνύει διαχρονικά. Mε τη μουσική του σοφία, το προσηνές ύφος του, την πολύτιμη δεξιότητά του ως πιανίστας κι ενορχηστρωτής είναι μέγα κέρδος για τους συνεργάτες του. Με το γερό επιτελείο του, είναι βέβαιο πως κι αυτή τη φορά θα μας παρουσιάσει εύθυμες, θριαμβευτικές, νοσταλγικές, τρυφερές και μαγικές βραδιές. Ξεκινούν την Τετάρτη, 28 Μαρτίου, Ιλαρίωνος του οσίου, όπως μας υπενθυμίζει, στον ιδιαιτέρως θεατρικό χώρο του «Faust». Eλπίζουμε δε, ο Κοζάκος από το αριστουργηματικό “Yes my darling daughter” που επέλεξε ο Γιάννης να συμπεριλάβει στην παράσταση να ξανάβρει κάποτε, μέσα στην αιωνιότητα, τη χαμένη του αγάπη... Κι εμείς τη χαμένη μας αισιοδοξία...

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε η Τίνα Αλεξοπούλου. 

Έζησε στη σκηνή κόσμους αμείλικτα βίαιους, διεκδίκησε τη θεατρική σκιά του και πορεύτηκε σε τόπους αποσύνθεσης και «πάχνης». Άλλοτε πάλι συμμετείχε στα δείπνα διαπλοκής μιας διαβόητης… Ιοκάστης. Κάποτε αφηγήθηκε στο κοινό ένα "παραμύθι χωρίς όνομα" και μας κοίταξε στα μάτια μπροστά σ' ένα "κατώφλι" στολισμένο με μυρωδάτη "μαντζουράνα". Μάνος Καρατζογιάννης, ηθοποιός πολύτιμης συγκίνησης, ψυχικής συμμετοχής και έξοχης "μπλε μελαγχολίας". Φιλότιμος, πυρετικός, γοργός, ρεαλιστικός και ουσιώδης. Mε ένστικτο και δραματικό βάθος. Στην «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, μια ιστορία θεατρικής απόσταξης, εσωτερικής πίεσης, εγκλεισμού, απομόνωσης, ασφυκτικής εξορίας και μαγικής συμπύκνωσης, έχει κατακτήσει και κατανοήσει το ρόλο του Άρη. Σκηνοθετημένος από τον Ένκε Φεζολλάρι, ερμηνεύει με σήμανση, νόημα και λογισμό ένα φοβισμένο νεαρό που παρακολουθεί από το παράθυρο τα γεγονότα μιας παρέλασης, πιθανότατα και τα γεγονότα όλης της ζωής. Ο Μάνος Καρατζογιάννης είναι ένας καλλιτέχνης ευγενής, σοβαρός, καθάριος, όμορφος, με πλήθος χαρίσματα. Εμπνέεται από τα ιδανικά του και καθοδηγείται από τις αξίες του. Το αδιέξοδο δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του κι ο συμβιβασμός είναι μια λέξη που δεν αναγνωρίζει. Η τέχνη γι' αυτόν είναι άνοιγμα και δόσιμο. Στην αχανή στέπα που είναι το θέατρο κατέχει σημαίνουσα θέση μεταξύ των νέων ηθοποιών. Και τώρα που το καλοσκέπτομαι, είμαι σίγουρη πως έχει τις δυνατότητες μα και τον τρόπο να κερδίσει καθετί που επίμονα ζητάει. Άλλωστε ο Μάνος γνωρίζει καλά πως μας διαφεύγει μόνον αυτό που αμελούμε.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς. 

Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος έχει τη γοητεία μέσα του. Απλώς κάποιοι έχουν το προσόν να τη μεταδίδουν. Αυτό είναι χάρισμα. Πρόσφατα συνάντησα την Αμαλία Αρσένη. Δροσερή σαν χάραμα τριανταφυλλένιο. Λυρικά όμορφη. Ένας Απρίλης χυμώδης, ένα χάδι ξανθό. Αν και τόσο πολύ νέα ακόμη, είναι ώριμη ηθοποιός τεχνικά και εκφραστικά. Η πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή ιδιαίτερα θαρραλέα σε μια παράσταση που κόβει την ανάσα. «Stallerhof» του Franz Xaver Kroetz, Θέατρο του Νέου Κόσμου, σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Δύσκολος και… άβολος ο ρόλος της πνευματικά καθυστερημένης έφηβης, που είναι δέσμια της μοναξιάς, της αδικίας, της αμορφωσιάς, της περιφρόνησης και της έλλειψης αγάπης. Στην κόψη του ξυραφιού. Η Αμαλία Αρσένη όμως επιδεικνύει θεατρική ευχέρεια σπάνια, ευστροφία και υποκριτική ευγλωττία. Όταν την παρακολουθούσα να ερμηνεύει τη 14χρονη Μπέπι, που συνάπτει σχέση με τον αδέξιο ηλικιωμένο εργάτη Ζεπ (Μάνος Βακούσης), ήταν τόσο θαυμαστή που έτρεμα μήπως τα επόμενα λεπτά χάσει αυτή την αξιοζήλευτη ισορροπία που είχε κατακτήσει. Δεν κρίνω από το DNA της ούτε ψάχνω το γενεαλογικό της δέντρο –για το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, η ίδια πρέπει να είναι περήφανη. Αυτό που γνωρίζω είναι πως είδα μια νέα ηθοποιό με επάρκεια, που βρισκόταν επί δύο ώρες στη σκηνή και έφερε επάξια εις πέρας ένα ρόλο - καυτή πατάτα. Όλες αυτές τις δεκαετίες της θητείας μου ως φίλης του θεάτρου, έχω παρακολουθήσει πλείστους όσους νέους ηθοποιούς. Κάποιοι διαφέρουν από τους πολλούς όσο το ουράνιο τόξο από μια αδέξια πινελιά. Ουράνιο τόξο είναι η Αμαλία. Θα τολμούσα δε να ισχυριστώ ότι η Μπέπι, την οποία υποδύεται και με τον τρόπο που την υποδύεται, είναι μια ιδιότυπη Ιουλιέτα. Σαφώς όχι η ρομαντική ηρωίδα του Σαίξπηρ αλλά μια Ιουλιέτα... απέναντι. Εύθραυστη, αλλόκοτη, μυωπική, στερημένη, αξιολύπητη, άχαρη, μόνη και μοναχική, συγκινητική, απροστάτευτη, αθώα και τόσο μα τόσο ερωτεύσιμη. Αξίζει να τη δείτε. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το θέατρο υπάρχει για να αντλήσουμε δύναμη και να αντέξουμε τη σκληρότητα της πραγματικής ζωής.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Kάποιο βράδυ, φτάνοντας απρoσδόκητα νωρίτερα στο θέατρο «Πρόβα» για την παράσταση «Ο Κάφκα συνομιλεί με την Γκούντρουν Ένσλιν (χωρίς επιστροφή)», έπιασα τον εαυτό μου να βιάζεται για την έναρξή της. Ίσως, τώρα που το σκέπτομαι, να μην έτρεφα και ιδιαίτερες προσδοκίες μιας και περισσότερο η περιέργεια με είχε σπρώξει στη γωνία των οδών Αχαρνών και Ηπείρου. Ομολογώ όμως ότι η δύναμη, η συμπυκωμένη συγκίνηση και ο ελεγχόμενος παλμός μιας νέας ηθοποιού με κράτησαν προσηλωμένη, πιο πολύ αιχμάλωτη θα έλεγα, μέχρι το τέλος. Η τέχνη που αβίαστα ανάβλυζε από μέσα της με καθήλωσε. Ένιωσα να κατακλύζομαι από κύματα ενδιαφέροντος, αγωνίας και δέους σαν ένα παλινδρομικό ταξίδι στην ψυχική άβυσσο της ηρωίδας, σαν ένα εναλλασσόμενο ρεύμα δράματος, λύτρωσης και συμπόνιας. Στεκόμουν προβληματισμένη και μετέωρη μπροστά σ’ ένα πλήθος έντονων συναισθημάτων. Η Δανάη Καλαχώρα στον υποθετικό μονόλογο της Ένσλιν μέσα στο λευκό κελί τις τελευταίες ώρες πριν από την αυτοκτονία της είναι μια θεατρική βολίδα. Με ενδοσκοπική ματιά ανατόμου, σαν νυστέρι σαρκαστική και διεισδυτική, σαν κέδρου κορυφή ρωμαλέα και περήφανη. Η ερμηνεία της, δυναμική αλλά και μέσα στις λεπτότατες διεργασίες του πνεύματος, εισέβαλε τόσο εντυπωσιακά στο νου μου, ώστε ένιωσα την ανάγκη κατόπιν να μιλήσω μαζί της. Δεν αμφέβαλα διόλου για την καλλιέργεια και την παιδεία της. Ωστόσο διαπίστωσα ότι η Δανάη Καλαχώρα, το κορίτσι με την αρχαιοπρεπή ομορφιά, πέρα από τη σαφέστατη συγκρότησή της, τις στέρεες γνώσεις της και το υγιές της πάθος για την τέχνη, διαθέτει και μια απαιτητική σκέψη, πλούτο ιδεών, θέσεων και απόψεων. Επιπλέον είναι καταλυτικά οξυδερκής και διέπεται από βαθιά ευαισθησία για τα μηνύματα των καιρών. Ένας άνθρωπος που συλλογίζεται, κρίνει και δρα. Πιστεύω πως το ταλέντο της Δανάης είναι πλούσιο σαν την ολόβαθη κι ολόγεμη αστροφεγγιά. Η ίδια δε τρέχει ολοταχώς, όμοια με ριπή ανέμου, προς την τύχη της που μόνη της την ορίζει και με αυτοπεποίθηση την εμπιστεύεται.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Μεταξύ αναζήτησης και ευθύνης, μεταξύ πραγματικότητας και τέχνης μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους με ολόισια μάτια που υπερασπίζονται τη συνύπαρξη και την αλληλεγγύη. Μεταξύ ύπαρξης και φαντασίας, μεταξύ αυτογνωσίας και ελπίδας μπορεί να ανακαλύψεις καλλιτέχνες που τολμούν να διαταράξουν τους εφησυχασμούς μας. Μεταξύ ενός ταξιδιού κι ενός στοιχήματος μπορεί να βρεις ένα είδος θεάτρου που κάνει την αλήθεια πιο δυνατή. Γιατί αυτός είναι ένας από τους λόγους ύπαρξης του θεάτρου, να μας φέρει αντιμέτωπους με την αλήθεια. Και σε μια ρηξικέλευθη, πρωτοποριακή παράσταση μπορεί να δεις μια ηθοποιό που με τη λιτή, αδρή και ποιητική της ερμηνεία ανοίγει ορίζοντες σε μια δυνατή σταδιοδρομία. Παρακολούθησα την Ιωάννα Κανελλοπούλου στο πολυφωνικό κείμενο - περιήγηση στον κόσμο της βίας «Τα Σημάδια του Κάιν» με την ομάδα Νότιο Σέλας. Μια νέα ηθοποιό, αξιόλογη, αφάνταστα ταλαντούχα, απαλλαγμένη από λυρισμούς αλλά με κρυμμένα αισθήματα, συναισθηματική αλληλουχία, ρεαλισμό, λεπτομέρεια, καθαρότητα. Το έργο διαπραγματευόταν τη βία και την ακαταμάχητη έλξη που ασκεί στον άνθρωπο από γενέσεως κόσμου. Μιλήσαμε με την Ιωάννα Κανελλοπούλου για την ανυπέρβλητη ανάγκη να την εξαφανίσουμε, να τη συνθλίψουμε. Να μη δεχτούμε πόσο αδύναμοι είμαστε μπροστά της. Τόσο που ακόμα και η αγάπη, και η σύμπνοια, και η συμπόρευση, ακόμα και η συνενοχή, μοιάζουν τόσο λίγες για να μας γλιτώσουν απ’ αυτήν. Την παρατηρώ. Το φυσικό, διακριτικό της άρωμα διαχέεται και διαπερνά την αύρα της. Τα μάτια της μισόκλειστα στη χειμωνιάτικη λιακάδα. Δεν θέλει τίποτα άλλο στη ζωή εκτός από τα όνειρά της, τη δημιουργικότητά της, την ελευθερία της. Αυτό είναι το παν για ένα καλλιεργημένο άτομο, για έναν ακέραιο άνθρωπο, για μια ανήσυχη προσωπικότητα, για ένα χαρισματικό κορίτσι σαν την πολυπράγμονα Ιωάννα που αναπνέει, δημιουργεί, φέγγει μέσα στο θέατρο κι αξίζει να είναι φωταγωγημένο.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς. 

Η φωνή, λένε, είναι ένα μουσικό όργανο που όλοι διαθέτουμε. Υπάρχει όμως και κάποιων ανθρώπων η φωνή που μπορεί να γίνει η πιο δυνατή μορφή μαγείας. Μαγείας καλλιτεχνικής. Μια ζωντανή ωδή αφιερωμένη στην ανυπομονησία των φίλων του μουσικού δράματος. Μια τέτοια φωνή, βαθιά, δυναμική, σαν να ξέφυγε από μπαρόκ όπερα, άκουσα πρόσφατα. Και για να βεβαιωθώ πήγα και την άκουσα ξανά και ξανά. Ο Νικόλαoς Καραγκιαούρης έχει τέτοια θεατρική αύρα, πρωτότυπο λυρισμό, δραματική στόφα και αλλόκοτη ένταση που λες και γεννήθηκε για λυρική σκηνή. Όμως δεν τον παρακολούθησα στη Λυρική Σκηνή αλλά σ’ αυτούς τους αθέατους μικρούς κόσμους που λέγονται μουσικές σκηνές και κάποιες φορές φιλοξενούν υπέροχα καλλιτεχνικά ύψη. Βαρύτονος, νέος κι εντυπωσιακός, με αξιοπρόσεκτη σκηνική παρουσία και φωνητικό ταμπεραμέντο αξιοζήλευτο, ερμηνευτική άνεση και μουσικότητα, απόλυτο έλεγχο και στιβαρή τεχνική αγγίζει την καρδιά με την υποβλητική ειλικρίνεια της προσπάθειας και του ταλέντου του. Πλούσιο σκούρο ηχόχρωμα στέρεας και γεμάτης φωνής, παλέτα με χρώματα εξαιρετικής εκφραστικότητας, αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα. Ο Νικόλαoς Καραγκιαούρης κέρδισε μια σημαντική υποτροφία και από το καλοκαίρι του 2012 θα βρίσκεται στην πόλη όπου, ένας από τους αγαπημένους του συνθέτες, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ανέγειρε το Festspielhaus. Αναρωτιέμαι, δεδομένου ότι στη χώρα μας η τέχνη ασφυκτιά και εθνικοί πυλώνες καταρρέουν, πού μπορεί να βρίσκεται ο Νικόλαoς σε μερικά χρόνια. Και θέλω να φαντάζομαι ότι θα ζει σ’ ένα μέρος στο οποίο συνωστίζονται η αρμονία, η τέχνη, η χάρη, οι αξίες. Ενδεχομένως σ’ ένα μέρος όπου ένα φιλόπονο ταλέντο αξίζει να ζει και να ανθεί. Είθε ένα τέτοιο μέρος να γίνει κάποτε η χώρα μας.

Ακολουθεί συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς. 

Συμφωνώ απολύτως μαζί του. Κι έχω τους λόγους μου. Γιατί τον συνάντησα. «Είμαστε οι συναντήσεις μας», υποστηρίζει. Ακόμα και οι δύο λέξεις που θα σου πει σε μια συνάντηση έχουν δύναμη. Δύναμη να σου δώσουν το κλειδί, την άκρη του νήματος, τη δυνατότητα. Είναι φορές που έπειτα από μια θεατρική παράσταση νιώθεις ένα διαφορετικό και παράξενο συναίσθημα. Ξυπνάς το πρωί και το νιώθεις ακόμη. Το συναίσθημα αυτό δεν εκφράζεται εύκολα με λόγια αλλά με σκέψεις που σε κατακλύζουν και την επόμενη μέρα, και τη μεθεπόμενη… Αυτό ακριβώς βίωσα φέτος και στις δύο σκηνοθεσίες του Γιάννη Καλαβριανού. Τις «Παραλογές ή Μικρές Καθημερινές Τραγωδίες» και «Άουστρας ή η αγριάδα» («Ξένος»). Δεν είναι τυχαία η θεατρικότητα και η ειλικρίνεια των παραστάσεών του. Σε κερδίζει γιατί υπερβαίνει το φαινομενικά μελετημένο παρορμητισμό και αντιπαραθέτει τη φρέσκια, την αμάραντη πνοή της ροής. Αν και σου δίνει την εντύπωση ότι όλα βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό, στην πραγματικότητα όλα είναι αποτέλεσμα μιας σφιχτοδεμένης μελέτης. Ο Γιάννης Καλαβριανός σκηνοθετώντας επιστρατεύει αναγνωρίσιμα υλικά για να τους αλλάξει χρήση και να προσδώσει μια ιδιαίτερη οικειότητα στη δράση. Η παραδοξότητα, η ευφυΐα και η λιτότητα δημιουργούν συνθέσεις που άλλοτε αναβλύζουν ομορφιά κι άλλοτε ωμή βία, τρέλα, οργή, εκτόνωση, μαύρο χιούμορ, παράνοια. Πάντα όμως συναίσθημα. Ο λόγος βλέπεται, η διαφορετική αισθητική οξύνει τις αισθήσεις. Οι ήρωες γίνονται εμείς που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τον πόνο, τους εφιάλτες και την ανία μιας ζωής χωρίς διέξοδο. Οφείλουμε σήμερα, κι ίσως αξίζουμε με όσα ο τόπος μας περνά, να έχουμε καλλιτέχνες σαν τον Γιάννη και να τους δίνουμε το προβάδισμα. Καλλιτέχνες άμεμπτους και συγκινητικούς, ορκισμένους στον Ιπποκράτη και στους αρχαίους τραγικούς. Οπλισμένους με αντοχή για να φυτρώνουν στα δύσβατα της σκηνής, στις πέτρες, στα λιθάρια της εποχής μας…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Kι ενώ σε μέρες που ως Αθηναίοι κι ως Έλληνες προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας από τις καταστροφές και τις ματαιώσεις του βίου μας, εγώ έτυχε σε μια πρεμιέρα να επισκεφτώ το «Eliart», ένα θέατρο με ζεστή, οικογενειακή ατμόσφαιρα. Η παράσταση «Υψηλή Μαγειρική των Σχέσεων» της Βίλης Σωτηροπούλου σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού, κεφάτη, καλόγουστη, ευφυής κι ολίγον γαργαλιστική, μού έφτιαξε τη διάθεση. Ευτυχής περίπτωση. Εξαιρετική διανομή. Με ηθοποιούς άξιους, σωστούς επαγγελματίες και σοβαρούς άνευ σοβαροφάνειας. Μια κοπέλα αστείρευτη, πιπεράτη, με καλοσχηματισμένη θηλυκότητα, με πικάντικη φλόγα, ανάμεσά τους. Την είχα ξαναδεί. Στις «Ιστορίες Μετρο-πάθειας» και στο «Mala Junta», μεταξύ άλλων. Είχα κρατήσει το όνομά της στα συρταράκια της μνήμης μου. Κατερίνα Μπιλάλη. Τώρα ήταν στη σκηνή και με κοιτούσε. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Σκιές και αστραπές στα μάτια τα βαθιά της. Με αυτοπεποίθηση χορευτική και ερωτισμό δίχως χυδαιότητα αλλά με μια βαθιά και ορεκτική γλύκα φρούτου. Η Κατερίνα Μπιλάλη, το κορίτσι που πήγαινε για γιατρός και στα είκοσί της τη χτύπησαν τα βέλη του έρωτα για το θέατρο, είναι μια ταλαντούχα, αληθινή και αφοσιωμένη ηθοποιός της κατηγορίας που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Διότι βάζει καρδιά σε ό,τι κάνει και αφήνει τη σφραγίδα της αισθητικής της περιφρονώντας ετικέτες, εύκολες λύσεις και συμβάσεις. Κατόπιν τούτου και μόνον η παρουσία της σε μια παράσταση μεταμορφώνει τη βραδιά μας σε μια ενθουσιώδη, χαρούμενη, μικρή εποποιία. Μα πού να πάμε, Κατερίνα; Δεν χρειάζεται να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε. Τα θεατρικά είναι τα δυνατότερα για να κρατάμε μια στιγμή για πάντα, για να πετάμε.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Είναι στιγμές που χωρίς φειδώ κάτι γιορτάζει μέσα σου σαν να βλέπεις καθαρό φως και μέσα του χνούδι απαλό και μεταξένιο να αιωρείται. Σαν αέρας ζεστός, σαν διακριτικού ψιλόβροχου ευωδιά. Είναι στιγμές που μια λεπτή συγκίνηση σε βρίσκει, σαν νεφέλη ολόλευκη και γυρεύεις να πιάσεις μια ελπίδα που φεγγοβολά. H τέχνη παίζει στα περιθώρια της σιγής και την ποιότητα του καλλιτέχνη από τις λεπτομέρειες την καταλαβαίνεις. Από την αισθητική περισυλλογή, το προσωπικό ύφος, τον υπαινιγμό. Στην «Ανοιξιάτικη Θύελλα», την ποιητικότερη παράσταση του φετινού χειμώνα, που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, ανάμεσα σε ένα λαμπρό θίασο νέων μεν, έμπειρων δε ηθοποιών, πρόσεξα τη Νάντια Περιστεροπούλου. Μια μικροκαμωμένη, αεικίνητη κοπέλα, με εφηβικό παρουσιαστικό, φυσικό σφρίγος και μάτια γεμάτα πάθος. Υποδυόταν τη Χέρτα, την άδηλη, φευγάτη ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς. Εναλλαγή εύθραυστης όψης με δυνατή παρουσία. Η Νάντια Περιστεροπούλου είναι ένα πλάσμα χαριτωμένο, επικοινωνιακό, άμεσο, θετικό, γεμάτο ταπεινοφροσύνη. Ένα κορίτσι με γαλήνης φτερά. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα μάτια μου καρφώνονται επίμονα στο φρέσκο χορτάρι της πρώιμης άνοιξης. Ή σ’ ένα κλωνάρι αμυγδαλιάς. Και δεν αμφιταλαντεύομαι καθόλου ότι είναι αληθινό. Όπως το ταλέντο και η αφοσίωση της Νάντιας στην τέχνη.  

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Οι φωτογραφίες είναι του Αντώνη Ψαρρά. 

Ανακαλύπτουν μαζί της το χαμένο θησαυρό, εξερευνούν το μαγικό τόπο με τα σοκολατένια ρυάκια, ανεβαίνουν σε βουνά από… παγωτό, διασχίζουν τα ποτάμια της τσίχλας και σκαρφαλώνουν στα δέντρα με τις καραμέλες, πετούν με μαγικά χαλιά και πάντα καταφέρνουν να λύσουν το γρίφο της εξαφάνισης του μικρού μάγου αλλά και να φτιάξουν τη δική τους επιχείρηση. Για τη δρ Χάρι Καρνέζη κάθε παιδί στο φάσμα του αυτισμού είναι ξεχωριστό. Γι’ αυτό και η μέθοδός της, το Γνωσιακό Συμπεριφορικό Δράμα (ΓΣΔ), είναι πλούτος αμύθητος. Ένα ψυχοπαιδαγωγικό πρόγραμμα ειδικά σχεδιασμένο για την αντιμετώπιση των κοινωνικών και επικοινωνιακών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με υψηλής λειτουργικότητας αυτισμό (ΥΛΑ) και σύνδρομο Asperger. Η Χάρις Καρνέζη συνδυάζει άψογα την τέχνη του θεάτρου με αρχές και τεχνικές από θεραπευτικές μεθόδους της ψυχολογίας που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, όπως η γνωσιακή και η συμπεριφορική θεραπεία. Η φιλοσοφία της βασίζεται στο σεβασμό του ατόμου με αυτισμό και στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο βιώνει τον κόσμο και επεξεργάζεται τις πληροφορίες. H παγκοσμίως πρωτοποριακή της μέθοδος την έχει καθιερώσει επιστημονικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δρ Καρνέζη είναι μια νέα και εντυπωσιακά όμορφη γυναίκα, εγκάρδια, γελαστή και φωτεινή. Μέσα της συνυπάρχουν το ηθικό χρέος και η αγάπη. Τα παιδιά την εμπιστεύονται και τη λατρεύουν. Ίσως αυτά, καλύτερα από όλους μας, να αντιλαμβάνονται τη θέρμη που πηγάζει από την παρουσία της. Κι ίσως αυτά τα παιδιά να γνωρίζουν, καλύτερα από όλους μας, πως καρπός της αγάπης είναι η προσφορά. Και καρπός της προσφοράς η ανθρώπινη δύναμη και η ειρήνη.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Ήταν ένα σαββατιάτικο μεσημέρι, όταν έκλεισα πίσω μου το βόμβο μιας κεντρικότατης αθηναϊκής οδού και αφέθηκα, μπροστά σε ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ, στη συζήτηση με έναν από τους πιο αξιόλογους και απαιτητικούς ανθρώπους αυτής της πόλης. Ο συνομιλητής μου θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ξεφύγει από τις σελίδες ενός Μπαλζάκ ή ενός Μπέκετ, τόσο αληθινός, τόσο γοητευτικός ήταν ο τρόπος που υπερασπιζόταν τις επιλογές του. Μόλις λίγες μέρες πριν είχα παρακολουθήσει άναυδη από την πρώτη σειρά των καθισμάτων του θεάτρου «Τόπος Αλλού» την παράσταση του Νίκου Αλεξίου «Κόλχαας» σε διασκευή, σκηνοθεσία και αφήγηση δική του. Τη ρούφηξα πρόταση πρόταση. Λέξη λέξη εκείνος έπλεξε μια μυθική διήγηση. Ίδια με σήραγγα φωτεινή που σε οδηγεί στην αλήθεια. Διασκευή τόσο φροντισμένη σαν καλοοργωμένο χωράφι. Επί σκηνής ο ηθοποιός Νίκος Αλεξίου, φωτισμός, μουσική και ένα κάθισμα. Μόνον. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αφήνεται σ’ ένα «ξεφλούδισμα εσώτερο», που αποκαλύπτει το κουκούτσι των αναμνήσεων από λησμονημένα και θεϊκά νεανικά αναγνώσματα, σαν σκιρτήματα από αναδρομές που ίσως μόνον στο φαντασιακό τοπίο υπήρξαν. Ένας συγγραφέας του 19ου αιώνα, ο Χάινριχ φον Κλάιστ, αποκτά αίφνης μια παράξενη οικειότητα που τον μεταβάλλει σε προσιτό και διαχρονικό. Το έργο του αναλύεται με εμβρίθεια και αποδίδεται με υπευθυνότητα το αίσθημα δικαίου που το διαπερνά απ’ άκρου εις άκρον. Μια νωπογραφία υπέροχης φαντασίας, μια πυξίδα αξιών, μια σήμανση προς τα σημαντικά της ζωής. Γαλήνη, ψίθυρος, ρυθμός, καλπασμός, κρότος, σάλπισμα, αντάρα μάχης. Πείσμα, πάθος για δικαιοσύνη, εκδίκηση. Η τραγική ιστορία του επαναστάτη Μίχαελ Κόλχαας χωρίς ανάσα. Και παραφράζοντας τον Κλάιστ, θέλω να επισημάνω πως μπορεί μεν το θέατρο να είναι δύσκολο παιχνίδι, ο Νίκος Αλεξίου όμως τράβηξε το πιο σωστό χαρτί κι ας μην ήξερε τα κόζια.

Παρακολουθήστε τη συζήτησή μας. 

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

«Παγκόσμια Ιστορία της Αϋπνίας», μια ιστορία καλλιτεχνικής δύναμης και έξαρσης μαγικής, εκεί στο "Baumstrasse". Δεν έχουμε συχνά αυτή την αίσθηση της ευτυχισμένης μετάβασης. Όταν οι παλμοί ανεβαίνουν και ζούμε μαζί με τους ήρωες της σκηνής ένα ταξίδι συντροφικότητας. Το αλόγιστο, το ανέμελο, το αυθόρμητο αλλά και το συγκινησιακό που φέρνει η θεατρική στιγμή. Θεωρώ τύχη να συναντώ τώρα, που όλοι νομίζουμε πως είναι σβηστά τα όνειρά μας, ηθοποιούς σαν τον Δημήτρη Αγαρτζίδη. Αθώα δέντρα, πολύφυλλα, κορυφές που ψηλώνουν. Πλάτανοι, ευκάλυπτοι και καστανιές. Βαθιές είναι οι ρίζες τους εκεί στο Βοτανικό. Μέσα στη θλιβερή μοναξιά της πόλης ένας «δρόμος με δέντρα», που δεν φυλλορροούν, που δεν είναι πρόσκαιρα. Ανάμεσά τους ένα βλαστάρι δυνατό. Ένα κλαρί σαν χορδή βιολιού είναι ο Δημήτρης Αγαρτζίδης. Κρατάει στο στόμα λόγια, φως, αρμονία. Στην ομάδα του βόμβος, πάθος, δημιουργία και βήματα διαλύουν την εποχική ανασφάλεια. Ο δρόμος του σφύζει από φωνές, ηχοχρώματα, μυστήριο και ποιητικό λόγο. Καμιά συνθήκη, καμιά περίσταση, κανένα ψεγάδι δεν σπιλώνει τη μεθυστική μου προσέγγιση κάθε φορά που τον αντικρίζω στη σκηνή. Διότι για τον Δημήτρη το θέατρο είναι μια σειρήνα που μας κρατάει ξάγρυπνους. Μια νύχτα θεσπέσιας αϋπνίας...

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Φωτογραφίες: cat is art

Γλυφάδα, Ιανουάριος 1999. Σαν βεντούζα κολλημένη στα πόδια του. Κοκαλιάρα, θα μπορούσες να την πεις και κακάσχημη, μύτη να τρέχει, πληγή στο κεφάλι. Η γούνα της παραμελημένη, τραχιά. Εν γένει χάλια μαύρα. Παρ' όλα αυτά ευτυχισμένη. Να χουρχουρίζει θορυβωδώς. Μάτια τσαχπίνικα, αστεία, θρασύτατα, περιπαιχτικά. Εκείνη την ημέρα ήρθε σαν αγγελιαφόρος της απέναντι όχθης. Η πληγή στο μέτωπό της ίδιο νόμισμα, αντίτιμο στο βαρκάρη για τη διαδρομή στον Άδη. Τρομάξαμε να την αποσπάσουμε από τα πόδια του, που τα είχε σφιχταγκαλιάσει. Μάλλον ήθελε να κάνει το ταξίδι μαζί του. Είκοσι και μέρες πριν, εξαφανισμένη. Την ψάχναμε. Ματαίως. Πουθενά δεν βρισκόταν. Επέστρεψε την τελευταία του μέρα. Ακριβώς στην τελευταία πράξη. Πώς; Αφού τα ζώα δεν έχουν συναίσθηση του τέλους. Έτσι λέγεται. Ούτε καν του δικού τους. Ψυχοπομπός. Γεφυροποιός. Άγγελος και προάγγελος της διάβασης.

* Τα πνευματικά δικαιώματα των κειμένων που δεν φέρουν υπογραφή ανήκουν στη συγγραφέα τους, δημιουργό και διαχειρίστρια του site, Ειρήνη Αϊβαλιώτου.

** Η γατούλα που κοιμάται στην κορυφή της σελίδας είναι η POPPY της Αμερικανίδας ζωγράφου Judy Chicago.

*** Επίσης η μελωδία που ακούτε στην αρχική σελίδα είναι το Memory του Andrew Lloyd Webber, από το μιούζικαλ Cats του T.S. Eliot.