Πάνω σ’ αυτό το σανίδι, που δεν υπάρχουν σύνορα, σε μια εκ νέου ανάγνωση της θεατρικής μας παρακαταθήκης, μπορείς ακόμα να ανακαλύψεις κοιτάσματα πολύτιμων μετάλλων. Καινούργια, σπάνια και ευγενή. Ο Όμηρος Πουλάκης, αν και τόσο νέος, είναι ήδη ηθοποιός υψηλού βεληνεκούς. Πνευματικός και τελειομανής, εκφραστής του ωραίου, πρωτότυπος από φύση και ιδιοσυγκρασία. Στα «Ορφανά» του Ντένις Κέλι, όπου υποδύεται τον προβληματικό αδελφό, παρακάμπτει ευφυώς το σκόπελο μιας υποκριτικής μανιέρας και μας θέτει ευθέως το θέμα ενός εντελώς προσωπικού υποκριτικού ρυθμού. Τραντάζει το θεατή, ερμηνεύοντας τον Λίαμ με εγρήγορση και στοχαστική ετοιμότητα. Πατάει γερά στα πόδια του, ερευνώντας με λεπτομερή, εξονυχιστική και λεπτεπίλεπτη σπουδή ένα δύσκολο χαρακτήρα. Ο Όμηρος Πουλάκης είναι ένα ταλαντούχο πλάσμα με κομψό παρουσιαστικό, που κινείται ανάμεσά μας και φέρει απροσδόκητα ευχάριστους συσχετισμούς και εκλεκτικές συγγένειες από Τζον Μάλκοβιτς και Μπραντ Πιτ, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα όμορφο πρότυπο στην τέχνη του. Δείχνει άνθρωπος ελεύθερος, με μια δόση φιλοσοφημένης και γενναίας τρέλας, σπινθηροβόλος και οξύνους. Αινιγματικός, σαν να τον διαπερνάει υπόγειο ρεύμα, με σκέψη που πετάει, ξετυλίγει το παιχνίδι της περιπλάνησης και της αναζήτησης. Και είναι καταφανές ότι γι’ αυτόν το παιχνίδι θα συνεχίζεται ασταμάτητα, χωρίς διότι και επειδή. Απλώς και μόνον γιατί δεν θα πάψουμε ποτέ να θέλουμε να σε βλέπουμε στη σκηνή, Όμηρε... Ναι!

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Του Παναγιώτη Μήλα
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Όταν έμπαινα στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» για να δω τoν κλασικό «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς, δεν περίμενα ότι θα έβγαινα «κομμάτια και θρύψαλα» μετά το τέλος της παράστασης.
Με είχε συγκλονίσει η ερμηνεία των ηθοποιών. Με είχε συγκινήσει. Με δυσκολία πρόφερα δυο κουβέντες όταν πήγα στα καμαρίνια για να τους συγχαρώ. Ένα «μπράβο» και ένα «ευχαριστώ». Τίποτα παραπάνω. Δεν τόλμησα να πω κάτι άλλο. Βέβαια μέσα μου είχα την κρυφή επιθυμία να μιλήσω με την Αμάντα του «Γυάλινου Κόσμου». Με την κυρία Ναταλία Τσαλίκη. Εκεί, πίσω από τις κουΐντες, μετά το τέλος της παράστασης, ήταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος… Μόνο σφίξιμο χεριών και ευχές για τη νέα χρονιά που ήταν προ των πυλών.
Λίγες ημέρες μετά, πρότεινα και διεκδίκησα μια συνέντευξη μαζί της. Δέχθηκε και κλείστηκε η συνάντηση. Καταλάβαινα ότι είναι άνθρωπος με τετράγωνη λογική. Άνθρωπος που κάνει σταθερά και μελετημένα βήματα. Πήγα λοιπόν όσο καλύτερα προετοιμασμένος μπορούσα γι’ αυτή τη συζήτηση. Είχα «σκηνοθετήσει» τις ερωτήσεις και «σχεδίασα» το κατάλληλο φιλικό και χαλαρό «σκηνικό» για να πετύχω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο ανοιξιάτικος ήλιος μιας ημέρας του Δεκεμβρίου προδιέθετε γι’ αυτό. Μια κούπα ζεστού μυρωδάτου καφέ, ήρεμος φωτισμός και διακριτικοί τόνοι στο φιλόξενο σαλόνι της. Ένιωθα σίγουρος για την πρώτη ερώτηση. Την έκανα περιμένοντας τη συνέχεια. Ήταν όμως μια πανωλεθρία… Μια ακόμη επιβεβαίωση ότι… «δεν το ‘χω».
Η κυρία Τσαλίκη -ευτυχώς για μένα- παρέσυρε ό,τι είχα στήσει, σαν να ήταν πύργος από τραπουλόχαρτα… Τα παρέσυρε όλα σαν ορμητικός χείμαρρος. Διαπίστωσα ότι έχει πίστη για όσα σχεδιάζει. Έχει πάθος για καθετί με το οποίο ασχολείται. Έχει ιδέες και απόψεις επί παντός του επιστητού. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να δίνει λύσεις σε όποιο πρόβλημα συναντήσει. Μια γυναίκα που βλέπει μπροστά και ανοίγει δρόμους την ώρα που οι άλλοι γκρινιάζουν για όσα μονοπάτια συνάντησαν στη ζωή τους. Τέλος -για να θυμηθώ άλλη μια μεγάλη θεατρική της επιτυχία- είναι μια βασίλισσα της ομορφιάς, που όμως σε μαγεύει και με το λαμπερό και σοφό κόσμο των απόψεών της…

Αλλά ας παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη…

Του Παναγιώτη Μήλα
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it  

Μεγάλωσα σε γειτονιά με μικρές μονοκατοικίες και αυλές, αλλά και μερικά αρχοντικά που τα χάζευα όταν γύριζα στο σπίτι μετά το σχολείο. Πάντα κοντοστεκόμουνα σε κάποιες κλειστές καλοφτιαγμένες πόρτες. Πάντα προσπαθούσα να φτιάξω παραμυθίες που μόνον αυτές οι πόρτες μπορούσαν να διηγηθούν. Με το μυαλό έφτιαχνα χίλιες ιστορίες και περίμενα κάποια στιγμή οι πόρτες αυτές να ανοίξουν και να μου αποκαλύψουν τα μυστικά τους.
Αυτή η στιγμή ήρθε πριν από λίγα χρόνια όταν έπιασα στα χέρια μου το φωτογραφικό λεύκωμα «Ρόπτρα». Η έκπληξη ήταν διπλή. Φυλλομετρώντας το οδηγήθηκα στο μαγικό κόσμο των παιδικών μου χρόνων και στο παιχνίδι των θησαυρών που έκρυβαν αυτές οι πόρτες. Η δεύτερη -και μεγαλύτερη- έκπληξη ήρθε όταν είδα το όνομα του δημιουργού. Ο συνάδελφος του διπλανού γραφείου, ο Πλάτων Τσούλος, είχε αφήσει τους αριθμούς, το ρεπορτάζ για τις επιχειρήσεις και τα τρόφιμα και είχε ασχοληθεί με τη δημιουργία ενός μοναδικού λευκώματος. Ενός λευκώματος που μας ταξίδευε σε κάθε ελληνική γωνιά. 
Φέτος, λίγες ημέρες πριν έρθει ο νέος ο χρόνος, έφθασε άλλη μια έκπληξη στο γραφείο της εφημερίδας. Ήταν η δεύτερη έκδοση των "Ρόπτρων", με νέες φωτογραφίες. Αυτή ήταν η αφορμή που μου έδωσε λοιπόν το έναυσμα να υποβάλω μερικές ερωτήσεις στο συνάδελφο και να πάρω τη χαρά των απαντήσεών του.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Πλάτων Τσούλος: «Το χειρότερο όλων είναι να ζητάς από τρίτους να ανοίγουν τις πόρτες για σένα». Πάνω, ρόπτρο στη Μύκονο. 

Όταν ήταν παιδάκι τρύπωνε στην… τσέπη του μουσικού πατέρα της και διείσδυε αθέατη στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Τότε που υπήρχε ακόμα στα θέατρα ζωντανή ορχήστρα. Στον ίδιο μαγικό κόσμο, σήμερα, γεμάτη ενέργεια, με οικονομία εκφράσεων και κινήσεων, με ομαδικό πνεύμα, κάνει αριστοτεχνική χρήση των εκφραστικών της μέσων. Στέρεα και ικανή, η Εβελίνα Αραπίδη με κράτησε όμηρό της καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης «’Ενας Όμηρος» του Brendan Behan σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Εκεί στο Ρουφ, στο βαγόνι μιας παλαιάς αμαξοστοιχίας, μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία, μια φωνή σπάνια, μια ηφαιστειακή γυναίκα, με χρώμα γελαστό και άρωμα νεραντζιάς, σε μαγεύει. Η Εβελίνα Αραπίδη υποδύεται τη Μεγκ, γήινη, επαναστατική και ελεύθερη σαν στοιχείο της φύσης. Έξοχη, απολαυστική, πανέτοιμη και παμπόνηρη, εντυπωσιάζει το κοινό. Το εναρκτήριο σάλπισμά της άλλωστε μας είχε προετοιμάσει για την ενδιαφέρουσα συνέχεια. Τη θυμάμαι στο «Allou Fun Dark» με την ομάδα «Chromatic Sequense» ως ηδονική και κρυστάλλινη Άννα να μας παρασύρει σε σκοτεινά, δαιμονικά, απόμερα τοπία. Παιδί μαρτυρικό και καταραμένη καλλονή ταυτόχρονα. Κι αργότερα καθηλωτική, διονυσιακή, εκρηκτική στο αινιγματικό πολυθέαμα «Μετά;» της Έλλης Παπακωνσταντίνου. Τώρα στο «Τρένο στο Ρουφ» είναι η Ιρλανδέζα πατριώτισσα, η «πόρνη με τη χρυσή καρδιά», κυνική και αθώα, σαρωτική και θυελλώδης, που παίζει σε απόσταση αναπνοής από το θεατή και επιπροσθέτως τον κερνάει και μπίρα! Εβελίνα, μέσα στο θέατρο όλοι μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, ταξιδεύουμε. Οι δρόμοι μας ανοίγουν. Πιστεύω όμως πως για σένα «η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος». 

Ακολουθεί συνέντευξη. 

Η φωτογράφηση είναι του Αντώνη Ψαρρά.

Ανακαλύπτουν μαζί της το χαμένο θησαυρό, εξερευνούν το μαγικό τόπο με τα σοκολατένια ρυάκια, ανεβαίνουν σε βουνά από… παγωτό, διασχίζουν τα ποτάμια της τσίχλας και σκαρφαλώνουν στα δέντρα με τις καραμέλες, πετούν με μαγικά χαλιά και πάντα καταφέρνουν να λύσουν το γρίφο της εξαφάνισης του μικρού μάγου αλλά και να φτιάξουν τη δική τους επιχείρηση. Για τη δρ Χάρι Καρνέζη κάθε παιδί στο φάσμα του αυτισμού είναι ξεχωριστό. Γι’ αυτό και η μέθοδός της, το Γνωσιακό Συμπεριφορικό Δράμα (ΓΣΔ), είναι πλούτος αμύθητος. Ένα ψυχοπαιδαγωγικό πρόγραμμα ειδικά σχεδιασμένο για την αντιμετώπιση των κοινωνικών και επικοινωνιακών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με υψηλής λειτουργικότητας αυτισμό (ΥΛΑ) και σύνδρομο Asperger. Η Χάρις Καρνέζη συνδυάζει άψογα την τέχνη του θεάτρου με αρχές και τεχνικές από θεραπευτικές μεθόδους της ψυχολογίας που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, όπως η γνωσιακή και η συμπεριφορική θεραπεία. Η φιλοσοφία της βασίζεται στο σεβασμό του ατόμου με αυτισμό και στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο βιώνει τον κόσμο και επεξεργάζεται τις πληροφορίες. H παγκοσμίως πρωτοποριακή της μέθοδος την έχει καθιερώσει επιστημονικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δρ Καρνέζη είναι μια νέα και εντυπωσιακά όμορφη γυναίκα, εγκάρδια, γελαστή και φωτεινή. Μέσα της συνυπάρχουν το ηθικό χρέος και η αγάπη. Τα παιδιά την εμπιστεύονται και τη λατρεύουν. Ίσως αυτά, καλύτερα από όλους μας, να αντιλαμβάνονται τη θέρμη που πηγάζει από την παρουσία της. Κι ίσως αυτά τα παιδιά να γνωρίζουν, καλύτερα από όλους μας, πως καρπός της αγάπης είναι η προσφορά. Και καρπός της προσφοράς η ανθρώπινη δύναμη και η ειρήνη.

Διαβάστε τη συνέντευξη. 

Πήγα ανύποπτη και εφησυχασμένη, μάλλον βαριεστημένη. Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα θα ήταν κι αυτό. Όμως αυτοί μου έκαναν… βουντού. Με παρέσυραν σε μια δίνη, σε μια ευχάριστη έλλειψη βαρύτητας. Αλλά ας το πάρουμε αλλιώς: Κάποιο βράδυ τα βήματά μου με έφεραν στον… τυχερό πολυχώρο Faust όπου και ανακάλυψα τον Tenorman και τον Voodoo Drummer, κάτι απίθανα παιδιά. Μαζί με μένα, την ίδια νύχτα, και πλείστοι άλλοι θεατές γνώριζαν τους ανατρεπτικής ειρωνείας «Opera Chaotique» και ζήσαμε όλοι μαζί μια γλυκιά και μεθυστική ψευδαίσθηση. Τίποτα στην παράστασή τους δεν είναι λογικό, καθώς και καμιά πλοκή στην όπερα δεν είναι λογική γιατί οι άνθρωποι δεν τραγουδούν όταν αισθάνονται λογικοί. Στο λυρικό τους θέατρο όλα μπορούν να συμβούν. Όπως διάσημοι χαρακτήρες της όπερας να περιδιαβαίνουν ξαφνικά τραγουδώντας στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης. Στην παράσταση «A Jazz up Opera show» ο Δον Ζουάν και η Κάρμεν, το Φάντασμα της Όπερας, ο Figaro, o Bukowski με τον Faust και οι κουτσομπόλες της Όπερας μπλέκουν σε περιπέτειες και πρωταγωνιστούν στην πιο σουρεαλιστική κωμικοτραγική ιστορία. Από την Όπερα του 18ου και 19ου μεταφερόμαστε στην εποχή της γέννησης της τζαζ στις απαρχές του 1900, ως τα βερολινέζικα καμπαρέ της δεκαετίας του 1920 και 1930 και στις πρωτότυπες συνθέσεις των Opera Chaotique με αποκορύφωμα τη νέα τους δουλειά, τη μελοποίηση των ποιημάτων του Charles Bukowski «Poems of a Dirty Old Man». Οι κατά κόσμον Γιώργος Τζιουβάρας και Χρήστος Κουτσογιάννης εμπνέονται από την τρέλα και με τις εξαιρετικά ευρηματικές φόρμες τους βάλλουν κατά του καλοβαλμένου καθωσπρεπισμού, της σοβαροφάνειας και κάθε εκκωφαντικής ψευδοκουλτούρας. Γιώργο και Χρήστο δεν έχετε πλέον άλλη επιλογή, με μια φωνή συνεχίστε να μας ταξιδεύετε σ’ αυτό το μαγευτικό χάος που τόσο όμορφα δημιουργείτε. Μας αρκεί για να πλάθουμε ιλιγγιώδη όνειρα έστω και μέσα σε τρεις πράξεις όπερας.

Διαβάστε τη συνέντευξη. Θα εκπλαγείτε.

* Aπό τις 11 έως τις 15 Ιανουαρίου οι «Opera Chaotique» θα εμφανίζονται στο Half Note Jazz Club.

«Παγκόσμια Ιστορία της Αϋπνίας», μια ιστορία καλλιτεχνικής δύναμης και έξαρσης μαγικής, εκεί στο "Baumstrasse". Δεν έχουμε συχνά αυτή την αίσθηση της ευτυχισμένης μετάβασης. Όταν οι παλμοί ανεβαίνουν και ζούμε μαζί με τους ήρωες της σκηνής ένα ταξίδι συντροφικότητας. Το αλόγιστο, το ανέμελο, το αυθόρμητο αλλά και το συγκινησιακό που φέρνει η θεατρική στιγμή. Θεωρώ τύχη να συναντώ τώρα, που όλοι νομίζουμε πως είναι σβηστά τα όνειρά μας, ηθοποιούς σαν τον Δημήτρη Αγαρτζίδη. Αθώα δέντρα, πολύφυλλα, κορυφές που ψηλώνουν. Πλάτανοι, ευκάλυπτοι και καστανιές. Βαθιές είναι οι ρίζες τους εκεί στο Βοτανικό. Μέσα στη θλιβερή μοναξιά της πόλης ένας «δρόμος με δέντρα», που δεν φυλλορροούν, που δεν είναι πρόσκαιρα. Ανάμεσά τους ένα βλαστάρι δυνατό. Ένα κλαρί σαν χορδή βιολιού είναι ο Δημήτρης Αγαρτζίδης. Κρατάει στο στόμα λόγια, φως, αρμονία. Στην ομάδα του βόμβος, πάθος, δημιουργία και βήματα διαλύουν την εποχική ανασφάλεια. Ο δρόμος του σφύζει από φωνές, ηχοχρώματα, μυστήριο και ποιητικό λόγο. Καμιά συνθήκη, καμιά περίσταση, κανένα ψεγάδι δεν σπιλώνει τη μεθυστική μου προσέγγιση κάθε φορά που τον αντικρίζω στη σκηνή. Διότι για τον Δημήτρη το θέατρο είναι μια σειρήνα που μας κρατάει ξάγρυπνους. Μια νύχτα θεσπέσιας αϋπνίας...

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Φωτογραφίες: cat is art

Συνέντευξη στην Κάτια Σωτηρίου

Μέσα σε ένα κλίμα γενικότερης μελαγχολίας και απογοήτευσης για όσα συμβαίνουν γύρω μας, η Τέχνη μπορεί πάντα να κλείσει το μάτι με ελπίδα και κατανόηση, να σκύψει πάνω από ένα πρόβλημα και να το αναδείξει χωρίς φλυαρίες, χωρίς υπερφίαλα λόγια, χωρίς υποκρισία. Το παιδικό θεατρικό έργο "Μια γιορτή στου Νουριάν", που παίζεται στο θέατρο "Πορεία", πραγματεύεται το δύσκολο αλλά επίκαιρο θέμα των μεταναστών και της ξενοφοβίας μέσα από τα αθώα αλλά και ειλικρινή μάτια των παιδιών, που αποδέχονται τον κόσμο όπως τον νιώθουν, ανεξάρτητα από τις επιρροές των μεγάλων. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο ιστορικό κύμα μετακίνησης πληθυσμών εξαιτίας πολέμων, μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και φονταμενταλισμού, πείνας, φτώχειας, εκμετάλλευσης... Η Ελλάδα βρίσκεται για μια ακόμα φορά στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, εκεί που οι οικονομικοί μετανάστες γυμνοί από δικαιώματα, αποκλεισμένοι από την ισονομία και με μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια παλεύουν απέναντι στο πιο μεγάλο πολιτισμικό έγκλημα της εποχής μας. Ο φόβος, ο ρατσισμός, η προκατάληψη έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας, και τελικά χρειαζόμαστε κάποιον να μας σκουντήξει ελαφρά στον ώμο και να μας πει ότι ίσως να μην πρέπει να είναι έτσι. Αυτό μαθαίνει η "Γιορτή στου Νουριάν" ακόμα και σε εμάς τους μεγάλους, που νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα άλλο να μάθουμε: ότι αρκεί να ξαναγίνει, όπως έγραφε ο Ελύτης, «ο κόσμος όμορφος, στα μέτρα της καρδιάς»… Συνάντησα τους σκηνοθέτες της εξαιρετικής αυτής παράστασης, τον Βασίλη Κουκαλάνι και τον Παντελή Δεντάκη, καθώς και τους υπόλοιπους συντελεστές, Πολυξένη Ακλίδη, Γιώργο Δάμπαση, Ηρώ Μπέζου, Πέτρο Σπυρόπουλο και Μιχάλη Τιτόπουλο αμέσως μετά την παράσταση. Η συνομιλία μας έγινε με έναν τρόπο απλό και άμεσο, ανεπιτήδευτο, όπως ακριβώς και η παράστασή τους…

Τη φωτογράφηση έκανε η Ελπίδα Μουμουλίδου.

Aκολουθεί η συνέντευξη.

Σε μια θεατρική παράσταση τους είδα. «Mala Junta» λεγόταν, δηλαδή "κακές συναναστροφές". Ήταν η πρώτη φορά. Λυπάμαι που το λέω. Όταν άναψαν τα φώτα και συνήλθα από την ωραία εκείνη έκσταση, που ένα συναρπαστικό θέαμα μπορεί να σου προσφέρει, γύρισα και είδα γύρω μου μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και μάτια υγρά. Ήμασταν όλοι άνθρωποι που είχαμε περάσει όμορφα. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Ένα θεσπέσιο θέαμα φτιαγμένο από παλιά, δοξασμένα υλικά, πολλή έμπνευση, πάθος και αισιοδοξία. Θέαμα που ξεχείλιζε από φαντασία. Η Έλλη Καραδήμου και ο Gabriel Marino είναι μια σφιχτοδεμένοι αγκαλιά που μας οδηγεί στη σωτηρία. Αριστοτεχνικά κορυφαίο ζευγάρι τάνγκο με θαυμαστές σ’ όλο τον κόσμο και τιμημένοι με βραβεία. Καλλιτέχνες υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων. Στο χειμαρρώδη ρυθμό του μπαντονεόν το παιχνίδι των μαγικών ποδιών τους ανανεώνεται διαρκώς. Καλό γούστο, κομψό περπάτημα, περίσσευμα θάρρους και πάθους, μια ιεροτελεστία που συνεπαίρνει είναι το τάνγκο τους. Ζευγάρι δεμένο, καταιγίδα, άνεμος μεσημβρίας, επιφώνημα θαυμασμού, ψηλά τακούνια που ξιφουλκούν στο ρυθμό, ευέλικτο πέταγμα ερωδιών. Μια γυναίκα, ένας άνδρας κι ένας θεός χορός. Θέλει τρέλα η ζωή μας κι επανάσταση. Επανάσταση σε ρυθμό χορευτικό. Νομίζω πως η καλύτερη εποχή για να μάθουμε τάνγκο είναι αυτή που ζούμε. Ραντεβού με την Έλλη και τον Gabriel στην επόμενη μιλόνγκα. Ας αρχίσουμε τις "καλές συναναστροφές". Buenos compañeros.

Διαβάστε τη συνέντευξή τους.

Mια τρυφερή, χαμογελαστή ύπαρξη με δυο ζωηρά, ευκίνητα μάτια. Ζεστή, αίθρια κι ευγενική. Ξεχειλίζει από ταλέντο κι ενθουσιασμό. Άδολος λυρισμός είναι η Χριστίνα Μαξούρη. Νεαρή ζωτικότητα, δυναμισμός, ανάβλυσμα πηγαίας δροσοσταλίδας. Την παρακολουθούσα στη σκηνή πριν από λίγες μόλις μέρες. Σε μια παράσταση από τις λίγες, πραγματικά ξεχωριστή. «Παραλογές ή μικρές καθημερινές τραγωδίες» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού. Ανάμεσα σε ένα ροδότοπο πέντε ικανότατων κοριτσιών. Ρόδο, Ροδάνθη, ροδαυγή, ροδόμηλο και ροδοπέταλο. Ήταν αέρινη. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν: «Μοιάζει να μην πατάει κάτω». Τα λόγια της, οι εκφράσεις της, η μελιχρότητά της, όλα άκρως γοητευτικά. Ανάστημα υπέροχο, γλυκύτατη σαν κερένια κούκλα, με ένα μελτεμάκι να φυσά τα μεταξένια της μαλλιά, γεμάτη υγεία, να σφύζει από ενέργεια. Η φωνή της ίδιος βελουδένιος ήχος φλογέρας. Φως φέγγει τη Χριστίνα Μαξούρη, φως θεατρικό κι έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι κάτι πάλλεται μέσα της και πάνω της, σαν να τεντώνεται ένα πολύχρωμο τόξο εκτοξεύοντας κινήσεις - βέλη. Αγαπάει το θέατρο, είναι όμορφη μελαχρινή κι επιπλέον αγαπιέται από το θέατρο. Άρα δεν της λείπει τίποτα. Επιπροσθέτως η υποκριτική της ευχέρεια είναι ιδιαιτέρως εμφανής δημιουργώντας μας βάσιμες προσδοκίες για τα επόμενα καλλιτεχνικά της βήματα. Σαν ροδοδάχτυλη αυγούλα, Χριστίνα, εφάνης. Θάμασε η καρδιά μας και με αδημονία περιμένει τι άλλο θα μας ιστορήσεις…

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Kόντρα στην εσωστρέφεια της ατομοκρατίας και στην απερίσκεπτη στάση για όσα συμβαίνουν πλάι μας, υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που νοιάζονται και αγωνίζονται για την ισορροπία μας με ό,τι μας περιστοιχίζει. Μια νέα γυναίκα, με νέα ματιά, η αρχιτέκτων Μαριλένα Κοσκινά, σκέπτεται, προτείνει, ερευνά και ανταλλάσσει απόψεις και ιδέες για την ανατροπή της μίμησης, της ομαδοποίησης, του κομφορμισμού και κυρίως της αδιαφορίας μας. Φέρνει στο προσκήνιο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας «δημόσιος χώρος». Γιατί δυστυχώς, οι περισσότεροι από μας, ήτοι οι πολίτες αυτής της χώρας και ιδιαίτερα αυτής της πόλης, με διάφορους τρόπους και για μεγάλο χρονικό διάστημα εκπαιδευτήκαμε να μη σκοτιζόμαστε και εμμέσως πλην σαφώς να διαπράττουμε μικρά καθημερινά εγκλήματα κατά του δημόσιου χώρου. Αυτή τη νοοτροπία μάχονται η Μαριλένα Κοσκινά και η μη κερδοσκοπική πολιτιστική εταιρεία ΖΕΟΝ. Ο δημόσιος χώρος είναι το σπίτι όλων μας και η ευπρέπεια σ’ αυτόν είναι εξίσου σημαντική με αυτή του ιδιωτικού χώρου. Το 2006 μαζί με το συνάδελφό της αρχιτέκτονα Μαρίνο Σορίλο δημιουργούν σε ένα βιοτεχνικό χώρο της οδού Σαχτούρη, στην πλατεία Κουμουνδούρου, το χώρο του ΖΕΟΝ ως μη κερδοσκοπικό κέντρο έρευνας και δημιουργίας για την αρχιτεκτονική και την τέχνη. Στο μαλακό υπογάστριο της πόλης, ακριβώς στο σημείο κοχλασμού και αναταραχής, ιδρύουν ένα χώρο δράσης, έρευνας, επικοινωνίας και διαλόγου. Αμισθί προσωπική εργασία, μεράκι, όραμα, ενδιαφέρον για την ευημερία του συνόλου και όνειρα συντηρούν αυτό το χώρο. Ο αλτρουισμός, η αγάπη για το περιβάλλον και για τον άνθρωπο, η φιλαλληλία, η ανιδιοτέλεια και ο ουμανισμός είναι αξιώματα ηθικής. Η Μαριλένα, μια γυναίκα επιστήμων, που δεν μένει φυλακισμένη στον κλοιό των προσωπικών της συμφερόντων, αλλά συμμετέχει, μοχθεί και συνεργάζεται, φέρει δικαιωματικά αυτά τα αξιώματα. Γιατί γνωρίζει πως η ζωή μεταμορφώνεται σε απείρως ωραιότερη όταν το εγώ γίνεται κάποτε κάποτε εμείς.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Aληθινό ταλέντο σημαίνει αγάπη. Σημαίνει να προχωράς ολοένα. Να χορταίνεις τη ζωή και να αφοσιώνεσαι στην τέχνη. Το αληθινό ταλέντο δεν μετριέται. Σαν στάλα βροχής λαμπερή στον αγέρα, σαν αναρριχώμενο γιασεμί. Το ταλέντο για το οποίο σας μιλώ εμφανίστηκε στις 11.11 του ’11 στη σκηνή του θεάτρου «Δημήτρης Χορν». Δασκάλα της και σκηνοθέτις της η άξια Κατερίνα Ευαγγελάτου. Οιωνοί άριστοι τη συνοδεύουν. Αμαλία Νίνου. Έτσι λέγεται η Λόρα του «Γυάλινου Κόσμου». Κρατήστε το όνομα. Θα το ακούσετε ξανά. Η Λόρα έχει χαμόγελο γλυκό και σπασμωδικό, σώμα αδύναμο, ασταθές και μια εύθραυστη ψυχή μικρού θηρίου που βυθίζεται σ’ έναν κόσμο παραμυθένιο όσο και εφιαλτικό. Η Αμαλία Νίνου έχει παλμό, λεπτότητα κι ευαισθησία. Η δημιουργική ερμηνεία της γεμίζει τη σκηνή. Σαν αιθέρας. Το τέλειο φινίρισμα για να σκλαβώσει το πνεύμα και την όραση του θεατή. Ακονισμένο μυαλό, ανοιχτό πρόσωπο, όμορφο, διάφανο σαν από φυσητό γυαλί. Λευκό καράβι με ολάνοιχτα τα πορφυρά πανιά του. Επιπλέον, πολυπράγμων και οξυδερκής. Εκτός από ηθοποιός, διαπρέπει και ως φοιτήτρια του τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο «Γυάλινος Κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς είναι η πρώτη της επαγγελματική παράσταση. Είναι γνωστή η άποψη ότι ένας καλός φιλόσοφος πρέπει να ξέρει μαθηματικά. Επίσης, λένε πως στα Μαθηματικά υπάρχει μια απάντηση για όλα. Αν αυτό αληθεύει, η απάντηση είναι πως η σκάλα μπορεί να οδηγήσει σε όλο και υψηλότερα επίπεδα απείρων τα οποία υψώνονται ως, ναι, το… άπειρο. Γλυκιά Αμαλία μην ανακόψεις ταχύτητα, ακολούθα την υπόσχεση και την «υπόθεση του συνεχούς».

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Συνέντευξη στην Κάτια Σωτηρίου

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει κάποιος σε ένα λογοτέχνη, σε έναν άνθρωπο του πνεύματος, είναι να του υποσχεθεί ότι το έργο του θα το παραλάβει και θα το φροντίσει κάποιος με ευλάβεια, αφοσίωση και σεβασμό. Ο Νίκος Καζαντζάκης έχει την τύχη να έχει αφήσει πίσω ανθρώπους που προσπαθούν ακόμα και σήμερα να διαδώσουν το έργο του, μέσα από μια νέα ματιά, πιο φρέσκια, πιο καλοδουλεμένη, με συνέπεια και προσοχή. Ανθρώπους που συγκινούνται όταν μιλούν για το έργο του, και που το αγκαλιάζουν ως κάτι πολύτιμο. Η πνευματική εστία του έργου και της ζωής του Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκη βρίσκεται στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, δίπλα από το υπέροχο νεοκλασικό κτήριο όπου έμενε ο συγγραφέας με την πρώτη σύζυγό του, Γαλάτεια. Η Νίκη Σταύρου, κόρη του θετού γιου της Ελένης Καζαντζάκη, Πατρόκλου Σταύρου, άνοιξε τις πόρτες των Εκδόσεων Καζαντζάκη και μας μίλησε, μαζί με την ομάδα των εκδόσεων, για τη δουλειά και την προσπάθειά τους.
Ο χώρος βρίθει αγάπης για το συγγραφέα. Πέρα από το δέος που αισθάνεται ένας αναγνώστης ανάμεσα στα βιβλία του Καζαντζάκη, μέσα σε ένα χώρο που έχεις την αίσθηση ότι θα μυρίσεις το μελάνι της πένας του, αυτό που μένει από αυτή τη συνάντηση είναι η συγκίνηση, η θέρμη και το πάθος των ανθρώπων των Εκδόσεων Καζαντζάκη για τη δουλειά και την αποστολή τους, αλλά και η βαθιά αγάπη της Νίκης Σταύρου για το συγγραφέα και το έργο του.

Ακολουθεί η συνέντευξη.

 * Tη Νίκη Σταύρου φωτογράφησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Συλλαβές, στροφές, λόγος, κτύποι, ανάσες που σε αφοπλίζουν. H Χαριτίνη Ξύδη μοιάζει να είναι η φωτεινή πλευρά μιας δύναμης που ορμά μέσα από βαθύ, γαλήνιο μαύρο. Μια περήφανη γραφή που τα ίχνη της οδηγούν απευθείας στην οδό Lepsius, στο δρόμο του Καβάφη. Ό,τι γράφει δεν είναι τίποτε άλλο από ποίηση. Καθαρή, ατόφια ποίηση που ρεμβάζει, αυτοσχεδιάζει, θωπεύει, υποφέρει, εκρήγνυται και τρυφερά μετουσιώνεται σε αγάπη για τη ζωή. Λέξη τη λέξη, μύθο το μύθο, η ομορφιά σε περιμένει στη γωνία του στίχου της. Τη γνώρισα, προσκεκλημένη από την «Άνεμος Εκδοτική», στην παρουσίαση της συλλογής της «Τακούνια Καίγονται στο Φούρνο». Μια γυναίκα ολάνθιστη, γεμάτη σφυγμούς, γελαστή, υπέροχη κι ανθρώπινη. «Ζωή θα λες είναι μια γάτα με το όνομα Ιγκόρ», διάβασα στα μάτια της. Στα ποιήματά της διάβασα λυπημένο μελάνι, αρχικά ονομάτων, θηλυκούς παλλόμενους βηματισμούς. Ανακάλυψα νησιά, θάλασσα κατά συρροήν, μικρούς και μεγάλους παραδείσους, σημάδια, νύχτες, περιπλάνηση. Συνάντησα λέξεις αντίπαλες, φόβο και τόλμη, μοναξιά και θάρρος, κήπους γεμάτους αίμα, προσφορές από κοχύλια και δώρα που φέρνουν οι παλίρροιες. Και δεν είναι «που νομίζω πως κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει για να φωτίσει ό,τι εμείς ζούμε μυστικά…», είναι που ο τρόπος της Χαριτίνης Ξύδη έχει πνεύμα ζεστό και ολοζώντανο, αψηφά τα σύνορα και αναζητά το ανεξήγητο. Τα ποιήματά σου, Χαριτίνη, δεν με έκαναν να ανακαλύψω κάτι καινούργιο αλλά να θυμηθώ κάτι σπουδαίο που ολότελα είχα ξεχάσει: το εσώτερο στοργικό καταφύγιο της αληθινής ποίησης.

* Η ποιητική συλλογή «Τακούνια Καίγονται στο Φούρνο» της Χαριτίνης Ξύδη κυκλοφορεί από την «Άνεμος Εκδοτική».

Συνέντευξη στην Κάτια Σωτηρίου

Μερικές φορές γνωρίζεις κάποιους ανθρώπους τυχαία, μέσα από ένα θεατρικό έργο, μια παράσταση που μιλά για πράγματα που σε αγγίζουν. Και επιθυμείς να τους γνωρίσεις περισσότερο, να ακούσεις τι έχουν να σου πουν. Ένας νέος ηθοποιός έχει πάντα ενδιαφέρον, θα πει κάποιος… κι όμως, όταν συναντάς ένα νέο άνθρωπο που είναι ταυτόχρονα ζεστός και οικείος, αλλά συγκρατημένος και ώριμος, δεν μπορείς παρά να του δώσεις μεγαλύτερη σημασία. Ο Μάνος Καπερώνης είναι ένας νέος καλλιτέχνης με συνείδηση της σπουδαιότητας της Τέχνης, της σημασίας του θεάτρου και του ρόλου του ηθοποιού ως εκφραστή μηνυμάτων και εμπειριών. Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κάτι εξαιρετικά αισιόδοξο για το ελληνικό θέατρο. Ο λόγος του ώριμος, ενός νέου ανθρώπου που αφουγκράζεται την εποχή και το συνάνθρωπό του, που προβληματίζεται αλλά και που έχει μια βαθιά γνώση και κατανόηση του κόσμου γύρω του. Τον συναντάμε στο έργο «Γάζα είναι…» σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου. Σε μια μικρή σκηνή, σε ένα έργο γεμάτο που αγγίζει ένα φλέγον θέμα με απλότητα και αυθορμητισμό, με παιδικότητα και προβληματισμό. Μέσα από τους μονολόγους παιδιών από τη Γάζα, το χιούμορ και η συγκίνηση της ωριμότητας ισοσταθμίζονται. Η ίδια ισορροπία πηγάζει από τον Μάνο Καπερώνη. Έχουμε να δούμε ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον, αυτό που μπορεί στις μέρες μας να μην το βλέπουμε καθαρά, αλλά υπάρχει και μας περιμένει, τόσο στη ζωή όσο και στο θέατρο.

Φωτογραφίες: Αντώνης Ψαρράς

Όσοι από σας εμπνέονται από το μεγαλείο των απέριττων πραγμάτων, όσοι από σας κυνηγούν την ομορφιά μέχρι τα τρίσβαθα του φαινομενικά επουσιώδους και ασήμαντου, μην τη χάσατε. Σε μια σκηνή θεάτρου, μέσα από μια διάταξη συνηθισμένων αντικειμένων, ντυμένη με ρούχα καθημερινά ή στολισμένη με δαντελένιο νυφικό, ξεπηδάει με βεβαιότητα η πεποίθηση ότι το ρίγος βρίσκεται στην απλότητα. Η Νικολέττα Βλαβιανού είναι ένα θαύμα που κινείται με κέφι και γρηγοράδα ως Πάτι στην παράσταση της Καταλανής συγγραφέως Ελένα Τορνέρο, «Άνδρες μετά μουσικής». Μια γυναίκα μόνη. Στον ολότελα δικό της κόσμο όμως δεν υπάρχει διόλου βαρεμάρα. Την ανία αναζητήστε την αλλού. Το κοινό ανακαλύπτει μαζί της το αληθινό νόημα της αγάπης, την ανάλαφρη διάθεση, τη ρομαντική έμπνευση, το χιούμορ, τη χαρά, τον αυτοσαρκασμό. Η φαντασία, οι ευαισθησίες, η ζωντάνια και η ωριμότητα μιας ηθοποιού - υπόδειγμα επιστρατεύονται και ενσαρκώνουν μια ηρωίδα με καρδιά, ψυχή και μυαλό. Που πικραίνεται, πονάει, λυπάται, χαίρεται, κατακτά, εξελίσσεται, δικαιώνεται. Μια παράξενη, ανατρεπτική, κωμική ιστορία για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν στην ώρα τους και για την ευτυχία της δεύτερης ευκαιρίας. Η Νικολέττα, σοφή και ονειροπόλα, με την εξαιρετικά έξυπνη υποκριτική της, μας προτρέπει αυθωρεί και παραχρήμα να ζήσουμε τη στιγμή. Τη στιγμή της ζωής. Μια σπουδαία αλήθεια από μια αναντίρρητα σπουδαία ηθοποιό.

 Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Ψάχνει, διαβάζει, μεταφέρεται, εκφράζεται. Είναι μια λεπτή, αεικίνητα παλλόμενη χορδή που λειτουργεί σε γρήγορη… κίνηση. Το πρώτο της βιβλίο όμως, ήδη καλοτάξιδο, το ονόμασε «Σε αργή κίνηση». Πρόκειται για τη διήγηση μιας εικοσάχρονης, που ζει έντονα και ενσυνείδητα τις υπαρξιακές αγωνίες της γενιάς της. Ο δρόμος της είναι η έκφραση και η δημιουργία, η κατάδυση στην περιπέτεια της τέχνης. Αενάως δραστήρια, η Δανάη Παπουτσή εμφανίζεται σε δύο παραστάσεις φέτος. Στην καταγγελτική «Γάζα είναι… Μαθήματα επιβίωσης» με κοριτσίστικο αέρα και άδολη εκφραστικότητα. Στις «Αντιγόνες» να φεγγοβολά σαν χίλιες φλόγες με τη γοητεία της θαρραλέας νιότης της. Ένα θαυμαστό συμπύκνωμα σκέψης, ταλέντου και δημιουργικής τρέλας. Σώμα και πνεύμα συνταιριασμένα στο ίδιο μελίρρυτο μπουκέτο. Ηθοποιός, στιχουργός, μουσικός, τραγουδίστρια, τώρα συγγραφέας μυθιστορήματος αλλά κυρίως ένα πλάσμα χρυσό που ανοίγει δρόμο στις καρδιές μας με μια πρωτόγνωρη εγγύτητα. Θερμή, θηλυκή και αγαπημένη σαν ένα ποτήρι δυνατό κόκκινο κρασί. Η Δανάη Παπουτσή, το κορίτσι με το σταθερό βλέμμα, την έκφραση δύναμης και την ομορφιά αγριμιού έχει μια δυσεύρετη μαγεία και μια στόφα πρωταγωνίστριας που σε καθηλώνει. Δανάη, οι λέξεις όλες έχουν ειπωθεί. Το ταλέντο έχει τους πολλούς, παράξενους δρόμους του. Κι εμείς, αθέατοι στις πλατείες, ανάμεσα στο κοινό, περιμένουμε να δούμε το επόμενο κεφάλαιο. 

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση έκανε ο Αντώνης Ψαρράς.

Αν το πιστέψεις, υπάρχουν. Ξωτικά εννοώ. Προς επίρρωσιν, μια γυναίκα με αλλόκοσμη ομορφιά ξωτικού εναποθέτω στα μάτια και στη σκέψη σας. Στη χρυσοπράσινη πατρίδα της αυτά τα πλάσματα τα λένε ανεράδες. Eπιβλητικά σαγηνευτικές παρουσίες, που σε κάνουν να παραμερίζεις θαμπωμένος. Έφηβη ακόμα εξέφρασε την επιθυμία να ακολουθήσει το δρόμο του θεάτρου. Η αυστηρή εντολή «ξέχασέ το» μπορεί να την έφερε προσωρινά αντιμέτωπη μ’ ένα αξημέρωτο αδιέξοδο, δεν κατάφερε όμως να την κάνει να εγκαταλείψει τη βαθύτερη ανάγκη της. Η μαγνητική και φινετσάτη Έλενα Χατζηαυξέντη, ηθοποιός και υψίφωνος, έχει συνείδηση του χρέους που συνοδεύει το ταλέντο. Το χάρισμά της το μετατρέπει σε πλούτο που μεταγγίζεται στη σκηνή και αποκαλύπτει στο θεατή την υψηλή αίσθηση του θεάτρου. Φέτος θα ενσαρκώσει τη «δεσποινίδα Τζίλκριστ» στο έργο «Ένας όμηρος» του Μπρένταν Μπίαν. Στη λυρικά ρεαλιστική ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται στο θεατρικό βαγόνι του «Τρένου στο Ρουφ», εκτός από το να μας κόβει την ανάσα με τα θεσπέσια μάτια της, θα ερμηνεύσει με την υπέροχη φωνή της και τα εμβληματικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Μύχια, γοητευτική, ενίοτε θεατρικά δαιμονική και προκλητική. Ένα μεταξένιο κορίτσι, κόσμημα για το ελληνικό θέατρο. Με πάθος, χιούμορ, καλοσύνη και αγάπη. Μια πηγή που αναβλύζει ασταμάτητα δροσερό νερό. Κι επειδή έχουν άδικο όσοι πιστεύουν ότι η ομορφιά είναι μόνο επιφανειακή, η Έλενα Χατζηαυξέντη αποδεικνύεται περίτρανα άνθρωπος με υψηλή νόηση και εύφορη σκέψη, που γεύεται με χαρά την ποικιλία και την αμεσότητα της ζωής. Διαθέτει παιδεία, ποιότητα, καλαισθησία, ένστικτο, καθαρή αντίληψη και ένα χαμόγελο που απευθείας σε κατακτά. Έλενα, ένα από τα πιο ακλόνητα μυστήρια του κόσμου είναι το κάλλος. Δεν χρειάζεται απόδειξη. Είναι αδιάσειστο, όπως η ζεστασιά του ήλιου. Όμως γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι και το θαύμα του πνεύματος, που σε σένα είναι πραγματικό και το ίδιο ορατό. Ως ανυπόμονη θεατής θα φτάσω έγκαιρα στο σταθμό του Ρουφ για το ταξίδι. Αυτή η υπόσχεση δεν εκκρεμεί…

Aκολουθεί συνέντευξη.

* Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς.

Το θέατρο είχε πάντα τους δικούς του στυλοβάτες. Όλες τις εποχές. Τους καλλιτέχνες εκείνους που εργάζονται άοκνα και ακατάπαυστα. Που ερευνούν εις βάθος τους χαρακτήρες που υποδύονται. Που αφιερώνονται και αφοσιώνονται. Mετωπικά και γενναιόδωρα. Η ενέργειά τους αδιάλειπτη. Ακάματοι, ακατάβλητοι, ακαταπόνητοι. Δεν είναι ηθοποιοί εξωφύλλων αλλά αξίας και δη εγνωσμένης. Προτεραιότητά τους αποτελεί η τέχνη τους. Αυτό ακριβώς είναι ο Δημήτρης Ήμελλος. Άμεμπτος και  ακέραιος. Υπόδειγμα ήθους, ευμάθειας και εργατικότητας. Συνδυάζει το δυναμισμό με το δημιουργικό και ευρύ πνεύμα. Την ωριμότητα με το ταλέντο. Την ευσυνειδησία και την ευρυμάθεια με τη συνεχή άσκηση και εξάσκηση. Αστόλιστος, δωρικός, στιβαρός, μεστός. Ο Δημήτρης Ήμελλος είναι άνθρωπος εύχαρις, ευμενής και καλοπροαίρετος. Ματαμόρ, Μούχλας, Σάτιν, Ραγκόζιν, κουρέας στο "Ύστατο Σήμερα", Γκιμπς στο "Θερμοκήπιο" είναι μερικές μόνον από όσες δικές του στιγμές αγαπήσαμε. Ποτέ δεν είναι ο ίδιος. Ποτέ δεν υποκύπτει σε μανιέρες, ευκολίες και εκπτώσεις. Γι' αυτό ανυπομονούμε για τη χειμερινή θεατρική περίοδο. Διότι θα είναι ένας από τους πυλώνες των παραστάσεων του ανακαινισμένου "Ακροπόλ". Ήτοι, θα κρατάει πρωταγωνιστικό ρόλο στον "Ερωτόκριτο" και στον "Ηλίθιο". Σε σκηνοθεσία και τα δύο έργα του Στάθη Λιβαθινού. Ο Δημήτρης, Ναξιώτης στην καταγωγή, από το τρανό χωριό Φιλώτι κι από τη μαρμάρινη Απείρανθο, ποτέ δεν επιστρέφει με άδεια δίχτυα αλλά κι αν αυτό πρόκειται να συμβεί, δεν τον αποτρέπει από το να βγει για ψάρεμα. "Κάπου εκεί μέσα βαθιά, ανάμεσα στον κόσμο βρίσκεται το "έτερον ήμισυ" του ηθοποιού", μας λέει. Και να ξέρετε, δεν κοιτάζει ποτέ πίσω να δει αν έρχεται η Ευρυδίκη του από τον Άδη, γιατί τότε τζάμπα ο κόπος, αγαπητοί θεατές...

Ακολουθεί συνέντευξη.

Τη φωτογράφηση πραγματοποίησε ο Αντώνης Ψαρράς. 

* Τα πνευματικά δικαιώματα των κειμένων που δεν φέρουν υπογραφή ανήκουν στη συγγραφέα τους, δημιουργό και διαχειρίστρια του site, Ειρήνη Αϊβαλιώτου.

** Η γατούλα που κοιμάται στην κορυφή της σελίδας είναι η POPPY της Αμερικανίδας ζωγράφου Judy Chicago.

*** Επίσης η μελωδία που ακούτε στην αρχική σελίδα είναι το Memory του Andrew Lloyd Webber, από το μιούζικαλ Cats του T.S. Eliot.